Στην Αθήνα, στο σπίτι των γονιών μου, που ήρθαμε να περάσουμε μερικές μέρες, μας περίμεναν μερικά ενδιαφέροντα πράγματα. Πρώτο και καλύτερο, μια στολή μπαλαρίνας-μαργαρίτας, η πρώτη μου στολή μπαλέτου από την πρώτη μου παράσταση όταν ήμουν πέντε χρονών, που, με τις τιράντες δεμένες για να μικρύνει λιγάκι, είναι περίπου ό,τι πρέπει για τη Σταυρούλα.
Χόρευε ασταμάτητα στο σπίτι φορώντας την. Μια μικροσκοπική κίτρινη μπαλαρίνα.
Τη φόρεσε κι όταν κάναμε μια κυριακάτικη αποκριάτικη βόλτα στον εθνικό κήπο. Και κάπως έτσι συνεχίζεται μια παράδοση χρόνων, όπου τα κορίτσια της οικογένειάς μου ντύνονται πάντα μπαλαρίνες τις Απόκριες... Χαμένες να πάνε οι στολές;
Τι όμορφα που ήταν την Κυριακή! Ανοιξιάτικος καιρός και πολύχρωμα παιδάκια. Οι Απόκριες έχουν τόση πλάκα.
Αχ, ας κρατούσε λίγο ακόμα αυτή η μικρή άνοιξη μέσα στο χειμώνα.
Δεν ξέρω πόσα άλλα κοριτσάκια φορούσαν στολή της μαμάς τους- πάντως αυτή εδώ είναι σχεδόν κειμήλιο.
Το άλλο που μας περίμενε ήταν το μεγάλο, ξεχασμένο μας βιβλίο με τα 101 σκυλιά της Δαλματίας. Η extra large εκδοχή αυτού που έχουμε στο Λιτόχωρο. Με περισσότερα λόγια, περισσότερες εικόνες, περισσότερες σελίδες. Έχει ακόμα και κεφάλαια!
Η Πόλυ, ένα μικροσκοπικό ποντικάκι, είναι η μικρή αδερφούλα της Αντζελίνας, που γίνεται το επίκεντρο της προσοχής για την οικογένεια.
Κι εκεί που η Αντζελίνα ήταν ενθουσιασμένη, ξαφνικά της φαίνεται ότι μπορεί να μην είναι καθόλου διασκεδαστικό να έχει αδερφάκι....
Το θέμα είναι γνωστό, το μεγάλο αδερφάκι ζηλεύει. Εδώ η Αντζελίνα ζηλεύει με πολλή ειλικρίνεια στα συναισθήματά της, αφού σε κάποια φάση, όταν οι γονείς αλλά και οι παππούδες της την απογοητεύουν, εύγλωττα σκέφτεται ότι μισεί την Πόλυ και θα ήθελε να εξαφανιστεί.
Στενοχωρημένη και θυμωμένη, ξεσπάει...
...όμως όλα διορθώνονται όταν οι δικοί της σπεύδουν να τη βεβαιώσουν για την αγάπη τους.
Όταν η Αντζελίνα νιώθει και πάλι ασφάλεια και αγάπη μέσα στην οικογένειά της, γίνεται το χαρούμενο, ευγενικό ποντικάκι που ξέρουμε...
...και είναι έτοιμη να καλωσορίσει τη μικρή της αδερφούλα στην οικογένεια.
Είναι ένα απ' τα πιο όμορφα βιβλία για μεγάλες αδερφούλες που έχω δει! Όποιος αγαπάει την Αντζελίνα, είναι δύσκολο να μην το λατρέψει. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο, αντίθετα έχει αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από ένα βιβλίο για παιδάκια που παλεύουν με τα αντιφατικά τους συναισθήματα για το αδερφάκι τους. Την επιβεβαίωση ότι όλα αυτά που νιώθουν είναι φυσιολογικά και καθόλου τρομερά, και το ευτυχισμένο τέλος με την πολυπόθητη συμφιλίωση. Τη συμφιλίωση όχι των δύο παιδιών, αφού σε αυτές τις ηλικίες ο ανταγωνισμός δεν είναι αμφίρροπος, αλλά μάλλον του μεγαλύτερου παιδιού με την ιδέα ότι δεν είναι πια ακριβώς το κέντρο του σύμπαντος... Κάτι που δεν είναι φυσικά καθόλου εύκολο.
Το να καταλάβεις ότι το σύμπαν δεν άλλαξε κέντρο, αλλά ότι πια θα έχει δύο κέντρα.
Που είναι εξίσου σημαντικά για την ισορροπία του κόσμου.
Από τώρα και για πάντα.
Το σημερινό μας βιβλίο: Angelina's Christmas, των Katharine Holabird και Helen Craig.
Να σας πω μια ιστορία;
Ήταν ένα ποντικάκι, η Αντζελίνα, που περίμενε με λαχτάρα τα Χριστούγεννα και την παράσταση του σχολείου της. Έμενε μαζί με τις φίλες της μετά το σχολείο για τις προετοιμασίες.
Ένα βραδάκι που γυρνούσε στο σπίτι, πρόσεξε ένα σπιτάκι στην άκρη του χωριού που έμοιαζε κρύο και σκοτεινό. Ένας κύριος μόνος ζεσταινόταν σε μια μικρή φωτιά.
Η μητέρα της Αντζελίνας της είπε ότι αυτός ήταν ο κύριος Μπελ, πρώην ταχυδρόμος του χωριού, πολύ γέρος πια για να δουλέψει. Η Αντζελίνα θέλει να του κάνει μια χριστουγεννιάτικη έκπληξη.
Ετοιμάζει μπισκοτάκια μαζί με το ξαδερφάκι της, το Χένρυ, που θέλει οπωσδήποτε να δώσει το δικό του στον Άγιο Βασίλη, βρίσκει μαζί με το μπαμπά της κι ένα δέντρο για τον κύριο Μπελ και του χτυπάνε την πόρτα.
Ο κύριος Μπελ ενθουσιάζεται με την έκπληξη. Κι όταν φοράει τη στολή του Άι Βασίλη, ο Χένρυ ενθουσιάζεται κι αυτός...
...ειδικά όταν ακούει παλιές ιστορίες, για το πώς ο ταχυδρόμος παρέδιδε τα δώρα στα παιδιά κάποιους παλιούς χειμώνες, μέσα στο κρύο και στο χιόνι.
Ο Χένρυ δίνει το κουλουράκι του στον κύριο Μπελ. Είναι άξιος αντικαταστάτης του Άγιου Βασίλη στα μάτια του. Το μικρό ποντικάκι είναι ευτυχισμένο.
Ο κύριος Μπελ παρακολουθεί την παράσταση της Αντζελίνα ντυμένος Άι Βασίλης...
...κι έπειτα διασκεδάζει τα παιδιά με τις ιστορίες του.
Από δω και μπρος, κάθε χρόνο τον καλούν να το κάνει αυτό, κι έτσι ποτέ πια δεν μένει μόνος τα Χριστούγεννα.
Η Αντζελίνα μπαλαρίνα ήταν γνώριμη της Σταυρούλας απ' τις μέρες της Αθήνας, από τα δυο-τρία βιβλία της που υπήρχαν στη βιβλιοθήκη. Όμως το συγκεκριμένο βιβλίο, που δεν της είχα δείξει ποτέ μέχρι τώρα, ήρθε πριν αρκετά χρόνια απ' την Αμερική, ειδικά για μένα, από τη φίλη μου τη Cecile. Γιατί ήμουν μπαλαρίνα. Γιατί αγαπούσα τα παιδικά βιβλία και τα Χριστούγεννα.
Είναι όμορφο και τρυφερό.
Είναι πολύ ξεχωριστό για μένα.
Γιατί η φίλη μου ήταν -είναι- ξεχωριστή. Ένας από εκείνους τους ανθρώπους που συναντάς σπάνια και σε καταλαβαίνουν πολύ καλά, κι ας μην τους έχεις δει ποτέ.
Βιβλία βιβλιοθήκης γι' απόψε. Κι επειδή είναι αργά, κι αυτές τις μέρες μου λείπει ύπνος (σιγά σιγά μετατρέπομαι σε ζόμπι για να μπω στο κλίμα του Halloween), λίγα λόγια και πολλές εικόνες...
Από την επίσκεψή μας στη βιβλιοθήκη, τρεις βδομάδες πριν:
Δυο βδομάδες πριν:
Την περασμένη εβδομάδα (αυτά τα έχουμε ακόμα στο σπίτι, και είπα να γράψω επιτέλους, πριν επιστρέψουμε κι αυτή τη φουρνιά):
Πρώτα πρώτα, ένα καλοκαιρινό κι ένα χειμωνιάτικο βιβλίο με τη Στέλλα, τη μεγάλη αδερφή του Νικόλα (ή Sam στην πρωτότυπη εκδοχή). Άρεσαν πολύ στη Σταυρούλα και καθόλου στο μπαμπά της.
Όπως φαίνεται από μια πρόχειρη αναζήτηση, η Στέλλα είναι πολύ διάσημη. Υπάρχουν ένα σωρό βιβλία στη σειρά Stella and Sam. Αλλά για να μη μπερδευόμαστε, ας τον λέμε Νικόλα αφού στα ελληνικά έτσι τον θέλησαν (ω θεοί της μετάφρασης, γιατί;)...
Η Στέλλα είναι μεγάλη, ο Νικόλας μικρός. Η Στέλλα γενναία, ο Νικόλας καθόλου. Η Στέλλα είναι έξυπνη, ο Νικόλας... ρωτάει.
Οι ερωτήσεις του Νικόλα πέφτουν βροχή. Θέλει να μάθει τα πάντα για τη θάλασσα πριν αποφασίσει να βουτήξει. Οι απαντήσεις της Στέλλας δεν είναι πάντα οι προφανείς...
Το χειμωνιάτικο βιβλίο με τη Στέλλα και τον Νικόλα. Πρώτη φορά βλέπει χιόνι ο Νικόλας, και θέλει να μάθει τα πάντα γι' αυτό.
Η Στέλλα δεν μπορεί παρά να τον ενημερώσει.
Οι διάλογοί της με το μικρό της αδερφό (οι ατέλειωτες ερωταποκρίσεις που εκνεύρισαν το μπαμπά της Σταυρούλας όταν της διάβαζε τα βιβλία) έχουν μια δόση σουρεαλισμού αλλά και παιδικής αθωότητας.
Τα βιβλία μου άρεσαν. Και το αγαπημένο μας σημείο με τη Σταυρούλα ήταν αυτό:
Ένα απ' τ' αγαπημένα μας -ένα πανέμορφο, ποιητικό και τρυφερό βιβλίο, για τη νυχτερινή βόλτα ενός μικρού κοριτσιού και της μαμάς του κοντά στη θάλασσα.
Σκοτεινό σαν τη νύχτα, αλλά με τις μορφές τους φωτισμένες απ' το ασημένιο φεγγάρι.
Στη βόλτα του κοριτσιού και της μαμάς του δεν γίνεται τίποτα ιδιαίτερο.
Μόνο περπατούν, και παίζουν λίγο, και μετά ξεκουράζονται και γυρίζουν πίσω.
Όμως επειδή κάτι τόσο μικρό μπορεί να είναι τόσο ξεχωριστό, κι επειδή αυτά τα πράγματα αξίζουν τελικά στη ζωή, οι δυο τους φτιάχνουν μαζί μια όμορφη ανάμνηση.
Ακόμα ένας Τριβιζάς, ακόμα μια ιστορία με το λαίμαργο μικρό ελέφαντα.
Που αυτή τη φορά έφαγε παπαρούνες, έγινε κόκκινος και κατέληξε σ' ένα τσίρκο.
Όταν όμως κατάφερε να απαλλάξει το τσίρκο από τον κακό διευθυντή του, έγινε πάλι ήρωας και το πρόσωπο της ημέρας. Διασκεδαστικό όπως πάντα. Αστείο όπως πάντα, με τα συνηθισμένα τερτίπια του Τριβιζά. Ο καθένας με το στυλ του...
Η Σταυρούλα ξετρελάθηκε μ' αυτό το βιβλίο. Ακόμα φοράει τα παπούτσια της ανάποδα και λέει "Είμαι η πεισματάρα Μαίρη".
Η πεισματάρα Μαίρη τα κάνει όλα ανάποδα, κι αυτό είναι τόσο απλό και τόσο αστείο και τόσο κοντά στην αίσθηση του χιούμορ που έχει ένα μικρό μικρό παιδάκι...
Από την ίδια σειρά ("Η συντροφιά του γέλιου") και σχεδόν τόσο μεγάλη επιτυχία στο σπίτι μας όσο η "πεισματάρα Μαίρη".
Οι φίλοι της Νταίζης (μία απ' αυτούς είναι η πεισματάρα Μαίρη), την προκαλούν συνεχώς να κάνει παράτολμα πράγματα, κι εκείνη δέχεται πάντα, ώσπου μια μέρα της ζητούν κάτι φρικτά τρομαχτικό...
Η Νταίζη κινδυνεύει, όμως σώζεται, και παραδέχεται ότι κι εκείνη φοβάται πολλές φορές.
Σε ένα σέσιον όπου η Σταυρούλα διάβαζε, η Ισαβέλλα προσπαθούσε να της πάρει το βιβλίο απ' τα χέρια κι εγώ τραβούσα φωτογραφίες...
Ο Ντόρι (ήρωας όλων αυτών των βιβλίων) κι ο φίλος του ο Ντότσι δουλεύουν στο ταχυδρομείο.
Μοιράζουν γράμματα εδώ κι εκεί, χτυπούν πόρτες, ρωτούν και ψάχνουν και ανταμείβονται για τη δουλειά τους, και στα δύσκολα έχουν βοηθούς τα περιστέρια.
Η ιστορία είναι τόσο απλή. Τώρα που μπήκαμε στο νόημα της σειράς, δεν μας πειράζουν οι ελλειπτικοί διάλογοι. Και τρελαίνομαι γι' αυτά τα περίεργα σκίτσα!
Το αγαπάμε.
Και το "Όταν χιονίζει":
Τόσο χειμωνιάτικο και γλυκό. Τόσο όμορφο.
Ο Ντόρι και η Τόρι παίζουν στο χιόνι, και γελάνε όταν οι άνθρωποι που περνάνε γλιστρούν και πέφτουν. Όμως όταν αρχίζει να μην έχει πια πλάκα, αποφασίζουν να δουλέψουν μαζί για να μη γλιστράει πια ο δρόμος.
The Real Princess:
Η ιστορία του κλασικού παραμυθιού "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι", με εικόνες-φωτογραφίες από κούκλες που θυμίζουν λίγο το "Κάπου, κάπως, κάποτε" που έδειχνε παλιά η τηλεόραση... ή όχι;
Το έχουμε στο Λιτόχωρο στα αγγλικά, και πέρυσι στα γενέθλια της αδερφής μου είχα γράψει λίγες σκέψεις εδώ γι' αυτό το υπέροχο βιβλίο, για το πάνινο λαγουδάκι και τα παιχνίδια που στα χέρια των παιδιών γνωρίζουν την αγάπη.
Ωστόσο, τώρα που το βρήκαμε μπροστά μας στα ελληνικά, το δανείστηκα για να το δείξω στη Σταυρούλα, για πρώτη φορά.
Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο για μας, και τις πιο πολλές φορές κοιμόταν στα μισά. Κατάφερε όμως λίγες φορές να μείνει ξύπνια ως το τέλος.
Το μικρό αρκουδάκι και η μεγάλη αρκούδα (μπαμπάς, μαμά, θα μπορούσε να είναι και τα δύο) που μοιράζονται στιγμές τρυφερότητας και αγάπης, μαζί μ' αυτή την υπέροχη εικονογράφηση- τέλειο σύνολο!
Ένα τόσο γλυκό βιβλίο, που στάζει μέλι!
Τα απλά κι αυτονόητα, που ομορφαίνουν τη ζωή μας...
Η χαρά στα μικρά πράγματα, και στον άνθρωπο (αρκούδο;) που έχεις κοντά σου...
Υπέροχο.
Γεύσεις, Ήχοι, Χρώματα: Βιβλία μιας σειράς με ηρωίδα την Έφη και το μπέμπη, που ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους και μοιάζουν τόσο στα κορίτσια μου.
Γεύσεις:
Μόλις το είδα πετάχτηκα, ένα καμπανάκι χτύπησε στο μυαλό μου: Το είχαμε μικρές αυτό το βιβλίο! Θυμόμουν το κείμενο, θυμόμουν τις εικόνες. Μου ήρθε όλο σιγά σιγά.
Η Έφη και ο μπέμπης μου ήταν τόσο συμπαθείς...
Ήχοι:
Η Σταυρούλα δήλωσε ότι όταν μεγαλώσει λίγο και ο μπαμπάς θα διαβάζει στην Ισαβέλλα θα τους κάνει αυτό:
Ένα βιβλίο ίσως λίγο προχωρημένο για μας, που το διαβάζουμε ωστόσο με ευχαρίστηση.
Η ιστορία του μοναχικού κυρ-Λύκου, που ερωτεύεται τη Λύκαινα της διπλανής πόρτας και ξαφνικά νιώθει πως κάτι λείπει από τις ζωγραφιές του, κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να συμπληρώσει...
Η Σταυρούλα είναι πολύ ευχαριστημένη που στο τέλος όλοι γίνονται μια οικογένεια. Δίνει στον κάθε λύκο ένα όνομα απ' τη δική μας οικογένεια. Η Λουιζέτ είναι η ίδια, η Λούλου η Ισαβέλλα. Ο μπαμπάς της ο κυρ-Λύκος κι εγώ η Λύκαινα. Γιούπι!
Αντζελίνα μπαλαρίνα: Δεν είχαμε ξαναδεί βιβλίο της μέχρι τώρα, όμως μας άρεσε η Αντζελίνα. Πρώτον, είναι ποντικίνα. Δεύτερον, είναι μπαλαρίνα. Έχει πολύ ωραία εικονογράφηση. Ε, λοιπόν, είναι αρκετά τα θέλγητρα. Πήραμε δύο ποντικο-βιβλία της σειράς.
Η Αντζελίνα, το ποντικάκι που αγαπάει το χορό, κάνει μια καινούργια φίλη στο σχολείο, την Αλίκη. Όταν όμως πέφτει στο προαύλιο και όλοι την κοροϊδεύουν, μαζί και η Αλίκη, η Αντζελίνα αισθάνεται ότι έχασε τη φίλη της και νιώθει πολύ μόνη.
Παρόλα αυτά, σύντομα η Αντζελίνα και η Αλίκη αποφασίζουν να συμφιλιωθούν και να συνεργαστούν ξανά, κι έτσι νιώθουν την αξία της φιλίας (όταν μάλιστα έχει δοκιμαστεί) και της ομαδικότητας.
Η Αντζελίνα θέλει όσο τίποτα στον κόσμο να πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση μπαλέτου που θα γίνει προς τιμήν της πριγκίπισσας.
Όταν όμως αρρωσταίνει τη μέρα της οντισιόν, δεν τα καταφέρνει και αισθάνεται απαίσια.
Με τις συμβουλές της μαμάς της, αποφασίζει να δουλέψει σκληρά έτσι κι αλλιώς, και μ' αυτό τον τρόπο, όταν χρειάζεται, η Αντζελίνα καταφέρνει να σώσει την παράσταση και ταυτόχρονα να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.
Να και κάποια επεισόδια της Αντζελίνας που βρήκα στο youtube, στα ελληνικά και στα αγγλικά:
Κι επειδή κοντεύει να ξημερώσει, πάω για ύπνο.
Θα σας αφήσω με μια εικόνα, με κάτι που απολαμβάνω τις τελευταίες μέρες.
Η Ισαβέλλα διαβάζει.
