Ιστορίες και κάτι από τέχνη...

Θα μπορούσα να γράψω τρεις σελίδες για το μήνα που πέρασε, ή και μια πρόταση μονάχα. Αντί γι' αυτό, θα τον προσπεράσω εντελώς, και θ' αρχίσω σήμερα χωρίς πρόλογο. 

'Εχω να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα αγαπημένα βιβλία που διαβάσαμε αυτό τον καιρό. Βασικά, έχω να μοιραστώ μαζί σας πάρα πολλά βιβλία, αλλά δεν ελπίζω πως θα μπορέσω να το κάνω. Γι' αυτό, διάλεξα μερικά έτσι στην τύχη. Είναι άσχετα μεταξύ τους, μα είναι σαν παραθυράκια, μαγικές πόρτες που οδηγούν κάπου όμορφα. Και τι άλλο είναι η δουλειά μου εδώ πέρα απ' το ν' αποτυπώνω την ομορφιά; 

Πάμε λοιπόν. Φύγαμε.

Ένα βιβλίο που άρεσε πολύ και στα δυο κορίτσια: 

Lola at the Library: Μια γλυκιά ιστορία για μικρά παιδάκια που αγαπούν τα βιβλία -ό,τι πρέπει για μας που ανανεώσαμε τη σχέση μας με τη βιβλιοθήκη από τότε που ήρθαμε στην Αθήνα. Παρόλο που οι βιβλιοθήκες μας εδώ είναι αξιοθρήνητες σε σχέση με του εξωτερικού, απ' την αρχή μέχρι το τέλος το βιβλίο περιγράφει μια οικεία κι αγαπημένη διαδικασία, επιτρέποντας στις μικρές να ταυτιστούν και να το αγαπήσουν.  

Πιο πολύ απ' όλα, ο ενθουσιασμός της Λόλας που περιμένει να πάει στη βιβλιοθήκη με τη μαμά της -πιο πολύ αυτός είναι αναγνωρίσιμος.

Κι έπειτα, όλα αυτά που κάνουμε κι εμείς, όπως η προετοιμασία...

Η επιστροφή των παλιών βιβλίων...

Η επίσκεψη στο παιδικό τμήμα της βιβλιοθήκης (που είναι πολύ διαφορετικό απ' το δικό μας, αλλά δεν πειράζει)...

Η επιλογή των νέων βιβλίων που παίρνει πολλή ώρα...

Και η λαχτάρα να τα πάρει στο σπίτι...

Ακόμα και το σνακ μετά τη βιβλιοθήκη...

...είναι όλα εκεί. Και φυσικά "ο τέλειος τρόπος για να τελειώσει η μέρα", το διάβασμα στο κρεβάτι. Α, Λόλα, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

"Μεγάλα" βιβλία που διαβάσαμε με τη Σταυρούλα: 

Ολοκληρώσαμε τη σειρά της Marvel με τα graphic novels για το ΟΖ (σας είχα ξαναπεί γι' αυτά)-τα πρώτα έξι βιβλία της σειράς του F. Baum που μεταφέρθηκαν αριστοτεχνικά σε κόμικ από τους E. Shanower και S. Young (και κυκλοφορούν και σε ένα συλλογικό τόμο (Oz Omnibus)  πλέον, σε τιμή που προκαλεί εγκεφαλικό). Παρόλο που δεν έμενα πάντα ικανοποιημένη απ' την ικανότητά μου να μεταφράζω αυτόματα τα λόγια σε καλά ελληνικά και παρόλο που στα τελευταία βιβλία εξαντλήθηκα και δεν μπορούσα πια να κάνω διαφορετική φωνή για το κάθε πρόσωπο, δεν φάνηκε να την πειράζει.  Πραγματικά τρελαίνεται γι' αυτά τα βιβλία, και συμμερίζομαι απόλυτα τον ενθουσιασμό της. Στο σπίτι μας το όνομα Dorothy Gale είναι πλέον κάτι σαν μαγικές λέξεις, που μπορείς να προφέρεις (ή να φωνάξεις) ανά πάσα στιγμή...

Οι ιστορίες του Τάσι Νο 1 (Tashi): Ένα πραγματικά διασκεδαστικό βιβλίο, με ήρωα έναν πανέξυπνο μικρό που εμφανίζεται από μια μαγική χώρα καβάλα σ' έναν κύκνο και διηγείται τις θαυμαστές περιπέτειές του. Παραμύθια με γίγαντες, δράκους, φαντάσματα, έναν κακό βαρόνο, ληστές, κι ένα μικρό αγόρι που καταφέρνει να τους κατατροπώνει όλους με την πονηριά και την εξυπνάδα του- μας κράτησε συντροφιά για τέσσερα βράδια στη σειρά και το απόλαυσα τουλάχιστον όσο η Σταυρούλα!

Δυστυχώς φαίνεται πως έχει εξαντληθεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός (που είχαν κυκλοφορήσει και τα δυο επόμενα βιβλία με τις ιστορίες του Τάσι) -πάντως εμείς το βρήκαμε στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία, όπου μάλλον είχε ξεμείνει. Κρίμα, γιατί είναι πραγματικά καλό βιβλίο, και πολύ θα ήθελα να το κάνω δώρο στον εφτάχρονο ανιψιό μας.

Ένα βιβλίο με δημιουργικές ιδέες για όλη την οικογένεια:

The Artful Year της Jean Van't Hul:

Ήξερα τη Jean Van't Hul από το blog της The Artful Parent, όπου μοιράζεται φανταστικές ιδέες για το πώς μπορείς να κάνεις χειροτεχνίες με παιδάκια (κάτι για το οποίο έχω μεγάλη όρεξη και διάθεση, αν και καθόλου ταλέντο). Κι εγώ, που θέλω να κάνω χειροτεχνίες με τα παιδάκια μου και να χαιρόμαστε μαζί την όποια τέχνη μπορεί να βγει από μέσα μας περνώντας -κυρίως- όμορφες στιγμές μαζί, ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που παρουσιάζει τα πράγματα κι αγόρασα το βιβλίο της. Εκεί μοιράζεται κι άλλες ιδέες για crafts στις οποίες μπορεί να συμμετέχει όλη η οικογένεια, ακολουθώντας τις εποχές του χρόνου. Μ' αρέσει τόσο πολύ να κάνουμε πράγματα που ακολουθούν τις εποχές του χρόνου. Τις αγαπώ όλες. Και αγαπώ κι αυτό το βιβλίο. 

Ασχολούμαστε προς το παρόν με μερικές απ' τις κατασκευές της Άνοιξης. Τα δείχνει όλα απλά και καθαρά, με τρόπο που να μην πανικοβάλλει κι εμένα την άσχετη. Και κάπως έτσι, μας εμπνέει να παρατηρούμε την ομορφιά γύρω μας και να δημιουργούμε, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα... 

(ξέρω πως θα 'πρεπε να έχω βγάλει φωτογραφίες το βιβλίο, μα ήταν απόφαση τελευταίας στιγμής να γράψω γι' αυτό και να γράψω γενικότερα- υπόσχομαι την επόμενη φορά να είμαι πιο οργανωμένη...)

Μπορεί να μην πιάνει το χέρι μου, μα ξέρω ότι η δημιουργία είναι χαρά κι ελευθερία. Κι αν κάτι θέλω να προσφέρω στα κορίτσια, είναι αυτό. Χαρά. Ελευθερία. 

Αγάπη για τον κόσμο, για τα μικρά κι υπέροχα θαύματά του. 

 

Και την πίστη πως μπορεί να γίνει καλύτερος, αν προσθέσουν σ' αυτόν τα δικά τους χρώματα.  

Τις δικές τους ιστορίες. 

Ακόμα λίγο ΟΖ

Δεν είναι κανονική ανάρτηση η σημερινή, μόνο μια μικρή παρένθεση για να σας δείξω κάτι. Μιας που μιλούσαμε για spooky πράγματα, ξέρετε τι είναι αληθινά spooky; Εκείνη η ταινία του 1985, το Return to Oz! Είναι πολύ διαφορετική απ' την πρώτη ταινία και τα βιβλία, είναι αληθινά σκοτεινή. Την είδα πρώτη φορά σχετικά μεγάλη, και παρόλα αυτά με φρίκαρε λιγάκι. 

Κι αφού το είπα αυτό, να συμπληρώσω ότι τη βρήκα φανταστική! Έτσι, δεν δίστασα όταν πριν κανένα χρόνο ψάχνοντας στο ίντερνετ έπεσα τυχαία πάνω σ' αυτό το βιβλιαράκι: 

Return to Oz: Dorothy Saves the Emerald City. Είναι Little Golden Book και είναι ένα απ' τ' αγαπημένα μας αυτό τον καιρό! Καλύπτει μόνο ένα μέρος της ιστορίας (απ' ό,τι φαίνεται υπάρχουν άλλα τρία με την επιστροφή στο ΟΖ, αλλά δεν τα είδα να κυκλοφορούν στο amazon), αυτό που η Dorothy και η Billina, η κότα που μιλάει, ανακαλύπτουν την ερειπωμένη Σμαραγδένια πολιτεία και τους κατοίκους μεταμορφωμένους σε πέτρα, ψάχνουν να βρουν το Σκιάχτρο, τους σώζουν όλους και βγάζουν την Όζμα απ' τον καθρέφτη, επαναφέροντάς την στη θέση της βασίλισσας του ΟΖ που δικαιωματικά της ανήκει. 

Στο μεταξύ, κάνει και μια μικρή στάση στο παλάτι της φρικτής Μόμπι (τι φάση κι αυτή στην ταινία!)... 

...όπου γνωρίζουμε τον Jack Pumpkinhead.

Και η περιπέτεια συνεχίζεται, κάπως έτσι... 

Είναι ένα παράξενο και όμορφο βιβλιαράκι, με τις εικόνες να μοιάζουν με φωτογραφίες και με τα πραγματικά πρόσωπα των χαρακτήρων της ταινίας. Τέλειο για κάποιον που αγαπάει αυτή την ιδιαίτερη, κάπως τρομακτική παιδική ταινία (όπως εγώ). Η Σταυρούλα δεν την έχει δει, φυσικά, παρόλ' αυτά ζητάει συχνά να διαβάσουμε "τη Ντόροθι Γκέιλ". Είναι η πρώτη φορά που συναντάει στα βιβλιαράκια της το ονοματεπώνυμο του κοριτσιού από το Κάνσας...

Υ.Σ. Και μιας που πιάσαμε τα ρετρό, αυτές τις μέρες βλέπουμε και ξαναβλέπουμε με τη Σταυρούλα (και η Ισαβέλλα ακολουθεί) ένα επεισόδιο απ' το παλιό "Μικρό μου Πόνι", που έτυχε να βρω αποθηκευμένο στο σκληρό δίσκο, τις Πριγκίπισσες πόνι. Ενώ πάντα έπαιζα με πόνι μικρή, δεν θυμόμουν καθόλου μα καθόλου τη σειρά. Τη θυμάστε;
 Έχει πλάκα να βλέπουμε μαζί κάτι τόσο παλιό, να μου πιάνει το χέρι κάθε φορά που βγαίνει ο "Λάβας ο απαίσιος" και, μετά από τόσες φορές, να σταματάει το βίντεο αν τύχει να σηκωθώ. Ο μπαμπάς της έχει φρικάρει με τις παραφωνίες στα τραγούδια. Και είναι λίγο κρίμα στ' αλήθεια, γιατί οι μουσικές είναι τόσο ωραίες!
Η μεταγλώττιση είναι χαρακτηριστική δεκαετίας '80...
Μ' αρέσει...
Η μαμά μου λέει ότι, όταν ήμουν πιο μικρή απ' τη Σταυρούλα, το μόνο παιχνίδι που αγκάλιασα και δεν έφευγα απ' το μαγαζί αν δεν μου το έπαιρναν ήταν ένα μωρό πόνι με το καροτσάκι του...
Σταματάω, γιατί το υστερόγραφο είναι μεγαλύτερο απ' την ανάρτηση...

Το φθινοπωρινό φαναράκι με τα φύλλα το φτιάξαμε όπως μας έδειξε η Ελπίδα στο twoboysandhope. Απολαύσαμε πολύ τη διαδικασία! 

Κι εγώ διαβάζω (λιγάκι)...

Ξέρετε κάτι; Αυτά τα δύο βιβλία περιμένουν τρεις μέρες τώρα πάνω στο τραπέζι για να γράψω γι' αυτά. Τα έχω τελειώσει, και περιμένουν. Κι εγώ νυστάζω όταν κοιμούνται τα κορίτσια, και καμιά φορά με παίρνει ο ύπνος μαζί τους με τις κότες, και γι' αυτό νομίζω πρέπει να γράψω για τα δύο τελευταία βιβλία που διάβασα ΤΩΡΑ, αλλιώς δεν θα γράψω ΠΟΤΕ.

Φτάνει ο πρόλογος λοιπόν, τα τελευταία βιβλία που διάβασα ήταν υπέροχα, και ήταν αυτά:

Ο ένας και μοναδικός Ιβάν (The One and Only Ivan), της Katherine Applegate.

Ένα βιβλίο βασισμένο σε αληθινή ιστορία, με ήρωα κι αφηγητή τον φοβερό και τρομερό Ιβάν, το γορίλα που ζούσε χρόνια σ' ένα κλουβί εμπορικού κέντρου. Η αφήγηση μέσα απ' τα μάτια του γορίλα είναι ιδιότυπη αλλά πειστική, η ιστορία συγκινητική και καλοβαλμένη. 

Ο Ιβάν δεν είναι φλύαρος. Σκέφτεται απλά. Του αρέσει να τρώει και του αρέσει να ζωγραφίζει. Είναι καλός φίλος με τη Στέλλα, τη σοφή και γαλήνια ελεφαντίνα που ζει κοντά του, κι έναν αδέσποτο σκύλο που επισκέπτεται το κλουβί του. Τα ζώα έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους, μέχρι που στο μικρό τους τσίρκο προστίθεται ένα νέο μέλος: ένα μωρό ελεφαντάκι. Το γεγονός ταράζει τα νερά, προκαλεί σκέψεις. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά από τον άδικο χαμό της Στέλλας, ο Ιβάν αισθάνεται πια ότι έχει ένα σκοπό στη ζωή του, κάποιον να προστατέψει. Και καταστρώνει ένα σχέδιο για να εξασφαλίσει στη μικρή ελεφαντίνα (και τελικά και στον εαυτό του) ένα καλύτερο μέλλον...

Μέσα απ' τα φαινομενικά απλά λόγια-σκέψεις του Ιβάν, το βιβλίο καταφέρνει ν' αγγίξει θέματα σοβαρά και ευαίσθητα. Από τα δικαιώματα των ζώων, τη σωματική και ψυχολογική βία, την ελευθερία και την αιχμαλωσία, ως τη φιλία, την οικογένεια, την αφοσίωση, την αγάπη. Όλα αυτά βρίσκονται εκεί, όμορφα και έξυπνα πλεγμένα, ιδωμένα μέσα απ' τα μάτια ενός πλάσματος που δεν τα καταλαβαίνει αλλά τα αισθάνεται βαθιά. Συγκινούν και προβληματίζουν. Αφήνουν το αποτύπωμά τους. 

Ο Ιβάν και οι φίλοι του είναι απ' τους χαρακτήρες που σε ακολουθούν ακόμα κι όταν κλείσεις το βιβλίο. Δεν μπορείς να μη νιώσεις κάτι γι' αυτούς. Κάτι σαν συμπάθεια, σαν συμπόνοια, κάτι σαν συνάφεια μαζί τους- κι ας είναι ζώα. Κι έπειτα κάτι άλλο, κάτι σαν αγανάκτηση μπροστά στον παραλογισμό της φυλής μας: νομίζουμε οι άνθρωποι ότι είμαστε κυρίαρχοι του κόσμου, θέλουμε να βλέπουμε στα πλάσματα γύρω μας υπηρέτες και κλόουν. Όμως όχι. Δεν είναι...

Αυτό είναι το trailer του βιβλίου: 

Και το δεύτερο βιβλίο μου:

Dorothy and the Wizard in Oz: το τέταρτο βιβλίο-κόμικ της Marvel στη σειρά του Οζ, που είχα αρχίσει να διαβάζω παλιότερα!
Συνήθως δεν διαβάζω μυθιστορήματα σε μορφή κόμικ. Δύσκολο να με ικανοποιήσει η απόδοσή τους. Όμως, όπως έγραφα και τότε, αυτά εδώ είναι διαφορετικά. Πρώτα-πρώτα, η ιστορία μεταφέρεται πιστά- το κατάλαβα τώρα που διάβασα το κόμικ αμέσως μόλις τελείωσα το πρωτότυπο βιβλίο στο Kindle. Και πάνω απ' όλα... πεθαίνω γι' αυτή την εικονογράφηση! Είναι πανέμορφη, σπιρτόζικη. Οι χαρακτήρες -οι μορφές τους κι οι εκφράσεις τους- είναι γεμάτοι ζωή. Είναι όπως θα τους φανταζόμουν, όπως θα ήθελα να τους δω.

Στο τέταρτο βιβλίο της σειράς του Οζ, λοιπόν, η Ντόροθι μαζί με τον ξάδερφό της Ζεμπ, τη γατούλα της, το άλογο και το αμάξι του, παρασύρονται στα έγκατα της γης μέσα από ένα χάσμα που ανοίγει στο έδαφος μετά από ένα μεγάλο σεισμό. Εκεί, συναντούν και τον ίδιο το μάγο του Οζ, που πέφτει με το αερόστατό του...

...κι αυτός στη χώρα των Mangaboos, που αποδεικνύεται ότι είναι άνθρωποι-λαχανικά με καθόλου φιλικές διαθέσεις.

Προσπαθώντας να ξεφύγουν και να βρουν το δρόμο της επιστροφής στον κόσμο τους, η Ντόροθυ και οι φίλοι της ξεκινούν ένα απίθανο ταξίδι μέσα από επικίνδυνα παραμυθένια μέρη. Συναντούν μια πανέμορφη κοιλάδα με αόρατους ανθρώπους, που στην πραγματικότητα μένουν αόρατοι για να μην τους κατασπαράξουν άγριες αρκούδες...

...γνωρίζουν τον Braided Man που μένει μόνος στα μισά του βουνού και κατασκευάζει τα μάλλον ιδιότυπα εμπορεύματά του...

...ενώ αργότερα περνούν από τη χώρα των Gargoyles, όπου παραλίγο να μείνουν αιχμάλωτοι των ξύλινων φτερωτών πλασμάτων...

...ξεφεύγουν όμως, για να βρεθούν αντιμέτωποι με μερικά μωρά-δράκους...

... και να παγιδευτούν σε μια σπηλιά απ' όπου δεν υπάρχει διαφυγή. Eκτός κι αν κάνουν σήμα στην Όζμα σε προκαθορισμένη στιγμή, κι εκείνη τους δει και τους μεταφέρει στο Οζ (χρησιμοποιώντας τη μαγική ζώνη που είχε κερδίσει στο Ozma of Oz). Το οποίο και, ω του θαύματος, γίνεται.

Εκεί, όχι μόνο ακούμε την ιστορία του μάγου και μαθαίνουμε με λεπτομέρειες πώς έγινε αυτός που έγινε...

...αλλά έχουμε ένα φοβερό reunion της Ντόροθι με τους παλιούς της φίλους από τις προηγούμενες ιστορίες.

Ακόμα, ανάμεσα στους εορτασμούς, παρακολουθούμε έναν παράξενο αγώνα ανάμεσα σε δύο πολύ διαφορετικά άλογα...

...και γινόμαστε μάρτυρες μιας δίκης με κατηγορούμενη τη γατούλα της Ντόροθυ!

Η Eureka, που δεν είναι και το πιο πράο πλάσμα στον κόσμο, κατηγορείται ότι έφαγε ένα από τα εννιά γουρουνάκια που χρησιμοποιούσε ο μάγος για να κάνει τα κόλπα του, αυτό που είχε δώσει στην Όζμα για κατοικίδιο (παρεμπιπτόντως, πολύ γλυκά αυτά τα μικροσκοπικά γουρουνάκια). Όμως η δικαιοσύνη αποκαθίσταται...

...και τελικά η Ντόροθι και ο Ζεμπ πρέπει να επιστρέψουν στον κόσμο τους.

 Και κάπως έτσι τελειώνει κι αυτή η ιστορία.

Είμαι έτοιμη για το πέμπτο τεύχος! Μου άρεσε τόσο πολύ η τέταρτη ιστορία!
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχω ξεκινήσει ήδη στο Kindle το The Road to Oz, κι έπειτα θα ήθελα πολύ να διαβάσω και το κόμικ. Κι ενώ στο ένα τραπέζι έχω το Kindle και διαβάζω για τη Ντόροθι, δίπλα στο κρεβάτι μου έχω το τρίτο βιβλίο Betsy-Tacy και διαβάζω λίγο-λίγο κάθε βράδυ κι είμαι ενθουσιασμένη... Πρέπει να τη διαβάσω αυτή τη σειρά... και την άλλη... και την άλλη... Και η λίστα συνεχώς μεγαλώνει... Τόσα πολλά βιβλία, τόσος λίγος χρόνος!!

Τι διαβάζουμε αυτό τον καιρό...

Είναι πολύ, πολύ αργά. Μόλις τελειώσαμε την αγαπημένη μου ταινία You've Got Mail (πρέπει να την έχω δει 20 φορές) και διαπίστωσα ότι η κατάστασή μου είναι αθεράπευτη: αν περάσει η ώρα, δεν μπορώ να δω ούτε κάτι που στ' αλήθεια μ' αρέσει χωρίς να κοιμηθώ. Έφαγα τέσσερις καραμέλες και ήπια έναν κουβά τσάι προσπαθώντας να μείνω ξύπνια. Είδα αρκετό, αλλά επίσης έχασα αρκετό. Η τελευταία καραμέλα κανέλα δεν τα κατάφερε να με κρατήσει, έμεινε στάσιμη πολλή ώρα και μου έκαψε τη γλώσσα. 

Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι λατρεύω την ταινία και όσες φορές ξυπνούσα ήξερα ακριβώς τι γίνεται (και τι έχω χάσει).  

Αυτά με την ταινία. 

Πρέπει να κοιμηθώ. Δυο λόγια μόνο απόψε, για δυο αγαπημένα βιβλία.

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζουμε σχεδόν κάθε μέρα από τότε που το πήραμε. Είναι μεγάλο, χοντρό και γεμίζει τα χέρια μας και την αγκαλιά μας. Λέγεται Το βιβλίο των παραμυθιών (If You Love a Magical Tale), και είναι οι ιστορίες του Μάγου του Οζ και του Αλαντίν διασκευασμένες από τον Saviour Pirotta. 

Η εικονογράφηση της Susanna Lockheart είναι πανέμορφη και το βιβλίο έχει κάτι το εντυπωσιακό: Σελίδες που ξεδιπλώνουν κάνοντας τις εικόνες να αλλάζουν- η μία ξεπροβάλλει μαγικά μέσα από την άλλη... Τέλειο!

Ο Μάγος του Οζ διασκευασμένος για μικρούτσικα παιδάκια; Είμαι μέσα! Και η Σταυρούλα το ίδιο. Παίρνουμε τη "Ντόροθυ" όπου πηγαίνουμε, τη διαβάζουμε αγκαλιά στον καναπέ, παίζουμε ιστορίες μ' αυτή.

 Η ιστορία είναι αναγκαστικά απλοποιημένη, όμως αρκετά πιστή και πολύ κατανοητή για μικρά παιδιά. Η κάθε σελίδα έχει αρκετό κείμενο, όμως εκείνη την ακολουθεί χωρίς προσπάθεια. Της κρατάει το ενδιαφέρον.

Οι χαρακτήρες είναι τόσο συμπαθητικοί, η απεικόνισή τους τόσο προσεγμένη.

Κάποια σημεία φυσικά προκαλούν ατέλειωτες συζητήσεις...

Όμως χαίρομαι τόσο πολύ που μπορώ να μοιραστώ με το μικρό μου μια τόσο υπέροχη ιστορία μέσα από ένα τόσο όμορφο βιβλίο. Και χαίρομαι που το βιβλίο την έκανε ν' αγαπήσει την ιστορία, όπως την αγαπώ κι εγώ. Και πάντα, πάντα χαίρομαι όταν βρίσκω κάτι που στ' αλήθεια την ενθουσιάζει.

Ο Αλαντίν δεν μπορώ να πω ότι με ξετρελαίνει τόσο σαν ιστορία. Είναι και στην απόδοσή του εδώ λιγάκι πιο μπερδεμένος.

Όμως εξακολουθεί να είναι ένα μαγικό παραμύθι ντυμένο με ωραίες ζωγραφιές. Το διαβάζουμε. Μας αρέσει. Οχι όσο ο Μάγος του Οζ. Αλλά μας αρέσει. 

Τ' αγαπημένα βιβλία με κάνουν χαρούμενη.

Το άλλο αγαπημένο της βιβλίο για πάνω από ένα χρόνο, που αυτό τον καιρό το έχει ξαναθυμηθεί, είναι ο Elmo- I Can Do It. Ούτε που ξέρω πώς μου ήρθε να το αγοράσω, έπειτα όταν το πρωτοάνοιξα με ξένισε λιγάκι, δυσκολεύτηκα να μεταφράσω τα ποιηματάκια του με τρόπο που να θεωρώ αποδεκτό, γενικά στην αρχή κάτι πάνω του με χάλασε.

Όμως η Σταυρούλα τρελαίνεται γι' αυτό. Το ζητάει συνεχώς, και πολλές φορές ξανά και ξανά. Σήμερα αποφάσισε και η Ισαβέλλα να το δει ταυτόχρονα, και είχαμε μάχη από πάνω του. 

Το βιβλίο δεν έχει ιστορία. Ο Έλμο σου μαθαίνει τα πάντα για το πώς να είσαι μεγάλο παιδί. Κάθε σελίδα και μια δραστηριότητα: Να πηγαίνεις στο μπάνιο, στο σχολείο, στην πισίνα, στον οδοντίατρο, στο πάρκο, να κάνεις πάρτι, να κοιμάσαι στο κρεβάτι σου.

Έπειτα πρέπει να βρεις κάποια αντικείμενα μέσα σε κάθε σελίδα. Τα εντοπίζεις και τα δείχνεις. Τόσο απλά.

Τους χαρακτήρες δεν τους ξέραμε από τη σειρά Sesame Street, ούτε εγώ ούτε εκείνη. Η μόνη μας επαφή μαζί τους είναι αυτό το βιβλίο. Σήμερα με ρωτούσε αν είναι όλοι τους τερατάκια.

Υποθέτω πως είναι, αλλά συμπαθητικά τερατάκια. Όλοι τους διαφορετικοί, αλλά όλοι φίλοι.

Τελικά, ξεπέρασα τον αρχικό μου δισταγμό με το βιβλίο. Είναι διασκεδαστικό ν' ασχολούμαστε μαζί του. Τα ποιηματάκια έχουν βρει από καιρό το ρυθμό τους, το δαχτυλάκι ξέρει ακριβώς πού να εντοπίσει τ' αντικείμενα. 

Κι εμείς επιστρέφουμε στον Έλμο, ξανά και ξανά. 

Αρέσει στη Σταυρούλα, κι όταν κάτι πάρει την έγκρισή της, τελείωσε. 

Εξάλλου, εκείνη δείχνει το δρόμο κι εγώ ακολουθώ.

Παρακολουθώ.

Αυτή είναι η δουλειά μου.