Πριν ένα χρόνο ακριβώς, σας είχα συστήσει την Ada Goth, το κοριτσάκι που πρωταγωνιστεί στη σειρά Goth Girl του αγαπημένου μου εικονογράφου και συγγραφέα Chris Riddel. Τον ίδιο καιρό είχα αγοράσει και το δεύτερο βιβλίο της σειράς, όμως δεν κατάφερα τότε να το διαβάσω -είχα πολλά άλλα "σκοτεινά" φθινοπωρινά αναγνώσματα και με πρόλαβε το χριστουγεννιάτικο mood πριν φτάσω σ' αυτό εδώ. Εξάλλου -πού το διάβασα τελευταία;- "Bookworms never get to the bottom of things", όπου bottom είναι το κάτω μέρος της λίστας με τα αδιάβαστα βιβλία που σε περιμένουν! Πόσο αληθινό μπορεί να είναι αυτό;..
Τέλος πάντων, το Goth Girl and the Fete Worse Than Death είναι το δεύτερο μέρος της σειράς, κατέληξα να το διαβάσω αυτές τις μέρες, ενθουσιάστηκα όπως ήταν φυσικό, και είμαι ήδη πολύ πίσω, έχουν ήδη κυκλοφορήσει άλλα δύο βιβλία με την Ada (αυτό κι αυτό)... (παρεμπιπτόντως, βρήκα τη σειρά και στα Public! πάντα στα αγγλικά βέβαια...)
Σ' αυτό το βιβλίο, ξαναβρίσκουμε την Ada, τους φίλους της, τη φοβερή βαμπίρ-γκουβερνάντα της Lucy Borgia και το υπόλοιπο προσωπικό του σπιτιού να ετοιμάζεται για μια γιορτή, που θα περιλαμβάνει έκθεση έργων τέχνης και φανταστική ζαχαροπλαστική...
Κορυφαία λεπτομέρεια του βιβλίου: H Ada είχε 6 γκουβερνάντες στο παρελθόν- μία απ' αυτές ήταν η Nana Darling, που ήταν σκύλος, και μια άλλη η Jane Ear, που την έμαθε να κρυφακούει, αλλά η αγαπημένη μου ήταν η Hebe Poppins που της έμαθε τραγούδια γλωσσοδέτες και τελικά το έσκασε μ' έναν καπνοδοχοκαθαριστή (της γνωστής οικογενείας Poppins πρέπει να ήταν...)
Η Lucy Borgia είναι η τελευταία και καλύτερη στη σειρά από γκουβερνάντες. Είναι βαμπίρ αλλά τρομερά πολιτισμένη στη συμπεριφορά της.
... όταν η μυστηριώδης καμαριέρα της Ada, η Marylebone, που τυχαίνει να είναι αρκούδα και τόσο ντροπαλή, τόσο φοβισμένη ώστε κατοικεί μόνιμα στη ντουλάπα, δέχεται ένα μυστηριώδες γράμμα και μια πρόταση γάμου από τον παλιό αγαπημένο της.
Στο μεταξύ, οι προετοιμασίες γίνονται πυρετώδεις, όλοι εκτός από την Ada πνίγονται στη δουλειά, στο σπίτι καταφτάνουν κορυφαίοι ζαχαροπλάστες...
...αλλά και ζωγράφοι...
...όπως και μια μυστηριώδης ομάδα βαμπίρ- ή μήπως είναι μυστικοί πράκτορες;
Η Ada ανησυχεί ότι όλοι έχουν ξεχάσει τα γενέθλιά της και νιώθει μοναξιά μέσα στην αναμπουμπούλα, ενώ τελικά κάποιοι από τους παράξενους επισκέπτες του σπιτιού αποδεικνύονται πολύ επικίνδυνοι και απειλούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα...
...στην πραγματικότητα όμως, χάρη στη γενναιότητά της όλα πηγαίνουν καλά, άσε που κανείς δεν την ξέχασε τελικά, και η Marylebone αποφασίζει να βγει απ' τη ντουλάπα -καταπληκτικά δηλαδή! Τέλος καλό, όλα καλά.
Όπως και το προηγούμενο, το δεύτερο βιβλίο της σειράς είναι πολύ αστείο και καθόλου τρομακτικό. Μια δόση τρέλας το διαπερνά, που απλά σε κάνει να χαμογελάς συνεχώς. Στην πραγματικότητα, δεν συμβαίνουν πάρα πολλά απ' την αρχή ως το τέλος, μα αυτό δεν μ' εμπόδισε να νιώσω πως διάβαζα ένα περιπετειώδες βιβλίο. Και φυσικά, εξίσου σημαντική (τουλάχιστον!) με το κείμενο, η εκπληκτική εικονογράφηση που σε μεταφέρει απευθείας καταμεσής στον κόσμο της έπαυλης Goth, κυριολεκτικά το απογειώνει. Είναι ένα πανέμορφο, καλαίσθητο βιβλίο, όπως βέβαια και οτιδήποτε πιάνει στα χέρια του ο Chris Riddel.
Βonus στο τέλος του βιβλίου, ένα βιβλιαράκι-μινιατούρα, η μικρή "βιογραφία μιας αρκούδας" από τη Marylebone, σε σκίτσα μόνο, χωρίς λόγια, όπου η καμαριέρα της μικρής Goth εξιστορεί τη ζωή της, από τη γέννηση μέχρι το happily ever after...
Υπέροχο, όμορφο και διασκεδαστικό, το Goth Girl με προκαλεί για τη συνέχεια...
Στο κάπως πιο σκοτεινό πνεύμα των ημερών, που λέγαμε τις προάλλες...
...Τι θα λέγατε για μια γοτθική ιστορία που δεν είναι καθόλου τρομαχτική, αλλά αντίθετα περιπετειώδης και αστεία; Που έχει ασυνήθιστους χαρακτήρες, συμπαθέστατους όμως και με τους οποίους όμως μπορείς να ταυτιστείς, λαμπερή (αν και εντελώς "black") εμφάνιση και τόσο υπέροχη εικονογράφηση που μιλάμε για ένα μικρό έργο τέχνης;
Να σας συστήσω το Goth Girl. Για την ακρίβεια, το βιβλίο Goth Girl and the Ghost of a Mouse, του αγαπημένου Chris Riddell (που ό,τι ακουμπήσει γίνεται ένα μικρό έργο τέχνης).
Να σας συστήσω την Ada Goth.
Είναι ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε μια τεράστια, τρομαχτική έπαυλη με τον πατέρα της, το διάσημο Άγγλο ποιητή Lord Goth, με υπηρέτες και φαντάσματα σε κάθε γωνιά, αλλά χωρίς κανένα φίλο. Η μητέρα της έχει πεθάνει και η Ada έχει μεγαλώσει με μια (ξεκαρδιστική) σειρά από γκουβερνάντες (αγαπημένη μου η Hebe Poppins, που περπατούσε σαν πιγκουίνος, τραγουδούσε συνεχώς αλλά όταν ανακάλυψε ότι η Ada δεν ήταν ντροπαλή ή δυστυχισμένη βαρέθηκε και το έσκασε μ' έναν καπνοδοχοκαθαριστή...)
...αφού ο πατέρας της, πληγωμένος από το χαμό της γυναίκας του, αρνείται τη συναναστροφή με την κόρη που τόσο της μοιάζει.
Κι έπειτα όλα αλλάζουν. Η Ada μια νύχτα γνωρίζει ένα μικρό ποντίκι-φάντασμα, τον Ismael, και μια απίθανη παρέα παιδιών, που κατοικούν ή δουλεύουν στο σπίτι της...
...και καθώς αρχίζει μαζί τους την εξερεύνηση της έπαυλης βρίσκεται μπλεγμένη σ' ένα παράξενο μυστήριο, που περιλαμβάνει μυθικά πλάσματα και τρομερές μηχανορραφίες.
Με τη βοήθεια της καινούργιας της γκουβερνάντας...
...που τυχαίνει να είναι και λίγο...βρικόλακας...
...θα βρει τη λύση και θα ξεσκεπάσει τους κακοποιούς...
...ενώ μετά από όλα αυτά, με το αίσιο τέλος της ιστορίας, πολλά ακόμα πράγματα θ' αρχίσουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο.
Η μικρή Goth είναι ακαταμάχητη. Το ποντικάκι, ο Ismael, είναι γλυκύτατο...
...και το βιβλίο με τ' απομνημονεύματά του, δωράκι στο τέλος του βιβλίου, όλο σε στιχάκια, είναι τέλειο.
Γοτθικό αλλά αισιόδοξο, σκοτεινό μα αξιολάτρευτο, το Goth Girl ήταν ένα απ' τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό! Περιμένω με αγωνία το δεύτερο μέρος...
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ και η Σταυρούλα έχουμε μπει σε φθινοπωρινό mood. Χοροπηδήσαμε πάνω σε ξερά φύλλα στο πάρκο. Βγάλαμε όλα τα μαγιό από τις Polly Pocket και τους φορέσαμε ρούχα. Σκεπάζουμε τα Sylvanian μωρά με σεντονάκι γιατί "τώρα πια κάνει δροσιά". Αναφέρουμε το φθινόπωρο και γενικά την αλλαγή των εποχών συχνά στις κουβέντες μας (έντονο ενδιαφέρον για το θέμα αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα). Κι επειδή εγώ άλλο που δεν θέλω με όλ' αυτά, αφού κάθε φορά το τέλος μιας εποχής με βρίσκει γεμάτη προσμονή για την επόμενη, είπα ν' αποχαιρετίσω τον Αύγουστο κλείνοντας τους λογαριασμούς μου με τα βιβλία του καλοκαιριού, δηλαδή να σας δείξω τ' αγαπημένα μου απ' αυτά που διάβασα εγώ, μεγαλίστικα δεν τα λες, αλλά τελοσπάντων λίγο πιο φλύαρα απ' το προηγούμενο σετ.
Πριν αρχίσω όμως, λίγα χαρούμενα πράγματα των ημερών που πέρασαν:
Μερικές συννεφιές, μερικά ήρεμα πρωινά, η υπόσχεση πιο δροσερών ημερών κι ένα στοχαστικό βλέμμα στο μπαλκόνι.
Βόλτες με το καρότσι... στο σπίτι. Είναι γνωστό ότι ως φανατική του babywearing έχω γίνει γραφική σε Πιερία, Λάρισα, Θεσσαλονίκη και τα περίχωρα, και το καρότσι το έχουμε χρησιμοποιήσει γύρω στις 4 φορές συνολικά μέσα στα 4 σχεδόν χρόνια έξω απ' το σπίτι, αλλά τελευταία είναι αγαπημένο τους παιχνίδι ν' ανεβαίνουν και οι δύο πάνω (η Ισαβέλλα δεμένη) και να τις κάνω βόλτες (ή κούρσες) τρέχοντας σαν τρελή στην ευθεία σαλόνι-κρεβατοκάμαρα και πίσω πάλι.
Βόλτες στη Θεσσαλονίκη, βιβλιοπωλείο, καινούργιος Στίλτον (δύο για την ακρίβεια, κρατηθείτε κι έρχονται...), διάβασμα στο καφέ. Το ανοίγει, δεν έχει ιδέα για την ιστορία, δεν ξέρει ποιος ήταν ο Οδυσσέας, της λεώ δυο λόγια στα πεταχτά, κοιτάζει τις εικόνες κι αρχίζει ένα σουρεαλιστικό μονόλογο διανθισμένο με παράδοξα τοποθετημένες πομπώδεις λέξεις. Αστείο μωρό μου.
Κι άλλες βόλτες στη Θεσσαλονίκη, πολύβουη παιδική χαρά, παγωτό, μια κούνια που άδειασε ξαφνικά, δυο μωρά στην κούνια πλάτη με πλάτη, κι η Ισαβέλλα να τραγουδάει (μπέεεμπε μπέεελα ντέντε ντέντε ντέεεντε) με τόση ακρίβεια που με κάνει να γελάω. Η κούνια πηγαίνει πέρα δώθε, κι εκείνη τραγουδάει. Περπατάμε στο δρόμο, τραγουδάει. Παίζει στο σπίτι, τραγουδάει. Από Κούνια μπέλα μέχρι Χάιντι και Let it Go. Αστείο μωρό μου.
Κι έρχομαι στα βιβλία -καιρός ήταν, κόντεψα να ξεχάσω το θέμα μου.
Το μήνα που πέρασε διάβασα πολύ, και θα σας δείξω τ' αγαπημένα μου: Άλλο ένα βιβλίο Μούμιν. Το Ella Enchanted. Και την Ottoline.
Το βιβλίοΚαλοκαιρινή Μπόρα ήταν το τελευταίο βιβλίο Μούμιν που διάβασα, όπου οι ήρωές μας, μετά από μια αναπάντεχη καλοκαιρινή καταιγίδα και ενώ όλη η κοιλάδα τους έχει πλημμυρίσει, εγκαταλείπουν το σπίτι τους που είναι κάτω απ' το νερό και ταξιδεύουν μέσα σε ένα άλλο, πλωτό κτήριο που αποδεικνύεται πως είναι ένα θέατρο. Χάνονται και ξαναβρίσκονται, γράφουν ένα θεατρικό έργο, γνωρίζουν νέους φίλους και γενικά ζουν απίθανες περιπέτειες, που τις αντιμετωπίζουν με τη χαρακτηριστική ηρεμία, τη βαθιά αισιοδοξία και το χιούμορ που τους διακρίνει. Μου άρεσε πολύ, όπως και όλα τα βιβλία της σειράς.
Το βιβλίοElla Enchantedήταν μια έκπληξη. Είχα δει την ταινία με την Anne Hathaway πριν λίγα χρόνια, μου άρεσε, αλλά δεν είχε τύχει να διαβάσω το βιβλίο, που όπως αποδείχτηκε (απ' ό,τι μπορώ να κρίνω χωρίς να θυμάμαι καθόλου καλά την ταινία) είναι αρκετά διαφορετικό και πολύ καλύτερο!
Είναι ένα καθηλωτικό, τρομερά αστείο μυθιστόρημα για μεγάλα παιδιά ή για μεγάλους, που διασκευάζει με απίθανα ευρηματικό τρόπο το παραμύθι της Σταχτοπούτας, προσθέτοντάς του μια κρίσιμη λεπτομέρεια, γύρω απ' την οποία γυρίζει όλη η ιστορία: Η Ella (εξ ου και το Cinderella, παρόλο που ποτέ δεν το δηλώνει) όταν ήταν νεογέννητο δέχτηκε το δώρο-κατάρα μιας απερίσκεπτης νεράιδας, να είναι πάντα υπάκουη. Η αδυναμία της να παρακούσει την οποιαδήποτε διαταγή της δίνεται δημιουργεί άπειρα προβλήματα στη ζωή της, ιδίως όταν η μητέρα της πεθαίνει και έρχονται στη ζωή της η μητριά και οι θετές αδερφές της. Όμως οι περιπέτειες της Ella στην προσπάθειά της να ελευθερωθεί από την κατάρα φανερώνουν τη φλογερή κι ανεξάρτητη προσωπικότητά της, την εξυπνάδα της και την ικανότητά της να βγάζει μόνη της τον εαυτό της από δύσκολες καταστάσεις. Αυτά είναι που τελικά οδηγούν την ιστορία της στο ευτυχισμένο τέλος που της αξίζει.
Καλογραμμένο, διασκεδαστικό και ευφυέστατο, το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Κι ακόμα... επιτέλους διάβασα την Ottoline.
Μια πανέμορφη, μικρή σειρά βιβλίων από τον μάγο εικονογράφο και συγγραφέα Chris Riddell, με ηρωίδα ένα κοριτσάκι που ονομάζεται Ottoline...
...και σύντροφό της τον Mr. Munroe, το τριχωτό πλάσμα από τη Νορβηγία που την προσέχει όταν οι γονείς της λείπουν στα αδιάκοπα ταξίδια τους.
Από τότε που η Ottoline ήταν μωρό, οι δυο τους είναι αχώριστοι κι εκείνος της κάνει όλα τα χατίρια (ακόμα κι όταν θέλει να τον λούσει και να τον χτενίσει)...
Κατά τα άλλα, η Ottoline παρακολουθεί τις συζητήσεις των γειτόνων σαν καλή ντετέκτιβ...
...και είναι άσος στις μεταμφιέσεις, πράγμα που τη βοηθάει να λύνει τα μυστήρια που της παρουσιάζονται.
Οι γονείς της άφαντοι, επικοινωνούν μαζί της με καρτ ποστάλ.
Στο πρώτο βιβλίο της σειράς Ottoline and the Yellow Cat, το κοριτσάκι και ο πιστός της φίλος σώζουν μια ομάδα εξαφανισμένων σκυλιών και αποκαλύπτουν την πλεκτάνη της ραδιούργας κίτρινης γάτας...
...και βρίσκεται σ' ένα πολύ παράξενο σχολείο για παιδιά με ιδιαίτερα ταλέντα, μόνο που η ίδια δεν έχει ανακαλύψει το δικό της.
Τα πράγματα που συμβαίνουν εκεί είναι απίστευτα..
...και τελικά, ουπς, μπορεί να είναι στοιχειωμένο -ή μήπως όχι;
Στο Ottoline at Sea, o Mr. Munroe, που νιώθει παραμελημένος, αποφασίζει να φύγει...
...και η Ottoline, που της λείπει ο φίλος της...
...ξεκινάει με μάλλον ασυνήθιστη παρέα...
...ένα ταξίδι που τη φτάνει ως τους πάγους κι ως το βυθό της θάλασσας για να τον βρει και να τον φέρει πίσω.
Τι όμορφα και ξεχωριστά βιβλία! Υπέροχος συνδυασμός μιας έξυπνης και αστείας ιστορίας με εντυπωσιακά καλή εικονογράφηση, που παίζει τόσο σημαντικό ρόλο όσο και οι λέξεις. Μια καταπληκτική μικρή ηρωίδα, χιούμορ και φανταστικές καταστάσεις. Το λάτρεψα.
Μικρά "δωράκια" μέσα στα βιβλία:
Καρτ ποστάλ από την Κίτρινη Γάτα...
...Αυτοκόλλητα σήματα του σχολείου από το Ottoline Goes to School...
...και στο βιβλίο με τη θάλασσα αυτά τα γυαλιά, για να βλέπεις τα κρυμμένα σχέδια μέσα σε συγκεκριμένες εικόνες.
Υπέροχο για μικρούς αναγνώστες πάντως. Ε... και για μεγάλους φυσικά.
Διάβασα και στο Kindle ωραία βιβλία...
Το The Secret of the Old Clock, πρώτη επαφή μου με την παιδική σειρά μυστηρίου με ηρωίδα τη Nancy Drew, με την οποία μεγάλωσαν γενιές παιδιών στην Αμερική -κλασικό βιβλίο, κάπως παλιομοδίτικο αλλά ευχάριστο ανάγνωσμα.
Έπειτα, το The Last Song του Nicholas Sparks, με θέμα τη δύσκολη και πολυκύμαντη αλλά τελικά λυτρωτική σχέση μιας έφηβης με τον πατέρα της. Όπως όλα τα βιβλία του που έχω διαβάσει, ήταν μια ιστορία αγάπης, τρυφερή, λυπητερή και πολύ συγκινητική. Αυτός ο άνθρωπος γράφει απλά αλλά αγγίζει πολύ ευαίσθητες χορδές. Το Last Song του έχει γίνει και ταινία με τη Miley Cyrus, την είχα δει παλιότερα και μου άρεσε αλλά διαβάζοντας το βιβλίο για κάποιο λόγο δεν ήθελα να συνδέω την ηρωίδα με τη Miley Cyrus. Τη φανταζόμουν πολύ διαφορετική.
ΤοHenry and Beezusτης αγαπημένης μου Beverly Cleary (ξέρετε τη Ramona της; το βιβλίο Η Ραμόνα κι ο μπαμπάς το είχα διαβάσει εκατοντάδες φορές μεγαλώνοντας), με ήρωα τον Henry, φίλο της μεγάλης αδερφής της Ραμόνα. Ωραίο όπως όλα της. (Προτιμώ τη Ραμόνα βέβαια, η Ραμόνα είναι πάρα πολύ ψηλά για μένα.)
Για πρώτη φορά, διαβάσαμε και με τη Σταυρούλα στο Kindle. Επειδή το δικό μου είναι το Kindle Paperwhite που δεν υποστηρίζει τα περισσότερα εικονογραφημένα βιβλία, οι επιλογές μας είναι αρκετά περιορισμένες. Διαβάσαμε όμως ιστορίες της Beatrix Potter, με αγαπημένα της τον Peter Rabbit, τον Tom Kitten και τον Benjamin Bunny. Και διαβάσαμε το πολύ καλό Upstairs Mouse, Downstairs Mole, ένα βιβλιαράκι με τέσσερις μικρές ιστορίες με ήρωες την ποντικίνα και τον τυφλοπόντικα, δυο πολύ διαφορετικά μα πολύ καλοπροαίρετα ζωάκια που προσπαθούν να συμβιώσουν αρμονικά, να είναι καλοί γείτονες και να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο.
Το Kindle μπορεί να μην είναι βιβλίο, μπορεί να μην αφήνει την ίδια αίσθηση, συμφωνώ. Ειδικά για τη μικρή. Όμως εκεί στο σκοτάδι, όταν η Ισαβέλλα πρέπει να κοιμηθεί κι οι ψίθυροι είναι τόσο απαλοί που σχεδόν δεν ακούγονται, και το βιβλίο είναι βαρύ και οι σελίδες κάνουν θόρυβο, είναι ωραία να φωτίζει μέσα στο δωμάτιο μόνο η εικόνα με τον τυφλοπόντικα και την ποντικίνα. Έτσι, μόνο για λίγο, μόνο για τότε.
Και μετά τα ματάκια κλείνουν, κι ακόμα ο τυφλοπόντικας κι η ποντικίνα είναι στη βαρκούλα τους, και το τελευταίο κεφάλαιο παραμένει ατέλειωτο ακόμα, γιατί το βιβλίο επιμένει να το αρχίζουμε πάντα απ' την αρχή...
Ανάμεσα στο έβδομο και στο όγδοο βιβλίο της σειράς A Series of Unfortunate Events που διαβάζω αυτό τον καιρό, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα. Τα βιβλία του Lemony Snicket είναι πάρα πολύ ωραία και δεν με έχουν κουράσει καθόλου, αλλά ήθελα κάτι πιο πολύ της εποχής, ένα ιντερλούδιο μέσα στον κατακλυσμό μου από Ατυχή Γεγονότα. Έχω μόνιμα μια στοίβα αδιάβαστα βιβλία πλάι στο κρεβάτι μου, γιατί δεν κρατιέμαι ποτέ να τελειώσω αυτά που έχω πριν διαβάσω το επόμενο, αλλά αυτό είναι νομίζω πρόβλημα όλων των βιβλιοφάγων. Μέσα σ' αυτή τη στοίβα υπήρχαν και δυο μικρά παιδικά βιβλία, το ένα χριστουγεννιάτικο, το άλλο παλαβό:
Ό,τι έπρεπε δηλαδή. Τα διάβασα στο πι και φι. Και ήθελα σήμερα να σας τα δείξω.
Το αγόρασα για πολλούς λόγους. Επειδή το έγραψε ο Neil Gaiman. Επειδή η εικονογράφηση είναι αυτή που είναι -καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του βιβλίου και είναι του Chris Riddell και είναι θαύμα και σημαντική όσο και το κείμενο. Επειδή ο τίτλος είναι αυτός που είναι. Ένα βιβλίο που λέγεται Ευτυχώς, το γάλα... δεν μπορεί παρά να είναι παράξενο και αστείο και ενδιαφέρον και εντελώς τρελό, σωστά; Είναι αυτά, κι ακόμα περισσότερα. Είναι γρήγορο, διασκεδαστικό, όμορφο, τελείως πρωτότυπο και μου θύμισε Ρόαλντ Νταλ. Να πω κι άλλα;
Η μαμά λείπει. Τα παιδιά θέλουν πρωινό. Στο σπίτι δεν έχει γάλα.
Ο μπαμπάς βγαίνει ν' αγοράσει και αργεί κάπως. Αυτό είναι όλο κι όλο.
Τίποτα το ιδιαίτερο.
Μόνο που όταν ο μπαμπάς επιστρέφει, τους εξηγεί γιατί άργησε.
Η ιστορία που τους λέει περιλαμβάνει μια απαγωγή από εξωγήινους, μια συνάντηση με πειρατές, ένα απίστευτο ταξίδι στο χώρο και το χρόνο...
...εκπληκτικούς χαρακτήρες όπως έναν υπέροχο στεγόσαυρο-εφευρέτη που ταξιδεύει στον αέρα μ' ένα παράξενο αερόστατο...
...θεούς που ζητούν ανθρωποθυσίες...
...ιδιότυπους βρικόλακες...
... μια διαγαλαξιακή αστυνομία δεινοσαύρων και αστραφτερά πόνυ, αν δεν ξεχνάω κάτι σημαντικό. Μέσα σ' όλα αυτά, το γάλα πρωταγωνιστεί, πάει κι έρχεται, κι ο μπαμπάς (που στις εικόνες είναι φτυστός με τον Neil Gaiman, πόσο τέλειο είναι αυτό;) δεν το εγκαταλείπει ποτέ, πιστός στο καθήκον να το φέρει στο σπίτι. Εξάλλου, η περιπέτειά του είναι τελείως απίθανη, όμως εκείνος ισχυρίζεται πως όλα αυτά έγιναν στ' αλήθεια κι έχει το γάλα για να το αποδείξει!
Ένα βιβλίο της σειράς American Girl, που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα. Η σειρά είναι παλιά και πάρα πολύ διάσημη στην Αμερική, ένας ολόκληρος κόσμος αμέτρητων, πανέμορφα εικονογραφημένων βιβλίων με ηρωίδες κορίτσια από διάφορες περιόδους της Αμερικάνικης ιστορίας. Μας γνωρίζουν την εποχή και τον κόσμο τους μέσα απ' τις περιπέτειές τους.
Η Κιτ είναι το πρώτο κορίτσι που διαβάζω, και η Έκπληξη της Κιτ το δεύτερο βιβλίο μου (είναι το τρίτο στη σειρά της Κιτ, κάθε κορίτσι έχει αρκετά τεύχη, μιλάμε για πολλά βιβλία).
Η Κιτ είναι ένα κορίτσι του 1934, έξυπνο και γεμάτο ιδέες, που ονειρεύεται να γίνει δημοσιογράφος και ζει στο πετσί του την οικονομική κρίση της Αμερικής. Στο βιβλίο αυτό πλησιάζουν Χριστούγεννα, η οικογένειά της κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της...
...και η Κιτ προσπαθεί να βοηθήσει όσο μπορεί, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βγάλει λίγα χρήματα δουλεύοντας για το στρυφνό θείο της ...
... και να κρατήσει την αξιοπρέπειά της δίχως να χάσει και την καλύτερή της φίλη. Τα Χριστούγεννα φαίνεται ότι θα είναι τα χειρότερα που έχει περάσει ποτέ...
...όμως δεν είναι όλα τόσο μαύρα τελικά και το χαρούμενο τέλος σε όλη αυτή την ιστορία είναι πολύ ευπρόσδεκτο.
Στο τέλος του βιβλίου, λίγες σελίδες με πληροφορίες και φωτογραφίες μας μεταφέρουν στα Χριστούγεννα του 1934, στον κόσμο της Κιτ.
Μια όμορφη κι ενδιαφέρουσα ματιά στην οικονομική κρίση, τα προβλήματα των ανθρώπων και την προσπάθειά τους να κρατήσουν το ηθικό τους ψηλά και να χαρούν όσο μπορούν.
Εκτός του ότι η υπόθεση μας αγγίζει όλους αυτό τον καιρό και δεν απέχει πολύ απ' αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, η ιστορία της Κιτ είναι μια σύντομη και καλογραμμένη ιστορία για το θάρρος και την εξυπνάδα ενός μικρού κοριτσιού μέσα στα προβλήματά του. Κάθε μικρό κορίτσι θα μπορούσε να ταυτιστεί και να αγαπήσει αυτό το βιβλίο.
Ή όχι και τόσο μικρό.
Λατρεύω τις ιστορίες με ηρωίδες μικρά κορίτσια που ξεπερνούν εμπόδια. Με εμπνέουν.
Κάπου μέσα στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, είμαι ακόμα εννιά χρονών.
Νομίζω ποτέ μου δεν θα μεγαλώσω.
