Δεν είναι κανονική ανάρτηση η σημερινή, μόνο μια μικρή παρένθεση για να σας δείξω κάτι. Μιας που μιλούσαμε για spooky πράγματα, ξέρετε τι είναι αληθινά spooky; Εκείνη η ταινία του 1985, το Return to Oz! Είναι πολύ διαφορετική απ' την πρώτη ταινία και τα βιβλία, είναι αληθινά σκοτεινή. Την είδα πρώτη φορά σχετικά μεγάλη, και παρόλα αυτά με φρίκαρε λιγάκι.
Κι αφού το είπα αυτό, να συμπληρώσω ότι τη βρήκα φανταστική! Έτσι, δεν δίστασα όταν πριν κανένα χρόνο ψάχνοντας στο ίντερνετ έπεσα τυχαία πάνω σ' αυτό το βιβλιαράκι:
Return to Oz: Dorothy Saves the Emerald City. Είναι Little Golden Book και είναι ένα απ' τ' αγαπημένα μας αυτό τον καιρό! Καλύπτει μόνο ένα μέρος της ιστορίας (απ' ό,τι φαίνεται υπάρχουν άλλα τρία με την επιστροφή στο ΟΖ, αλλά δεν τα είδα να κυκλοφορούν στο amazon), αυτό που η Dorothy και η Billina, η κότα που μιλάει, ανακαλύπτουν την ερειπωμένη Σμαραγδένια πολιτεία και τους κατοίκους μεταμορφωμένους σε πέτρα, ψάχνουν να βρουν το Σκιάχτρο, τους σώζουν όλους και βγάζουν την Όζμα απ' τον καθρέφτη, επαναφέροντάς την στη θέση της βασίλισσας του ΟΖ που δικαιωματικά της ανήκει.
Στο μεταξύ, κάνει και μια μικρή στάση στο παλάτι της φρικτής Μόμπι (τι φάση κι αυτή στην ταινία!)...
...όπου γνωρίζουμε τον Jack Pumpkinhead.
Και η περιπέτεια συνεχίζεται, κάπως έτσι...
Είναι ένα παράξενο και όμορφο βιβλιαράκι, με τις εικόνες να μοιάζουν με φωτογραφίες και με τα πραγματικά πρόσωπα των χαρακτήρων της ταινίας. Τέλειο για κάποιον που αγαπάει αυτή την ιδιαίτερη, κάπως τρομακτική παιδική ταινία (όπως εγώ). Η Σταυρούλα δεν την έχει δει, φυσικά, παρόλ' αυτά ζητάει συχνά να διαβάσουμε "τη Ντόροθι Γκέιλ". Είναι η πρώτη φορά που συναντάει στα βιβλιαράκια της το ονοματεπώνυμο του κοριτσιού από το Κάνσας...
Υ.Σ. Και μιας που πιάσαμε τα ρετρό, αυτές τις μέρες βλέπουμε και ξαναβλέπουμε με τη Σταυρούλα (και η Ισαβέλλα ακολουθεί) ένα επεισόδιο απ' το παλιό "Μικρό μου Πόνι", που έτυχε να βρω αποθηκευμένο στο σκληρό δίσκο, τις Πριγκίπισσες πόνι. Ενώ πάντα έπαιζα με πόνι μικρή, δεν θυμόμουν καθόλου μα καθόλου τη σειρά. Τη θυμάστε;
Έχει πλάκα να βλέπουμε μαζί κάτι τόσο παλιό, να μου πιάνει το χέρι κάθε φορά που βγαίνει ο "Λάβας ο απαίσιος" και, μετά από τόσες φορές, να σταματάει το βίντεο αν τύχει να σηκωθώ. Ο μπαμπάς της έχει φρικάρει με τις παραφωνίες στα τραγούδια. Και είναι λίγο κρίμα στ' αλήθεια, γιατί οι μουσικές είναι τόσο ωραίες!
Η μεταγλώττιση είναι χαρακτηριστική δεκαετίας '80...
Μ' αρέσει...
Η μαμά μου λέει ότι, όταν ήμουν πιο μικρή απ' τη Σταυρούλα, το μόνο παιχνίδι που αγκάλιασα και δεν έφευγα απ' το μαγαζί αν δεν μου το έπαιρναν ήταν ένα μωρό πόνι με το καροτσάκι του...
Σταματάω, γιατί το υστερόγραφο είναι μεγαλύτερο απ' την ανάρτηση...
 |
| Το φθινοπωρινό φαναράκι με τα φύλλα το φτιάξαμε όπως μας έδειξε η Ελπίδα στο twoboysandhope. Απολαύσαμε πολύ τη διαδικασία! |
