Έχω τελειώσει αυτό το υπέροχο βιβλίο εδώ και μέρες. Για έναν περίεργο λόγο συνεχώς αναβάλλω να γράψω γι' αυτό, και πρέπει να το κάνω τώρα, σχεδόν με το ζόρι, γιατί αλλιώς δεν θα το κάνω ποτέ.
I Capture the Castle, της Dodie Smith. Της ίδιας που έγραψε τα 101 σκυλιά της Δαλματίας!
(Τα 101 σκυλάκια δεν τα έχω διαβάσει σε μορφή μυθιστορήματος, ούτε καν ήξερα πως ήταν μυθιστόρημα δηλαδή, αλλά μετά από αυτό που διάβασα ανέβηκε κατακόρυφα ο ενθουσιασμός και η περιέργειά μου για περισσότερα έργα της συγγραφέως, οπότε γιατί όχι).
Από την ταινία I Capture the Castle (2003)
Κατά τη διάρκεια του B' Παγκοσμίου πολέμου, η Dodie Smith, που τότε έμενε στην Αμερική, μέσα στη νοσταλγία της για την Αγγλία έγραψε το I Capture the Castle. Το βιβλίο-ημερολόγιο της έφηβης Κασσάνδρας, που μένει σ' ένα κάστρο στη μέση του πουθενά μαζί με την παράξενη οικογένειά της. Ο αποτραβηγμένος, μυστηριώδης συγγραφέας-πατέρας, που έχει μπλοκάρει εδώ και χρόνια και δεν μπορεί να γράψει, η καλόκαρδη, εντυπωσιακή και πολύ εκκεντρική νεαρή μητριά, ο μικρός της αδερφός ο Thomas και η πανέμορφη μεγάλη αδερφή, η Rose, ένα κορίτσι κατά την εξέλιξή του σε femme fatale, βασανισμένη από ανία και μοναξιά, μαζί με τη δεκαεφτάχρονη Κασσάνδρα, πανέξυπνη και γεμάτη όνειρα, ζουν φτωχικά σ' ένα τοπίο γραφικό αλλά ερημικό και στάσιμο, ώσπου εμφανίζονται στη ζωή τους οι Αμερικανοί κληρονόμοι του κάστρου. Οι ζωές τους αλλάζουν, οι σχέσεις περιπλέκονται και ο έρωτας της Κασσάνδρας για έναν από αυτούς την οδηγεί σιγά σιγά στην ενηλικίωση...
Η Romola Garai στο ρόλο της Κασσάνδρας
Το ημερολόγιο της Κασσάνδρας είναι ό,τι πιο έξυπνο, ζωντανό και γοητευτικό έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Είναι απίστευτα καλογραμμένο- έχει αξιώσεις κλασικού. Ένα αφήγημα γρήγορο, αστείο και συγκινητικό, που δεν ήθελα να το αφήσω κάτω (και τελικά δεν το άφηνα ποτέ, απλώς μου έπεφτε όταν με έπαιρνε ο ύπνος). Είναι βαθιά συναισθηματικό, όπως ταιριάζει σ' ένα νεαρό κορίτσι, εξομολογητικό και ρομαντικό και γεμάτο αφοπλιστική ειλικρίνεια. Είναι γεμάτο διασκεδαστικά επεισόδια και όνειρα και προβληματισμούς και ενδόμυχες σκέψεις και μια προσπάθεια να καταλάβει η κοπελίτσα τον κόσμο και τον εαυτό της.
Ήταν για μένα ένα βιβλίο απόλυτα ελκυστικό κι απολαυστικό, όχι τόσο για την ίδια την υπόθεση αλλά περισσότερο για την ηρωίδα του. Κι αυτό δεν είναι παράξενο, αφού την ιστορία τη γνωρίζεις αναπόφευκτα μέσα από τα μάτια της, εκείνη σε παίρνει απ' το χέρι και σε οδηγεί, οι σκέψεις της και οι εντυπώσεις της ορίζουν τον κόσμο της. Η Κασσάνδρα είναι κάτι περισσότερο από μια ηρωίδα του '30- σαν χαρακτήρας είναι διαχρονική. Εγώ, ως κοριτσάκι που έγραφε για χρόνια σε ημερολόγια, λαχταρώντας να γίνει συγγραφέας και βλέποντας τα πάντα στη ζωή μ' ένα ρομαντικό βλέμμα πίσω απ' τα ροζ γυαλιά μου, βρήκα στην Κασσάνδρα μια αδερφή ψυχή. Είναι εκείνη που προσπαθεί τόσο πολύ να δώσει νόημα σε όλα, να κάνει το σωστό ακόμα κι όταν τα κάνει θάλασσα, να ψυχογραφήσει τους γύρω της, να ζήσει τη ζωή της μ' όσα ξέρει και δεν ξέρει, ουσιαστικά και παθιασμένα. Είναι ένα μικρό, αφελές κορίτσι, που μέσα απ' τις εμπειρίες του μεγαλώνει, τόσο φυσικά και τόσο σταδιακά, και ταυτόχρονα τόσο αμετάκλητα, όπως συνήθως συμβαίνει στη ζωή.
Το βιβλίο έγινε ταινία το 2003, με την υπέροχη Romola Garai στο ρόλο της Κασσάνδρας. (Η αλήθεια είναι ότι την ταινία την είδαμε πριν διαβάσω το βιβλίο -και τη λάτρεψα.)
Ο Ιούλιος τελειώνει. Είναι γεγονός. Πέρασε κιόλας το μισό καλοκαίρι. Και να με, εγώ που πάντα υποστηρίζω πως πρέπει να γιορτάζουμε το κάθε λεπτό, να χαιρόμαστε τη στιγμή, κι από την άλλη πάντα κάτι περιμένω με λαχτάρα, να με που ξαφνικά δεν θέλω να περάσουν οι μέρες, να μην τελειώσει το καλοκαίρι, να μην τελειώσει.
Μαζί του τελειώνουν και τα ψέματα: γυρίζω στο σχολείο. Πανικός! Τη μισή μέρα μακριά απ' τη Σταυρούλα μου; Ιδρώνω και που το γράφω. Κι ενώ προσπαθώ να χειριστώ το άγχος του αποχωρισμού που ώρες ώρες με γραπώνει σαν χέρι στο λαιμό (κι εγώ που νόμιζα ότι το παιδί το παθαίνει αυτό το πράγμα κι όχι η μαμά... κούνια που με κούναγε), κι ενώ προσπαθώ να βρω λύσεις για να μειώσω το χρόνο του πηγαινέλα στη δουλειά, και πιο πολύ ν' αντιμετωπίσω τ' αρνητικά μου συναισθήματα για να μπορέσω να βοηθήσω και το μωρό μου όταν έρθει η ώρα, κι ενώ στο μυαλό μου στριφογυρίζουν τρένα, λεωφορεία, μαθητές, διευθυντές, νταντάδες και λοιπά και λοιπά, θυμάμαι πού και πού και τεντώνω τ' αυτιά μου για ν' ακούσω την ήρεμη φωνούλα μέσα μου που λέει: Χαλάρωσε. Άσε τα πράγματα να έρθουν. Κι ακόμα λέει, με τη φωνή της μαμάς μου: Τις περισσότερες φουρτούνες τις περνάμε στο κεφάλι μας.
Είναι ακόμα καλοκαίρι. Θυμίστε μου να μην καταστρέψω σαν ηλίθια το καλοκαίρι με τις αγωνίες του φθινοπώρου.
Είναι καιρός για όμορφες αναμνήσεις, δεν έγραφα πριν λίγες μέρες; Μην το ξεχνάς αυτό, κυρία έξυπνη. Άντε λοιπόν. Σκάσε και κολύμπα.
Και επειδή το βιβλιοσκούληκο μπορεί να είναι ημερολόγιο βιβλίων, αλλά πάνω απ' όλα είναι ημερολόγιο, θα παρεκτραπώ. Καλοκαίρι είναι.
Ορίστε λοιπόν, μερικές όμορφες αναμνήσεις του Ιουλίου και πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων:
1. Νυφικό με tevaκια:
Έγινε παρανυφάκι για πρώτη φορά. Μια πριγκίπισσα με ορειβατικά πέδιλα. Που τα γέμισε άμμο στο beach party που ακολούθησε, πριν κοιμηθεί μακάρια στους καναπέδες, για να μου παραχωρήσει ευγενικά την ευκαιρία να χορέψω μέχρι τελικής πτώσεως.
2. Το νερό-νεράκι:
Στο χωριό. Λάστιχο, γιαγιά, γέλια κι η μαμά με τη φωτογραφική μηχανή να προσπαθεί να παγώσει το χρόνο.
3. Εκδρομή στο βουνό:
Δροσιά στο δάσος, κουβέρτα και μεσημεριανός υπνάκος στο χώμα, αδέσποτες αγελάδες στο λιβάδι στα 1800μ. υψόμετρο και βάλε, μια επεισοδιακή κατάβαση γεμάτη γέλια. Στο βουνό, ένας μαγικός κόσμος. Μαζέψαμε μικρά ξύλα και φτιάξαμε σπιτάκια για νεράιδες.
4. Ήρεμες, οικογενειακές στιγμές. Η παρουσία της. Το γέλιο της, οι καινούργιες λεξούλες της, το να καταλαβαίνουμε ακριβώς τι εννοεί. Η μαγεία της ύπαρξής της.
Εδώ απλά με τρελαίνει γιατί είναι σαν μπαλαρινάκι.
5. Ευτυχισμένες μέρες με τη θεία, ατέλειωτες βόλτες στη Θεσσαλονίκη, η αδερφούλα μου κοντά μας:
Μπαμπάς, θεία, Σταυρούλα. Η μαμά κρατάει την κάμερα, κι απ' τ' αυτιά της βγαίνουν καρδούλες και για τους τρεις. Την αδερφούλα μου τη λένε Χαρά , η Σταυρούλα τη λατρεύει, και για να της το αποδείξει την αποκαλεί "τσατσά". Χαρά, σε λατρεύει λέμε!
6. Τα παραμύθια.
Δεν παρεκτράπηκα τόσο πολύ ώστε να μην αναφερθώ καθόλου στα βιβλία. Κι εξάλλου, καλοκαίρι χωρίς παραμύθια δεν γίνεται. Τα λέμε το βράδυ, στο σκοτάδι, πριν κλείσουν τα βλέφαρα. Τα διαβάζουμε με το φως της μέρας κι οι εικόνες μας φανερώνουν τα μυστικά που μπορεί ακόμα να κρύβουν οι λέξεις.
Το "Μάντεψε πόσο σ' αγαπώ" πρέπει να είναι το πιο γλυκό βιβλιαράκι για μικρά παιδάκια. Η Σταυρούλα το διαλέγει πάντα. Ο μπαμπάς λαγός και το λαγουδάκι προσπαθούν να μετρήσουν ποιός αγαπάει τον άλλο πιο πολύ. Όμως η αγάπη δεν μετριέται...
Το βρήκα και στο youtube ανεβασμένο:
Ουφ! Τα 'γραψα και ήδη νιώθω καλύτερα.
Ο Ιούλιος φεύγει, αλλά ήταν τόσο όμορφος.
Είναι πάντα ευχάριστο να το σκέφτεσαι.
Καλοκαίρι, θα προσπαθήσω να μη σε σπαταλήσω άλλο. Δεν θα μαυρίζω τις όμορφες μέρες σου με ανησυχίες και φόβους για το αύριο. Και θα προσπαθήσω να σου χαρίσω τον καλύτερό μου εαυτό. Να χαίρομαι με όλη μου τη δύναμη και ν' αγαπώ με όλη μου τη δύναμη και να θυμάμαι να είμαι ευγνώμων και δεκτική στις όμορφες στιγμές που έρχονται και κάποτε τις προσπερνώ.
Θα προσπαθήσω.
Αλλά κι εσύ θα υποσχεθείς να μη βιαστείς να φύγεις.
Ακούς;
Έχω τελειώσει αυτό το υπέροχο βιβλίο εδώ και μέρες. Για έναν περίεργο λόγο συνεχώς αναβάλλω να γράψω γι' αυτό, και πρέπει να το κάνω τώρα, σχεδόν με το ζόρι, γιατί αλλιώς δεν θα το κάνω ποτέ.
.jpg "I Capture the Castle 2003")
