Σημερινό βιβλίο: The Nativity, η ιστορία της γέννησης για μωρά.
Με κομμάτια διαφορετικής υφής που μπορείς να αγγίξεις.
Με μεγάλα, απλά σχέδια και έντονα χρώματα για να τραβήξουν την προσοχή των πιο μικρών.
Με τα πολύ πολύ βασικά της ιστορίας.
Το έχουμε καιρό. Το αγοράσαμε όταν η Σταυρούλα κόντευε να κλείσει τον πρώτο της χρόνο- το πρώτο της Χριστουγεννιάτικο βιβλίο. Τότε που πλατάγιζε τη γλώσσα της όταν έβλεπε το γάιδαρο και τις καμήλες, και άγγιζε τις διαφορετικές υφές, και έδειχνε το αστέρι.
Το ξαναδιαβάσαμε πέρυσι, που έγινε δύο. Τότε που συμπλήρωνε λέξεις την ώρα που διάβαζα. Που ήξερε την ιστορία απέξω. Και που συνέχισε ν' αγγίζει τις πολύχρωμες σελίδες.
Και το ξετυλίξαμε ξανά σήμερα. Σε δυο βδομάδες θα γίνει τριών. Νομίζω πως δεν θυμόταν την ύπαρξή του, αλλά σε δυο μέρες θα το ξέρει απέξω. Εξακολουθεί ν' ακούει την ιστορία μ' ενδιαφέρον, ν' αγγίζει τις διαφορετικές υφές. Το βιβλίο δεν έχει χάσει τη γοητεία του.
Στο σκηνικό προστέθηκαν δυο ακόμα μικρά χεράκια, που δεν ενδιαφέρονται για την ιστορία της γέννησης αλλά για τα μαλλιαρά προβατάκια και τα φανταχτερά ρούχα των μάγων. Απόλαυση!
Δεν λείπει τίποτα από 'δω: Η φάτνη, οι βοσκοί και οι μάγοι, ο άγγελος, το αστέρι, το μήνυμα, η προσκύνηση. Χαίρομαι τόσο που υπάρχει ένα καλό βιβλίο που ταιριάζει και στα δυο κορίτσια, προσιτό και απλό και περιεκτικό και χαρούμενο. Όπως ακριβώς θα θέλαμε να είναι.
Υ.Γ. Πάω για ύπνο κάπως βιαστικά, γιατί η ώρα είναι πολύ περασμένη. Θα σας αφήσω μ' ένα τραγούδι. Το ακούμε αυτό τον καιρό κάθε μέρα στο Χριστουγεννιάτικο CD του Frank Sinatra, κόλλησα μαζί του κι είπα να το μοιραστώ. Τόσο γλυκό. Με κάνει χαρούμενη.
Το σημερινό βιβλίο μας ήταν περσινό, από τα πολύ αγαπημένα. Όμως είχαμε καιρό να το δούμε, ξεχάστηκε, κι έτσι σήμερα ήταν σαν καινούργιο. Το Usborne Little Children's Christmas Music Book (ουφ! το είπα! τι τίτλος κι αυτός...) έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά και κυκλοφορεί με τον τίτλο Χριστουγεννιάτικη συναυλία στο δάσος. Είναι ένα μουσικό βιβλίο, με απλούστατη ιστορία και υπέροχες μελωδίες.
Τα ζωάκια ετοιμάζονται για τη Χριστουγεννιάτικη συναυλία στο δάσος. Το καθένα παίζει διαφορετικό όργανο. Καθώς οι εικόνες και η ιστορία παρουσιάζουν την πρόβα του καθενός ξεχωριστά, το μικρό χεράκι πατάει τα κουμπάκια για ν' ακούσουμε τις μελωδίες. Που παίζονται από τ' αντίστοιχα όργανα, στ' αλήθεια. Κι είναι απίθανα όμορφες για παιδικό βιβλίο, και εύηχες, και στο τελευταίο κουμπάκι ενώνονται μαγικά όλες μαζί, για να πάρουμε μια μικρή γεύση απ' την αρμονική συνομιλία των οργάνων στη συναυλία.
Ο τυφλοπόντικας και το λαγουδάκι με το μεταλλόφωνο και το τύμπανο...
...ο αρκούδος με την τρομπέτα, η σκιουρίνα με το φλάουτο...
...η κυρία Ασβού με την άρπα...
...το αλεπουδάκι με το βιολί...
... όλοι κάνουν την πρόβα τους στο σπίτι (τι όμορφα στολισμένα σπιτάκια είναι αυτά, τι γλυκιά ζεστή ατμόσφαιρα!) κι έπειτα τα μαζεύουν και κατευθύνονται στον αχυρώνα για τη γενική πρόβα...
...όπου τα υπόλοιπα πλάσματα του δάσους στολίζουν το χώρο...
...και σε λίγο η γιορτή ξεκινά, μέσα σε μια πανδαισία ήχων και χρωμάτων.
Εκτός από τις μελωδίες που ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη (στα παιδικά βιβλία τις πιο πολλές φορές οι μουσικές είναι παράφωνες και κακόηχες και πολύ ηλεκτρονικές, σωστά; αυτές δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά) η εικονογράφηση της Elisa Squillace είναι τόσο γλυκιά, δεν είναι; Απαλά χρώματα και τόσο μα τόσο συμπαθητικά πλασματάκια, αξιαγάπητες φιγούρες και χαριτωμένες λεπτομέρειες και ζεστό Χριστουγεννιάτικο κλίμα! Η ιστορία δεν έχει κάτι το σπουδαίο, αλλά γι' αυτή τη φορά δεν πειράζει. Τα όργανα πρωταγωνιστούν εδώ. Και το κάνουν καλά.
Σήμερα το πρωί, το βιβλίο ενθουσίασε και τα δυο μας τα κορίτσια. Το διαβάσαμε 2-3 φορές με τη Σταυρούλα πριν ξυπνήσει η Ισαβέλλα, κι έπειτα, όταν τη φέραμε κι εκείνη στο μεγάλο δωμάτιο, μαχμουρλού ακόμα απ' τον ύπνο, κόλλησε με τα κουμπάκια που πατούσε η αδερφή της ξανά και ξανά.
Έμαθε κι εκείνη να το κάνει.
Άλλο ένα καλό του βιβλίου: Τα κουμπάκια πατιούνται τόσο εύκολα που τα καταφέρνει ακόμα κι η Ισαβέλλα να παίξει τις μελωδίες.
(Εξομολόγηση: Προτιμώ να πατάει αυτά, παρά την κοιλιά της κούκλας με το ένα χέρι, που τραγουδάει "δεν περνάς κυρά Μαρία". Είναι λίγο εφιαλτική.)
"Όοοοχι εσύ! Εγώ θα τα πατήσω τώρα!"
Έπαιξαν για λίγο μαζί πάνω απ' το βιβλίο.
Η αλληλεπίδρασή τους χτίζεται σιγά σιγά αυτό τον καιρό, και είναι μαγικό να τη βλέπεις.
Όταν συμβαίνει, κάνω ένα βήμα πίσω και κοιτάζω, προσέχοντας πολύ να μην τη διακόψω.
Αναπνέω αθόρυβα.
Υ.Γ. Σήμερα είδαμε τις δύο πρώτες ιστορίες απ' το καινούργιο μας DVD με την ταινία Mickey's Once Upon a Christmas, και μας άρεσαν πολύ! Το είχα δει πριν πολλά χρονια, αλλά δεν το πολυθυμόμουν.
Τα παπάκια, κολλημένα στα Χριστούγεννα αλά "μέρα της μαρμότας" και ο Γκούφυ με τον Μαξ στην ηλικία της αμφισβήτησης του Άγιου Βασίλη...
Μας άρεσε που είδαμε το Μαξ μικρούλη, γιατί στο Twice Upon a Christmas είναι έφηβος -κι είναι νομίζω ο μόνος απ' αυτούς τους ήρωες που μεγαλώνει ποτέ, ή κάνω λάθος;
Η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου ξεκινά. Σήμερα στολίσαμε το δέντρο! Με τις πιτζάμες μας, πριν φάμε πρωινό. Τόσο δεν κρατιόμασταν.
Λατρεύω το στόλισμα του δέντρου. Λατρεύω τα Χριστούγεννα! Και πιο πολύ αυτό τον καιρό, που περιμένουμε τα Χριστούγεννα. Το κομμάτι ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, όχι και τόσο. Νιώθεις ήδη ότι το ωραίο τελειώνει. Αν πεις μετά για το κομμάτι απ' την Πρωτοχρονιά μέχρι τα Φώτα, αυτό είναι άστα να πάνε. Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι οι γιορτές δεν έχουν περάσει, στην πραγματικότητα όμως έχουν περάσει για τα καλά και είσαι όσο πιο μακριά γίνεται από τα επόμενα Χριστούγεννα. Γι' αυτό λέω, είμαστε στην καλύτερη εποχή του χρόνου!
Το στραβό αλλά όμορφο δεντράκι μας στολίσαμε πάνω στο τραπέζι, γιατί πέρυσι ο γάτος σκαρφάλωνε πάνω του και απ' τη μια μεριά είναι λες κι έπεσε στα κλαδιά χιονοστιβάδα. Η Σταυρούλα, όρθια στην καρέκλα, κρεμούσε τα στολίδια. Η Ισαβέλλα, στο καρεκλάκι της, δοκίμαζε τα στολίδια πριν κρεμαστούν. Στο φούρνο ψήνονταν φετούλες από πορτοκάλι πασπαλισμένες με κανέλα, για να τις κρεμάσουμε κι αυτές στο δέντρο. Το σπίτι μοσχομύρισε.
Όπως κάθε χρόνο, φάγαμε μερικές αποξηραμένες φετούλες πορτοκάλι πριν τις κρεμάσουμε στο δέντρο. Είναι πλέον οικογενειακή παράδοση να τις δοκιμάζουμε, αν και υποτίθεται δεν τρώγονται. Μόνο που φέτος είμαστε περισσότεροι.
Πλησιάζουν τα πρώτα της Χριστούγεννα. Ένας καινούργιος ανθρωπάκος μασουλάει τη διακόσμηση... Τι συγκινητικό!
Ήταν η πρώτη φορά που η Σταυρούλα βοήθησε τόσο πολύ στο στόλισμα του δέντρου. Κι η πρώτη φορά που το χάρηκε τόσο πολύ. Πριν ένα χρόνο, είχε κρεμάσει ελάχιστες μπαλίτσες. Πριν δυο χρόνια, δάγκωνε τα στολίδια σαν την Ισαβέλλα. Πριν τρία χρόνια, ετοιμαζόταν να γεννηθεί. Φέτος το στόλισμα ήταν πιο απολαυστικό από ποτέ.
Φέτος είναι διαφορετική, είναι παιδάκι κι όχι μωρό, ενδιαφέρεται να κάνει πράγματα με τα χέρια της. Γι' αυτό και φέτος αγόρασα για 'κείνη και για μένα αυτό το βιβλίο, που θέλω να σας δείξω σήμερα. 100 Christmas Things to Make and Do, της Fiona Watt.
Θυμάμαι πόσο μου άρεσαν οι χριστουγεννιάτικες κατασκευές όταν ήμουν παιδάκι. Στολίζουν το σπίτι, η χαρά όταν τις φτιάχνεις είναι μεγάλη, και κάνουν τη γιορτή πιο χειροπιαστή από νωρίς. Έτσι ήθελα φέτος να δοκιμάσουμε να κάνουμε κάτι και με τη Σταυρούλα. Ήθελα ένα βιβλίο να μας δώσει όμορφες και εύκολες ιδέες, γιατί εκείνη είναι πολύ μικρή κι εγώ λίγο τεμπέλα και τσαπατσούλα. Ιδέες που δεν θα ήταν απαγορευτικές για ένα μικρό παιδάκι και που δεν θα απαιτούσαν εξεζητημένα υλικά ούτε τρομερές ικανότητες. Κάτι με χαρτόνια ρε παιδί μου, και κόλλα, και ψαλίδι, και χρυσόσκονη, όπως όταν παίζαμε μικρά.
Και το βιβλίο αυτό ήταν ιδανικό.
Το είχα ανάμεσα στα παιχνίδια της, το είδε μόνη της, ζήτησε να μάθει τι ήταν, της εξήγησα, ήθελε να αρχίσουμε αμέσως, της εξήγησα ότι πρέπει να κοιμηθεί το μωρό, μετά βίας περίμενε μέχρι το βράδυ. Στο μεταξύ το είχε ξεφυλλίσει, είχε αποφασίσει τι ήθελε να φτιάξουμε ("Αυτό! Όχι, αυτό! Όχι, πρώτα αυτό και μετά αυτό! Όλα!"), όταν ήρθε η ώρα απλώσαμε ένα μεγάλο χαρτόνι στο πάτωμα και αρχίσαμε να φτιάχνουμε κάτι στολίδια-καρδούλες. Της εξηγούσα τις οδηγίες, έκανα αρκετή δουλειά εγώ (πιο πολύ το κόψιμο και το κόλλημα) κι εκείνη στόλιζε με χρυσόσκονη.
Ενθουσιάστηκε.
Το πρώτο βράδυ που κάναμε κατασκευές, κοιμήθηκε πολύ αργά. Μετά τις καρδούλες ήθελε να φτιάξουμε κάτι άλλο. Έτσι ξεκινήσαμε τις διακοσμητικές κάλτσες.
Με την ίδια επιτυχία.
Ενθουσιασμός, και τα δημιουργήματα σε περίοπτη θέση.
Χθες καθήσαμε για δεύτερη φορά ν' ασχοληθούμε, πάλι για ώρες και ώρες. Φτιάξαμε διάφορα, τα κρεμάσαμε στο σπίτι. Υπάρχουν τόσα πολλά που της αρέσουν μέσα στο βιβλίο. Σαν πεταλουδίτσα πηγαίνει απ' τη μια σελίδα στην άλλη προσπαθώντας ν' αποφασίσει. Υπάρχουν τόσα που μου αρέσουν κι εμένα.
Είχε τρομερό ενθουσιασμό γι' αυτές τις νιφάδες...
Ένα μικρό δείγμα:
Από μικρά μαγειρικά project μέχρι ζωγραφική και κολλάζ.
Ιδέες για να φτιάξεις χαρτί περιτυλίγματος και χριστουγεννιάτικες κάρτες.
Ή ένα Advent Calendar:
Και άπειρα ακόμα:
Αυτά τα χιονανθρωπάκια θέλουμε και οι δύο πολύ να τα φτιάξουμε...
Η Σταυρούλα κι εγώ είμαστε ενθουσιασμένες με το βιβλίο.
Και με τον ήρεμο χρόνο που περνάμε μαζί πάνω απ' αυτό, και πάνω απ' τα γυαλιστερά χαρτόνια και τις μπογιές μας.
Νομίζω πως είναι απ' τα βιβλία που μπορούν να προσφέρουν έμπνευση και χαρά για πολλά πολλά χρόνια. Κι ελπίζω να μας κρατήσει συντροφιά καθώς τα κορίτσια θα μεγαλώνουν και θα θέλουν να εκφραστούν δημιουργικά, να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και να μοιραστούν όμορφες στιγμές μαζί μας. Γιατί -μιλάω εκ πείρας- όλα αυτά είναι το υλικό των πιο γλυκών παιδικών αναμνήσεων.
Και μακάρι πάντα να φτιάχνουμε μαζί γλυκές αναμνήσεις.
Κάθε μέρα είναι λίγο διαφορετική. Θαυμάζω τον τρόπο που ανθίζει μπροστά στα μάτια μου. Θαυμάζω τη δύναμη που αποκτά το σώμα της κι εκείνο το βλέμμα της που ξέρει πολλά. Το γέλιο της που είναι σαν χαρούμενο κουδουνάκι, την αποφασιστικότητά της όταν θέλει κάτι, το θαυμασμό της για την αδερφούλα της. Θαυμάζω τον τρόπο που μεγαλώνει, τα επιτεύγματά της που έρχονται αθόρυβα και φυσικά, και τρέμω μήπως ξεχαστώ. Μήπως ξεχάσω να προσέχω, μήπως ξεχάσω να θαυμάζω, και χάσω έτσι αυτό το θαύμα που συμβαίνει. Θα ήταν τόσο τρομερό και τόσο εύκολο.
Η Ισαβέλλα διαβάζει. Μια μέρα άρχισε να ενδιαφέρεται κι εκείνη για τα βιβλία. Τα κοιτάζει περισσότερο την ώρα που τρώει, γιατί προσπαθώ -όπως και δύο χρόνια πριν- μέσα στο ενδιαφέρον της για εκείνα να πετύχω το στόμα ανοιχτό και να διοχετεύσω καμια κουταλιά. Τα περιλούζουμε με φρουτόκρεμα, τα σκουπίζουμε με μωρομάντηλα. Αηδία; Ελάτε τώρα, τα ταλαιπωρούμε γιατί τ' αγαπάμε. Είναι τα board books της Σταυρούλας, και συγκεκριμένα εκείνα με τα διαφορετικής υφής κομμάτια που μπορείς να αγγίξεις, και πιο πολύ η σειρά That's not my...Κάποτε είχα γράψει γι' αυτά, ανάμεσα στ΄αγαπημένα της.
Έχουμε έξι απ' αυτά τα μικρά, πολύχρωμα βιβλιαράκια. Με μεγάλα σχέδια και κείμενο που επαναλαμβάνεται, είναι νομίζω ό,τι καλύτερο σαν πρώτη επαφή των μωρών με τα βιβλία. Κάτι που επιβεβαιώνουν, βέβαια, τα ίδια τα μωρά.
Η Σταυρούλα τα λάτρευε για πολλούς πολλούς μήνες. Η Ισαβέλλα μόλις αρχίζει να τ' ανακαλύπτει. Τρελαίνομαι γι' αυτά τα παχουλά μικρούτσικα δαχτυλάκια που ξύνουν τη σελίδα για ν' αγγίξουν τις διάφορες υφές.
Εδώ σας κάνουμε μια επίδειξη του βιβλίου Αυτό δεν είναι το μωράκι μου (That's not my Baby), που είναι ανάμεσα στα μέχρι τώρα αγαπημένα της.Όπως σε όλα τα βιβλία, αρχίζει με μωράκια που δεν είναι, για να καταλήξει σ' αυτό που είναι το δικό μας.
Η κουβερτούλα είναι πολύ μεταξένια, τα γαντάκια πολύ χνουδωτά, το αρκουδάκι πολύ μαλλιαρό, η ποδίτσα πολύ μαλακή (η απόδοση της κάθε υφής στα ελληνικά δεν είναι πάντα πολύ εύκολη), και γυρίζουμε τις σελίδες ψάχνοντας το σωστό μωράκι (στα άλλα βιβλία μας είναι αρκουδάκι, νεράιδα, γοργόνα, δράκος, γατάκι και υπάρχουν άπειρα ακόμα)...
...ώσπου στο τέλος...Αυτό είναι το μωράκι μου! Είσαι εσύ!
Ο καθρέφτης είναι λίγο παραμορφωτικός, έτσι; Δεν έχουμε τόοοοσο μεγάλα μάγουλα!
Νομίζω πάντως ότι, όπως και για τη Σταυρούλα, έτσι και για την Ισαβέλλα το φαβορί είναι το Αυτός δεν είναι ο δράκος μου. Και συγκεκριμένα η σελίδα με τις γλιστερές βούλες...
Τα βιβλία είναι φανταστικά. Μεγάλα σχέδια και όμορφα χρώματα, ενδιαφέρουσες υφές και ελάχιστα λογάκια. Σίγουρη επιτυχία! Τώρα που τα βγάλαμε από το ράφι και ασχοληθήκαμε μαζί τους, ακόμα και η Σταυρούλα ενδιαφέρθηκε ξανά γι' αυτά. Φυσικά, προθυμοποιήθηκε και να τα διαβάσει στην αδερφή της.
