Για σήμερα, εικόνες από το χθεσινό βιβλίο μας, τον Καρυοθραύστη σε εικονογράφηση Eric Puybaret.
Αγαπάμε τόσο πολύ τον Καρυοθραύστη, κι αυτός εδώ είναι πολύ όμορφος. Όχι ο αγαπημένος μας -οι αγαπημένοι μας εξακολουθούν να είναι εκείνοι που σας δείξαμε πέρυσι εδώ και εδώ- όμως και πάλι, είναι όμορφος μ' έναν πιο σοβαρό, μεγαλίστικο και βερμπαλιστικό τρόπο.
Δεν προλάβαμε να το τελειώσουμε ακόμα, διαβάσαμε λίγο το μεσημέρι, λίγο το βράδυ, κι έπειτα μας πήρε ο ύπνος και τις δυο, με διαφορά δευτερολέπτων (νομίζω ότι θυμάμαι που είδα τα ματάκια της να κλείνουν... σαν μέσα σε όνειρο). Κι οι εικόνες του Puybaret, ονειρικές κι αυτές, μπλέχτηκαν χορεύοντας με τα όνειρά μας.
Σε λίγο φεύγουμε για τα Χριστούγεννα, πάμε να βρούμε μέλη της οικογένειάς μας και να περάσουμε μαζί τους αυτές τις άγιες μέρες. Εκεί που πάμε δεν θα έχω ίντερνετ. Τα τελευταία δύο βιβλία μας θα σας τα δείξουμε όταν επιστρέψουμε, λίγο μετά την ημέρα των Χριστουγέννων. Έτσι, θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε από τώρα που μείνατε μαζί μας σ' αυτό το ταξίδι των βιβλίων του Δεκέμβρη -ξέρω, ήταν μεγάλο και ίσως κάπως κουραστικό, όμως ελπίζω να το διασκεδάσατε έστω και λίγο, όπως το διασκεδάσαμε κι εμείς.
Και θέλουμε να σας ευχηθούμε από τώρα Καλά Χριστούγεννα, ευτυχισμένα, ευλογημένα και γεμάτα αγάπη.
Με παιδικά χαμόγελα και παιδικές ψυχές.
Ειρήνη στη γη.
Ειρήνη στην καρδιά μας.
Τη μπαλαρινούλα Ταλούλα την ξέραμε από καιρό. Είχαμε γράψει για την τουτού της εδώ, και είχα δώσει στον εαυτό μου διορία μέχρι τα Χριστούγεννα για τον Καρυοθραύστη της. Ήρθε η ώρα του λοιπόν και τον ξετυλίξαμε χθες, Tallulah's Nutcracker, ένα γλυκό, όμορφο, γιορτινό και χορευτικό βιβλίο, ό,τι πρέπει για μικρές μπαλαρίνες (οι δικές μου δεν είναι ακόμα, αλλά και πάλι τους άρεσε πολύ!).
Η Ταλούλα είναι ενθουσιασμένη. Έκανε οντισιόν για ένα αληθινό μπαλέτο και τη διάλεξαν- θα παίξει το ποντίκι στον Καρυοθραύστη, σε αληθινό θέατρο, με αληθινούς χορευτές!
Είναι τόσο περήφανη κι ενθουσιασμένη. Το ίδιο κι οι δασκάλα της και οι συμμαθητές της στο μπαλέτο. Είναι μεγάλη τιμή.
Και οι πρόβες ξεκινούν.
Η Ταλούλα εξακολουθεί να είναι ενθουσιασμένη και περήφανη, ακόμα κι όταν χρειάζεται να κάνει πρόβα κάτι πολλές φορές... πάρα πολλές...
...ακόμα κι όταν χάνει πράγματα που θα τη διασκέδαζαν, όπως το να διαλέξει χριστουγεννιάτικο δέντρο με την οικογένειά της, ή να πιάσει τις πρώτες χιονονιφάδες, ή να πάει σ' ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι. Δεν έχω χρόνο, είμαι στον Καρυοθραύστη, είναι η απάντησή της, και το λέει δυνατά, για να τ' ακούσουν όλοι.
Η μεγάλη μέρα της πρώτης παράστασης φτάνει.
Όλοι οι γνωστοί της Ταλούλα έρχονται να τη δουν, το θέατρο είναι γεμάτο κι η Ταλούλα πρώτη φορά νιώθει το άγχος να της δένει κόμπο το στομάχι. Καθησυχάζει τον εαυτό της: είμαι το καλύτερο ποντίκι στον κόσμο. Και χορεύει.
Και ξαφνικά συμβαίνει η καταστροφή. Πατάει την ουρά ενός άλλου ποντικιού μπροστά της και το αποτέλεσμα είναι μια τρελή καραμπόλα. Ένας σωρός από παιδιά στη μέση της σκηνής.
Η Ταλούλα συνεχίζει, αλλά μόλις τελειώνει το χορό της τρέχει να κρυφτεί.
Στο τέλος της παράστασης δεν θέλει να δει κανέναν. Είναι τρομερά λυπημένη, απογοητευμένη και ταπεινωμένη.
Τότε όμως έρχονται κοντά της ο δάσκαλος, η Κλάρα της παράστασης και η Ζαχαρένια Νεράιδα, που τη θαυμάζει όσο τίποτα. Και είναι και ο ρόλος-όνειρο για την Ταλούλα. Οι τρεις τους μοιράζονται μαζί της δικές τους ιστορίες αποτυχίας και αστεία πράγματα που τους έφεραν σε δύσκολη θέση στη σκηνή, μέχρι που την κάνουν να ξεκαρδιστεί στα γέλια.
Έπειτα, η Ταλούλα βγαίνει έξω, και συναντά τους αγαπημένους της.
Και καθώς βγαίνει απ' το θέατρο, η καλή της διάθεση επιστρέφει. Ξέρει πως δεν είναι τέλεια, αλλά έχει πειστεί πως είναι αληθινή χορεύτρια, γιατί όλοι οι αληθινοί χορευτές κάνουν λάθη, σηκώνονται, συνεχίζουν, και χορεύουν ως το τέλος!
Αυτό ήταν! Υπέροχο! Και μιλάει στην καρδιά κάθε μικρού χορευτή (ή όποιου υπήρξε ποτέ τέτοιος), που έχει φάει ατελείωτες τούμπες (κάποιες απ' αυτές και επί σκηνής), συνέχισε όμως να χορεύει γιατί αυτό έχει την πιο μεγάλη σημασία.
Στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου, το εσώφυλλο μας μαθαίνει πώς γίνεται ένα σου-σού και ένα σισόν.
Εδώ μπορείτε να βρείτε κάποιες όμορφες δραστηριότητες με την Ταλούλα. Και τώρα πρέπει να τρέξω, γιατί η ώρα του σχολείου πλησιάζει... ή μάλλον έφτασε.
Πριν περάσουν για τα καλά οι γιορτές, έχω ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο βιβλίο να σας δείξω. Ήταν ένα απ' τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας, και είναι ένας ακόμα Καρυοθραύστης.
Χτες έβαλα πάλι τα πιο πολλά χριστουγεννιάτικα βιβλία μας στο ράφι, να περιμένουν τα επόμενα Χριστούγεννα, αλλά όχι και τον Καρυοθραύστη (σ' αυτά που μας αρέσουν πολύ δεν κοιτάμε εποχή). Διαβάζουμε πολύ Καρυοθραύστη στο σπίτι μας αυτές τις μέρες. Διαβάζουμε τη μπαλαρίνα Νόελ και τον Καρυοθραύστη της Mary Engelbreit και διαβάζουμε αυτό τον καινούργιο Καρυοθραύστη, που είναι της σειράς Little Golden Books κι όπως τ' άλλα χρυσά βιβλιαράκια είναι πανέμορφο και ξεχωριστό.
Μερικές εικόνες από το βιβλίο:
Είναι αξιολάτρευτο! Μια όμορφη, λιτή αφήγηση της ιστορίας και μαγευτικές εικόνες. Το λατρέψαμε από την πρώτη στιγμή!
Δεν θα κουραστώ ποτέ απ' τον Καρυοθραύστη, με γοητεύουν οι τόσες διαφορετικές εκδόσεις του (η φίλη μου η Danzel έκανε εδώ ένα υπέροχο post γι' αυτές).
Και το καλύτερο είναι ότι με τη Σταυρούλα (που βρίσκεται στην ηλικία με τα πολλά "γιατί") στο πλευρό μου, οι διαφορές ανάμεσα σ' αυτό το βιβλίο και στον Καρυοθραύστη της Engelbreit γίνονται αφορμή ατέλειωτων συζητήσεων. Τις πιο πολλές φορές, θέλει να τα διαβάζουμε το ένα μετά το άλλο. Κι αρχίζει:
Γιατί εδώ έχει Κλάρα και στο άλλο Μαρί;
Γιατί η Μαρί στο άλλο βιβλίο πετάει μια παντόφλα στο βασιλιά των ποντικιών κι εδώ η Κλάρα του τραβάει την ουρά;
Γιατί ο Καρυοθραύστης εδώ γίνεται πρίγκιπας πριν πολεμήσει με το βασιλιά των ποντικιών και στο άλλο μετά;
Γιατί εδώ έχουμε Χώρα των Ζαχαρωτών και στο άλλο Χώρα της Φαντασίας;
Κι ύστερα:
Γιατί ο Φριτζ έσπασε τον Καρυοθραύστη;
Γιατί ο ποντικός φοβήθηκε;
Γιατί...
Γιατί...
Γιατί...
Μωρό μου, έχεις περισσότερες ερωτήσεις απ' όσες έχω απαντήσεις...
Λατρεύω αυτό το καινούργιο κόλπο, που παίρνει τα βιβλία και τα βάζει στο κεφάλι της.
Ή χτυπάει το κεφάλι της μ' αυτά.
Σε λατρεύω, αστείο μωρό μου.
Στο θέμα μας.
Σήμερα έχω δύο βιβλία να σας δείξω. Το βιβλίο που ξετυλίξαμε ήταν το Nutcracker Noel, που όμως ταιριάζει γάντι με τον Καρυοθραύστη, μιας και το δεύτερο είναι η ιστορία του μπαλέτου που ετοιμάζουν στο πρώτο. Τα βιβλία αυτά κέρδισαν απ' την αρχή, και τα δυο, μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Αγαπώ πολύ την ιστορία του Καρυοθραύστη. Εξάλλου, κάποτε χόρεψα κι εγώ σ' αυτό το μπαλέτο. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή.
Nutcracker Noel, η ιστορία μιας χριστουγεννιάτικης παράστασης κι ενός κοριτσιού που ονειρευόταν να χορέψει σ' ένα αληθινό μπαλέτο. Γιατί ποιος απ' αυτούς που ασχολήθηκαν ποτέ με το μπαλέτο δεν το ονειρεύτηκε αυτό; Το μπαλέτο είναι σκηνική τέχνη. Είναι λάμψη, ομορφιά, είναι μακριά απ' την πραγματικότητα. Κοστούμια, φώτα, παντομίμα, μουσική. Ο σιωπηλός χορός, τόσο ανάλαφρος, που ξεχειλίζει από δύναμη. Όλα τόσο δύσκολα να γίνουν κι όλα να φαίνονται εύκολα κι απλά. Μοιάζει παραμυθένιο όσο κι αν είναι σκληρό.
Η Νόελ, λοιπόν, είναι ένα κορίτσι που ονειρεύεται να χορέψει σ' ένα αληθινό μπαλέτο.
Ενθουσιάζεται με την ιδέα να πάρει μέρος στην παράσταση του Καρυοθραύστη που διοργανώνει η δασκάλα της...
...αλλά η προοπτική να κάνει το δέντρο την απογοητεύει.
Ειδικά όταν η Μία, το φαντασμένο κοριτσάκι με την καταπιεστική μαμά, θα πάρει το θελκτικό ρόλο της μπισκοτένιας κούκλας.
Η Νόελ στρέφεται στη δασκάλα της. Κι εκείνη την κάνει να σκεφτεί αλλιώς: Αν νιώσεις ότι είσαι δέντρο, ο χορός σου θα μείνει σε όλους αξέχαστος.
Η Νόελ αποφασίζει πως, αν είναι να γίνει δέντρο, θα το κάνει καλά.
Θα νιώσει στ' αλήθεια πώς είναι να είσαι δέντρο.
Έτσι, βάζει όλη την ψυχή της στο χορό της.
Τη μέρα της παράστασης, όλα αντιστρέφονται! Τα δέντρα παίρνουν ένα υπέροχο αστραφτερό κοστούμι...
Ενώ η καημένη η μπισκοτένια κούκλα...
Η Νόελ παρηγορεί και εμψυχώνει τη Μία: Αν νιώσεις στ' αλήθεια ότι είσαι μπισκοτένια κούκλα, θα τους μείνεις αξέχαστη.
'Οχι, μαμά, όχι άλλες φωτογραφίες.
Ναι, Σταυρούλα, λίγες ακόμα.
Η Μία χορεύει υπέροχα, η Νόελ λάμπει. Συμβαίνει αυτό που πάντα ονειρευόταν, μόνο που η πραγματικότητα είναι καλύτερη απ' το όνειρο.
Τέλειο βιβλίο, τέλειο μήνυμα. Κάνε αυτό που είναι να κάνεις με πάθος, μην απελπίζεσαι, και θ' ανταμειφθείς. Μη βιάζεσαι να κρίνεις τα πράγματα. Κάνε υπομονή. Δώσε τον καλύτερό σου εαυτό. Μαγικά πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα.
Υπέροχη εικονογράφηση! Λίγο παράξενη, αλλά μαγευτική. Οι μύτες τους είναι εντυπωσιακές, σωστά;
Κι έπειτα, ο Καρυοθραύστης (Mary Engelbreit's Nutcracker), που κυκλοφόρησε μόλις φέτος στα ελληνικά. Η Μαίρη Ενγκελμπράιτ είναι μια υπέροχη εικονογράφος παιδικών βιβλίων, που έκανε εδώ και τη διασκευή της ιστορίας.
Με λίγα λόγια, η Μαρί ενθουσιάζεται όταν ο θείος Ντροσελμάγερ, κατασκευαστής παιχνιδιών...
...της προσφέρει για χριστουγεννιάτικο δώρο έναν καρυοθραύστη.
Τον αγαπάει αμέσως, παρόλο που είναι άσχημος, και είναι απαρηγόρητη όταν ο αδερφός της ο Φριτς τον σπάει.
Το ίδιο βράδυ η μαγεία αρχίζει: Ο Καρυοθραύστης ζωντανεύει (από την αρχή ήταν ένας μαγεμένος πρίγκιπας, φυλακισμένος στην ξύλινη μορφή του)...
...και αρχίζει, με βοηθούς τα στρατιωτάκια του Φριτς, μια άγρια μάχη με το βασιλιά των ποντικιών και το στρατό του.
Όταν νικάει το βασιλιά των ποντικιών, τα μάγια λύνονται και ο Καρυοθραύστης γίνεται ένα όμορφο αγόρι που παίρνει τη Μαρί στη χώρα της φαντασίας.
Εκεί, υπέροχα τοπία και μαγικές μορφές τους καλωσορίζουν.
Στο παλάτι του πρίγκιπα, χορευτές από όλο τον κόσμο τους διασκεδάζουν.
Και στο τέλος, εξομολογούνται ο ένας στον άλλο την αγάπη τους.
'Οταν ξυπνάει η Μαρί, βρίσκεται στο σπίτι της. ΄Ηταν όλα απλώς ένα όνειρο; Ίσως... Μα ο θείος Ντροσελμάγερ την περιμένει, μαζί με το αγόρι-Καρυοθραύστη, που της υπόσχεται να γυρίσει όταν μεγαλώσει, για να την πάρει μαζί του στη χώρα της φαντασίας.
Το λατρεύω αυτό το βιβλίο. Η γνωστή κι αγαπημένη μου ιστορία, οι πανέμορφες εικόνες, η γλυκούλα Μαρί. Αρέσει πολύ και στη Σταυρούλα. Είναι να μην της αρέσει;
Θέλω να ξαναδώ το Nutcracker in 3D, με την Elle Fanning. Είχα ενθουσιαστεί πέρυσι. Αλλά πάλι, μπορεί να μην είμαι αντικειμενική. Αγαπώ πολύ τον Καρυοθραύστη.
Κι αυτό...
Και το μπαλέτο, αχ το μπαλέτο...
Έτσι για το καλό, σήμερα το πρωί είδαμε λίγα αποσπάσματα του μπαλέτου Καρυοθραύστη, από ένα dvd που έχουμε με αποσπάσματα παραστάσεων.
Είχαμε καιρό να δούμε μπαλέτο.
Λίγο παράξενη η αίσθηση μετά από τόσο καιρό.
Όμως ο Καρυοθραύστης είναι τόσο γιορτινός, τόσο χαρούμενος.
