Δεύτερη μέρα σήμερα που την περνάμε ολόκληρη στο σπίτι. Ο πυρετός εξαφανίστηκε αλλά για καλό και για κακό μείναμε μέσα.
Διαβάσαμε πολύ.
Το απογευματάκι η Σταυρούλα έκανε ένα σωρό στη μέση του δωματίου με "τ' αγαπημένα της βιβλία", που είναι καμιά εικοσαριά.
"Να τα διαβάσουμε όλα".
Ξεκινήσαμε απ' την κορυφή του σωρού. Σχεδόν φτάσαμε στον πάτο.
Αργότερα, σε μια στιγμή βαρεμάρας, έβγαλε όλα τα βιβλία απ' το κουτί. Τα τυλιγμένα.
"Βαριέμαι να περιμένω να τ' ανοίξουμε. Γιατί να μην τ' ανοίξουμε τώρα;"
Το περίμενα αυτό απ' την πρώτη μέρα. Και πολύ άργησε.
Ακολούθησαν επιχειρήματα και αντιπερισπασμός.
Δεν ανοίξαμε τα τυλιγμένα βιβλία.
Το σημερινό βιβλίο μας ήταν το Dream Snow, του Eric Carle. Ένα βιβλίο με λίγα λόγια και τις ξεχωριστές, μαγικές εικόνες του απίθανου κυρίου Carle.
Ένας αγρότης, η φάρμα του, το δέντρο του, τα πέντε ζώα του. Το Ένα, το Δύο, το Τρία, το Τέσσερα και το Πέντε.
Δουλεύει στη φάρμα του. Ζει ήρεμα κι ευτυχισμένα.
Ένα βράδυ, εκεί που ξεκουράζεται, θυμάται πως έρχονται Χριστούγεννα κι απορεί που ακόμα δεν έχει χιονίσει. Κοιμάται κι ονειρεύεται το χιόνι...
... που τους σκεπάζει όλους απαλά με μια λευκή κουβέρτα. Τον ίδιο και τα ζώα του, που μόλις τώρα μαθαίνουμε τι είναι. Το Ένα...
...Το Δύο...
...Και το πέντε.
Ξυπνάει και βλέπει χιόνι. Όχι το χιόνι του ονείρου. Αληθινό χιόνι να σκεπάζει τα πάντα. Ντύνεται, παίρνει ένα κουτί στα χέρια και ρίχνει ένα σάκο στον ώμο του (μόνο εγώ νόμιζα εδώ ότι είναι στ' αλήθεια ο Άγιος Βασίλης;)...
... Όμως όχι, δεν είναι ο Άγιος Βασίλης. Διπλή ανατροπή. Περνάει μπροστά από το στάβλο ξυπνώντας τα ζώα του, ανοίγει το κουτί και το σάκο και... στολίζει το δέντρο.
Χωρίς να ξεχάσει ν' αφήσει από κάτω δώρα για όλα του τα ζώα.
"Καλά Χριστούγεννα σε όλους!" φωνάζει, και... πατάει το κουμπί. Έχει αλήθεια ένα κουμπί η τελευταία σελίδα. Στο δικό μας βιβλίο παίζει μια παράξενη, εντελώς παράφωνη, μη αναγνωρίσιμη, σουρεαλιστική μελωδία. Πιστεύω επειδή το πήραμε μεταχειρισμένο. Δεν μπορεί, πρέπει να είναι κάτι Χριστουγεννιάτικο.
Τι γλυκό βιβλιαράκι! Είναι ό,τι πρέπει για πολύ μικρά παιδάκια. Τα ζώα που κρύβονται πίσω απ' το χιόνι κι ανακαλύπτουμε ένα ένα τι είναι ήταν μια πολύ διασκεδαστική έκπληξη και το τέλος της ιστορίας ακόμα μία. Στ' αλήθεια νομίζαμε ότι ο αγρότης θ' ανέβει στο έλκηθρο να μοιράσει τα δώρα...
Το χιόνι δεν ήρθε σε μας τελικά, αλλά το κρύο ήρθε και με το παραπάνω.
Περιμένουμε πώς και πώς να βγούμε μια βόλτα αύριο, να μυρίσουμε το Χριστουγεννιάτικο αέρα της πόλης.
