Αντίο φθινόπωρο!

Εγώ άλλη ανάρτηση ήθελα να γράψω. Είχα αρκετά βιβλία να σας δείξω, "τα βιβλία του Νοέμβρη", που λέει κι η Σταυρούλα. Κι έπειτα απλώς δεν πρόλαβα. Φύγαμε για μια βδομάδα απ' την Αθήνα και τώρα πάει, πέρασε. Αυτό το ζεστό, παράξενο φετινό φθινόπωρο μου φαίνεται πως πέρασε πια. Κι ας μην το καταλάβαμε καλά καλά στην πόλη. Τουλάχιστον σ' αυτή τη σύντομη εκδρομή αγγίξαμε για λίγο τ' αληθινά χρώματά του. 

από μια σύντομη βόλτα στο αγαπημένο μας Λιτόχωρο

Απ' όλα τα βιβλία που διαβάσαμε αυτό τον καιρό, σας ξεχώρισα δύο γι' απόψε -και τα δύο δικά μου αναγνώσματα, και τα δύο για μεγαλύτερα παιδάκια, 8-10 ετών και πάνω (ό,τι πρέπει για μένα δηλαδή, χαχαχα). Πολύ διαφορετικά μεταξύ τους μα και τα δυο υπέροχα με τον τρόπο τους. 

Το βιβλίο Η γιαγιά μου η κλέφτρα (Gangsta Granny) του διάσημου πλέον David Williams είναι μια ιστορία αστεία, περιπετειώδης, αλλά ταυτόχρονα γλυκιά και συγκινητική, που μιλάει για την προκατάληψη και την αποδοχή. 

Ο Μπεν βαριέται αφόρητα τη γιαγιά του: το μόνο που της αρέσει είναι τα φαγητά με λάχανο και να παίζει Σκραμπλ, κι εκείνος είναι αναγκασμένος κάθε Παρασκευή να μένει σπίτι της. Μα εκεί που δεν αντέχει άλλο, ανακαλύπτει ένα απίστευτο μυστικό που αλλάζει εντελώς την εικόνα του για κείνη: η γιαγιά του είναι κανονική γκάνγκστερ, τρομερή κλέφτρα κοσμημάτων και το όνειρό της είναι να κλέψει τα κοσμήματα του στέμματος. Μαζί αρχίζουν να οργανώνουν τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών, που καταλήγει στο να εισβάλουν στον Πύργο του Λονδίνου, να γνωρίσουν τη βασίλισσα και...

Δε λέω άλλα. 

Παρόλο που υπήρχαν πράγματα στο βιβλίο που με ξένισαν (ο τρόπος που μιλάει για τη γιαγιά στην αρχή... και γιατί πρέπει να τρώει συνεχώς λάχανο; επίσης δεν μου άρεσε το πώς αναφέρει συνέχεια ότι μυρίζει), και σαφώς υπήρχαν στοιχεία υπερβολής (μα αυτό, θα μου πεις, έγινε σκόπιμα, αφού στην υπερβολή στηρίζεται ολόκληρη η ιστορία, πράγμα που θυμίζει άλλωστε και τον Ρόαλντ Νταλ, με τον οποίο παρομοιάζεται συχνά ο Ουίλιαμς), το χάρηκα πραγματικά αυτό το βιβλίο. Γέλασα πολύ μαζί του και βρήκα συγκινητικό το απροσδόκητο, γλυκόπικρο τέλος του. Είναι μια ιστορία που τελικά μας θυμίζει πως οι ηλικιωμένοι (και οι άνθρωποι γενικώς) δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν, αλλά κρύβουν μέσα τους ένα θαυμαστό κόσμο, κι ακόμα ότι δεν θα είναι μαζί μας για πάντα.  

Το δεύτερο βιβλίο μου ήταν το The Miraculous Journey of Edward Tulane, που είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά με τίτλο Το θαυμαστό ταξίδι του Έντουαρντ αλλά απ' ό,τι φαίνεται είναι εξαντλημένο (τι κρίμα! ελπίζω να επανεκδοθεί). 

Είναι η ιστορία ενός κουνελιού από πορσελάνη που, ταξιδεύοντας στα χέρια διάφορων ανθρώπων, μαθαίνει τελικά τι είναι η αγάπη. Ο Έντουαρντ στην αρχή είναι ένα παιχνίδι που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, βαριέται τα πάντα, δε νιώθει τίποτα για το κοριτσάκι που τον αγαπά. Κι έπειτα χάνεται, τα χρόνια περνούν, αλλάζει πολλές φορές όνομα και ταυτότητα, αλλάζει ιδιοκτήτες, πληγώνεται, νοσταλγεί, σπάει, ξανακολλιέται, ζει για μεγάλο διάστημα χωρίς αγάπη, ώσπου κάποτε...γυρίζει στο σπίτι.

Τόσο απλά, αυτό το βιβλίο ήταν ό,τι πιο όμορφο διάβασα τον τελευταίο καιρό. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς θα μου φαινόταν αν ήμουν μικρή -μπορεί και να με στενοχωρούσε απίστευτα, γιατί το ταξίδι του Έντουαρντ δεν ήταν καθόλου ευχάριστο, σε κάποια σημεία μάλιστα γίνεται βίαιο, σκληρό, περιλαμβάνει τραγικές στιγμές. Αλλά νομίζω πως παρόλα αυτά θα μου άρεσε πάρα πολύ, θα με εντυπωσίαζε και θα με συγκινούσε όπως και τώρα, και θα έφερνε χαμόγελα και δάκρυα. Και καθώς τα γράφω αυτά σκέφτομαι πως καμιά φορά είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να σε αγγίξει μια ιστορία με ήρωα ένα πορσελάνινο κουνέλι.

Αυτά είχα γι' απόψε λοιπόν. Και, για να κλείσουμε, τώρα που στο σπίτι έγινε αυτό...

...και το δεντράκι μας βγήκε χτες απ' το κουτί (γιούπι!!!), και κρεμάμε και ξεκρεμάμε 285396487 φορές τη μέρα τα αγαπημένα μας στολίδια (πότε θα μας πέσει όλο το σύστημα στο κεφάλι δεν ξέρω) και τα χριστουγεννιάτικα βιβλία απλώθηκαν στο πάτωμα, έγιναν χαλί, άρχισαν να διαβάζονται, μπήκαν σε άμεσα προσβάσιμο ράφι και τα λοιπά και τα λοιπά, πλέον νομίζω ότι μπορούμε επίσημα ν' αρχίσουμε (απ' την επόμενη φορά) να μιλάμε για χριστουγεννιάτικα βιβλία! Δεν θα κάνουμε χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο βιβλίων φέτος (δεν έχω τόσα πολλά καινούργια) αλλά μέσα στο κανονικό μας advent calendar με τις μικρές (και πιο φτηνές απ' τα βιβλία) εκπλήξεις θα παρεμβάλλονται φυσικά και χριστουγεννιάτικα βιβλία. Και μερικά ακόμα εκτός advent calendar... Ανυπομονώ να σας τα δείξω!

Αντίο φθινόπωρο, ήρθε πάλι αυτή η εποχή του χρόνου! 

Καλωσήρθες, Νοέμβρη

Νοέμβρης... Καλό μήνα! Φύσηξε κρύος αέρας, καιρός για μπουφανάκι. Καιρός για σπίτι, για ζεστά ροφήματα κι αγκαλίτσες. Πόσο αγαπώ την ησυχία, τη γαλήνη του Νοέμβρη, τον τρόπο που η ατμόσφαιρα αλλάζει πάλι κι ο χειμώνας είναι κοντά, μα όχι ακόμα εδώ. 

Χτες κατέβασα να δείξω στα κορίτσια μερικά βιβλία που είχα πάρει τους δυο περασμένους μήνες, αλλά τα είχα κρύψει για να μην τους έρθουν όλα μαζί (εξάλλου ήταν αρκετά απασχολημένες με τα halloweeny). Ενθουσιάστηκαν με τα καινούργια τους βιβλιαράκια κι ανυπομονώ κι εγώ να σας τα δείξω. Γι' απόψε πάντως σας έχω ένα μόνο απ' αυτά, ένα αλλά πανέμορφο, το διαβάσαμε σήμερα και βρήκαμε πως καλωσορίζει τέλεια τον καινούργιο μήνα, το τελευταίο παιδί του φθινοπώρου...  

Το In November της Cynthia Rylant είναι ένα μικρό, πολύ όμορφο βιβλίο για όλα αυτά που συμβαίνουν στο τέλος του φθινοπώρου, καθώς η φύση και οι άνθρωποι ετοιμάζονται για το χειμώνα.

Ο λόγος του είναι απλός και ποιητικός μαζί. Οι εικόνες που ντύνουν το κείμενο είναι υπέροχες. Όλα είναι εκεί: Οι αλλαγές που συμβαίνουν στη φύση, η ησυχία, η αποδημία...

Τα ζώα που κρυώνουν, που κοιμούνται περισσότερο...

Οι άνθρωποι. Η μυρωδιά του φαγητού, ένα νυσταγμένο οικογενειακό πρωινό...

Το να δίνεις και να μοιράζεσαι, φαγητό και κουβέντες κι αγάπη γύρω απ' τη φωτιά.

Μια γιορτή, όταν όλη η οικογένεια μαζεύεται από μακριά κι ανταλλάσσει ευχαριστίες για όλες τις ευλογίες στη ζωή (αναφέρεται βέβαια στην ημέρα των Ευχαριστιών, αλλά όχι ονομαστικά, κι έτσι μας αγγίζει κι εμάς που δεν έχουμε αυτή τη γιορτή...)

Κι άλλες αγκαλιές κι αγάπη όταν όλοι ταξιδεύουν πάλι μέσα στη νύχτα για να γυρίσουν πίσω.

Κι όταν όλα αυτά κλείνουν με την εικόνα του κόσμου να σκεπάζει στο κρεβάτι τα παιδιά του, μ' ένα φιλί στο μέτωπό τους, μέχρι την άνοιξη, δεν ξέρω, κάτι πολύ ωραίο και πολύ γλυκό νιώθω να συμβαίνει μ' αυτό το βιβλίο.  

Παρόλο που ίσως ακούγεται σαν κάτι που θα εκτιμούσαν οι μεγάλοι περισσότερο απ' τα μικρά παιδάκια, το βιβλίο άρεσε σε όλες μας πάρα πολύ. Τα κορίτσια το άκουσαν με προσοχή, η Σταυρούλα μας είπε και πράγματα για το φθινόπωρο που έμαθε στο σχολείο (παρόλο που γενικά δεν της αρέσει να μοιράζεται και πολλά πολλά για το τι κάνουν και τι μαθαίνουν εκεί) και στο τέλος επιβεβαίωσε ότι ήταν πολύ ωραίο.

Και σκέφτομαι, τι ωραία να ζεις σ' έναν κόσμο όπου ακόμα υπάρχουν εποχές. 

Και σκέφτομαι ακόμα πως λατρεύω το φθινόπωρο...

Υ.Σ. Χτες πήγαμε σινεμά -πρώτη φορά μετά από χρόνια για μένα, πρώτη φορά ever για την Ισαβέλλα- να δούμε τις "αδερφούλες Barbie" που λένε και τα κορίτσια. Αγαπάνε πολύ την τετράδα Barbie και αδερφούλες, και ήταν τρομερά ενθουσιασμένες. 

Φτάσαμε νωρίς στο σινεμά, τρέξαμε λίγο στο άδειο χωλ πριν έρθει κόσμος. (Τελικά ήρθαν πολύ λίγοι κι ήταν πολύ ήρεμα.) Φάγαμε τα ποπ κορν μας, ρίξαμε και λίγα στη μοκέτα, και είδαμε την ταινία με αγκαλιές εναλλάξ. Ήταν τόσο ωραία!

Δεν ξέρω τι σκέφτεστε για τη Barbie γενικώς και για την "Κουταβοπεριπέτεια" ειδικότερα... Εμείς αυτή την ταινία τη χαρήκαμε πάρα πολύ! Και τη δράση της είχε και την αγωνία της και πολύ girl power... και τα κορίτσια τη συζητούσαν ακόμα σήμερα. Προβλέπεται πολύ παιχνίδι μ' αυτό το θέμα τις επόμενες μέρες.... Κουκλίτσες στο πάτωμα και... παίζουμε αδερφούλες Barbie? 

Οι κολοκύθες των ποντικών

Λοιπόν, τις τελευταίες μέρες, το'χουμε ρίξει με τη Σταυρούλα στις κατασκευές. Μόλις κοιμάται η Ισαβέλλα για βράδυ, απλώνουμε στο μικρό τραπεζάκι κάτι κόλλες, κάτι γκλίτερ, κάτι πινέλα, και κάνουμε ό,τι μας κατέβει. Για τη Σταυρούλα το βασικό και όλη η διασκέδαση είναι να χρησιμοποιήσει όλες τις κόλλες, τα γκλίτερ και τα πινέλα. Πρέπει όμως και να τ' απλώνει κάπου όλα αυτά, κι εγώ έχω στο μυαλό μου πάντα να συμβαδίζουμε με την εποχή, οπότε τη μία στολίζουμε κάτι ξερά φύλλα, την άλλη φτιάχνουμε φαντασματάκια με βαμβάκι, την άλλη στολίζουμε άλλα ξερά φύλλα και κολλάμε και πούλιες πάνω (αυτό το παιδί θυμίζει Fancy Nancy καμιά φορά)... Το αποτέλεσμα δεν έχει και μεγάλη σημασία για καμιά από τις δυο μας, ούτως ή άλλως.  

Τα φαντασματάκια, παρεμπιπτόντως, ήταν όμορφα. Μέχρι που αποφάσισε να τα πασπαλίσει με "λίγο" μπλε γκλίτερ. Τώρα δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι είναι. Παρόλα αυτά, είναι κολλημένα στον τοίχο, και τα τέσσερα.

Η αγαπημένη μου φετινή "κατασκευή" ήταν όμως οι κολοκύθες. Δεν είχα ξανακάνει jack-o-lantern, ποτέ. Και φέτος κάναμε δύο.

Πρώτα την ψηλή και λεπτή (μείον το πάνω μέρος της που το ήθελε ο Παναγιώτης για μαγειρικούς πειραματισμούς)...

...και την άλλη μέρα τη στρογγυλή. Μου έφυγε το μαχαίρι αρκετές φορές και δεν είναι και ό,τι πιο προσεγμένο σε εμφάνιση, αλλά μας άρεσαν πάρα πολύ. 

Τόσο που στολίσαμε και τη μία...με γκλίτερ. Και με πούλιες, που τις ξετρυπώσαμε απ' τα υλικά για τις χριστουγεννιάτικες κατασκευές που είχαμε αγοράσει πέρυσι. Το παρακάναμε λίγο, ομολογώ, αλλά η φανταχτερή πλευρά είναι από πίσω και δεν φαίνεται. 

Το καλύτερο, όμως, ήταν ότι την ιδέα να σκαλίσουμε κολοκύθες φέτος, και μάλιστα αυτές τις δύο κολοκύθες (από την πρώτη μέρα που τις διαλέξαμε στη λαϊκή μέχρι τώρα ξέραμε τι ακριβώς θέλαμε να κάνουμε), την πήραμε από ένα βιβλίο.

Mouse and Mole: A Perfect Halloween.
Από τη σειρά με τον Τυφλοπόντικα και την Ποντικίνα που κάποτε είχαμε αναφέρει ότι γνωρίσαμε στο Kindle, ένα ακόμα βιβλιαράκι που αυτή τη φορά αγοράσαμε σε έντυπη μορφή. Το διαβάζουμε απ' τα μέσα του Σεπτέμβρη, είναι easy reader level 3 αλλά είναι τέλειο για μεγαλόφωνη ανάγνωση μ' ένα τρίχρονο/τετράχρονο. Έχει τέσσερα μικρά κεφάλαια, διαβάζεται άνετα μονορούφι και φυσικά δεν είναι καθόλου τρομαχτικό. Οι χαρακτήρες είναι πολύ συμπαθητικοί και νοιάζονται πολύ ο ένας για τον άλλον παρόλο που δεν μοιάζουν καθόλου. Οι περιπέτειές τους είναι αστείες, απλές και όμορφες ιστορίες φιλίας.

Στην πρώτη ιστορία, η ποντικίνα αρχίζει τις προετοιμασίες για το Halloween και ο τυφλοπόντικας τρομάζει με το παραμικρό. Στη δεύτερη, πηγαίνουν να διαλέξουν κολοκύθες για το Διαγωνισμό Σκαλίσματος Κολοκύθας...

...κι εδώ αρχίζει το καλό. Ο τυφλοπόντικας σκαλίζει μια στρογγυλή κολοκύθα...

...ενώ η ποντικίνα μια μακρουλή.

Ο τυφλοπόντικας τη σκαλίζει πολύ νωρίς, κι έτσι στο διαγωνισμό, που γίνεται στο τρίτο κεφάλαιο, η κολοκύθα του έχει ήδη σαπίσει. Παρόλα αυτά, κερδίζει το βραβείο της πιο τρομαχτικής κολοκύθας, ενώ της ποντικίνας κερδίζει το βραβείο της πιο αστείας.

Στην τελευταία ιστορία, η ποντικίνα διαβάζει μια ιστορία στον τυφλοπόντικα για να τον βοηθήσει να μη φοβάται τόσο.

Είναι μια ιστορία του Halloween, για μια ποντικίνα κι έναν τυφλοπόντικα όπως οι ίδιοι, που κατάφεραν να ξεπεράσουν τους φόβους τους.

Ο τυφλοπόντικας βρίσκει το παραμύθι συναρπαστικό, και στο τέλος όχι μόνο δεν φοβάται, αλλά τρομάζει ο ίδιος την ποντικίνα.

Και κάπως έτσι περνούν υπέροχα μαζί. 

Το διαβάσαμε άπειρες φορές, κι από την πρώτη μέρα που φέραμε στο σπίτι μας τις δυο κολοκύθες, αναφερόμαστε σ' αυτές ως "η κολοκύθα της ποντικίνας" και "η κολοκύθα του τυφλοπόντικα". Προσπάθησα ν' αντιγράψω το σκάλισμα όσο πιο πιστά μπορούσα και η αλήθεια είναι ότι στη Σταυρούλα άρεσαν πολύ. 

Φαίνονται όμορφες όπως φωτίζουν τον πάγκο της κουζίνας... Λέω να το κάνουμε κάθε Οκτώβρη...

Φθινόπωρο για μωρά

Οκτώβρης πια.. Καλό μήνα! 

Σήμερα η μέρα ήταν υπέροχα φθινοπωρινή, με συννεφιά κι αυτό το δροσερό αεράκι που λέει ότι στα σίγουρα πια μια εποχή τελειώνει, μια νέα αρχίζει. Αγαπώ αυτή την εποχή, που ξεκινάει με το σκοτάδι και οδηγεί στη ζεστασιά και το φως των Χριστουγέννων. Είναι μαγική.  

Μ' αρέσει τα βιβλία μας (όπως και η υπόλοιπη ζωή μας) ν' ακολουθούν τις εποχές. Κι αν είναι ποτέ καιρός για πιο σκοτεινό και πιο spooky διάβασμα, αυτός είναι τώρα. Δεν έχουμε Halloween στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορώ να μην παρασυρθώ απ' τον ενθουσιασμό εκείνων που προετοιμάζονται γι' αυτό (εξάλλου το internet μας έχει φέρει όλους τόσο κοντά). Κι αν δεν αντέχω τα θρίλερ και τον πολύ τρόμο (όχι, αυτά σίγουρα δεν είναι για μένα), οι μάγισσες, τα φαντάσματα και τα υπόλοιπα παρεξηγημένα πλάσματα ως φιγούρες παραμυθιού έχουν τη δική τους γοητεία. Ταιριάζουν με το τοπίο που αλλάζει, με τον αέρα που κρυώνει και το ζεστό μας τσάι. Δε θα τους αρνηθώ τη θέση τους στον κόσμο που πλάθουν οι ιστορίες μας. Θα τους τη δώσω με χαρά, και θα την τοποθετήσω ακριβώς εδώ. Στο τώρα. 

Γι' αυτό το μήνα λοιπόν έχω στα σχέδια μερικά βιβλία μ' ένα τέτοιο πιο σκοτεινό ύφος, και των κοριτσιών και δικά μου. Τι απ' αυτά θα καταφέρω να παρουσιάσω, άλλο κεφάλαιο. Σήμερα όμως θέλω ν' αρχίσω με κάτι πολύ πολύ ήπιο. 

Σήμερα το πρωί, αφού αφήσαμε τη Σταυρούλα στο σχολείο, πήγαμε με την Ισαβέλλα μια βόλτα στην παιδική χαρά. Ήμασταν μόνες μας, ήταν πολύ νωρίς το πρωί, κι ήταν τόσο ήσυχα. Τα σύννεφα ήταν χαμηλά και το βουνό πολύ κοντά μας, το γρασίδι υγρό και πράσινο, τα φύλλα πάνω του μια καφέ-κίτρινη ζωγραφιά. Πόσες φορές σκέφτηκα πως θα ήθελα τη φωτογραφική μηχανή μαζί μου -δεν την είχα όμως. Από την άλλη, ίσως και καλύτερα. Περπατήσαμε μαζί, χωρίς βιασύνη, χωρίς σκοπό, μαζέψαμε φύλλα, κάναμε κούνια, καθήσαμε στο χορτάρι, κι όλα ξανά απ' την αρχή. Ήταν η τέλεια φθινοπωρινή βόλτα. 

Ύστερα γυρίσαμε σπίτι και παίξαμε για πολλή ώρα με την κολοκύθα που ψωνίσαμε τη Δευτέρα απ' τη λαϊκή. Μ' αρέσουν αυτές οι κίτρινες κολοκύθες και κάθε φορά αγοράζω μία, έκανα ένα pumpkin bread με την προηγούμενη, αυτή δεν ξέρω ακόμα τι θα την κάνω, η Ισαβέλλα πάντως την αγκαλιάζει, την πάει βόλτα, την πετάει (ουπς) και την κυλάει στο πάτωμα. Και κάπως έτσι, με τη βόλτα και με την κολοκύθα, μου ήρθε η ιδέα ν' αρχίσω το αφιέρωμα στον Οκτώβρη με τα δυο φθινοπωρινά βιβλία που αγοράσαμε στην Ισαβέλλα, με τα υπέροχα μωράκια της Karen Katz. 

Η Ισαβέλλα, γνωστή για τη λατρεία της σε ζωντανά μωρά, κούκλες-μωρά και βιβλία με μωρά, τρελαίνεται για τα βιβλία της Karen Katz (έχουμε το Princess Baby και το Where Is Baby's Belly Button). Στο Baby Loves Fall, το μωράκι ανακαλύπτει γνώριμες εικόνες και πράγματα του φθινοπώρου.  Ένα σκουφάκι, μια μηλόπιτα...

...βελανίδια...

...ένα σκιουράκι στο δέντρο...

...τρεις κολοκύθες πίσω απ' το σκιάχτρο...

...ένα σωρό από ξερά φύλλα για να χοροπηδήσει. Απλά κι αγαπημένα, χαρούμενα πράγματα.

Στο Where is Baby's Pumpkin?, που είναι και το αγαπημένο της (και δικό μου), το μωρό ψάχνει την κολοκύθα του σε διάφορα σημεία του σπιτιού για να πάει για φάρσα-ή-κέρασμα.

Αντί γι' αυτή, ανακαλύπτει διάφορα άλλα πλάσματα και πράγματα, όλα σχετικά με το Halloween. Όπως μια μαύρη γάτα...

...ένα φιλικό φάντασμα...

...μερικές χαρούμενες νυχτερίδες...

...ένα καπέλο μάγισσας...

...ή μερικά καραμελωμένα μήλα. Τελικά βρίσκει την κολοκύθα του έξω απ' την πόρτα, και η τελευταία σελίδα είναι η πιο χαρούμενη κι αστραφτερή απ' όλες.

Δεν ξέρω αν είναι οι χρωματικές αντιθέσεις ή το κρυφτό που παίζει το βιβλιαράκι, όμως είναι σαφής η προτίμησή της σ' αυτό. Ή το γεγονός ότι ψάχνουμε την κολοκύθα, που της αρέσει τόσο. Πάντως είναι γεγονός ότι είναι πανέμορφο! 

Και κάπως έτσι αρχίζει ο Οκτώβρης. Με τον αέρα που άλλαξε, τις όμορφες πινελιές τις φύσης και τα όμορφα βιβλία. Με ζεστές κάλτσες και ζεστά ροφήματα. Εγκαινιάζει το τελευταίο τέταρτο του χρόνου, το αγαπημένο μου, κι είναι γεμάτος όνειρα. Όχι για τίποτα φανταχτερό, τίποτα, μόνο για θαλπωρή και χαρούμενες στιγμές μέσα στο μικρό κουκούλι μας.  

Το φθινοπωρινό βιβλίο της Fancy Nancy

Το σαββατοκύριακο ήταν ζεστό, καλοκαιρινό σχεδόν, ξεχωριστό, γεμάτο όμορφες βόλτες και οικογενειακές στιγμές. Μα σήμερα, μαθαίνω, είναι η φθινοπωρινή  ισημερία- πρώτη επίσημη ημέρα του φθινοπώρου! Υπάκουα, η θερμοκρασία έπεσε το απόγευμα αρκετά, και κάναμε μια δροσερή βόλτα στο φθινοπωρινό δάσος.

Λένε πως θ' ακολουθήσουν πιο κρύες μέρες -είμαστε έτοιμες να τις υποδεχτούμε. Με πιο ζεστές μπλούζες και πιο spooky, φθινοπωρινά διαβάσματα.  

Για την ώρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μόνο δυο πράγματα. Έναν υπέροχο καφέ...  

Ο πρώτος μου Pumpkin Spice Latte για φέτος. Είμαι ευγνώμων για τον Pumpkin Spice Latte. Είναι κάτι σαν υγρή κολοκυθόπιτα και έχει το άρωμα του φθινοπώρου. Τον αγαπώ

...Κι ένα υπέροχο βιβλίο, που μας έκανε παρέα όλο το σαββατοκύριακο (αλλά και όλη την προηγούμενη βδομάδα). Ήταν αυτό:

Fancy Nancy's Fabulous Fall Storybook Collection: Είναι στην πραγματικότητα μια συλλογή έξι κλασικών ιστοριών με τη Νάνσυ, που έχουν λίγο-πολύ φθινοπωρινό θέμα (και που εμείς δεν είχαμε ξαναδιαβάσει ποτέ, άρα μας ήταν όλες καινούργιες!). Αγαπάμε όλες πολύ τη Fancy Nancy. Είναι πολύ γλυκιά και αστεία. 

Η πρώτη ιστορία έχει θέμα το Halloween (και είπα ότι θα περιμένω τον Οκτώβρη για ν' αναφέρω τη λέξη, αλλά δεν κρατήθηκα)...

...και η Νάνσυ είναι ενθουσιασμένη με τις διαφορετικές μεταμφιέσεις της.

Μάλιστα αποφασίζει να πάει σ' ένα πάρτι ντυμένη σταφύλι, μια φανταχτερή στολή όλο μοβ μπαλόνια...

...που όμως αποδεικνύεται ακατάλληλη για παιχνίδι. Τα μπαλόνια σκάνε πανεύκολα και σε λίγο μένει μόνο το κοτσάνι!

Η Νάνσυ δεν θα μείνει απελπισμένη για πολύ. Θα φτιάξει μια άλλη, σούπερ φανταχτερή στολή γιατί είναι πάντα γεμάτη υπέροχες ιδέες.

Στη δεύτερη ιστορία της, Fancy Day in Room 1-A, μια απ' αυτές τις ιδέες της γεμίζει την τάξη της μ' ενθουσιασμό: Να κάνουν μια "φανταχτερή μέρα" στο σχολείο...

...με φανταχτερά ρούχα, φανταχτερά φαγητά και φανταχτερούς τρόπους.

Οι προετοιμασίες πηγαίνουν θαύμα...

...κι ούτε οι αναποδιές της τελευταίας στιγμής μπορούν να χαλάσουν αυτή την υπέροχη μέρα!

Στην τρίτη ιστορία, Splendid Speller, η τάξη της Νάνσυ ετοιμάζεται να γράψει τεστ ορθογραφίας. Η ίδια δεν φοβάται καθόλου, είναι υπέροχη στην ορθογραφία.

'Ομως μια μικρή αβεβαιότητα την κάνει να κρυφοκοιτάξει το τεστ της φίλης της -και να συγκρατηθεί την τελευταία στιγμή.

Το παρ'ολίγον ατόπημά της την στενοχωρεί πολύ, μέχρι που την παρηγορεί η δασκάλα της και η φίλη της τη συγχωρεί.

Στο Apples Galore, η τάξη πηγαίνει εκδρομή να μαζέψει μήλα...

...και το ζευγάρι της Νάνσυ είναι ο Lionel, ο πιο μεγάλος (και άταχτος) πλακατζής του σχολείου.

Όταν ο Lionel καταφέρνει να μπλέξει σε μπελάδες...

...η Νάνσυ τον βοηθάει και το ταξίδι τελειώνει καλά.

Στο The 100th Day of School, η Νάνσυ αναρωτιέται τι να φέρει στην τάξη της για την 100ή μέρα του σχολείου.

Κι εκεί που δεν φαίνεται να της έρχεται καμία ιδέα, ένα ατυχές γεγονός...

...την κάνει να σκεφτεί κάτι πραγματικά καλό.

Τέλος, στην ιστορία Our Thanksgiving Banquet...

...η οικογένεια πηγαίνει να περάσει την ημέρα των Ευχαριστιών στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού.

Το δείπνο είναι υπέροχο, αλλά στη Νάνσυ δεν αρέσει να κάθεται στο παιδικό τραπέζι....

...κι όταν ο θείος της τής ζητά ν' αλλάξουν θέση, δέχεται με μεγάλη χαρά.

Όμως το τραπέζι των μεγάλων είναι βαρετό...

...ενώ οι μικροί διασκεδάζουν!

Η Νάνσυ αποφασίζει να πάψει να κάνει τη μεγάλη και πηγαίνει "να τους βοηθήσει". Τους μαθαίνει να φτιάχνουν όμορφα πράγματα...

...κι όλοι είναι χαρούμενοι αυτή την υπέροχη μέρα!

Αυτό είναι το βιβλίο μας. Και μπορεί οι τρεις απ' τις έξι ιστορίες να μην είναι εντελώς φθινοπωρινές (απλώς έχουν θέμα το σχολείο) αλλά εμάς μας άρεσαν όλες, ταίριαξαν γάντι με τη φάση που περνάμε και έγιναν αγαπημένες μας. Η χαρούμενη εικονογράφηση με τις φοβερές λεπτομέρειες είναι όπως πάντα τόσο ελκυστική, και γενικά το βιβλίο είναι πανέμορφο, έτσι βαρύ και χορταστικό, με το χοντρό του εξώφυλλο. Είχα πολύ καιρό να παραγγείλω καινούργιο βιβλίο, κι αυτό εδώ ήρθε του κουτιού. 

Και κάπως έτσι τελείωσαν τα δυο μικρά πράγματα που είχα να μοιραστώ σήμερα...

Καληνύχτα...