Bunny Roo, I Love You

Μ' όλες τις περιπέτειές του, αυτός ο τρελός μήνας τελειώνει σιγά σιγά. Μας έμαθε κάτι για το πόσο εύθραυστα κι ευμετάβλητα είναι τα πράγματα, και για το πόση χαρά μπορούμε να βρούμε ο ένας στην ύπαρξη του άλλου, μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού μας. Κι αν ήταν μόνο ένα βιβλίο που θα ΄θελα να κρατήσω για το Μάρτη, θα ήταν αυτό το γλυκό βιβλίο που ανακάλυψα στο αγαπημένο μου silvershoesandrabbitholes και ήρθε πάνω στην ώρα, ένα συγκινητικό μικρό βιβλίο που θα αποτελούσε ιδανικό δώρο για ένα νεογέννητο (και τη μαμά του) και μου θυμίζει κάθε φορά πόσο ευγνώμων είμαι γι' αυτό το μικρό μουτράκι που κρατάμε στην αγκαλιά μας.   

Bunny Roo, I Love You, των Melissa Marr και Teagan White.

Σ' αυτό το υπέροχα εικονογραφημένο βιβλιαράκι, η μαμά συγκρίνει το νεογέννητο μωρό της με διάφορα ζωάκια κι έπειτα λέει τι θα έκανε σε κάθε περίπτωση για να το φροντίσει και να το περιποιηθεί. Να και μερικές απ' τις τέλειες εικόνες του (το κάλυμμα του εξωφύλλου το έχω ήδη κόψει και θέλω να το κάνω κάδρο):

Έπειτα καταλήγει λέγοντας πως όταν το είδε να χαμογελάει ήξερε πως δεν είναι κανένα απ' αυτά τα ζωάκια, αλλά το μωρό της. Αυτό ήταν. Τελείωσε. Τόσο απλό και τόσο γλυκό.

Το λατρεύουμε! Στην τελευταία σελίδα δεν έχει λόγια, μόνο αυτή την εικόνα, τα κορίτσια με την πρώτη ματιά ήξεραν πως αυτός είναι ο αδερφός τους, κι η Ισαβέλλα θέλει να λέμε κάθε φορά σαν επίλογο του βιβλίου: Καληνύχτα Δημητράκη και Ισαβελλίτσα.

We love you, bunny roo. Μας κάνεις τόσο ευτυχισμένους, αγοράκι.

Ο κρυμμένος θησαυρός και η παγωνιά των Χριστουγέννων

Να σας πω κάτι; Μόνο 19 μέρες για τα Χριστούγεννα! Και, έτσι για το καλό, δυο χριστουγεννιάτικα βιβλία γι' απόψε: Ένα δικό τους, ένα δικό μου. 

Ένα απ' τα αγαπημένα χριστουγεννιάτικα βιβλία της Ισαβέλλας για φέτος είναι το Χριστούγεννα με τον κρυμμένο θησαυρό.  

Είναι ένα βιβλίο με παραθυράκια που ζητάει συχνά να της διαβάσω αλλά απολαμβάνει μια χαρά και μόνη της. Έχει αρχίσει κι αυτή να θέλει να "διαβάζει" μόνη τα βιβλία της, να τα κρατάει στα χέρια της και να λέει τις ιστορίες της, όπως η αδερφούλα της. 

 Στο συγκεκριμένο βιβλιαράκι η απλή και χωρίς πολλά λόγια ιστορία αφορά μια σχολική τάξη γεμάτη ζωάκια στο δάσος, που, μέσα σ' ένα χιονισμένο παραμυθένιο τοπίο, ξεκινούν μετά το τελευταίο τους μάθημα πριν τα Χριστούγεννα να ψάξουν για τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους. Καθώς προχωρούν μέσα στο δάσος, πλησιάζουν συνεχώς το μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο που έχει στολιστεί. 

Εσύ ακολουθείς τα ζωάκια καθώς ανακαλύπτουν τα δώρα τους ένα ένα κι ανοίγεις πακετάκια βλέποντας τι έχουν βρει. 

Είναι όλα τους τόσο χαριτωμένα! Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι πραγματικά πολύ πολύ όμορφη.

Τελικά παίρνουν το έλκηθρο να πάνε γρήγορα, βιάζονται γιατί ο καιρός χαλάει....

...και κάπως έτσι φτάνουν, στην τελευταία σελίδα, στο χριστουγεννιάτικο δέντρο (υπερπαραγωγή ομολογουμένως) και στη γιορτή που τα περιμένει. Μεγάλοι και μικροί τραγουδούν, χαίρονται και χωρίζουν ευτυχισμένοι, σκορπίζοντας ευχές στο δάσος. The end.

Το βιβλίο δεν είναι τέλειο, αλλά έχει σημαντικά ατού που το ανεβάζουν στα μάτια των κοριτσιών, και ειδικά της μικρούλας μας. Βιβλίο με παραθυράκια: τσεκ. Βιβλίο με ζωάκια: τσεκ, τον τελευταίο καιρό τρελαίνεται για τα ζωάκια, παίζει συνέχεια μ' αυτά, βλέπε sylvanians. Μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο: τσεκ, τις εντυπωσιάζει και τις δυο. Πανέμορφη εικονογράφηση: τσεκ, τα ζωάκια του βιβλίου είναι τόσο γλυκά, που κι εγώ γι' αυτή την εικονογράφηση τους το αγόρασα!
Κατά τα άλλα, η Σταυρούλα δεν μπορεί ν' αποφασίσει "ποιος είναι τελικά ο κρυμμένος θησαυρός; Τα δώρα τους ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο;", η ιστορία δεν είναι δα και συγκλονιστική, ενώ η απόδοση σε στιχάκια... εντάξει, όχι τέλεια, συμπαθητική θα την έλεγα.
Πάντως, είναι ένα χαριτωμένο βιβλίο για παιδάκια από 2 χρονών. Και μη μας παρεξηγείτε, το αγαπάμε περισσότερο απ' ό,τι το κρίνουμε.

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα εγώ αυτές τις μέρες είναι το Winterfrost της Michelle Houts -ένα υπέροχο χειμωνιάτικο παραμύθι τοποθετημένο στη Δανία, με πρωταγωνιστές ένα δωδεκάχρονο κορίτσι και μερικούς μικρούς νάνους- τους nisse, όπως ονομάζονται, για άλλους tomte (πριν δυο χρόνια σας έγραφα πάλι για έναν απ' αυτούς...), μικρά ξωτικά που συνδέονται με τα Χριστούγεννα στη Σκανδιναβική μυθολογία, προστάτες των σπιτιών για χρόνια και χρόνια. 

Λόγω μιας έκτακτης ανάγκης στην οικογένεια που απομακρύνει τους γονείς από το σπίτι, η δωδεκάχρονη Bettina αυτά τα Χριστούγεννα βρίσκεται μόνη να φροντίζει το σπίτι, το στάβλο και τη μικρή της αδερφή, την Pia, που δεν είναι ακόμα ενός έτους. Μέσα στη σύγχυση, η οικογένεια ξεχνάει ν' αφήσει το παραδοσιακό μπολ χριστουγεννιάτικης πουτίγκας ρυζιού για το nisse τους, που προσέχει την οικογένεια και τα ζώα, όπως είναι η παράδοση -εξάλλου τι σημασία έχει, αφού οι μεγάλοι, και η Bettina ακόμα, δεν πολυπιστεύουν στους μικρούς νάνους. Αλλά για τον νεαρό και εύθικτο nisse τους, έχει μεγάλη σημασία. Όταν η μικρή Pia εξαφανίζεται την ώρα που παίρνει τον απογευματινό υπνάκο της, η Bettina μπλέκεται σε μια μαγική περιπέτεια προσπαθώντας να βρει την άκρη: να εξευμενίσει αυτούς που πρέπει, να διορθώσει παρεξηγήσεις του κόσμου των nisse που αγγίζουν την ιστορία της και κυρίως να πάρει πίσω την αδερφούλα της, σώα και αβλαβή, πριν γυρίσουν οι γονείς της. 

Το ταξίδι της είναι αξέχαστο. Η περιπέτειά της παραμυθένια. Η ίδια η ηρωίδα είναι γενναία και έξυπνη και οι μικροί νάνοι τόσο συμπαθητικοί! Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το γλυκό, χειμωνιάτικο βιβλίο! Καλογραμμένο και συναρπαστικό, ό,τι πρέπει για την εποχή γύρω απ' τα Χριστούγεννα... 

Δεκέμβρης, πρώτη φωτιά στο τζάκι χτες το βράδυ, η απαλή λάμψη απ' τα φωτάκια, χριστουγεννιάτικες ιστορίες, χριστουγεννιάτικες ταινίες, κι ο ένας για τον άλλο... Δεν θέλω τίποτ' άλλο. Καλά το λένε... It's the most wonderful time of the year! 

Το στοιχειωμένο σπίτι

Γι' απόψε σας έχω άλλο ένα αστείο, πανέμορφο, καθόλου τρομαχτικό βιβλίο με θέμα το Halloween, το πολυαγαπημένο μας At the Old Haunted House. Το ανακάλυψα πριν ένα χρόνο σε ανάρτηση του αγαπημένου μου blog Silver Shoes and Rabbit Holes, μα μόλις φέτος, πριν λίγες εβδομάδες, βρέθηκε στα χέρια μας. Είναι ένα βιβλίο για μικρά παιδάκια, με απίστευτη εικονογράφηση, που δυστυχώς χάνει πολύ στη μετάφραση αφού οι ρίμες του στα αγγλικά το κάνουν ακόμα πιο τέλειο και ξεκαρδιστικό. Δεν πειράζει όμως, ακόμα κι έτσι αξίζει. 

Πριν ακόμα αρχίσει, βλέπουμε τρία παιδάκια που πηγαίνουν για trick or treating ένα βράδυ Halloween... Μακριά, ψηλά στο λόφο, φαίνεται το στοιχειωμένο σπίτι. Τι υπάρχει όμως εκεί, θα το δούμε αμέσως...

Το βιβλίο είναι, κατά παράδοξο τρόπο, μαζί με όλα τ' άλλα, και βιβλίο αριθμών, απ' αυτά που μαθαίνουν στα παιδάκια να μετράνε! Έτσι, το στοιχειωμένο σπίτι είναι γεμάτο από spooky πλάσματα, που έχουν 1-10 παιδάκια το καθένα (σε κάθε σελίδα ο αριθμός αυξάνεται κατά ένα). Μια μάγισσα με το μαγισσάκι της, μια μαμά τέρας με τα δύο τερατάκια της, μια μαύρη γάτα με τα τρία γατάκια της...

... Ένας μπαμπάς καλικάντζαρος με τα τέσσερα καλικαντζαράκια του και πάει λέγοντας...

Ξεσκονίστε! φώναξε ο μπαμπάς. Ξεσκονίζουμε! είπαν τα τέσσερα. Κι άπλωσαν άφθονη σκόνη στο παλιό πάτωμα που έτριζε... 

 Πέντε λυκανθρωπάκια χορεύουν...

Έξι βρικολακάκια δείχνουν τα δόντια τους...

Το κρατάς ανάποδα! μου φωνάζει η Ισαβέλλα, κάθε φορά. 

 Οχτώ φαντασματάκια στοιχειώνουν και κάνουν Μπου!

Εννιά μουμιάκια μαγειρεύουν με τη μαμά τους και ούτω καθεξής...

 Όταν τα παιδιά φτάνουν στην πόρτα του σπιτιού...

...τα πλάσματα τα υποδέχονται σ' ένα μεγαλειώδες πάρτι.

Χορός, μουσική και πολλή διασκέδαση...

...κανένας δεν τρομάζει κανέναν κι όλα είναι μια γιορτή.

Τα κορίτσια λατρεύουν αυτό το βιβλίο-το ίδιο κι εγώ. Τους το διαβάζω με όσο πιο πολλή εκφραστικότητα μπορώ, για να τις αποζημιώσω για την έλλειψη του ρυθμού και τις ομοιοκαταληξίες που χάνουν στα ελληνικά. Πιο πολύ απ΄ όλα έχουμε τρελαθεί με την εικονογράφηση, την τόσο πλούσια κι εντυπωσιακή -ο εικονογράφος Nate Wragg δούλεψε με την Pixar κι ήταν ένας απ' τους βασικούς σχεδιαστές του Toy Story 3. Μελετάμε την κάθε σελίδα προσεκτικά για να βρούμε το αγαπημένο μας πλασματάκι -είναι σημαντικό για τα κορίτσια να μη συμπίπτουν οι γνώμες μας!

Τελικά, την Κυριακή φτιάξαμε και το δικό μας στοιχειωμένο σπίτι από ένα άδειο κουτί δημητριακών γυρισμένο το μέσα έξω. Βάλαμε πολλές στρώσεις από διάφορα χρώματα πάνω του, κι έπειτα για κάποιο λόγο κατέληξε μαύρο κατάμαυρο (να και η τελική βερσιόν πάνω στο τζάκι):

Πάντως περάσαμε τέλεια φτιάχνοντάς το. Ήταν τόσο συγκεντρωμένες και δούλευαν τόσο αρμονικά πλάι πλάι πάνω στο ίδιο πρότζεκτ, που κρατούσα την ανάσα μου μην πω κάτι και τους το χαλάσω. Δεν έχει ξαναγίνει!

Meg and Mog

Σας αρέσουν τα Σαββατοκύριακα που δεν βγαίνεις καθόλου απ' το σπίτι; Πριν όχι και πολύ καιρό, κάτι τέτοιο θα μου ήταν αδιανόητο. Τώρα τελευταία όμως, κάποια διαλείμματα σαν αυτό τα εκτιμώ και τ' αγαπώ μάλιστα. 

Κάπως έτσι πέρασε κι αυτό το Σαββατοκύριακο. Ασταμάτητο παιχνίδι στο σπίτι και βιβλία. Και δεν ήταν καν βροχερές μέρες, και δεν ήταν ούτε βαρετές. Ήταν γεμάτες με τον τρόπο τους. 

Μιλάμε για πολλά βιβλία. Αυτό. Γιατί όταν έχεις δύο μέρες ελεύθερες μπροστά σου χωρίς διακοπή, κατεβάζεις κι όλα τα ράφια στο πάτωμα άμα λάχει... Και μπορεί να μη διαβάζεις κάτι "δικό σου", ή  για να το πω αλλιώς κάτι με περισσότερες από 40 σελίδες ανάμεσα στα εξώφυλλα, αλλά στη μέρα σου χωράνε άπειρες  μικρές ιστορίες γεμάτες χρώμα. Απολαμβάνεις ν' ακούς την κάθε μία απ' τις μικρές ν' αφηγείται τη δική της εκδοχή απ' τα παραμύθια της, σχηματίζοντας μικρούς σωρούς βιβλίων δίπλα της, που πρέπει να είναι τακτοποιημένοι, με όλες τις ράχες σε ευθεία, τη μία πάνω απ' την άλλη. Και διαβάζεις γύρω στις 76 φορές, σε δύο γλώσσες, το Meg and Mog.  Γιατί όσα βιβλία κι αν υπάρχουν γύρω σας, το Meg and Mog με κάποιο τρόπο αυτό το Σαββατοκύριακο βγαίνει πάντα στην κορυφή. 

Το Meg and Mog είναι το πρώτο μιας ολόκληρης κλασικής σειράς βιβλίων με ηρωίδα μια αστεία μάγισσα και το γάτο της. Είναι μια μικρή ιστορία για μικρούτσικα παιδάκια, εικονογραφημένη με απλά σχέδια και έντονα χρώματα -το αποτέλεσμα είναι πολύ θελκτικό.  

Για να μην τα πολυλογώ, ήταν μια μάγισσα που την έλεγαν Meg... 

Που σηκώθηκε μια νύχτα, ντύθηκε...

Με κάθε ρούχο παραπάνω που φοράει, αλλάζει και η έκφρασή της -ούτε καν το είχα παρατηρήσει πριν το πουν τα κορίτσια.

 ...και κατέβηκε στην κουζίνα να φτιάξει πρωινό.

Αυτοί οι ήχοι (κλιπ κλοπ, ζζζ και τέτοια) υπάρχουν σ' όλο το βιβλίο και για κάποιο λόγο τις ξετρελαίνουν...

Ένα θρεπτικό πρωινό μαγειρεμένο στο αγαπημένο της καζάνι, φυσικά.

 Έπειτα, η Meg, μαζί με τον αγαπημένο της γάτο Mog, πετάει στον ουρανό και συναντά τις φίλες της, τις άλλες μάγισσες. Μαζί θα κάνουν ένα πάρτι με ξόρκια... 

... ανακατεύοντας υλικά στο καζάνι και απαγγέλλοντας μαγικά λόγια.

 Όμως... Μπουμ! Κάτι δεν πήγε καλά.

Η Ισαβέλλα σ' αυτή τη σελίδα ρωτάει κάθε φορά γιατί πετάχτηκαν τα καπέλα τους... 

Οι φίλες της Meg (με τα τέλεια ονόματα) έγιναν ποντίκια, κι εκείνη πρέπει να τους ξαναδώσει την πραγματική τους μορφή... Το επόμενο Halloween!

Προσθέστε μαγισσένιο γελάκι στο τέλος και αυτό ήταν!

Εδώ τελειώνει η ιστορία. Την πρώτη φορά είχα μείνει παξιμάδι με το τέλος, αλλά τα κορίτσια κάθε φορά γελάνε. Φαίνεται πως είναι απροσδόκητη και αστεία η τροπή των πραγμάτων, και ειδικά ο τρόπος που μένουν όλα μετέωρα!
Κάτι στα χρώματα, στα αστεία ονόματα, στους ήχους, στην απλότητα της ιστορίας, κάτι, κάτι, δεν ξέρω τι ακριβώς, κάνει αυτό το παραμυθάκι με σελίδες από χαρτόνι να έχει τεράστια επιτυχία στο σπίτι μας. Για περισσότερες λεπτομέρειες ρωτήστε τις κυρίες...

Καλή εβδομάδα!!

Ιστορίες και κάτι από τέχνη...

Θα μπορούσα να γράψω τρεις σελίδες για το μήνα που πέρασε, ή και μια πρόταση μονάχα. Αντί γι' αυτό, θα τον προσπεράσω εντελώς, και θ' αρχίσω σήμερα χωρίς πρόλογο. 

'Εχω να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα αγαπημένα βιβλία που διαβάσαμε αυτό τον καιρό. Βασικά, έχω να μοιραστώ μαζί σας πάρα πολλά βιβλία, αλλά δεν ελπίζω πως θα μπορέσω να το κάνω. Γι' αυτό, διάλεξα μερικά έτσι στην τύχη. Είναι άσχετα μεταξύ τους, μα είναι σαν παραθυράκια, μαγικές πόρτες που οδηγούν κάπου όμορφα. Και τι άλλο είναι η δουλειά μου εδώ πέρα απ' το ν' αποτυπώνω την ομορφιά; 

Πάμε λοιπόν. Φύγαμε.

Ένα βιβλίο που άρεσε πολύ και στα δυο κορίτσια: 

Lola at the Library: Μια γλυκιά ιστορία για μικρά παιδάκια που αγαπούν τα βιβλία -ό,τι πρέπει για μας που ανανεώσαμε τη σχέση μας με τη βιβλιοθήκη από τότε που ήρθαμε στην Αθήνα. Παρόλο που οι βιβλιοθήκες μας εδώ είναι αξιοθρήνητες σε σχέση με του εξωτερικού, απ' την αρχή μέχρι το τέλος το βιβλίο περιγράφει μια οικεία κι αγαπημένη διαδικασία, επιτρέποντας στις μικρές να ταυτιστούν και να το αγαπήσουν.  

Πιο πολύ απ' όλα, ο ενθουσιασμός της Λόλας που περιμένει να πάει στη βιβλιοθήκη με τη μαμά της -πιο πολύ αυτός είναι αναγνωρίσιμος.

Κι έπειτα, όλα αυτά που κάνουμε κι εμείς, όπως η προετοιμασία...

Η επιστροφή των παλιών βιβλίων...

Η επίσκεψη στο παιδικό τμήμα της βιβλιοθήκης (που είναι πολύ διαφορετικό απ' το δικό μας, αλλά δεν πειράζει)...

Η επιλογή των νέων βιβλίων που παίρνει πολλή ώρα...

Και η λαχτάρα να τα πάρει στο σπίτι...

Ακόμα και το σνακ μετά τη βιβλιοθήκη...

...είναι όλα εκεί. Και φυσικά "ο τέλειος τρόπος για να τελειώσει η μέρα", το διάβασμα στο κρεβάτι. Α, Λόλα, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

"Μεγάλα" βιβλία που διαβάσαμε με τη Σταυρούλα: 

Ολοκληρώσαμε τη σειρά της Marvel με τα graphic novels για το ΟΖ (σας είχα ξαναπεί γι' αυτά)-τα πρώτα έξι βιβλία της σειράς του F. Baum που μεταφέρθηκαν αριστοτεχνικά σε κόμικ από τους E. Shanower και S. Young (και κυκλοφορούν και σε ένα συλλογικό τόμο (Oz Omnibus)  πλέον, σε τιμή που προκαλεί εγκεφαλικό). Παρόλο που δεν έμενα πάντα ικανοποιημένη απ' την ικανότητά μου να μεταφράζω αυτόματα τα λόγια σε καλά ελληνικά και παρόλο που στα τελευταία βιβλία εξαντλήθηκα και δεν μπορούσα πια να κάνω διαφορετική φωνή για το κάθε πρόσωπο, δεν φάνηκε να την πειράζει.  Πραγματικά τρελαίνεται γι' αυτά τα βιβλία, και συμμερίζομαι απόλυτα τον ενθουσιασμό της. Στο σπίτι μας το όνομα Dorothy Gale είναι πλέον κάτι σαν μαγικές λέξεις, που μπορείς να προφέρεις (ή να φωνάξεις) ανά πάσα στιγμή...

Οι ιστορίες του Τάσι Νο 1 (Tashi): Ένα πραγματικά διασκεδαστικό βιβλίο, με ήρωα έναν πανέξυπνο μικρό που εμφανίζεται από μια μαγική χώρα καβάλα σ' έναν κύκνο και διηγείται τις θαυμαστές περιπέτειές του. Παραμύθια με γίγαντες, δράκους, φαντάσματα, έναν κακό βαρόνο, ληστές, κι ένα μικρό αγόρι που καταφέρνει να τους κατατροπώνει όλους με την πονηριά και την εξυπνάδα του- μας κράτησε συντροφιά για τέσσερα βράδια στη σειρά και το απόλαυσα τουλάχιστον όσο η Σταυρούλα!

Δυστυχώς φαίνεται πως έχει εξαντληθεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός (που είχαν κυκλοφορήσει και τα δυο επόμενα βιβλία με τις ιστορίες του Τάσι) -πάντως εμείς το βρήκαμε στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία, όπου μάλλον είχε ξεμείνει. Κρίμα, γιατί είναι πραγματικά καλό βιβλίο, και πολύ θα ήθελα να το κάνω δώρο στον εφτάχρονο ανιψιό μας.

Ένα βιβλίο με δημιουργικές ιδέες για όλη την οικογένεια:

The Artful Year της Jean Van't Hul:

Ήξερα τη Jean Van't Hul από το blog της The Artful Parent, όπου μοιράζεται φανταστικές ιδέες για το πώς μπορείς να κάνεις χειροτεχνίες με παιδάκια (κάτι για το οποίο έχω μεγάλη όρεξη και διάθεση, αν και καθόλου ταλέντο). Κι εγώ, που θέλω να κάνω χειροτεχνίες με τα παιδάκια μου και να χαιρόμαστε μαζί την όποια τέχνη μπορεί να βγει από μέσα μας περνώντας -κυρίως- όμορφες στιγμές μαζί, ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που παρουσιάζει τα πράγματα κι αγόρασα το βιβλίο της. Εκεί μοιράζεται κι άλλες ιδέες για crafts στις οποίες μπορεί να συμμετέχει όλη η οικογένεια, ακολουθώντας τις εποχές του χρόνου. Μ' αρέσει τόσο πολύ να κάνουμε πράγματα που ακολουθούν τις εποχές του χρόνου. Τις αγαπώ όλες. Και αγαπώ κι αυτό το βιβλίο. 

Ασχολούμαστε προς το παρόν με μερικές απ' τις κατασκευές της Άνοιξης. Τα δείχνει όλα απλά και καθαρά, με τρόπο που να μην πανικοβάλλει κι εμένα την άσχετη. Και κάπως έτσι, μας εμπνέει να παρατηρούμε την ομορφιά γύρω μας και να δημιουργούμε, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα... 

(ξέρω πως θα 'πρεπε να έχω βγάλει φωτογραφίες το βιβλίο, μα ήταν απόφαση τελευταίας στιγμής να γράψω γι' αυτό και να γράψω γενικότερα- υπόσχομαι την επόμενη φορά να είμαι πιο οργανωμένη...)

Μπορεί να μην πιάνει το χέρι μου, μα ξέρω ότι η δημιουργία είναι χαρά κι ελευθερία. Κι αν κάτι θέλω να προσφέρω στα κορίτσια, είναι αυτό. Χαρά. Ελευθερία. 

Αγάπη για τον κόσμο, για τα μικρά κι υπέροχα θαύματά του. 

 

Και την πίστη πως μπορεί να γίνει καλύτερος, αν προσθέσουν σ' αυτόν τα δικά τους χρώματα.  

Τις δικές τους ιστορίες.