Τον τελευταίο καιρό...

Πριν λίγες μέρες γεννήθηκε ο μικρούλης μας. Είναι τοσοδούλης, ήσυχος και γλυκός. Τόσο μικρούλης, που κάνει τις αδερφούλες του να μοιάζουν ξαφνικά μεγάλες -και το ξέρω ότι δεν είναι. Τόσο ήσυχος, σχεδόν αθόρυβος, κι όμως ικανός ν' αλλάξει όλο τον κόσμο μας -ξανά.

Καλωσήρθες στον κόσμο, αγοράκι. Σ' αγαπάμε τόσο πολύ.

Οι μέρες (και οι νύχτες) κοντά του κυλούν τόσο όμορφα. Και τώρα δεν έχω πολύ χρόνο, μα είπα έτσι για το καλό, να πω ενα γεια και να σας δείξω λίγα απ' τα βιβλία που μας κράτησαν συντροφιά αυτό τον τελευταίο καιρό...

Αυτά είναι λοιπόν.

Μαντς Μπαντς (Munch Bunch), η νέα τρέλα των κοριτσιών. Μια σειρά 12 μικρών βιβλίων όπου οι ήρωες είναι λαχανικά. Είναι πολύ παλιά βιβλία (ξεκίνησαν να εκδίδονται στα τέλη της δεκαετίας του ΄70) και η vintage εικονογράφηση με ενθουσιάζει.

Είναι τόσο όμορφα, οι ήρωες μοναδικοί με την προσωπικότητά του ο καθένας και οι περιπέτειές τους τόσο αστείες. Ευχαριστούμε, Ροζέττα, για την πρόταση! 

 

Οι περιπέτειες του Ράιλι: Μια σειρά βιβλίων για παιδιά που αγαπούν τα εξωτικά μέρη, τα ασυνήθιστα ζώα, τις πληροφορίες μέσα στις ιστορίες τους. Ζωγραφιές και φωτογραφίες μαζί εικονογραφούν τα ταξίδια ενός μικρού αγοριού παρέα με τους θείους του σε διάφορα σημεία του πλανήτη, όπου μαθαίνει πράγματα για τον τόπο και την άγρια ζωή του.

Το νησί του παππού: Μια όμορφη και τρυφερή ιστορία για την αγάπη και τον αποχωρισμό, από τον Benji Davies, το δημιουργό του αγαπημένου μας Αρκουδάκου. Ο Σιντ και ο παππούς ανακαλύπτουν μια μαγική πόρτα στη σοφίτα, που θα τους πάει σ' ένα υπέροχο νησί. Όμως όταν έρχεται η ώρα του γυρισμού, ο παππούς  αποφασίζει να μείνει. Δεν θα επιστρέψει ποτέ από κει, κι αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή περιπέτεια καταλήγει μια συγκινητική ιστορία για την απώλεια και την αγάπη που δεν χάνεται ποτέ.

Τα ζώα στο αγρόκτημα, ένα βιβλίο της μικρής εγκυκλοπαίδειας Larousse. Το διάλεξε η Ισαβέλλα και το διαβάσαμε άπειρες φορές. Έχει απλές αλλά καλές πληροφορίες, ωραίες εικόνες και είναι ευχάριστο κι ενδιαφέρον.

Τα κορίτσια λατρεύουν αυτή τη σειρά. Το κάθε βιβλίο είναι διαφορετικό, και στο θέμα και στο στυλ. Αλλά το Μάγισσες και Σια, παρόλο που τους αρέσει πολύ, μου φαίνεται ότι παραείναι τρομαχτικό, ειλικρινά δεν το συνιστώ για πολύ μικρά παιδάκια, εμένα προσωπικά με φρικάρει! 

Το βιβλίο δραστηριοτήτων του Tiger, που αγοράσαμε πέρυσι αλλά μάλλον η Σταυρούλα ήταν πολύ μικρή για να το εκτιμήσει. Το βρήκαμε τυχαία πριν λίγο καιρό σ' ένα κουτί και ενθουσιάστηκε!

Χωρίς καθόλου λόγια, κάθε σελίδα ξεκινάει μια δραστηριότητα για να τη συνεχίσεις στο ίδιο μοτίβο.  Κάνεις ό,τι θες! Ζωγραφίσαμε πουλάκια, πεταλούδες, μύγες, κάναμε γραμμές, χρωματίσαμε... 

Μόνη της και μαζί μου, έχει ασχοληθεί πάρα πολλές ώρες μ' αυτό το βιβλίο. Παίξαμε, διασκεδάσαμε. Κι ακόμα το ενδιαφέρον κρατάει...

Βιβλία με αυτοκόλλητα από τη σειρά Ντύνω τις κούκλες των εκδόσεων Πατάκη.

Τεράστια προσήλωση σ' αυτά τα βιβλία, μεγάλος ενθουσιασμός! Και τώρα που τελείωσαν τα αυτοκόλλητα, ακόμα παίζουν, ξεφυλλίζουν παρέα τα βιβλία τους, δίνουν ονόματα στα κορίτσια...

Τα τρία γουρουνάκια και άλλα παραμύθια, από την απίθανη Εγκυκλοπαίδεια των παραμυθιών σε εικονογράφηση Tony Wolf, που υπάρχει όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Αυτός εδώ ο πρώτος τόμος (εξαντλημένος προς το παρόν, προσωρινά ελπίζω) έχει γνωστά κι αγαπημένα παραμύθια, όπως τη Χρυσομαλλούσα και τις 3 αρκούδες, το ποντίκι της εξοχής και το ποντίκι της πόλης, την Τοσοδούλα, τα 7 κατσικάκια... Είναι προς το παρόν ο αγαπημένος μας απ' όσους έχω, με φαβορί τα 3 γουρουνάκια και τα 7 κατσικάκια. Η Ισαβέλλα και τα γουρουνάκια... μεγάλη αγάπη...

Αυτά...
Καληνύχτα, χιλιάδες ευχές, για όμορφες στιγμές, ηλιόλουστες μέρες, χαρούμενες ιστορίες, αγάπη.. Ώρα να πηγαίνω τώρα...

Οι κάτοικοι του δάσους

Καμιά φορά ξαναγυρίζω στην ηλικία τους. Κάποιες φορές, για λίγες στιγμές, ξαναγυρίζω στην αργή ταχύτητα του χρόνου. 

Κι άλλες φορές, τον περισσότερο καιρό, μου φαίνεται πως ο χρόνος γλιστράει σαν άμμος μέσα απ' τα δάχτυλά μου. 

Περνάει. Πράγματα αλλάζουν. Εκείνες μεγαλώνουν. Όλοι μεγαλώνουμε. 

Μη φεύγεις, Άνοιξη, της λες, κι εκείνη έφυγε κιόλας. Το Καλοκαίρι είναι εδώ. Οι μέρες κρατούν για πάντα. Κρατούν όσο μια αναπνοή. 

Αυτές τις μέρες, απολαμβάνουμε: 

Μικρό κορίτσι, μεγάλο κορίτσι. Την αλληλεπίδραση, τα επιτεύγματα, τον τρόπο που η καθεμιά μόνη της αλλάζει, και γίνεται κάθε μέρα πιο γλυκιά και πιο αστεία, κάθε μέρα (αν είναι ποτέ δυνατό) πιο υπέροχη και πιο αγαπημένη. 

Τον ήλιο, τις βόλτες, τη ζέστη. Ένα πικ νικ με φίλους. Μια εκδρομή στην πόλη.

Και φυσικά...

Τα βιβλία. Τα λόγια που λέει όταν "διαβάζει" μόνη της, τις γωνιές που διαλέγει για να διαβάσει.

Το πρώτο παραμύθι που διάβασαν μαζί (αλλά αυτό... είναι μια άλλη ιστορία).
Κι έπειτα...
Αυτό:

 

Ερχόμαστε λοιπόν στο θέμα μας. Ήθελα να σας το δείξω αυτό. Όταν πριν πολύ καιρό είχα γράψει για τις ιστορίες του Παραμυθένιου κόσμου του Δάσους του Tony Wolf, κατάλαβα πόσοι άνθρωποι της γενιάς μου είχαν αγαπήσει αυτά τα βιβλία, και πόσοι τα είχαν χάσει/χαλάσει και τα έψαχναν μετά από τόσα χρόνια. Η σειρά ήταν εξαντλημένη, όμως να που οι εκδόσεις Στρατίκη αποφάσισαν να την επανεκδώσουν.  Έβγαλαν τα δύο πρώτα βιβλία, Οι κάτοικοι του δάσους και Στη χώρα των νάνων. Το πρώτο απ' αυτά το είχα χάσει, μαζί με άλλα βιβλία της παιδικής μου ηλικίας, που θα βρεθούν σε ανύποπτο χρόνο σε κάποιο πατάρι ή αποθήκη (για την ώρα έχουμε φάει τον τόπο αλλά τίποτα). 

Εννοείται πως έστειλα τη μαμά μου στο κατάστημα των εκδόσεων Στρατίκη, Σόλωνος 135 στην Αθήνα, να μας το πάρει. Μας το έφερε το Πάσχα. Το διαβάζουμε, το αγαπάμε, όπως του αξίζει. Είναι υπέροχο. Είναι ένα ζωντανό κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Και χθες... το είδα (αυτό και το δεύτερο τεύχος) κι εγώ στο βιβλιοπωλείο! Ήταν σχεδόν συγκινητικό. 

Κι έτσι, επειδή οταν έγραψα την πρώτη ανάρτηση γι' αυτά τα βιβλία αφενός δεν το είχα και αφετέρου ήμουν πρωτάρα και δεν έβαζα δικές μου φωτογραφίες στο blog, ορίστε, να το: 

Τέλειο, πανέμορφο (ή ίσως και να είναι ιδέα μου, ίσως να μην είναι τέλειο αλλά να το βλέπω ακόμα με τα παιδικά μου μάτια, κάτι που δεν θα πάψω ποτέ να κάνω) από το μπροστινό εσώφυλλο, που είναι γεμάτο με ζωάκια, ως το πίσω εσώφυλλο, που είναι επίσης γεμάτο με ζωάκια. Και σε όλες τις ενδιάμεσες σελίδες του.
Μα αλήθεια, το θυμάστε; Θυμάστε τα ζωάκια (μόνα τους ακόμα σ' αυτό το βιβλίο) να χαίρονται τη ζωή τους στο δάσος;

Τη γιορτή της Άνοιξης...

Άνοιξη και πάλι και χαρά μεγάλη
Λούλουδα κι αρώματα, και χιλιάδες χρώματα
Έλιωσαν τα χιόνια, ήρθαν χελιδόνια
Άνοιξη και πάλι, και χαρά μεγάλη!

Τη μέρα που τα μυρμήγκια έφτιαξαν μια γέφυρα με τις φλούδες από αγριομπίζελα που ήθελαν να αξιοποιήσουν οι σκαντζόχοιροι...

Το γάμο των κοτσυφιών...

Την παλιά βελανιδιά που έπεσε κι έγινε πολυκατοικία...

Τη νύχτα που όλοι μαζεύτηκαν στο ξέφωτο να θαυμάσουν τ' αστέρια που πέφτουν...

Την πισίνα που έφτιαξαν...

Το καλαμπόκι που μοιράστηκαν...

Το χυμό από βατόμουρα που έστυψαν...

Το τσόκαρο που έγινε κρουαζιερόπλοιο...

Τον ευρηματικό τρόπο που βρήκαν για να μην χαλάσει την εκδρομή τους ο δυνατός αέρας...

Το λαίμαργο ορτύκι που βοήθησαν να πετάξει για το νοτιά όταν βάρυνε πολύ και δεν το σήκωναν τα φτερά του...

Τα ελαφάκια που κρύωναν και οι ποντικίνες τους έραψαν ζεστά ρουχάκια...

Και τέλος, τον κατακλυσμό, που τους έκανε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να φύγουν πλέοντας για το άγνωστο...

Κι εκεί ν' ανακαλύψουν, ποιός ξέρει, κάτι...

...που είναι η χώρα των νάνων κι αυτό είναι υπόθεση του επόμενου βιβλίου. (Που είναι επίσης στα ράφια των βιβλιοπωλείων, όπως προείπα, και η κυρία των εκδόσεων είπε στη μαμά μου ότι αν πάνε καλά τα δύο πρώτα βιβλία θα βγάλουν και τα υπόλοιπα... Έι, τι λέτε, πάμε όλοι να πάρουμε από ένα;)

Όλα αυτά, τα θυμήθηκα εγώ, κι η Σταυρούλα τα γνώρισε απ' την αρχή, όπως ακριβώς ήλπιζα ότι θα γινόταν. Και ξετρελάθηκε, και ήταν γεμάτη ενθουσιασμό και ερωτήσεις, όπως ακριβώς ήλπιζα ότι θα ήταν. Και το διαβάσαμε και το διαβάζουμε, και οι ιστορίες είναι υπέροχες, και οι εικόνες είναι υπέροχες, και το ζητάει και το ξαναζητάει, κι όταν πρόσφατα μια ηλικιωμένη κυρία τη ρώτησε ποιο είναι το αγαπημένο της γλυκό για να την κεράσει, εκείνη απάντησε: "Εμένα παντως μ' αρέσουν τ' αγριομπίζελα". 

Σ' αγαπώ, μικρέ μου Αγκαθούλη.

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, διάβαζα κι εγώ με μανία. Τελείωσα το δεύτερο βιβλίο του Λέμονι Σνίκετ από τη σειρά Όλες οι λάθος ερωτήσεις (All the Wrong Questions): Πότε ήταν η τελευταία φορά που την είδατε; (When Did You See Her Last?) - Το πρώτο βιβλίο Ποιός μπορεί να είναι τέτοια ώρα (Who Could That Be At This Hour) το είχα διαβάσει μερικούς μήνες πριν. 

Έχοντας έρθει σε επαφή πρώτα πρώτα με τη Σειρά από Ατυχή Γεγονότα που από την αρχή με ενθουσίασε, εκ πρώτης όψεως οι Λάθος Ερωτήσεις δεν μου γέμισαν και πολύ το μάτι. Προχωρώντας η ιστορία, φυσικά, σιγά σιγά άλλαξα γνώμη, και το δεύτερο βιβλίο ιδιαίτερα μου άρεσε πολύ.
Τα βιβλία έχουν ως ήρωά τους τον ίδιο το Λέμονι Σνίκετ, ο οποίος εξιστορεί μια μυστηριώδη υπόθεση που του ανατέθηκε να εξιχνιάσει όταν ήταν ένας δεκατριάχρονος μαθητευόμενος ντετέκτιβ. Μια κλοπή, μια απαγωγή, κομμάτια του ίδιου παζλ. Δεν θέλω να πω και πολλά.
Θα πω μόνο πως το σκηνικό -χαρακτηριστικό του Λέμονι Σνίκετ- είναι ένας κόσμος που μοιάζει με το δικό μας, αλλά ταυτόχρονα διαφέρει πολύ. Αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν, ενώ η ατμόσφαιρα θυμίζει φιλμ νουάρ και ταυτόχρονα ένα παράξενο όνειρο.
Έξυπνα, σαρκαστικά και αστεία, και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικά και μυστηριώδη, τα βιβλία με κέρδισαν. Ο Σνίκετ ξέρει πώς να διηγηθεί μια καλή ιστορία.

Υ.Γ. 2 Μπαίνει στο κουτί με τα βιβλία της, μετά κάθεται πάνω τους, διαλέγει ένα και το διαβάζει. Την αγαπώ.

Οι τρεις Σταχτοπούτες

Μιας και τελευταία περάσαμε μια φάση ανανέωσης του ενδιαφέροντος για τη Σταχτοπούτα, είπα να σας δείξω απόψε εικόνες από τρεις όμορφες εκδόσεις ενός από τα πιο πολυδιαβασμένα μας παραμύθια. Απ' όλες τις Σταχτοπούτες που έχουμε δει, αυτές οι τρεις είναι ίσως οι πιο αγαπημένες μας (τις προάλλες διαβάσαμε και τα τρία βιβλία το ένα πίσω απ' τ' άλλο). Οι εικονογράφοι τους είναι όλοι εξαιρετικοί κι αγαπημένοι. Και πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους.  

Τρεις Σταχτοπούτες, λοιπόν, για σήμερα, και η μία απ' αυτές είναι κότα. 

Κυριολεκτικά όμως.

Ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή. Είναι ο μάγος των παιδικών χρόνων όλης της γενιάς μου, ο Tony Wolf, και η σειρά παραμύθια στην πιτζάμα: τα πιο γνωστά κι αγαπημένα παραμύθια (Πινόκιο, Κοκκινοσκουφίτσα, Σταχτοπούτα, Τρία γουρουνάκια) ντυμένα με μαλακό καρό εξώφυλλο, σε μια όμορφη έκδοση με υπέροχες εικόνες στο γνώριμο στυλ.

Δεν έχω να πω πολλά. Ο Tony Wolf ποτέ δεν απογοητεύει.

Η ιστορία είναι όμορφα ειπωμένη, με ούτε πολλά ούτε λίγα λόγια, ό,τι πρέπει για τη μικρή μου τρίχρονη αναγνώστρια.

Και η εικονογράφηση έχει κάτι κλασικό- ή είναι ιδέα μου επειδή πέρασα τα παιδικά μου χρόνια διαβάζοντας βιβλία με τις εικόνες του Tony Wolf; Όχι, δεν νομίζω πως είναι ιδέα μου. Η ξανθούλα και γλυκιά Σταχτοπούτα, οι άσχημες αδερφές, ο πρίγκιπας, δεν εκπλήσσουν σε τίποτα. Αλήθεια, δεν το λέω για κακό...

Και κάπως έτσι η πρώτη Σταχτοπούτα έχασε το γοβάκι της...

Κι η Ισαβέλλα την κάλτσα της. Τις βγάζει και τις σκορπίζει μέσα στο σπίτι. Μετά είναι η σειρά μου να παίξω το ρόλο του πρίγκιπα...

'Επειτα είναι ο Hilary Knight (ναι, είναι άντρας, κι εγώ πέρασα πολύ καιρό πιστεύοντας ότι είναι γυναίκα, όπως πολλά πολλά χρόνια πριν είχα περάσει καιρό πιστεύοντας ότι η Ζωρζ Σαρή και η Enid Blyton ήταν άντρες). Είναι ο εικονογράφος της υπέροχης μικρής ηρωίδας Eloise. Κι έκανε αυτή την πανέμορφη, μοντέρνα και διαφορετική Σταχτοπούτα. Πόσο πολύ αγαπώ αυτό το βιβλίο!!

Εικόνες γεμάτες εκφραστικότητα, λεπτομέρεια και φαντασία, πρωτοτυπία και αέναη κίνηση.

Σε συνδυασμό με τη χαριτωμένη και πλούσια (για τα μέτρα των μικρών παιδιών) αφήγηση της ιστορίας , η ζεστασιά και η πλαστικότητα της εικονογράφησης με γοητεύει.

Όπως, για παράδειγμα, το σημείο όπου η Σταχτοπούτα βοηθάει τις κακές αδερφές της να ετοιμαστούν για το χορό. Τέλειο!

Μόνο το ξόρκι-ποιηματάκι της νεράιδας όταν κάνει το μαγικό της με δυσκολεύει- αδύνατον να βρω ομοιοκαταληξίες για να το μεταφράσω! Μάλλον πρέπει να δούμε την ταινία της Disney στα ελληνικά και να μάθουμε εκείνο το τραγουδάκι απέξω...

 

Όταν ο πρίγκιπας δοκιμάζει το γοβάκι στις κοπέλες του βασιλείου, τα σκηνικά που εκτυλίσσονται είναι πάλι πολύ διασκεδαστικά. Έχουμε και το δικό μας τραγουδάκι που συνοδεύει αυτές τις εικόνες: Όλες σπρώχνουν, σπρώχνουν το γοβάκι, σε καμία -καμία δεν ταιριάζει, όλες σπρώχνουν σπρώχνουν σπρώχνουν το γοβάκι, τραγουδάει η Σταυρούλα... Αυτή είναι η αγαπημένη της σελίδα...

Κι ο πρίγκιπας, μια απ' τις πιο αστείες-πρωτότυπες-ενδιαφέρουσες φιγούρες του βιβλίου, όλο σκέρτσο και χάρη, δεν είναι κάτι ανάμεσα σε ξωτικό και σε κύριο Bingley από το Pride and Prejudice του 1995;

Αμυδρά μου τον θυμίζει.



Ενώ εδώ μου θυμίζει περισσότερο ξωτικό, και το σκηνικό φέρνει κάτι σε Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας... ή όχι;

Κι είναι και η τελευταία Σταχτοπούτα, η κοτούλα. Είναι η Cinders, a Chicken Cinderella του Jan Brett. Μια διασκευή του παραμυθιού τοποθετημένη σ' ένα ρώσικο χειμωνιάτικο σκηνικό...

...μ' ένα μικρό κορίτσι ν' αποκοιμιέται στο κοτέτσι του σπιτιού της και να ονειρεύεται (νομίζω, τουλάχιστον, ότι είναι όνειρο) την ιστορία της Σταχτοπούτας με πρωταγωνιστές... τις κότες της.

Η ιστορία δεν παρεκκλίνει από τα καθιερωμένα του παραμυθιού.

Οι ρόλοι είναι οι γνωστοί, από την κακόμοιρη παραγκωνισμένη κοτούλα που οι άλλες θέλουν να τις υπηρετεί ως την παράξενη, καλοσυνάτη νεράιδα.

Η εικονογράφηση αυτού του βιβλίου είναι εντυπωσιακή. Κι ενώ οι κότες δεν είναι και το αγαπημένο μου ζώο (ή πτηνό), και ποτέ δεν θα περίμενα να ενθουσιαστώ μ' ένα βιβλίο γεμάτο απ' αυτές (ποτέ δεν θα περίμενα να το αγοράσω, για να λέμε την αλήθεια) τελικά υπέκυψα στη γοητεία του.

Λατρεύω τις διαφορετικές προσωπικότητες στις κότες, ειδικά τη φουντωτή νεραϊδονονά, κι η Σταυρούλα παρατηρεί τις εικόνες με μεγάλη προσοχή κι ενδιαφέρον, κάπως στοχαστικά. Τι να σκέφτεται για την κότα Σταχτοπούτα...

Ο πρίγκιπας είναι, εννοείται, κόκορας.

Και οι καλεσμένοι στο χορό, διαφορετικές κότες και κοκόρια, που παρουσιάζονται με στυλ και φαντασία σ' ένα δισέλιδο απίστευτης (και με τις δύο έννοιες) αισθητικής.

Και πάλι όοοολες σπρώωωχνουν, σπρώχνουν το γοβάααακι... 

Ότι θα μπορούσαν οι κότες να φορέσουν φουστάνια να το δεχτώ. Και τα ρώσικα καπελάκια τους ταιριάζουν μάλλον. Αλλά γοβάκια; Εντυπωσιακό.
Τελοσπάντων, ο πρίγκιπας βρίσκει την αληθινή αγάπη του, που της ταιριάζει το γοβάκι και γεννάει ασημένια αυγά.

Κάπως έτσι το όνειρο τελειώνει, μα όταν η μικρή ξυπνάει, ο πατέρας της τής έχει φέρει έναν καινούργιο κόκορα.

΄
Έτσι, η Cinders βρίσκει και στην πραγματικότητα την αγάπη, και γίνεται βασίλισσα στο κοτέτσι... Και ζήσαν αυτοί καλά...

...κι εμείς καλύτερα...
Καληνύχτα...



Υ.Γ. Το βιβλίο της Σταχτοπούτας που θα ήθελα πιο πολύ απ' όλα είναι, βέβαια, αυτό που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίσις, σε εικονογράφηση Arthur Rackham... Όμως αυτό δεν είναι για μικρά μικρά παιδάκια...