Αντίο φθινόπωρο!

Εγώ άλλη ανάρτηση ήθελα να γράψω. Είχα αρκετά βιβλία να σας δείξω, "τα βιβλία του Νοέμβρη", που λέει κι η Σταυρούλα. Κι έπειτα απλώς δεν πρόλαβα. Φύγαμε για μια βδομάδα απ' την Αθήνα και τώρα πάει, πέρασε. Αυτό το ζεστό, παράξενο φετινό φθινόπωρο μου φαίνεται πως πέρασε πια. Κι ας μην το καταλάβαμε καλά καλά στην πόλη. Τουλάχιστον σ' αυτή τη σύντομη εκδρομή αγγίξαμε για λίγο τ' αληθινά χρώματά του. 

από μια σύντομη βόλτα στο αγαπημένο μας Λιτόχωρο

Απ' όλα τα βιβλία που διαβάσαμε αυτό τον καιρό, σας ξεχώρισα δύο γι' απόψε -και τα δύο δικά μου αναγνώσματα, και τα δύο για μεγαλύτερα παιδάκια, 8-10 ετών και πάνω (ό,τι πρέπει για μένα δηλαδή, χαχαχα). Πολύ διαφορετικά μεταξύ τους μα και τα δυο υπέροχα με τον τρόπο τους. 

Το βιβλίο Η γιαγιά μου η κλέφτρα (Gangsta Granny) του διάσημου πλέον David Williams είναι μια ιστορία αστεία, περιπετειώδης, αλλά ταυτόχρονα γλυκιά και συγκινητική, που μιλάει για την προκατάληψη και την αποδοχή. 

Ο Μπεν βαριέται αφόρητα τη γιαγιά του: το μόνο που της αρέσει είναι τα φαγητά με λάχανο και να παίζει Σκραμπλ, κι εκείνος είναι αναγκασμένος κάθε Παρασκευή να μένει σπίτι της. Μα εκεί που δεν αντέχει άλλο, ανακαλύπτει ένα απίστευτο μυστικό που αλλάζει εντελώς την εικόνα του για κείνη: η γιαγιά του είναι κανονική γκάνγκστερ, τρομερή κλέφτρα κοσμημάτων και το όνειρό της είναι να κλέψει τα κοσμήματα του στέμματος. Μαζί αρχίζουν να οργανώνουν τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών, που καταλήγει στο να εισβάλουν στον Πύργο του Λονδίνου, να γνωρίσουν τη βασίλισσα και...

Δε λέω άλλα. 

Παρόλο που υπήρχαν πράγματα στο βιβλίο που με ξένισαν (ο τρόπος που μιλάει για τη γιαγιά στην αρχή... και γιατί πρέπει να τρώει συνεχώς λάχανο; επίσης δεν μου άρεσε το πώς αναφέρει συνέχεια ότι μυρίζει), και σαφώς υπήρχαν στοιχεία υπερβολής (μα αυτό, θα μου πεις, έγινε σκόπιμα, αφού στην υπερβολή στηρίζεται ολόκληρη η ιστορία, πράγμα που θυμίζει άλλωστε και τον Ρόαλντ Νταλ, με τον οποίο παρομοιάζεται συχνά ο Ουίλιαμς), το χάρηκα πραγματικά αυτό το βιβλίο. Γέλασα πολύ μαζί του και βρήκα συγκινητικό το απροσδόκητο, γλυκόπικρο τέλος του. Είναι μια ιστορία που τελικά μας θυμίζει πως οι ηλικιωμένοι (και οι άνθρωποι γενικώς) δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν, αλλά κρύβουν μέσα τους ένα θαυμαστό κόσμο, κι ακόμα ότι δεν θα είναι μαζί μας για πάντα.  

Το δεύτερο βιβλίο μου ήταν το The Miraculous Journey of Edward Tulane, που είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά με τίτλο Το θαυμαστό ταξίδι του Έντουαρντ αλλά απ' ό,τι φαίνεται είναι εξαντλημένο (τι κρίμα! ελπίζω να επανεκδοθεί). 

Είναι η ιστορία ενός κουνελιού από πορσελάνη που, ταξιδεύοντας στα χέρια διάφορων ανθρώπων, μαθαίνει τελικά τι είναι η αγάπη. Ο Έντουαρντ στην αρχή είναι ένα παιχνίδι που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, βαριέται τα πάντα, δε νιώθει τίποτα για το κοριτσάκι που τον αγαπά. Κι έπειτα χάνεται, τα χρόνια περνούν, αλλάζει πολλές φορές όνομα και ταυτότητα, αλλάζει ιδιοκτήτες, πληγώνεται, νοσταλγεί, σπάει, ξανακολλιέται, ζει για μεγάλο διάστημα χωρίς αγάπη, ώσπου κάποτε...γυρίζει στο σπίτι.

Τόσο απλά, αυτό το βιβλίο ήταν ό,τι πιο όμορφο διάβασα τον τελευταίο καιρό. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς θα μου φαινόταν αν ήμουν μικρή -μπορεί και να με στενοχωρούσε απίστευτα, γιατί το ταξίδι του Έντουαρντ δεν ήταν καθόλου ευχάριστο, σε κάποια σημεία μάλιστα γίνεται βίαιο, σκληρό, περιλαμβάνει τραγικές στιγμές. Αλλά νομίζω πως παρόλα αυτά θα μου άρεσε πάρα πολύ, θα με εντυπωσίαζε και θα με συγκινούσε όπως και τώρα, και θα έφερνε χαμόγελα και δάκρυα. Και καθώς τα γράφω αυτά σκέφτομαι πως καμιά φορά είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να σε αγγίξει μια ιστορία με ήρωα ένα πορσελάνινο κουνέλι.

Αυτά είχα γι' απόψε λοιπόν. Και, για να κλείσουμε, τώρα που στο σπίτι έγινε αυτό...

...και το δεντράκι μας βγήκε χτες απ' το κουτί (γιούπι!!!), και κρεμάμε και ξεκρεμάμε 285396487 φορές τη μέρα τα αγαπημένα μας στολίδια (πότε θα μας πέσει όλο το σύστημα στο κεφάλι δεν ξέρω) και τα χριστουγεννιάτικα βιβλία απλώθηκαν στο πάτωμα, έγιναν χαλί, άρχισαν να διαβάζονται, μπήκαν σε άμεσα προσβάσιμο ράφι και τα λοιπά και τα λοιπά, πλέον νομίζω ότι μπορούμε επίσημα ν' αρχίσουμε (απ' την επόμενη φορά) να μιλάμε για χριστουγεννιάτικα βιβλία! Δεν θα κάνουμε χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο βιβλίων φέτος (δεν έχω τόσα πολλά καινούργια) αλλά μέσα στο κανονικό μας advent calendar με τις μικρές (και πιο φτηνές απ' τα βιβλία) εκπλήξεις θα παρεμβάλλονται φυσικά και χριστουγεννιάτικα βιβλία. Και μερικά ακόμα εκτός advent calendar... Ανυπομονώ να σας τα δείξω!

Αντίο φθινόπωρο, ήρθε πάλι αυτή η εποχή του χρόνου! 

Οι σκοτεινές ιστορίες του νεαρού Πόε

Έφτασε στα χέρια μου πριν λίγες μέρες και το διάβασα σχεδόν με μια ανάσα -ταιριάζει με τον λίγο πιο σκοτεινό και κρύο καιρό, και με την ώρα που άλλαξε χαρίζοντας στις μέρες μας λίγο περισσότερο σκοτάδι. Οι σκοτεινές ιστορίες του Νεαρού Πόε της Αγγελικής Ράδου ήταν ένα βιβλίο που έβλεπα καιρό στο ράφι του βιβλιοπωλείου. Με τραβούσε το όμορφο εξώφυλλο και η όλη ιδέα του να διαβάσω κάτι για τον Πόε ως παιδί, αλλά στ' αλήθεια δεν ξέρω τι με αποθάρρυνε ως τώρα. Χαίρομαι που το πήρα τελικά, ήταν υπέροχο!

Κι αν ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο "άρχοντας του μακάβριου" όπως τον αποκαλούν, ο μαιτρ του φρικιαστικού και του ανατριχιαστικού, είχε ζήσει κάποιες απόκοσμες, τρομακτικές και μυστηριώδεις περιπέτειες όταν ήταν μικρός; Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του θα τραβούσε το μεταφυσικό και το φρικιαστικό, και παράλληλα θα διαμορφωνόταν απ' αυτό. Και δεν θα υπήρχε τίποτα περίεργο σ' όλα αυτα, γιατί από έναν τέτοιο άνθρωπο ακριβώς κάτι τέτοιο θα περίμενες να έχει ζήσει. Και για να μην τα μπερδεύω τα πράγματα χωρίς λόγο, το βιβλίο είναι ακριβώς αυτό: η αρχή μιας σειράς για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε ως δωδεκάχρονο αγόρι, και τις παράξενες περιπέτειες που θα μπορούσαν κάλλιστα να του έχουν συμβεί. Πρώτη ιστορία της σειράς: Ο Έντγκαρ και το μυστικό του θαμμένου φορέματος.

Λονδίνο αρχών 19ου αιώνα, ατμοσφαιρικό σκηνικό, κι ένα αγόρι που αγαπά το σκοτάδι και πλέκει ήδη τις δικές του ιστορίες βρίσκεται στο οικοτροφείο. Ένας παράξενος επισκέπτης φτάνει μέσα στη νύχτα και του ζητά να τον λυτρώσει με μια ιστορία, κηρύσσοντας την έναρξη παράδοξων και ανατριχιαστικών γεγονότων που παρασύρουν τον Έντγκαρ σε μια επικίνδυνη περιπέτεια. Ένα μικρό κορίτσι δολοφονείται στο παζάρι -ποιος το 'κανε και γιατί; Ποια είναι η σχέση του Αφυπνιστή με όλα αυτά; Κι εκείνο το άλλο, παράξενο κορίτσι με το κοράκι στον ώμο, αυτό το κοράκι με τις μαγικές δυνάμεις, πώς μπορεί να βοηθήσει στην εξιχνίαση του μυστηρίου;

Το βιβλίο είναι πάρα πολύ καλό! Η ιστορία είναι συναρπαστική και καλοστημένη, και μου άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες. Με τους φόνους και τους θανάτους, τη βρήκα στ' αλήθεια αρκετά σκοτεινή, αλλά όχι υπερβολικά τρομαχτική για ένα δεκάχρονο. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον για τον Πόε (λίγα πράγματα δικά του έχω διαβάσει, αλλά θυμάμαι πόσο είχα φρικάρει πριν χρόνια με τη Μάσκα του κόκκινου θανάτου), και μου έκανε μεγάλη (και θετική φυσικά) εντύπωση που μια Ελληνίδα συγγραφέας έγραψε βιβλίο με τέτοιο θέμα. Σαν ιστορία φαντασμάτων, ήταν απολαυστική. Ελπίζω να υπάρξει σύντομα συνέχεια- θα τη διαβάσω σίγουρα!       

Come Back, Lucy

Αυτές τις μέρες διάβασα ένα τέλειο βιβλίο. Μια ιστορία φαντασμάτων, γραμμένη το 1973, που μάλλον όπως αποδεικνύεται πρέπει να είναι η αγαπημένη μου ιστορία φαντασμάτων στον κόσμο! Εκδόθηκε με τον τίτλο Come Back, Lucy, ενώ στην Αμερική κυκλοφόρησε με τον τίτλο Mirror of Danger. Το αντίτυπό μου φαίνεται στ' αλήθεια 40 ετών, αλλά το αγόρασα φέτος, μεταχειρισμένο, και κυριολεκτικά το ρούφηξα. Δεν ξέρω γιατί μου πήρε τόσο καιρό ν' ανακαλύψω αυτό το βιβλίο!  

Με λίγα λόγια, η Lucy είναι ένα ορφανό κορίτσι που πρόσφατα έχασε και την ηλικιωμένη θεία που τη μεγάλωνε. Λυπημένη και μπερδεμένη, βρίσκεται λίγο πριν τα Χριστούγεννα στο Βικτοριανό σπίτι μιας οικογένειας ευγενικών πλην άγνωστων ως τότε συγγενών, μιας ζωηρής, φασαριόζικης, μοντέρνας οικογένειας, που καμία σχέση δεν έχει με τον ήσυχο, παλιομοδίτικο τρόπο που η Lucy ζούσε ως τότε. Μια μέρα, μέσα στον καθρέφτη εμφανίζεται μια μικρή φιγούρα ντυμένη παράξενα. Τα ρούχα της και το φέρσιμό της είναι μιας άλλης εποχής, τη λένε Alice και ζούσε στο ίδιο σπίτι πριν 100 χρόνια, και κάποιες φορές παίρνει τη Lucy σ' ένα ταξίδι στο παρελθόν που μοιάζει συναρπαστικό. Η Lucy νιώθει οικεία και όμορφα στον κόσμο της Alice, κι απομακρύνεται σιγά-σιγά από την οικογένειά της πλησιάζοντάς την, μέχρι που αποδεικνύεται πως η φίλη της δεν είναι ακριβώς αυτό που δείχνει, και προσπαθεί να την κρατήσει μαζί της στο παρελθόν για πάντα...

Είπα ήδη πολλά και δεν λέω άλλα. Απλώς διαβάστε το, είναι υπέροχο! Είναι ένα μικρό ανάγνωσμα με γρήγορο ρυθμό, τρομερά ατμοσφαιρικό και με φοβερή σκιαγράφηση χαρακτήρων. Είναι παιδικό βιβλίο, αλλά σίγουρα όχι μόνο για παιδιά. Δεν ένιωσα στιγμή να του λείπει κάτι απ' όσα θα ήθελα να έχει ένα ghost story που απευθύνεται σε μένα. Ήταν ανατριχιαστικό, δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω! 

Τι άλλο να πω πια για να το εξυμνήσω; 

Το λάτρεψα! 

Υ.Σ. Άλλη μια halloweeny κατασκευή που μας άρεσε πολύ, εμπνευσμένη απ' το αγαπημένο μας βιβλίο The Artful Year:           

Αραχνούλες από pom poms και pipe cleaners. Οι δικές μας μοιάζουν λίγο με χταπόδια, αλλά μας άρεσαν πάρα πολύ! Τρελάθηκε και ο γάτος, κι αφού έκανε χίλιες ζημιές κυνηγώντας τις, τις κρέμασα πολύ πολύ ψηλά. Κατεβαίνουν απ' τη ντουλάπα των κοριτσιών τώρα. Spooky... 

Μερικά βιβλία απ' το καλοκαίρι που πέρασε

Αν σκεφτεί κανείς πόσος καιρός πέρασε από τότε που αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση μέχρι τη στιγμή που κάθισα να πληκτρολογήσω τις πρώτες λέξεις (2 βδομάδες περίπου), τα πράγματα δεν είναι και πολύ αισιόδοξα για το μέλλον του blog. Αν δεν κάτσει να το σκεφτεί όμως, κι αν υποθέσουμε πως δεν πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς ανάρτηση, κι αν προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε από 'κει που το αφήσαμε, μπορεί και να μην έχουν όλα αυτά τόση σημασία. Μπορεί -ή και όχι- να πέρασε η απίστευτη εξάντληση που ένιωθα και μπορεί -μπορεί, λέω- τα κορίτσια να κοιμούνται λίγο πιο νωρίς τώρα που μπήκαμε στο φθινόπωρο κι αρχίσαμε σχολείο. Και μπορεί έτσι να γράφω λίγο συχνότερα -όχι τίποτ' άλλο, αλλά εξακολουθούμε να διαβάζουμε ένα σωρό ωραία βιβλία που θέλω να μοιραστούμε... 

Πέρασε ένα καλοκαίρι λοιπόν, ήταν όμορφο και φωτεινό, με πολλή ζέστη και πολύ παιχνίδι και πολλή αγάπη και καινούργια όνειρα. Και σιγά σιγά αλλάξαμε εποχή, και τα νεραϊδάκια του δάσους έγιναν μικρές μαθήτριες...  

...και τα μικρά ξωτικά του βουνού έγιναν μια ακόμα πιο ζωηρή και σκανταλιάρικη αλλά πολύτιμη παρέα.   

Κι υπάρχουν καινούργιες ρουτίνες να συνηθίσουμε και καινούργια πράγματα ν' ανακαλύψουμε, κι έτσι συμβαίνει πάντα γιατί πέρασα κι εγώ όλη μου τη ζωή ως μαθήτρια ή δασκάλα κι ο Σεπτέμβρης είναι πάντα μια καινούργια αρχή. Εξάλλου, είναι η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου αυτή που ξεκινάει -από τώρα ως το τέλος του Δεκέμβρη. Μαζί με όλα αυτά τα καινούργια, φέρνει την ανάγκη για θαλπωρή και ζεστασιά, και στην πραγματικότητα είμαι από κάθε άποψη έτοιμη για λίγο nesting. Καλωσήρθες, υπέροχο φθινόπωρο. 

Πάντως, χωρίς να έχω ιδέα ποιο θα είναι το μέλλον του blog (ή το μέλλον γενικότερα χο χο), είπα να διαλέξω και να σας δείξω έτσι λίγο βιαστικά και με τυχαία σειρά κάποια απ' τα βιβλία που αγαπήσαμε φέτος το καλοκαίρι. Να κλείσουμε έτσι κάπως μ' αυτό και να προχωρήσουμε σε άλλα πράγματα. 

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη με την περιγραφή του καθενός, για να μην κάνω άλλες δυο βδομάδες να τελειώσω...   

1.The Last Unicorn (novel και graphic novel)

Άρχισα στις διακοπές να διαβάζω το πολύ γνωστό μυθιστόρημα του Peter Beagle για τον τελευταίο μονόκερο επί γης που προσπαθεί να βρει τους υπόλοιπους του είδους του, με τη συντροφιά ενός μάγου που ψάχνει το ταλέντο του και μιας γυναίκας που έζησε χρόνια στο περιθώριο. Δεν με κέρδισε απ' τις πρώτες σελίδες, το κατάφερε όμως στην πορεία. Ήταν παραμυθένιο, απόλυτα μαγικό. 

Αρχίσαμε με τη Σταυρούλα να διαβάζουμε και το graphic novel, δεν προχωρήσαμε πολύ ακόμα γιατί μας απέσπασαν την προσοχή άλλα αναγνώσματα, αλλά μου έλεγε προχθές ότι θέλει να το συνεχίσουμε, γιατί της άρεσε πολύ. Ανυπομονώ κι εγώ να το συνεχίσουμε. Η εικονογράφηση είναι τέλεια. 

Κι έπειτα μένει να δούμε την ταινία... 

2.Το σχολείο του καλού και του κακού (The School for Good and Evil) 

Αυτό εδώ μπορεί να ήταν και το βιβλίο που με ενθουσίασε περισσότερο απ' όλα φέτος το καλοκαίρι. Κάτι από Harry Potter σε συνδυασμό με Once Upon a Time -κι επειδή δεν μ' αρέσουν οι συγκρίσεις τέτοιου τύπου, είναι καλύτερο απ' ό,τι ακούγεται! Η Σόφι και η Άγκαθα είναι δυο τελείως διαφορετικές φίλες που επιλέγονται να φοιτήσουν στο Σχολείο του καλού και του κακού, το σχολείο για χαρακτήρες παραμυθιών, απ' το οποίο μπορείς να αποδράσεις μόνο βρίσκοντας το ρόλο σου μέσα στην ιστορία σου, με το να γίνεις ήρωας ή αντι-ήρωας, κομπάρσος, ζωάκι ή το απόλυτο κακό. Όμως όταν οι ρόλοι ανατρέπονται και οι φίλες χωρίζονται για να πάνε στο αντίθετο σχολείο απ' αυτό που θα περίμεναν, τα πράγματα περιπλέκονται πολύ... 

Δε λέω άλλα. Η δράση είναι καταιγιστική, η γραφή γρήγορη και γεμάτη χιούμορ, οι ανατροπές άφθονες... Διαβάστε το. Απλά διαβάστε το. 

Περιττό να πω ότι είναι απλά το πρώτο μέρος τριλογίας... Αναμένω τη μετάφραση των άλλων δύο τόμων με αγωνία (αφού το ξεκίνησα στα ελληνικά λέω να το συνεχίσω έτσι). Το site που είναι αφιερωμένο στα βιβλία είναι εκπληκτικό και τα τρέιλερ και των τριών τόμων τέλεια. 

Να το πρώτο:     

Και το δεύτερο:

Και το τρίτο:

3.Little Author in the Big Woods: 

Μια βιογραφία της Laura Ingalls Wilder για παιδιά, ειπωμένη σαν παραμύθι, που ρίχνει φως στη ζωή της και στην εποχή της. Διανθισμένη με υπέροχες ασπρόμαυρες εικόνες, είναι πολύ θελκτική, όμορφη και ευανάγνωστη, και με βοήθησε να ξεχωρίσω την αλήθεια μέσα στις ιστορίες της -κάτι αληθινά συναρπαστικό για κάποιον που αγαπά το Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Εκπληκτική γυναίκα, πραγματικά.

4.Η αυτοκρατορία του Αγριοδάσους (Wildwood Imperium)

΄

Το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας του Αγριοδάσους έφτασε τελικά στα χέρια μας, αρκετό καιρό μετά απ' το προηγούμενο, πόσο μάλλον απ' το πρώτο... με αποτέλεσμα να έχω ξεχάσει αρκετά πράγματα και να μου πάρει λίγη ώρα να μπω στο νόημα, όμως όταν συνέβη, άξιζε τον κόπο. Μεγάλος αναβρασμός και έντονη δράση επικρατεί σε κάθε σημείο του Αγριοδάσους στο τρίτο βιβλίο, η ιστορία περιπλέκεται κι άλλο με διάφορες μικρότερες ιστορίες να μπλέκονται μεταξύ τους και δεν θα αναφέρω καν τους χαρακτήρες, που είναι πολλοί. Θα πω μόνο πως το βιβλίο ήταν πολύ ωραίο, αληθινά ωραία ήταν και ολόκληρη η σειρά, είχε κάτι το ξεχωριστό και θα τη συνιστούσα ανεπιφύλακτα.

5.Fangirl

Από τη Rainbow Rowell, συγγραφέα του πολύ αγαπημένου μου Eleanor and Park, ένα ακόμα βιβλίο για ένα νεαρό κορίτσι τόσο αληθινό που πονάει. Η Cath, ο πρώτος της χρόνος στο πανεπιστήμιο, η οικογένεια, η σχέση της με τη δίδυμη αδερφή της, η πρώτη αγάπη. Η δυσκολία της να βγει από το καβούκι της και η απόδρασή της από την πραγματικότητα μέσα από ένα βιβλίο. Τόσα πράγματα πλέκονται με φυσικότητα σε μια ιστορία που ζεσταίνει την καρδιά. Ταυτίστηκα. Άλλο ένα απ' τα πιο αγαπημένα μου βιβλία για φέτος...

6.Η Ωραία Κοιμωμένη, Η Ροδούλα κι η Χιονούλα

Και για να περάσω στα πιο παιδικά μας, αυτά τα δύο είναι τα κλασικά παραμύθια που γνωρίζουμε σε μια απίθανη, παράξενη έκδοση γεμάτη εκπληκτικές εικόνες, η καθεμιά σαν ένας πίνακας ζωγραφικής. Η κάθε ιστορία είναι δοσμένη με αρκετή λεπτομέρεια, και τις διαβάσαμε και τις δυο με ευχαρίστηση, μα πιο πολύ τρελαθήκαμε και ασχοληθήκαμε με την εικονογράφηση!

7.Μια νύχτα στο μουσείο (Night at the Museum)

Η ιστορία που απ' ό,τι φαίνεται ενέπνευσε την ομώνυμη ταινία (δεν την έχω δει), με τον Λάρι, το νυχτερινό φύλακα της αίθουσας των δεινόσαυρων, ν' αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα: Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν και τους αναζητάει σ΄ όλο το μουσείο!  Ή μήπως είναι όλα μια φάρσα;
Ήταν αστείο και διασκεδαστικό, και πολύ πρωτότυπο αυτό το βιβλίο. Στ' αλήθεια μας έκανε να γελάσουμε.

8.Ο χταποδόκηπος (Octopus's Garden)

Το τραγούδι των Beatles έγινε εικονογραφημένο βιβλίο! Είναι σουρεάλ (όπως και το τραγούδι άλλωστε, πώς θα μπορούσε να μην ήταν;) και οι εικόνες ντύνουν όμορφα τους στίχους. Ένα παιδάκι με τους φίλους του στο βυθό, ένας χταποδόκηπος, ένα μήνυμα ειρήνης και συμφιλίωσης... πανέμορφο!

9.Winnie η μάγισσα (Winnie the Witch) -μια από τις πολλές πολλές περιπέτειες της Γουίνι που υπάρχουν...

Νομίζω πως είναι τρία τα βιβλία με την υπέροχη Winnie που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, κι εμείς πήραμε το πρώτο. Η Winnie είναι μια μάγισσα που αγαπάει το μαύρο χρώμα, όταν όμως δεν μπορεί μέσα στο μαύρο της σπίτι να ξεχωρίσει τον αγαπημένο της μαύρο γάτο, προτιμάει να αλλάξει τα πάντα παρά να τον στενοχωρήσει... Απίθανα αστεία και συμπαθητική, η Winnie μας κέρδισε!

10.Little Bear, Father Bear Comes Home και Little Bear's Visit

Και τα τρία αυτά βιβλία -σε εικονογράφηση του υπέροχου Maurice Sendak- αφηγούνται απλά μα τόσο όμορφα τις περιπέτειες του μικρού αρκούδου, που περιμένει το μπαμπά του να γυρίσει, γιορτάζει τα γενέθλιά του, επισκέπτεται τον παππού και τη γιαγιά, ακούει παραμύθια, παίζει πως είναι μεγάλος ψαράς στον ωκεανό... Τα διαβάσαμε άπειρες φορές μέσα στο καλοκαίρι. Κι η Σταυρούλα κάποιο βράδυ έμεινε να κοιτάζει το αρκουδάκι κι είπε χαϊδεύοντας την εικόνα με το δαχτυλάκι της "Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος ξέρει να ζωγραφίζει τόσο ωραία".

Να σημειώσω πως βρίσκω ότι η σειρά με τον Little Bear είναι ό,τι πρέπει για ένα μικρό παιδάκι που έχει αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά, αγαπάει τις ιστορίες και θέλει ένα σχετικά απλό παραμύθι για να εξασκηθεί. Ένα απλό παραμύθι για να του το διαβάσουν ίσως... Σίγουρα θα συναντήσει και άγνωστες λέξεις, αλλά, πιστεύω βασικά, με την επανάληψη κατανοητών φράσεων και το θέλγητρο μιας καλογραμμένης ιστορίας θα μπορέσει να ξεπεράσει τα εμπόδια και να παρακολουθήσει το βιβλίο.   

Κι αφού είπαμε όλα αυτά, τελειώνοντας να ευχηθώ, έστω με καθυστέρηση λίγων ημερών, καλή σχολική χρονιά σε όλα τα νεραϊδάκια και τα ξωτικά που γεμίζουν κάθε πρωί τις τσάντες τους με τους φόβους και τα όνειρά τους και ξεκινούν νυσταγμένα για το σχολείο. Να είστε ευτυχισμένα. 

Χαρούμενο φθινόπωρο!   

Τι άλλο διαβάσαμε

Λίγες εικόνες απ' τις μέρες που πέρασαν, και λίγα βιβλία, απ' αυτά που κυκλοφορούν στο πάτωμα αυτό τον καιρό...

Περάσαμε το Σαββατοκύριακο με φίλους... Με παιδάκια, με βόλτες, με παιχνίδι στο σπίτι και με στολές, δικές μας και δανεικές...

Η Ισαβέλλα ακόμα ζητάει τη στολή της Μπελ, και πρέπει να της θυμίζω ότι την πήρε η φίλη τους στο σπίτι της, γιατί ήταν δικιά της... 

Με χειροτεχνίες! Φτάξαμε μαγικά ραβδιά όπως μας έδειξε η καλή μας Μαρία... 

...με γυαλιστερό χαρτόνι και κορδέλες που περίσσεψαν απ' τα χριστουγεννιάτικα δώρα, και σελοτέιπ και ξυλαράκια απ' το πάρκο. 

Παίζουμε μαζί τους συνεχώς- ευχαριστούμε, Μαρία!

Με χιόνι, κι άλλο χιόνι (πρώτη φορά νομίζω μου συμβαίνει να δω να το στρώνει τρεις φορές μέσα σε ενάμιση μήνα!)...

...μόνο που αυτή τη φορά αρρωστήσαμε (πάλι) και το είδαμε απλώς απ' το παράθυρο.

Νόνι. Τέλω φάω νόνι.

Και με βιβλία, πολλά βιβλία...

Βιβλία που πρωτοδιαβάσαμε αυτές τις μέρες, πέρα απ' τα παλιά, τ' αγαπημένα, αυτά που διαβάζονται συνέχεια κι αυτά που ξαναδιαβάζονται μετά από καιρό.  

Βιβλία που διάβασα εγώ:

1. Ένα υπέροχο graphic novel, που ανακάλυψα μέσω του φανταστικού blog overtheplace: I Kill Giants, των Joe Kelly και Jim Ken Nimura. 

Με ασπρόμαυρο σχέδιο, όμορφο και συγκινητικό, το βιβλίο μιλάει για ένα κοριτσάκι που καταφεύγει στη φαντασία για να ξεφύγει απ' τη σκληρή πραγματικότητα. Στο δικό της κόσμο, σκοτώνει γίγαντες. Στ' αλήθεια όμως, θα χρειαστεί να βρει το θάρρος ν' αντιμετωπίσει αυτό που την πονάει. Ενθουσιάστηκα μ' αυτό το βιβλίο! Μου θύμισε κάπως Το τέρας έρχεται, υπάρχουν ομοιότητες στην υπόθεση, όμως είναι ταυτόχρονα τελείως διαφορετικό και μοναδικό. Δεν έχω διαβάσει πολλά graphic novels, όμως με κάτι τέτοια διαβάσματα νιώθω ένα έντονο ενδιαφέρον για το είδος ν' αρχίζει να γεννιέται... Ήδη έχω κάποια ακόμα στα προσεχώς...

2. Cinder, της Marissa Meyer.

 Πρώτο βιβλίο της τετραλογίας της Σελήνης (The Lunar Chronicles), ένα πολύ καλό YA μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Στο μακρινό μέλλον, στο Νέο Πεκίνο, σ' έναν κόσμο που έχει επιβιώσει από πυρηνικές καταστροφές, νιώθει την απειλή μιας υπερδύναμης (των Λούναρ, του λαού της Σελήνης) και μαστίζεται από μια εξοντωτική επιδημία, άνθρωποι, σάιμποργκ και ανδροειδή συνυπάρχουν. Η Σίντερ, μια δεκαεξάχρονη σάιμποργκ μηχανικός που ζει με τη μητριά της και τις δυο θετές αδερφές της, βρίσκεται αντιμέτωπη με την απόρριψη από την οικογένεια, δέχεται την προσοχή του πρίγκηπα και προσκαλείται στο χορό, μπλέκει για τα καλά και μαθαίνει για την καταγωγή της. Μια ασυνήθιστη και πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στην ιστορία της Σταχτοπούτας, που έχει σκοπό να ανακατέψει στην υπόθεση μια διαφορετική απ' τη γνωστή μας Κοκκινοσκουφίτσα (δεύτερο βιβλίο, Σκάρλετ), και μια διαφορετική Ραπουνζέλ (τρίτο βιβλίο, Cress), και όχι μόνο. Ανυπομονώ για τη συνέχεια!

3. Το νησί με τις μάσκες, τέταρτο βιβλίο της σειράς του Οδυσσέα Μουρ, από τον Pierdomenico Baccalario.

 Γρήγορο, περιπετειώδες κι ελαφρύ, διαβάζεται ευχάριστα απ' την αρχή ως το τέλος κι αυτή τη φορά μας ταξιδεύει στη Βενετία, όπου ταξιδεύουν μαγικά ο Τζέισον, η Τζούλια και ο Ρικ σε αναζήτηση του Πίτερ Δαίδαλου, που είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει να βρουν το Πρώτο Κλειδί. Η Ομπλίβια Νιούτον τον καταδιώκει κι αυτή- πάλι θα μπλεχτεί στα πόδια τους! Και -τι γίνεται;- μοιάζει να πέφτει λίγο φως στο μυστήριο που τυλίγει τον Οδυσσέα Μουρ... ή μήπως όχι; Είναι γνωστό ότι μ' αρέσουν αυτά τα βιβλία -δεν είναι τα αγαπημένα μου στο είδος, αλλά μ' αρέσουν πολύ. Υπάρχουν πολλά στη σειρά ακόμα -που ελπίζω πως θα επανεκδοθούν σύντομα- και πάντα διαβάζω το επόμενο με χαρά. Πάντως το παράξενο που διαπίστωσα τελειώνοντας και το τέταρτο βιβλίο είναι ότι, μέσα σε τέσσερα βιβλία, ο αφηγηματικός χρόνος που περνάει είναι... δύο μέρες!  

4. Brown Girl Dreaming της Jacqueline Woodson.

Ένα ποιητικό βιβλίο, ένα μυθιστόρημα, ένα παιδικό βιβλίο, ένα βιβλίο για μεγάλους... Τι να πω γι' αυτό το βιβλίο; Ήταν απλά υπέροχο, πρωτότυπο και βαθύ. Είναι ένα μυθιστόρημα σε στίχους, ένα βιβλίο για όλους, μικρούς και μεγάλους, η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που μεγαλώνει τις δεκαετίες του '60 και '70 στην Αμερική, μέσα σ' έναν κόσμο που αλλάζει. Μέσα απ' τον ελεύθερο στίχο, που είναι κατανοητός και προσβάσιμος αλλά και βαθιά συναισθηματικός, η Jacqueline Woodson διηγείται σκηνές από τα παιδικά της χρόνια, αναμνήσεις, εικόνες, με την οικογένεια και τους φίλους της, με τις χαρές και τις λύπες, τα πρώτα επιτεύγματα, τις δυσκολίες λόγω του χρώματος και του θρησκεύματός της, την κλίση της και το άσβηστο όνειρό της να γίνει συγγραφέας, τη λαχτάρα της να βρει τη θέση της στον κόσμο. Σαν να ξεφυλλίζεις ένα άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, σαν να διαβάζεις σελίδες ημερολογίου, ανοίγοντας το βιβλίο βλέπεις μπροστά σου το κοριτσάκι, τ΄ αδέρφια του, τα πρόσωπα γύρω του, κι ακούς τις σκέψεις του, που είναι πράγματα που μπορεί να σκέφτηκες κι εσύ κάποτε, ή που μπορεί να ένιωσες, αλλά να μην έβρισκες τα λόγια για να τα σκεφτείς...  

Βιβλία που διαβάσαμε με τη Σταυρούλα:

5. Road to OZ, το πέμπτο βιβλίο από τη σειρά της Marvel (που μεταφέρει σε μορφή κόμικ το πέμπτο βιβλίο από τη σειρά του ΟΖ του F. Baum.)

Έχω ξαναγράψει πόσο πολύ μ' αρέσει αυτή η διασκευή των βιβλίων του ΟΖ. Με την πιστή μεταφορά της ιστορίας και τα υπέροχα, υπέροχα σχέδια. Διάβασα τα τέσσερα πρώτα βιβλία μόνη μου, σιγά σιγά, γνωρίζοντας μόνο το πρώτο στη μυθιστορηματική μορφή του. Έπειτα αποφάσισα πως έπρεπε να διαβάσω οπωσδήποτε τ' αυθεντικά βιβλία του ΟΖ, και ξεκίνησα τη σειρά του Baum στο Kindle. Έφτασα μέχρι το πέμπτο, το ολοκλήρωσα κι είπα να κάνω ένα διάλειμμα, και τώρα που έφτασε στα χέρια μας το πέμπτο κόμικ, και το διαβάσαμε -αυτή τη φορά μαζί, με το μεγάλο μου κορίτσι- αισθάνομαι έτοιμη να συνεχίσω με τα πρωτότυπα.  

Στο πέμπτο κόμικ -και βιβλίο- λοιπόν, η Ντόροθυ συναντάει τον Shaggy Man έξω απ' τη φάρμα τους στο Κάνσας και, προσπαθώντας να του δείξει το δρόμο για το Butterfield, χάνεται και η ίδια. Μ' ένα μαγικό τρόπο, οι δρόμοι έχουν μπερδευτεί, και προχωρώντας οι δυο ταξιδιώτες βρίσκονται πιο κοντά στο Οζ παρά στο Κάνσας. Συνεχίζουν μαζί, κι όσο περπατούν η παρέα μεγαλώνει. Συναντούν τον Button-Bright, το πανέμορφο αγοράκι που όλο λέει "δεν ξέρω"...

 ...και που στη Foxville αποκτάει κεφάλι αλεπούς...

...και την Polychrome, την κόρη του ουράνιου τόξου, που είναι ένας πολύ αγαπημένος μου χαρακτήρας.

Περνούν από την πόλη των γαϊδάρων, όπου ο Shaggy Man, προς μεγάλη του δυσαρέσκεια, αποκτάει γαϊδουρινό κεφάλι (ευτυχώς κι αυτός όπως και ο Button Bright ξαναβρίσκουν τ' αληθινά κεφάλια τους αργότερα)...

...κινδυνεύουν να γίνουν σούπα από τους τρομερούς Scoodlers...

...και με τη βοήθεια του Johnny Dooit περνούν τη Θανατερή Έρημο και φτάνουν στο Οζ!

Εκεί, ξαναβρίσκουν παλιούς φίλους...

...και γιορτάζουν μαζί τους τα γενέθλια της Όζμα, που καταλήγουν σε τέλος καλό-όλα καλά και μια εντυπωσιακή επιστροφή στο σπίτι για όλους.

 Το πέμπτο βιβλίο της σειράς του Οζ είναι το λιγότερο αγαπημένο πολλών, αλλά εμάς μας άρεσε πάρα πολύ! Μου άρεσε και ως μυθιστόρημα, μου άρεσε πολύ και ως κόμικ, και η Σταυρούλα ξετρελάθηκε. Ήμουν κάπως επιφυλακτική για το αν θα κατάφερνε να το παρακολουθήσει μ' αυτή τη μορφή, αλλά το ήθελε η ίδια και ως συνήθως μου έβαλε τα γυαλιά. Της διάβαζα ενώ έδειχνα με το δάχτυλο ποιος μιλάει, κι αυτό ήταν προφανώς αρκετό.
Η ιστορία είναι αλήθεια ότι δεν έχει κάτι το συνταρακτικό, μοιάζει περισσότερο με ταινία δρόμου χωρίς εντυπωσιακά σκαμπανεβάσματα και κορυφώσεις στην πλοκή, αλλά όλα τα μαγικά και διασκεδαστικά που συμβαίνουν στην πορεία, κι όλοι αυτοί οι αξιαγάπητοι χαρακτήρες μας κέρδισαν απόλυτα. Καιρός για το έκτο βιβλίο του Οζ...

 6. Ο έρωτας στη σκηνή του Τόπφορντ, από τη σειρά της Τέα Στίλτον.

Ξέρω, ξέρω, προφανώς ο τίτλος φαίνεται πως δεν ταιριάζει σε βιβλίο που θα διάβαζες στο τετράχρονο κοριτσάκι σου... Στην πραγματικότητα όμως, ο "έρωτας" δεν είναι παρά η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, που μια ομάδα ποντικών-σπουδαστών κολεγίου αναλαμβάνει ν' ανεβάσει σε θεατρική παράσταση!
Στο βιβλίο αυτό, που υποτίθεται πως το γράφει η Τέα Στίλτον, αδερφή του αγαπημένου μας ποντικού Τζερόνιμο Στίλτον (παρόλο που η ίδια δεν εμφανίζεται πουθενά μέσα σ' αυτό), γνωρίζουμε μια δυναμική ομάδα κοριτσιών που σπουδάζουν στο κολέγιο Τόπφορντ και είναι αχώριστες φίλες.

Επίσης γνωρίζουμε την "κακιά" της υπόθεσης, ένα σνομπ κορίτσι με το όνομα Βανίλα, που θα κάνει τα πάντα για να κλέψει όλη τη δόξα απ' τις υπόλοιπες...

Γνωρίζουμε και μερικά αγόρια, κάποια απ' αυτά αρκετά συμπαθητικά, και με ταλέντο στην υποκριτική... (όλοι ποντικοί, φυσικά)

Φιλίες, ζήλιες και μικρές δολοπλοκίες, που εκτυλίσσονται γύρω απ' τη σχολική παράσταση συνθέτουν αυτό το βιβλίο που ενθουσίασε τη Σταυρούλα.

Το μόνο περίεργο είναι ότι απ' όλες αυτές τις συμπαθητικές ποντικίνες, ταυτίστηκε με τη Βανίλα -και  μέσα στις επόμενες ημέρες τελειοποίησε το ύφος της!

7. Green Eggs and Ham του Dr Seuss

Δεν χρειάζεται να πω τίποτα γι' αυτό εδώ νομίζω... απλά κλασικό!

Και τόσο αστείο, τόσο απίθανα αστείο και διασκεδαστικό, ενώ σου λέει παράλληλα, με το δικό του τρελό τρόπο: μην απορρίπτεις κάτι αν δεν το δοκιμάσεις!

 Το αγαπάμε.

8. Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι, του Ευγένιου Τριβιζά.

Το αρχίσαμε, και χωρίς να το έχουμε τελειώσει ακόμα, μπορώ να πω ότι το αγαπάει σχεδόν όσο εγώ. Είναι το βιβλίο που, παρά τα πολλά του λόγια, θα την κρατήσει ξύπνια για πολλές πολλές σελίδες, εντελώς ήσυχη, να περιμένει τη συνέχεια.

Είναι, νομίζω, το αγαπημένο μου βιβλίο του Τριβιζά. Είναι το βιβλίο που μου διάβαζαν μικρή, που το έχασα και το ξαναγοράσαμε. Το βιβλίο που μετέφρασα κάποτε ολόκληρο στ' αγγλικά για χάρη μίας και μοναδικής μου φίλης, για να μπορέσει να το διαβάσει. Η ιστορία ενός κοριτσιού που ζήτησε από το χιονάνθρωπό του να μη λιώσει ποτέ. Η ιστορία του χιονάνθρωπου που ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι προς το Βόρειο Πόλο...

Οι σταθμοί στο ταξίδι του χιονάνθρωπου Τουρτούρι μένουν χαραγμένοι στη μνήμη. Ειδικά θυμάμαι με πόση φρίκη με γέμιζε η σκηνή με τους λασπάνθρωπους...

Πόσο αγωνιούσα για τον Τουρτούρι κάθε φορά που συναντούσε περίεργους, αλλοπρόσαλλους και απειλητικούς για την ύπαρξή του αρθρώπους...

Πόσο είχα συγκινηθεί με τη Μαριάννα που βγήκε μες στη νύχτα να τον ψάξει κι αρρώστησε βαριά..

...και φυσικά με το πρώτο, λυπητερό (ή όχι) τέλος, που όπως λέει έκανε κάποιους να κλάψουν και γι' αυτό ο συγγραφέας πρόσθεσε και δεύτερο τέλος στην ιστορία...

Θέλω να ζήσεις για πάντα! 
Πόσο μεγάλο είναι ένα πάντα;
Οι χιονάνθρωποι είναι χιόνι και το χιόνι είναι ένα κι είναι τόσα όνειρα κι ελπίδες κι αγάπες παλιές μες στο χιόνι κρυμμένα...

9. Ο εγωιστής γίγαντας του Όσκαρ Ουάιλντ. 

Το έφερε απ' τη βιβλιοθήκη του σχολείου χωρίς να ξέρει ότι το είχαμε ήδη στο σπίτι. Δεν της το είχα δείξει ακόμα, μου είχε φανεί ότι έπρεπε να μεγαλώσει λιγάκι (είπε η μαμά που της διάβασε βιβλίο με τίτλο Ο έρωτας στη σκηνή του Τόπφοντ)... Τελικά το διαβάσαμε και ήταν ακριβώς σωστό. Ακριβώς αυτό που έπρεπε να είναι.

Το κλασικό διήγημα του Όσκαρ Ουάιλντ το είχα κι εγώ με τη συγκεκριμένη εικονογράφηση όταν ήμουν μικρή. Το βιβλίο μας διαλύθηκε, η μαμά μου το ξαναγόρασε πριν λίγο καιρό για τα κορίτσια.

Η ιστορία του εγωιστή γίγαντα, που δεν αφήνει τα παιδιά να παίξουν στον κήπο του καταδικάζοντάς τον σε αιώνιο χειμώνα...

... όμως συγκινείται από ένα μικρό, άγνωστο αγοράκι, καταλαβαίνει και μετανιώνει για το λάθος του και κάπως έτσι γίνεται ο καλύτερος φίλος των παιδιών...

...μέχρι που, γέρος πια, ξαναβρίσκει το μικρό του φίλο, που θα του αποκαλύψει πως ήρθε να τον πάρει στον Παράδεισο...

... είναι παλιά, γνωστή, πολυδιαβασμένη (στο σπίτι μας ως και παρα-διαβασμένη θα έλεγα) κι όμως ποτέ εκτός εποχής. Το τέλος της πάντα καταφέρνει να με κάνει ν' ανατριχιάσω και μου φέρνει έναν κόμπο στο λαιμό. Απλώς υπέροχο, υπέροχο βιβλίο.

Και τέλος, τι διαβάσαμε και με τα δυο κορίτσια:

10. Το τρολ, της Julia Donaldson.

Τις τελευταίες εβδομάδες (βοηθάει και η Ντόρα η εξερευνήτρια και το επεισόδιο "το αστεράκι" στο συγκεκριμένο θέμα) υπάρχει ένας ενθουσιασμός στο σπίτι μας γύρω απ' το θέμα τρολ. Ειδικά απ' την Ισαβέλλα (αυτό που το μωρό σου δηλώνει "νινί τρολ είμαι", είναι ανησυχητικό άραγε;). Έτσι, αυτό το βιβλίο απλώς... ήρθε κι έδεσε. 

Από τη συγγραφέα του Gruffalo, μια αστεία ιστορία, στην οποία πρωταγωνιστεί ένα τρολ που ζει σε μια γέφυρα κι επιθυμεί να φάει κάτι άλλο από ψάρι...  

...και μια ομάδα πειρατών που ψάχνει ένα θησαυρό και δεν ξέρει να μαγειρεύει. 

Το πώς θα βρει το τρολ πρώτο το θησαυρό...

...και το πώς η επεισοδιακή συνάντησή του με τους πειρατές θα εξελιχθεί σε κάτι καλό και για τα δυο μέρη...

...ή τελοσπάντων σχεδόν καλό...

...αποτελεί μια υπόθεση που προκαλεί γέλια και διαβάζεται αβίαστα, σ' ένα πρωτότυπο βιβλίο που μας διασκέδασε όλες πολύ.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα βιβλία μας για τώρα...

Υ.Σ. Σήμερα έγινα 31. Ήμουν ενθουσιασμένη σαν παιδάκι που είχα τα γενέθλιά μου. Αυτή την κρίση ηλικίας, μεγαλώνω και τα λοιπά, νομίζω ότι δεν την έχω περάσει ποτέ μέχρι τώρα. Πάντα μου άρεσαν τόσο πολύ τα γενέθλια, κι ας μην κάνω τίποτα ιδιαίτερο, κι ας μη βγω -όπως σήμερα- καν έξω απ' το σπίτι. Τα γενέθλιά μου είχαν πολύ παιχνίδι στο πάτωμα, βιβλία, ζωγραφική, παζλ, και πολλές ώρες γεμάτες απ' τους τρεις αγαπημένους μου ανθρώπους. Με μια τούρτα απ' τον δικό μου slowchef και τέσσερα κεράκια (τρία μεγάλα για τις δεκαετίες κι ένα μικρό μοναχούλι από κοντά -ό,τι μας είχε περισσέψει από άλλα γενέθλια), που φυσήξαμε μαζί με τα κορίτσια, όλα ήταν φανταστικά.

Χαμόγελο. 

Καληνύχτα!