Η Flora χορεύει

Υποσχέθηκα πριν λίγες μέρες να σας δείξω τα βιβλία που ήρθαν στο σπίτι μας τα Χριστούγεννα. Και συνεχίζω, με τα άλλα δύο βιβλία της Ισαβέλλας. Δυο πολύ πρωτότυπα και ξεχωριστά βιβλία χωρίς λόγια, αλλά με καταπληκτικές εικόνες που μιλάνε μόνες τους. 

Παραλλαγές του ίδιου θέματος, Flora and the Flamingo (2013) και Flora and the Penguin (2014), της Molly Idle. Η μικρή ηρωίδα χορεύει, απλώς χορεύει, με παρτενέρ ένα φλαμίνγκο και έναν πιγκουίνο. Πέφτει, ξανασηκώνεται, τα καταφέρνει, δεν τα καταφέρνει, θυμώνει, συγχωρεί, και τελικά και στη μία και στην άλλη περίπτωση ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας ένα υπέροχο ντουέτο.

Στο Flora and the Flamingo, η μικρή παρατηρεί ένα φλαμίνγκο, που, χαριτωμένο και λεπτεπίλεπτο, μοιάζει με ανάλαφρο χορευτή μπαλέτου, και μιμείται τις κινήσεις του.

 Όταν την παίρνει είδηση, το παίζει αδιάφορη.

φου φου φου... όπως λέει κι η Ισαβέλλα...

Όμως συνεχίζει με ζήλο ν' ακολουθεί, ενώ το φλαμίνγκο χορεύει.

Η Flora και το φλαμίνγκο παίζουν κρυφτό.

Η Flora δεν είναι τόσο επιδέξια όσο το φλαμίνγκο στο να κάνει κόλπα ενώ στέκεται στο ένα πόδι.

Το φλαμίνγκο γελάει, την κοροιδεύει, κι εκείνη νευριάζει.

Όμως όταν το φλαμίνγκο την πλησιάζει, το ξεχνάει και συνεχίζουν το χορό τους, μαζί πια, σαν παρτενέρ, σαν φίλοι.

Ο χορός εξελίσσεται πολύ όμορφα. Βήμα, βήμα, αραμπέσκ. Τόσο αρμονικά, τόσο χαριτωμένα, σαν να πρόκειται για αληθινό μπαλέτο, κι όχι για ένα φλαμίνγκο κι ένα κοριτσάκι με βατραχοπέδιλα.

Κι έπειτα ξεφεύγει λιγάκι. Γιατί η Flora και το φλαμίνγκο διασκεδάζουν.

Ουίιιιιιι! (που λέει κι η Ισαβέλλα).

Κι έπειτα... στο τέλος... υπόκλιση. Ο ένας στον άλλο. Σ' ευχαριστώ, Flora, γι' αυτό το χορό. Σ' ευχαριστώ, φλαμίνγκο.

Στο Flora and the Penguin...

...η Flora ετοιμάζεται να κάνει πατινάζ όταν ένας πιγκουίνος ξεπροβάλλει από μια τρύπα στον πάγο.

Η φίλη μας τον καλεί να χορέψουν στον πάγο μαζί.

Κάνουν πατινάζ πολύ όμορφα και αρμονικά...

...όταν ο πιγκουίνος εξαφανίζεται για να πιάσει ψάρια!

Η Flora είναι απογοητευμένη που την παράτησε.

Όταν επιστρέφει, και της προσφέρει το ψάρι που έπιασε...

...εκείνη το πετάει ξανά στο νερό.

Είναι σειρά του πιγκουίνου να θυμώσει.

Γι' αυτό και η Flora αποφασίζει ν' αναλάβει δράση.

Με το παγοπέδιλό της δοκιμάζει να ψαρέψει για να επανορθώσει...

...κι επιτέλους τώρα ο πιγκουίνος κι εκείνη συνεργάζονται ξανά.

Όταν πιάνουν ένα ψάρι, είναι και οι δύο πολύ χαρούμενοι, και συνεχίζουν θριαμβευτικά το χορό τους στον πάγο.

Φίλοι και πάλι.

Τα βιβλία της Molly Idle μοιάζουν με ταινίες μικρού μήκους χωρίς λόγια. Οι λέξεις δεν τους λείπουν, απλώς δεν χρειάζονται. Οι εικόνες είναι πανέμορφες, τα πρόσωπα εκφραστικά, οι κινήσεις γεμάτες πλαστικότητα και χάρη, η λιτότητα του φόντου συγκεντρώνει όλη μας την προσοχή στους ήρωες και το χορό τους. Όποιος έκανε ποτέ μπαλέτο ως παιδάκι με τον καθρέφτη μπροστά του να του επιστρέφει αμείλικτος μια εικόνα πολύ διαφορετική απ' αυτή που είχε στο μυαλό του μπορεί να ταυτιστεί με τη Flora στην πρώτη ιστορία, ενώ και στις δύο περιπτώσεις μ' αρέσει που ο χορός δίνει την ευκαιρία στο κοριτσάκι να δημιουργήσει μια ζεστή φιλία με δυο πλάσματα τόσο διαφορετικά απ' την ίδια- ο χορός, εξάλλου, δεν είναι από μόνος του μια γλώσσα;

Κάθε φορά που διαβάζουμε αυτά τα βιβλία με τα κορίτσια, σηκωνόμαστε και αντιγράφουμε κι εμείς τις κινήσεις. Περιττό να πω πόσο το διασκεδάζουμε...

24 βιβλία για τα Χριστούγεννα: Tallulah's Nutcracker

Τη μπαλαρινούλα Ταλούλα την ξέραμε από καιρό. Είχαμε γράψει για την τουτού της εδώ, και είχα δώσει στον εαυτό μου διορία μέχρι τα Χριστούγεννα για τον Καρυοθραύστη της. Ήρθε η ώρα του λοιπόν και τον ξετυλίξαμε χθες, Tallulah's Nutcracker, ένα γλυκό, όμορφο, γιορτινό και χορευτικό βιβλίο, ό,τι πρέπει για μικρές μπαλαρίνες (οι δικές μου δεν είναι ακόμα, αλλά και πάλι τους άρεσε πολύ!).

Η Ταλούλα είναι ενθουσιασμένη. Έκανε οντισιόν για ένα αληθινό μπαλέτο και τη διάλεξαν- θα παίξει το ποντίκι στον Καρυοθραύστη, σε αληθινό θέατρο, με αληθινούς χορευτές!

Είναι τόσο περήφανη κι ενθουσιασμένη. Το ίδιο κι οι δασκάλα της και οι συμμαθητές της στο μπαλέτο. Είναι μεγάλη τιμή.

Και οι πρόβες ξεκινούν.

Η Ταλούλα εξακολουθεί να είναι ενθουσιασμένη και περήφανη, ακόμα κι όταν χρειάζεται να κάνει πρόβα κάτι πολλές φορές... πάρα πολλές...

...ακόμα κι όταν χάνει πράγματα που θα τη διασκέδαζαν, όπως το να διαλέξει χριστουγεννιάτικο δέντρο με την οικογένειά της, ή να πιάσει τις πρώτες χιονονιφάδες, ή να πάει σ' ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι. Δεν έχω χρόνο, είμαι στον Καρυοθραύστη, είναι η απάντησή της, και το λέει δυνατά, για να τ' ακούσουν όλοι.

Η μεγάλη μέρα της πρώτης παράστασης φτάνει.

Όλοι οι γνωστοί της Ταλούλα έρχονται να τη δουν, το θέατρο είναι γεμάτο κι η Ταλούλα πρώτη φορά νιώθει το άγχος να της δένει κόμπο το στομάχι. Καθησυχάζει τον εαυτό της: είμαι το καλύτερο ποντίκι στον κόσμο. Και χορεύει.

Και ξαφνικά συμβαίνει η καταστροφή. Πατάει την ουρά ενός άλλου ποντικιού μπροστά της και το αποτέλεσμα είναι μια τρελή καραμπόλα. Ένας σωρός από παιδιά στη μέση της σκηνής.

Η Ταλούλα συνεχίζει, αλλά μόλις τελειώνει το χορό της τρέχει να κρυφτεί.

 Στο τέλος της παράστασης δεν θέλει να δει κανέναν. Είναι τρομερά λυπημένη, απογοητευμένη και ταπεινωμένη.

Τότε όμως έρχονται κοντά της ο δάσκαλος, η Κλάρα της παράστασης και η Ζαχαρένια Νεράιδα, που τη θαυμάζει όσο τίποτα. Και είναι και ο ρόλος-όνειρο για την Ταλούλα. Οι τρεις τους μοιράζονται μαζί της δικές τους ιστορίες αποτυχίας και αστεία πράγματα που τους έφεραν σε δύσκολη θέση στη σκηνή, μέχρι που την κάνουν να ξεκαρδιστεί στα γέλια.

Έπειτα, η Ταλούλα βγαίνει έξω, και συναντά τους αγαπημένους της.

Και καθώς βγαίνει απ' το θέατρο, η καλή της διάθεση επιστρέφει. Ξέρει πως δεν είναι τέλεια, αλλά έχει πειστεί πως είναι αληθινή χορεύτρια, γιατί όλοι οι αληθινοί χορευτές κάνουν λάθη, σηκώνονται, συνεχίζουν, και χορεύουν ως το τέλος!

Αυτό ήταν! Υπέροχο! Και μιλάει στην καρδιά κάθε μικρού χορευτή (ή όποιου υπήρξε ποτέ τέτοιος), που έχει φάει ατελείωτες τούμπες (κάποιες απ' αυτές και επί σκηνής), συνέχισε όμως να χορεύει γιατί αυτό έχει την πιο μεγάλη σημασία.

Στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου, το εσώφυλλο μας μαθαίνει πώς γίνεται ένα σου-σού και ένα σισόν.

Εδώ μπορείτε να βρείτε κάποιες όμορφες δραστηριότητες με την Ταλούλα. Και τώρα πρέπει να τρέξω, γιατί η ώρα του σχολείου πλησιάζει... ή μάλλον έφτασε. 

Καλημέρα!

Vampirina Ballerina

Το προηγούμενο Σάββατο κάναμε πιτζάμα πάρτι. Δεν γιορτάζαμε τίποτα κι ήταν το πιο τέλειο πράγμα στον κόσμο. Καλέσαμε θείους και ξαδερφάκια, αγοράσαμε χνουδωτά παντοφλάκια κι ένα αρωματάκι (είχε πάνω τη Belle, έκανε 5 ευρώ και θα το φοράω, μ' άρεσε πολύ!) πάνω απ' το οποίο παίχτηκε ολόκληρο δράμα (η Ισαβέλλα επιμένει να το έχει "αγκαλιά" και να περιφέρεται στο σπίτι). 

 

Ήρθαν, φάγαμε πίτσα, χορέψαμε πολύ, παίξαμε κυνήγι θησαυρού, διαβάσαμε με τα ξαδερφάκια στο κρεβάτι και κοιμηθήκαμε μαζί τους. Ήταν, όπως προείπα, τέλεια, και η ιδέα ήταν της Σταυρούλας. Την έμπνευση, όμως, την πήρε απ' τη Vampirina Ballerina, μια ηρωίδα που αγαπάμε πολύ αυτό τον καιρό. Θα εξηγηθώ.

Τα δυο βιβλία της Vampirina τα ζαχάρωνα από πέρυσι, αλλά τελικά τα παραγγείλαμε φέτος με την ευκαιρία του φθινοπώρου/halloween/διαβάσματος για πλάσματα όπως μάγισσες, φαντάσματα, βρικόλακες και λοιπά στοιχειά. Τα λατρεύουμε, γελάμε πολύ μαζί τους, συζητάμε πολύ τις εικόνες. Είναι χαριτωμένα, πολύ αστεία, γεμάτα λογοπαίγνια που κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ να μεταφράσω (δεν το πετυχαίνω πάντα), και έχουν εκπληκτική εικονογράφηση. Κι η μικρή πρωταγωνίστρια, παρά τη βρικολακική της ιδιότητα, είναι απλά αξιολάτρευτη.

Το πρώτο βιβλίο είναι το Vampirina Ballerina, των Anne Marie Pace και Leyen Pham: Είναι λοιπόν αυτό το κοριτσάκι, η Vampirina, και είναι βρικόλακας, και θέλει όσο τίποτα στον κόσμο να γίνει μπαλαρίνα.

εσώφυλλο

Μετά από πολύ ψάξιμο, βρίσκει την κατάλληλη σχολή...

...και ξεκινάει μαθήματα μπαλέτου, όμως αρχικά φαίνεται πως δεν μπορεί να ταιριάξει με τα υπόλοιπα κορίτσια. Πώς να το κάνουμε, ξεχωρίζει...

...και καμιά φορά τις τρομάζει λιγάκι με την ιδιαίτερη εμφάνισή της.

Στην αρχή, είναι όλα τόσο δύσκολα. Φαίνεται πως με τίποτα δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει...

...όμως η Μαντάμ την ενθαρρύνει...

...και η ίδια έχει τέτοια αποφασιστικότητα και προσήλωση στο στόχο της...

...που εξασκείται πραγματικά πολύ και βελτιώνεται συνεχώς!

Όταν έρχεται η ώρα για το ντεμπούτο της, όλη η οικογένειά της τη βοηθάει να προετοιμαστεί.

Και φυσικά είναι εκεί για το μεγάλο γεγονός.

Κι όταν ανοίγει η αυλαία, είναι υπέροχα!

Χειροκρότημα, υπόκλιση, και βλέμματα αποδοχής από τις συμμαθήτριες. Χαμόγελο! Μια μπαλαρίνα γεννιέται.

Το δεύτερο βιβλίο είναι το Vampirina Ballerina Hosts a Sleepover, όπου η Vampirina έχει την ιδέα να προσκαλέσει τις φίλες της απ' το μπαλέτο για τη νύχτα (εξ ου και η δική μας ιδέα για το πιτζάμα πάρτι).

Θέλει να τα κάνει όλα τέλεια, γι' αυτό και παίρνει ιδέες απ' τα υπόλοιπα κορίτσια...

...και προσπαθεί να τα κάνει όλα ροζ και χαρούμενα. Προετοιμάζεται προσεκτικά.

Η Ισαβέλλα σήμερα έκανε ό,τι μπορούσε για να μη βγάλω φωτογραφίες. Πάτησε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή πάνω στη σελίδα όπου η Vampirina ψωνίζει τις προμήθειες για το πάρτι της, αρωματάκια και παντοφλάκια όπως εμείς. Όλα ροζ. Όπως εμείς. 

 Κρύβει τα τέρατα στο ντουλάπι, στολίζει τον πύργο και τους δικούς της, να μη μοιάζουν με βρικόλακες, και υποδέχεται τους καλεσμένους της...

Σε γενικές γραμμές, όλα πηγαίνουν καλά...

...αν και ένα-δυο πραγματάκια ξεφεύγουν απ' τον έλεγχο.

Πάντως το κέφι επανέρχεται γρήγορα...

...και τα κορίτσια δεν χάνουν την ευκαιρία να χορέψουν!

Όταν οι περισσότεροι νυστάζουν, η Vampirina βρίσκει κάτι ήσυχο να κάνει... 

Διαβάζει Hemingway, Ο ήλιος ανατέλλει ξανά...

 ...μέχρι να έρθει το πρωί και ν' αποχαιρετήσει τις φίλες της, που φεύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις...

...αφήνοντας την οικογένεια βρικολάκων ν' αναπαυτεί εν ειρήνη, ικανοποιημένη για την επιτυχία του πάρτι!

Καληνύχτα, Vampirina, ή μάλλον, καλημέρα...

Το διαβάσαμε εκατοντάδες φορές, γελάσαμε πολύ, και μετά η Σταυρούλα άρχισε να μου λέει πως, αν το κάνουμε κι εμείς αυτό, θα ήθελε να έχει παντοφλάκια και αρωματάκι όπως η Vampirina. Και, όταν η ιδέα πήρε σχήμα, όταν κάπως αυθόρμητα και βιαστικά οργανώσαμε το πάρτι μας, είχε.

Η Vampirina μας αρέσει τόσο πολύ γιατί είναι ένα απλό, γλυκό κοριτσάκι, που έχει ένα όνειρο και προσπαθεί πολύ να ταιριάξει κάπου. Δεν είναι εύκολο να είσαι διαφορετικός.
Μας αρέσει γιατί δεν απογοητεύεται απ' τα εμπόδια που συναντά- στο πρώτο βιβλίο προσπαθεί πολύ να πετύχει αυτό που αγαπά, και γιατί στο δεύτερο βιβλίο προσπαθεί πολύ να ευχαριστήσει αυτούς που αγαπά.
Είναι χαριτωμένη, ανασφαλής και τελείως άκακη.
Και -πόσο μ' αρέσει αυτό!- η οικογένειά της τη στηρίζει τόσο πολύ σ' αυτό που επιθυμεί κάθε φορά να κάνει, από το μπαλέτο μέχρι το sleepover. Είναι όλοι εκεί, από πάνω της, προσπαθούν να βοηθήσουν και να διευκολύνουν. Ο μπαμπάς με τη ζωγραφική του, η μαμά με τις κατασκευές της, η έφηβη αδερφή με τα βιβλία της, ο μπάτλερ που είναι το τέρας του Φρανκενστάιν, το μωρό που βγάζει "δοντάκια"... Δέχονται ακόμα και ν' αλλάξουν λιγάκι για χάρη της.

Η Vampirina είναι διαφορετική τόσο από τα κοριτσάκια του μπαλέτου, όσο κι από την οικογένειά της. Είναι κάπου στη μέση, και κάνει ό,τι μπορεί, μεταφορικά μιλώντας, για να "χωρέσει" στα παπούτσια του μπαλέτου της, μένοντας πιστή στον ξεχωριστό, μοναδικό εαυτό της.

Και, φυσικά, ποτέ δεν χάνει την ευκαιρία να χορέψει...

Καλό σαββατοκύριακο!