Ιστορίες με λύκους

Τα κορίτσια μου, και ειδικά η Ισαβέλλα, αγαπούν πολυ τις ιστορίες με λύκους. Δεν είμαι σίγουρη γιατί συμβαίνει αυτό, ούτε αν συμβαίνει σε όλα τα μικρά, πάντως στα δικά μου αρέσει να τρομάζουν λιγάκι. Αν μάλιστα η ιστορία συνδυάζει το ελαφρώς τρομακτικό (βλέπε λύκος) με το αστείο, τόσο το καλύτερο. Γι' αυτό οι ιστορίες που έχουμε να σας δείξουμε σήμερα είναι απ' τις πιο αγαπημένες μας. 

Πρόκειται για μια ολόκληρη σειρά βιβλίων του Geoffroy de Pennart που, γαλλικά στο πρωτότυπο (κυκλοφορούν στη χώρα μας από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος), έχουν για πρωταγωνιστές τους ήρωες των παραμυθιών, κατσίκια, λαγούς, Κοκκινοσκουφίτσα, γουρουνάκια, αλλά πιο πολύ λύκους, λύκους, πάντοτε λύκους. Με καρτουνίστικη εικονογράφηση που είναι από μόνη της αστεία, τα βιβλία έχουν πολύ χιούμορ και οι σύντομες ιστορίες τους είναι ανατρεπτικές, γεμάτες εκπλήξεις και ζωντάνια.

Εμείς έχουμε μόνο τέσσερις από αυτές τις ιστορίες:

Στο Ο λύκος ξαναγύρισε, οι ήρωες των παραμυθιών, γουρουνάκια, κατσικάκια, λαγός, Πέτρος, αρνάκι και Κοκκινοσκουφίτσα αποφασίζουν να ενωθούν για ν' αντιμετωπίσουν το φοβερό και τρομερό λύκο, που τον τρέμουν. Στην πραγματικότητα όμως, αν σκεφτεί κανείς πόσο γρήγορα τον βάζουν κάτω και τελικά τον κάνουν φίλο τους, ο λύκος δεν πρέπει να είναι και τόσο απειλητικός τελικά...

Το γεύμα των Λύκων μας γνωρίζει το Μελέτη, ένα γουρουνάκι που πιάστηκε από το λύκο Λουκά, με σκοπό να αποτελέσει το μενού για το κυριακάτικο γεύμα της λυκοοικογένειάς του.

Πού να ήξερε ο Λουκάς ότι θα γινόταν φίλος με το γουρουνάκι και τελικά δεν θα μπορούσε να το φάει... Όταν όμως καταφτάνει ένα αυτοκίνητο φορτωμένο λύκους, θα καταφέρει ο έξυπνος και προκομμένος Μελέτης να γλιτώσει;

Στο Δεν είναι όλοι φίλοι σου, το κατσικάκι ο Προκόπης χάνει από λάθος τη μαμά του στο δάσος και βρίσκεται ξαφνικά στα χέρια των λύκων. Είναι τόσο φιλικοί, του χαμογελάνε και έχουν πλάκα, και πόσο χαίρεται ο Προκόπης για τα παιχνίδια που θα κάνουν!

Μήπως όμως τα φαινόμενα καμιά φορά απατούν; Μήπως οι χαμογελαστοί ξένοι έχουν σκαρώσει κάτι άλλο;

Τέλος, στο Έλα πίτα να σε φάω, ο κυρ Κούνελος έφτιαξε μια νόστιμη πλην θρασύτατη πιτούλα για τα γενέθλια της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας! Όταν η πίτα παίρνει δρόμο κι αρχίζει να κυλάει, θυμίζοντας αρκετα την Ιστορία ενός καλοψημένου τηγανόψωμου, όλοι οι ήρωες των παραμυθιών που ετοιμάζονται να έρθουν στο πάρτι την παίρνουν στο κατόπι.



Στο τέλος θα συναντήσει και το λύκο, φυσικά. Θα ξεφύγει ή θα βρει το μάστορά της η πιτούλα; Δεν θα σας αποκαλύψω το τέλος, έτσι για το σασπένς...

Η πίτα είναι μάλλον και η αγαπημένη μας ιστορία από τις τέσσερις, γιατί μας κάνει πάντα να γελάμε. Όμως και οι υπόλοιπες είναι υπέροχες, η καθεμιά με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Κι αυτό ήταν ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στις ιστορίες αυτές- καμία δεν μοιάζει με την άλλη. 

Δεν έχουμε τελειώσει μ' αυτή τη σειρά, έχουμε πολλά υπόλοιπα. Απ' ό,τι καταλαβαίνω όμως είναι μια ασφαλής επιλογή αν ψάχνεις ένα αστείο, ξεχωριστό και πρωτότυπο παραμύθι.

Αγαπημένα του Μάη

Βιβλία που μας κράτησαν συντροφιά στις διακοπές του Πάσχα

ή που διαβάστηκαν στο σπίτι μας, στο μεγάλο μας κρεβάτι με τα μικρά φωτάκια αναμμένα 

που μοιραστήκαμε με τα ξαδερφάκια μας

που μας έκαναν παρέα στις αρρώστιες μας 

που σκόρπισαν τη βαρεμάρα

που σχημάτισαν σωρούς στο πάτωμα και ξεφυλλίστηκαν ατελείωτα αυτό το μήνα που τελειώνει... 

Οι πρώτοι μου αρχαίοι ελληνικοί μύθοι:

Μικρά κείμενα, η ιστορία με απλά λόγια και όμορφες εικόνες, ό,τι πρέπει για μια πρώτη επαφή με τη μυθολογία σαν παραμυθάκι. Είχαμε κάποια από παλιά, μα τώρα συμπληρώσαμε τη σειρά -δέκα βιβλιαράκια στο σύνολο. Αγαπημένα μας, ο Δαίδαλος κι ο Ίκαρος, κι η ιστορία της Αράχνης.

Τα βιβλία Bad Kitty του Nick Bruel. Είναι πολύ αστεία, μα ειλικρινά δεν περίμενα ότι τα κορίτσια θα τ' αγαπούσαν τόσο πολύ! Είχαν απίστευτο σουξέ στις διακοπές, τα μεγαλύτερα ξαδερφάκια μας (11 και 9 ετών) τα λάτρεψαν επίσης. Ηρωίδα αυτή η στρυφνή (μα όχι κακιά) γατούλα, που αντιμετωπίζει την άφιξη ενός νέου μωρού στο σπίτι, προσπαθεί να αποφύγει το μπάνιο με κάθε τρόπο, κάνει πάρτι γενεθλίων με καλεσμένες τις γάτες της γειτονιάς και ταλαιπωρεί τον catsitter της όταν τ' αφεντικά της λείπουν. Μεγάλες ασπρόμαυρες εικόνες, μικρά κείμενα, δεν απέχει και πολύ από graphic novel.  Ψηφίσαμε ομόφωνα αγαπημένο μας το Ώρα για μπάνιο! 

Το τελευταίο βιβλίο της σειράς Τικ και Τέλα, Ο καινούργιος φίλος. Δεν μπορούσαμε να μη διαβάσουμε κι αυτή την τελευταία περιπέτεια των δυο φίλων μας, παρόλο που έχουμε αρχίσει να τους ξεπερνάμε στην ηλικία... Στο υπέροχο -όπως όλα τα βιβλία της σειράς- καινούργιο Τικ και Τέλα, οι δυο φίλοι πηγαίνουν στην παραλία, όπου ο Τικ κάνει ένα νέο φίλο και η Τέλα ζηλεύει, γρήγορα όμως καταλαβαίνει και δέχεται ότι η παρέα τους μεγαλώνει. Μας άρεσε πάρα πολύ!  

Του φεγγαριού η κόρη, της Μαρίας Σούμπερτ. Με όμορφη ιστορία και εικονογράφηση, το βιβλίο αυτό μου θύμισε τόσο πολύ παλιό παραμύθι. Ένας απλός άνθρωπος που αγαπά το φεγγάρι, μια σκάλα που ξεδιπλώνεται απ' τον ουρανό, μια πανέμορφη γυναίκα που θα γίνει δική του με τον όρο να μη ρωτήσει ποτέ τ' όνομά της -κάτι που αναπόφευκτα θα γίνει, για να εξαφανιστεί εκείνη κι αυτός να την ψάξει. Η αναζήτηση, η υπερνίκηση των εμποδίων, το μυστήριο με το όνομα, τα μάγια που την κρατούν δεμένη, ο θρίαμβος της επιμονής και της αγάπης, όλα αυτά μου θύμισαν ιστορίες παλιότερων εποχών, τότε που οι αφηγήσεις ήταν λίγο διαφορετικές και είχαν κάτι απ' όλα αυτά...

Το κόκκινο σκουφάκι, του Agostino Traini. Μια αναδιήγηση της Κοκκινοσκουφίτσας, κατά τη μόδα των καιρών που απαιτεί να ξαναλέγονται και να διασκευάζονται με ευφάνταστο τρόπο τα κλασικά παραμύθια. Το βιβλίο ενθουσίασε τα κορίτσια, είναι τόσο αστείο. Γελάσαμε με τη γιαγιά Φραντζέσκα που επιδίδεται σε επικίνδυνα σπορ και με το λύκο που ήθελε ν' αποκτήσει το κόκκινο σκουφάκι του κοριτσιού για να κατακτήσει τη λατρεμένη λύκαινα της καρδιάς του. Μ' ένα λύκο που δεν τρώει ποτέ γιαγιά και εγγονή, και που το τέλος της ιστορίας τον βρίσκει κι αυτόν ευτυχισμένο.

Ο πρίγκιπας Λεμόνης και η όμορφη Κρεμμύδω, του Γιώργου Σακελλαρίδη. Ένα σύντομο ποίημα είναι όλο κι όλο το βιβλίο, που εξιστορεί τον έρωτα και το γάμο του Λεμόνη και της Κρεμμύδως σε μια χώρα όπου όλοι είναι λαχανικά... Το CD με τη μελοποιημένη εκδοχή το ακούσαμε μόνο μια φορά γιατί δεν ενθουσίασε τα κορίτσια, αλλά το βιβλίο το διαβάσαμε ξανά και ξανά.

Ιστορίες με τη Λιλίκα, του Gilbert Delahaye, μια νέα έκδοση ιστοριών που πρωτοκυκλοφόρησαν πριν εξήντα σχεδόν χρόνια. Χαρακτήρες όπως η Λιλίκα, η Ρηνούλα και ο Παταπούφ, που πολλοί από εμάς μπορεί να γνώρισαν στα παιδικά τους χρόνια (ο Παναγιώτης θυμάται πως είχε μικρός την πρώτη ιστορία, "η Λιλίκα στη θάλασσα", εγώ όχι, αλλά κάτι μου λένε όλοι αυτοί, κάπου τους έχω ξαναδει)... Η Λιλίκα, εκτός από διακοπές στη θάλασσα, κάνει μπαλέτο (και μάλιστα στην Όπερα του Παρισιού) στη δεύτερη ιστορία, και μαθαίνει ποδήλατο στην τρίτη...

Η αφήγηση έχει κάτι παλιομοδίτικο, κι ακόμα έχουν κάτι vintage με την πολύ καλή έννοια οι εικόνες. Για την ακρίβεια, είναι απ' αυτές τις τέλειες που δεν χορταίνεις να κοιτάζεις, απ' αυτές που όταν είσαι μικρός θέλεις να μπεις μέσα και να γίνεις ένα απ' τα παιδάκια που βλέπεις εκεί...

Ένα τρελό τρελό αγρόκτημα, της Ράνιας Μπουμπουρή. Το είχαμε από καιρό αυτό το βιβλίο, αλλά πρόσφατα μας έπιασε η τρέλα μαζί του -και πιο πολύ με το CD που το συνοδεύει. Το ακούσαμε πολλές φορές πήγαινε-έλα στα ταξίδια μας, το βάζουν και στο σπίτι και χορεύουν τα κορίτσια. Η ιδέα είναι ότι τα ζώα του αγροκτήματος προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά να μην τα ενοχλούν εξηγώντας το καθένα τα χαρακτηριστικά και τη χρησιμότητά του, ώστε να δείξουν ότι δεν είναι παιχνίδια. Για κάθε ζώο κι ένα ποίημα. Ή τραγούδι.

Να και η σελίδα της συνονόματής μου, της γατούλας:

Η όλη ιστορία με το αγρόκτημα, βιβλίο και CD, δεν με είχε κερδίσει με την πρώτη, μα ο τόσος ενθουσιασμός των κοριτσιών και η πλύση εγκεφάλου μου άλλαξαν γνώμη και τώρα παίζει πολλές φορές σαν σάουντρακ στις σκέψεις μου: Εγώ είμαι η Κατίγκω/ της φάρμας η κατσίκα/ και το δικό μου γάλα είναι σκέτη γλύκα, Αμέ-ε-ε-ε... 

Δεν έχω και πολλά να πω σήμερα... Δεν είχα και πολλά να πω αυτό το μήνα.
Μα ελπίζω να είστε καλά...
Χαρούμενη ανάγνωση!

Κοκκινοσκουφίτσα

Σήμερα κάναμε βόλτα οι δυο μας, η Κοκκινοσκουφίτσα μου κι εγώ. Μας έφερε ο δρόμος σε μια άλλη παιδική χαρά απ' τη συνηθισμένη μας. Το πάρκο παρατημένο, δυο κούνιες μόνο και μια παλιά σιδερένια τσουλήθρα είχαν απομείνει. Όμως το πράσινο γύρω, ακόμα και μέσα στη συννεφιά, ήταν τόσο φωτεινό. 

Μείναμε στην ίδια κούνια όλη την ώρα. Ήταν η πιο καλή επιλογή κι εξάλλου περνούσαμε τόσο ωραία, μιλώντας και γελώντας και πετώντας ψηλά. Ο χρόνος κυλούσε αργά, στάλα στάλα, πολύτιμος και μόνο δικός μας. 

Λοιπόν, κάποια στιγμή θυμήθηκα πως είχα στην τσάντα την Κοκκινοσκουφίτσα, εικονογραφημένη από τη Λίζμπεθ Ζβέργκερ. Μια απλή ευτυχής σύμπτωση. Από μια έμπνευση της στιγμής, την ακούμπησα στα χορταράκια και τράβηξα στα γρήγορα μερικές φωτογραφίες με το κινητό για να σας τη δείξω. Έτσι, γιατί ταίριαζε τόσο με το σκηνικό. Με τα δέντρα, τα λουλουδάκια, με το κόκκινο παλτουδάκι. 

 Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι απ' τα πρώτα και πιο αγαπημένα παραμύθια μας. Κι αυτή του η εικονογράφηση είναι νομίζω η αγαπημένη μου. Η Lisbeth Zwerger έχει κάτι κλασικό στην τέχνη της, κάτι από παλιούς εικονογράφους του 19ου αιώνα, κάτι αληθινά ονειρικό. (Τα υπόλοιπα βιβλία της, ειδικά το Μάγο του Οζ και τα παραμύθια, τα λιγουρεύομαι από καιρό αλλά ακόμα κρατιέμαι.) 

Το βιβλιαράκι αυτό, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Άμμος και είναι νομίζω εξαντλημένο, είναι μια σταλιά και τόσο όμορφο. Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο λύκος είναι όπως θα τους είχα φανταστεί. Τα γλυκά θαμπά χρώματα και η αντίθεση με το έντονο κόκκινο σκουφάκι συντελούν στην ατμόσφαιρα του ονείρου. Τα πρόσωπα είναι τόσο ιδιαίτερα, οι χαρακτήρες μοιάζουν να κλείνουν μέσα στην πόζα τους την κίνηση...

Δεν θα μπορούσα να μη σχολιάσω αυτή την εικόνα- απ' όλες τις εκδόσεις της Κοκκινοσκουφίτσας που έχω ξεφυλλίσει, πρώτη φορά βλέπω τον κυνηγό την ώρα που τραβάει τη γιαγιά από την ανοιχτή κοιλιά του λύκου! Φυσικά βγαίνει ολόκληρη και πεντακάθαρη, παρόλα αυτά δεν παύει να είναι μια κάπως σοκαριστική εικόνα, δε βρίσκετε; Μα θα μου πείτε, ούτως ή άλλως, το παραμύθι είναι σοκαριστικό... Τα περισσότερα παραμύθια είναι...

Όταν τελείωσα με τις φωτογραφίες, η κούνια δεν είχε καν σταματήσει. Έκλεισα πάλι το βιβλίο γρήγορα-γρήγορα στην τσάντα μου, για να μη σπαταλήσω άλλο απ' τον πολύτιμο χρόνο μας. Έριξα μαζί του και το κινητό. Κι έπειτα επέστρεψα στη δική μου Κοκκινοσκουφίτσα. 

Της γιαγιάς τα παραμύθια...

Πριν κανα μήνα περίπου, κάναμε οι τρεις μας ένα ταξίδι στη θάλασσα: η μαμά μου, η Σταυρούλα κι εγώ. Ξεκίνησε λίγο αντίξοα, και ήταν βασικά ταξίδι για δουλειά, όμως ήταν γεμάτο από μια ξεχωριστή μαγεία- εκείνη που υπάρχει μόνο εκεί που βρίσκονται μαζί τρεις γυναίκες από τρεις γενιές μιας οικογένειας, πολύ ισχυρά δεμένες μεταξύ τους με τ΄αόρατα νήματα της αγάπης.  


Η Σταυρούλα ήταν τρισευτυχισμένη σ' αυτό το ταξίδι. Είχε άπλα, ελευθερία και όλη την προσοχή του κόσμου από τη μαμά της (φυσικά) και τη γιαγιά της (που δεν τη βλέπει συχνά). Παιχνίδια και τραγούδια όλη μέρα. Λατρεία. 


Η λατρεία της γιαγιάς γίνεται παιχνίδι.
Υπομονή. 
Παραμύθια.  

Κυλούσαν οι μέρες κι εγώ παρακολουθούσα το bonding, που απλά, αβίαστα, συνέβαινε. Στη θάλασσα πετούσαν βοτσαλάκια, στην παιδική χαρά έκαναν τραμπάλα, στο μπαλκόνι έπαιζαν με τα νερά. Το βράδυ τους έδινα το χώρο τους. Ήμουν εκεί, φυσικά, ήμασταν και οι τρεις ξαπλωμένες, η Σταυρούλα ανάμεσα, γαντζωμένη στο στήθος μου. Όμως η γιαγιά έλεγε το παραμύθι. Ξεκίνησε με την Κοκκινοσκουφίτσα. Το άλλο βράδυ Κοκκινοσκουφίτσα και Σταχτοπούτα. Και το επόμενο Κοκκινοσκουφίτσα, Σταχτοπούτα, κι η ιστορία της Σταυρούλας που μεγαλώνει και πάει σχολείο. Κι έτσι, μαγικά, το μωρό κοιμόταν! Το μωρό μου, που όταν αλλάζει περιβάλλον μένει ξάγρυπνο ως τα μεσάνυχτα μες στην υπερένταση, κοιμόταν με την κατευναστική φωνή της γιαγιάς να λέει παραμύθια. Ούτε που ήξερα ότι ήταν σε ηλικία ν' ακούσει παραμύθια με τόσα πολλά λόγια. Για φαντάσου.



Το ταξίδι τελείωσε, αλλά τα παραμύθια της δεν ήθελα να της τα στερήσω. Έλα όμως που κάθε φορά που ξαπλώναμε και επιχειρούσα να ξεκινήσω την Κοκκινοσκουφίτσα ή τη Σταχτοπούτα δεν παρέλειπε να μου θυμίζει: "γιαγιά!", κάποιες φορές τόσο έντονα και τόσο συχνά που δεν με άφηνε να συνεχίσω. Ξεκίνησα κι εγώ να της λέω τα τρία γουρουνάκια, ενώ κοιτάζαμε τις εικόνες από ένα κακόμοιρο βιβλιαράκι που αγοράσαμε απ' το σούπερ μάρκετ. Μεγάλη επιτυχία! Εκδόσεις Joconda, και η ιστορία χιλιοκουτσουρεμένη (ό,τι πρέπει για μωρό 18 μηνών) όμως την εικονογράφηση τη βρήκα όμορφη (κι ας λέγεται Van Gool αυτός που την έκανε). Της άρεσε πολύ το παραμύθι. Έχει και δραματικότητα και εφέ με το λύκο που φυσάει τα σπιτάκια και μετά πέφτει στο βραστό νερό. Κι όταν κάνει αναπαράσταση πώς γελάνε τα γουρουνάκια στο τέλος της ιστορίας, θέλω να τη φάω. Με την καλή έννοια. 

Στην επόμενή μας επίσκεψη στη γιαγιά, μας έκανε δώρο ένα βιβλίο. Τα Παραμύθια που αγαπώ, εκδόσεις Μίνωας. Η Σταχτοπούτα κι η Κοκκινοσκουφίτσα είναι εκεί, και τα γουρουνάκια εκεί είναι, κι ο Κοντορεβιθούλης κι ο Παπουτσωμένος γάτος, αλλά και άλλα παραμύθια, λιγότερο γνωστά, όπως η Χιονούλα και η Ροδούλα και οι Μουσικοί της Βρέμης. Είναι προχωρημένο βιβλίο για μας, με μεγάλα κείμενα, αλλά έχει μεγάλες εικόνες που μπορείς να στηριχτείς πάνω τους για να πεις με δικά σου λόγια την ιστορία. Το ξεκίνησαν στην Αθήνα, με τα γνωστά παραμύθια φυσικά. Το συνεχίζουμε κι εδώ. Το παίρνουμε μαζί μας όπου πηγαίνουμε, τώρα το καλοκαίρι. Είναι ανεξάντλητο. 


Διαβάζουμε τα γουρουνάκια, την Κοκκινοσκουφίτσα και τη Σταχτοπούτα. "Μαμά!" φωνάζει η Σταυρούλα όταν αρχίζουμε το πρώτο, "γιαγιά!" όταν αρχίζουμε κάποιο απ' τα άλλα δύο. "Γιαγιά!" φωνάζει όταν βλέπει το γάιδαρο και τον κόκορα απ' τους μουσικούς της Βρέμης -στο ταξίδι με τη γιαγιά είδαμε και γάιδαρο και κόκορα, δεν το ξεχνάει. Διαβάζουμε από χθες και την Τοσοδούλα, και πάλι θέλω να τη φάω όταν μου δείχνει με το δαχτυλάκι της πως η Τοσοδούλα είναι τόοοοσο μικρή. "Μαμά!" φωνάζει και ξαναφωνάζει κατά τη διάρκεια του παραμυθιού, και κάνει πως κλαίει -ναι ναι, η Τοσοδούλα έκλαιγε γιατί ήθελε τη μαμά της. Το σίγουρο είναι ότι τα ζει τα παραμύθια, όχι αστεία. 


Αγαπώ τις ώρες που περνάμε με τα παραμύθια. Το βλέμμα της όταν συγκεντρώνεται σε μια εικόνα. Την ανυπομονησία της όταν γυρίζει τις σελίδες στην τύχη και δείχνει πότε το ένα και πότε το άλλο. Είναι το κορίτσι μου, αγαπώ τα πάντα πάνω της. Με ξαφνιάζει κάθε μέρα μ' αυτά που καταλαβαίνει και με τον τρόπο που εκφράζεται, χωρίς πολλά λόγια, όμως με τόση σαφήνεια. Με ξαφνιάζει μ' αυτά που θυμάται. Το να την παρακολουθώ, μαθαίνοντας από κείνη τι της κάνει εντύπωση, είναι κάτι θαυμάσιο. Το να κάθομαι ήσυχα πλάι της και δειλά να μπαίνω, όταν μου ανοίξει την πορτίτσα, στο μικρό της κόσμο είναι το μεγαλύτερο προνόμιο. Και το να μοιράζομαι τα παραμύθια μαζί της είναι ένα μονάχα απ' τα πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένη. 


Νομίζω είναι πολύ ταιριαστό που τα παραμύθια μας τα σύστησε αυτό το ταξίδι με τη γιαγιά. Δεν είχα ποτέ γιαγιά, όμως ακούω πως κάτι ξέρουν αυτές από παραμύθια.


Ήταν ένα όμορφο ταξίδι το δικό μας. Είναι όμορφα να έχεις μαμά και να είσαι μαμά. Σε τοποθετεί, θα λεγα, στο κέντρο της αγάπης, με βελάκια που φεύγουν από σένα κι επιστρέφουν σε σένα. Ακόμα σου επιτρέπει, κατά κάποιο τρόπο, να έχεις παιδί και να είσαι παιδί, και το καθένα απ' αυτά είναι κάτι μαγικό. Στη μέση του Αιγαίου, κάτω από τον καυτό ήλιο. Δίπλα στη θάλασσα, που ποτέ δεν ησυχάζει και ποτέ δεν τελειώνει.