Χιόνι...

Καλή χρονιά!!!

Ήρθε με χιόνι... 

Έκανε την αλλαγή του χρόνου μοναδική, μια ξεχωριστή εμπειρία για τα κορίτσια.

Κάναμε μικρές βόλτες με τα πόδια. Μείναμε πολύ στη θαλπωρή του σπιτιού μας. Ήταν όλα ήσυχα και οικογενειακά και κάπως παραμυθένια. 

Κάναμε πολλούς χιονάγγελους. Είχα πολλά χρόνια να κάνω, είχα ξεχάσει πόσο ωραία είναι. Κάποιοι έκαναν για πρώτη φορά...

...και κάποιοι ενθουσιάστηκαν τόσο που ξάπλωναν όπου έβρισκαν για να κάνουν χιονάγγελους!

Θυμήθηκα τη Στέλλα, Queen of the Snow, που είχαμε διαβάσει πριν ένα χρόνο και κάτι μήνες από τη βιβλιοθήκη της Αθήνας... 

Πετάνε οι χιονένιοι άγγελοι; ρώτησε ο Νικόλας.

Τραγουδάνε οι χιονένιοι άγγελοι;

Φυσικά, είπε η Στέλλα. Δεν τους ακούς;
Ναι! ψιθύρισε ο Νικόλας. 

Ωστόσο το βιβλίο που διαβάσαμε αυτές τις μέρες -επίσης μετά από πολύ καιρό- ήταν το The Snowy Day του Ezra Jack Keats. Ένα βραβευμένο βιβλιαράκι της δεκαετίας του '60, απλό και όμορφο, με εύκολη ιστορία (κατάλληλη και για τα δυο κορίτσια) και εξαιρετικές εικόνες που μοιάζουν με κολλάζ.

Ο διάσημος χαρακτήρας του φοβερού Keats, ο Peter, ξυπνάει μια μέρα και βλέπει χιόνι έξω απ' το παράθυρό του.

Κι έπειτα απλά βγαίνει έξω, και παίζει στη χιονισμένη πόλη.

Η εξερεύνηση του χιονιού, η μαγεία του κι ο ενθουσιασμός που προκαλεί στην παιδική ψυχή, ο τρόπος που το χιόνι μεταμορφώνει τα πάντα, είναι όλα μέσα σ' αυτό το βιβλίο.

Ο Peter φτιάχνει, όπως εμείς, χιονάνθρωπο και χιονάγγελους. Στο κάτω-κάτω, αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να κάνεις κάθε μέρα.

Το χιόνι δίνει φτερά στη φαντασία. Το χιόνι σε κάνει να ονειρεύεσαι.

Μα ακόμα κι αν προσπαθήσεις να το κρατήσεις...

...χάνεται πολύ γρήγορα. Έτσι φευγαλέο και άπιαστο, είναι ακόμα πιο μαγικό.

Το βιβλίο τελειώνει μ' ένα ευχάριστο γύρισμα της πλοκής. Ο μικρός ονειρεύεται το βράδυ ότι όλο το χιόνι έλιωσε... μα το πρωί ακόμα περισσότερο χιόνι έχει πέσει.

Με το φίλο του αυτή τη φορά, βγαίνει πάλι να παίξει μέσα στο βαθύ, βαθύ χιόνι. Μια παγωμένη χώρα των θαυμάτων απλώνεται μπροστά τους κι εκείνοι προχωρούν μέσα της.

Κάπως έτσι ήταν το χωριό γύρω μας αυτές τις μέρες: μεταμορφωμένο, πανέμορφο, μια παγωμένη χώρα των θαυμάτων. Τώρα το χιόνι άρχισε να λιώνει, κι αυτός ο ήχος του νερού που στάζει απ' τις στέγες και τρέχει σε αυλάκια στο δρόμο ενώ ο ήλιος λαμπυρίζει μέσα του είναι για μένα ο πρώτος ήχος, η πρώτη εικόνα της άνοιξης.
Ξέρω, είμαστε στην καρδιά του χειμώνα.
Όμως και πάλι.

Μαγικό όταν έρχεται, μαγικό όταν φεύγει το χιόνι. Πόσο χαίρομαι που ήρθε τώρα και συνόδεψε το μικρό καινούργιο χρόνο.
Έφερε πολλά χαμόγελα την Πρωτοχρονιά.

24 βιβλία για τα Χριστούγεννα: The Story of the Snow Children

Σήμερα η Σταυρούλα έχει πυρετό. Ξύπνησε πολύ ζεστή και άκεφη μεταδίδοντας και σε μένα την υποχθόνια αγωνία που με πιάνει όταν αρρωσταίνουν. Η μέρα μας είχε πολλές αγκαλιές και ύπνο, κι η καημενούλα η Ισαβέλλα να γκρινιάζει, γιατί δεχόταν λιγότερη προσοχή απ' ό,τι συνήθως.

Πάντως υπήρξαν και καλές στιγμές. Όταν ο πυρετός είχε πέσει και τα κέφια ήταν στα συνηθισμένα τους ανεβασμένα επίπεδα. Αυτό το περίεργο που συμβαίνει στα παιδάκια, που παίρνουν το αντιπυρετικό κι είναι σα να πατάς ένα κουμπί και μοιάζουν γα λίγο πάλι περδίκι. Τότε, τις πρωινές καλές στιγμές, ανοίξαμε και το σημερινό βιβλίο. 

Σήμερα το βιβλίο μας δεν ήταν ακριβώς Χριστουγεννιάτικο, ήταν χειμωνιάτικο, ένα βιβλίο για το χιόνι. Το μετεωρολογικό δελτίο προέβλεπε χιόνι για σήμερα, γι' αυτό το τοποθέτησα στις 3 του Δεκέμβρη όταν τύλιγα τα βιβλία την περασμένη βδομάδα. Χιόνι δεν είχαμε, ο καιρός ήταν καλύτερος απ' τον χθεσινό, όμως το βιβλίο μας το ευχαριστηθήκαμε. Η Σταυρούλα δηλώνει ότι της άρεσε, αλλά ο Ταχυδρόμος είναι καλύτερος (φυσικά), ενώ εγώ...το έχω μέσα στην καρδιά μου. 

Το The Story of the Snow Children είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από την υπέροχη Sibylle von Olfers πάνω από 100 χρόνια πριν, το 1905. Είναι μια απλή και γεμάτη φαντασία ιστορία, που σε μεταφέρει μαγικά σ' έναν άλλο κόσμο.

Η Poppy κοιτάζει έξω απ' το παράθυρό της όταν ξαφνικά καταλαβαίνει ότι οι χιονονιφάδες που πέφτουν από τον ουρανό είναι στην πραγματικότητα παιδάκια που χορεύουν. Τα παιδάκια του χιονιού την καλούν να βγει απ' το σπίτι και να παίξει μαζί τους, κι εκείνη τ' ακολουθεί μ' ένα έλκηθρο που σέρνει το κορίτσι-άνεμος στο βασίλειο του χιονιού.

Εκεί, η Poppy γνωρίζει τη Βασίλισσα του Χιονιού, όχι την κακιά από το ομώνυμο παραμύθι, αλλά μια άλλη, καλή και γλυκιά, που κρατάει στην αγκαλιά της την πριγκίπισσα του Χιονιού και καλωσορίζει το κορίτσι στη χώρα τους.

Στο παλάτι γίνεται μια μεγάλη γιορτή για τα γενέθλια της πριγκίπισσας, με φαγητό και πολύ χορό. στην οποία η Poppy είναι επίτιμη καλεσμένη...

...Κι όταν κουράζεται και νοσταλγεί το σπίτι της, το έλκηθρο είναι έτοιμο να τη γυρίσει πισω.

 

Και το μικρό κορίτσι επιστρέφει στο σπίτι του και στη μαμά του.

Πόσο υπέροχο είναι αυτό το βιβλίο! Η ιστορία είναι τόσο γαλήνια, τόσο ανάλαφρη, σαν το χιόνι. Και δεν ξέρω αν στο μυαλό της δημιουργού της ήταν πράγματι το όνειρο ενός παιδιού για το χιόνι, όμως έτσι μοιάζει -σαν ένα γλυκό παιδικό όνειρο.
Ευαίσθητη, πανέμορφη Sibylle von Olfers.

Συνήθως απογοητεύομαι όταν βλέπω τις φωτογραφίες των συγγραφέων των βιβλίων που διαβάζω, κάπως σαν η γήινη μορφή τους να συγκρούεται με το φανταστικό κόσμο τους. Όχι αυτή εδώ η μορφή.

 Η εικονογράφηση είναι επίσης ονειρική -όπως εύστοχα παρατήρησε ο Παναγιώτης, μόνο περιγράμματα και χρώμα, χωρίς υφή. Φιγούρες όμορφες και φιλικές, ένα σκηνικό μαγικό και μαγευτικό. Χρώμα λευκό, κι ένα κορίτσι με κόκκινο παλτό. Κάποια μου θύμισε...

Υ.Γ. Σήμερα είδαμε την ταινία της δεκαετίας του '60 με το Ρούντολφ. Η Σταυρούλα δήλωσε ευθαρσώς ότι δεν της άρεσε. Φοβήθηκε το τέρας του χιονιού και τον αρχηγό των ξωτικών γιατί στα βίντεο "δεν της αρέσει να φωνάζουν". Για μένα το κυριότερο ατού της ταινίας ήταν τα τραγούδια, κι αυτά ήταν αμετάφραστα, οπότε δεν μπορούσε να τα καταλάβει. Τι κρίμα!

Υ.Γ. 2 : Όμως όλες αυτές τις μέρες βλέπουμε (στα ελληνικά) το Mickey's Twice upon a Christmas και μας αρέσει πολύ! Δεν βλέπουμε την τελευταία ιστορία με τον Πλούτο που χάθηκε γιατί η Σταυρούλα φοβάται τον αρχηγό των ταράνδων (κι αυτός είναι φωνακλάς), αλλά τις υπόλοιπες τις έχουμε μάθει απέξω. Χριστουγεννιάτικο διάλειμμα από την Πέππα γουρούνι, γιούπι!! 

Υ.Γ.3: Και το αυριανό βιβλίο μας έχει χιόνι...