Λίγες εικόνες...

Εικόνες και βιβλία από την εβδομάδα που πέρασε...

Το καινούργιο σπορ: Να κατεβάζει τα βιβλία απ' τα ράφια. Με προτίμηση στη μικρή βιβλιοθηκούλα. Με ιδιαίτερη προτίμηση στα επάνω δυο ράφια (τα πιο γεμάτα). Πετάει το περιεχόμενο στο πάτωμα και το απολαμβάνει. Εδώ, ετοιμάζεται να ξεκινήσει...

Η επιστροφή της λιακάδας: Βόλτες στο πάρκο. Ακροβατικά. Μονόζυγο, τα όρια του φόβου. Χαμηλές πτήσεις στην κούνια. Παιχνίδι με το χώμα, τα χέρια πάνω στη γη.

Τα βιβλία Χαρούμενοι ήχοι βγήκαν κάποια στιγμή από το ράφι. Η Ισαβέλλα είναι πολύ μικρή γι' αυτά, η Σταυρούλα πολύ μεγάλη. Τα διαβάσαμε όμως όλα, τα ξαναθυμηθήκαμε και το διασκεδάσαμε. 

Το Διάστημα και τα Ρομπότ είναι τ' αγαπημένα μου (πιο πολύ τα Ρομπότ). 

Ήχοι, έντονα χρώματα, μεγάλα σχήματα και ρυθμικά λογάκια. Αν μη τι άλλο, είναι εντυπωσιακά βιβλία...

Και με pop-ups που βγάζουν μάτι.

Να και τα Ρομπότ, που τα γνωρίσαμε όταν η Σταυρούλα ήταν δεκαέξι μηνών:

Αγαπημένη σελίδα, τα ρομποτομωράκια:

Και η τελευταία σελίδα, με τον ήχο να συνεχίζεται για λίγο παραπάνω απ' τις υπόλοιπες, ίσα για ν' αναρωτιέσαι αν χάλασε...

Καθημερινό ανάγνωσμα αυτής της εβδομάδας, το τελευταίο μας βιβλίο απ' τη σειρά My First Little House Books, Prairie Day: 

Αυτό που μιλάει για εκείνο το μικρό κορίτσι που το έλεγαν Λώρα, που ξεκίνησε μια φορά κι έναν καιρό, μαζί με το Μπαμπά της, τη Μαμά της, τη μεγάλη της αδερφή τη Μαίρη, τη μικρή της αδερφούλα την Κάρι και το καλό σκυλί τους, τον Τζακ, μέσα στο σκεπαστό τους κάρο για το μεγάλο λιβάδι...

 Το βιβλίο εξιστορεί την περιπέτεια της Λώρας και της οικογένειάς της καθώς ψάχνουν το κατάλληλο μέρος για να χτίσουν το μικρό τους σπίτι στο λιβάδι.

Τις δυσκολίες...

Και τις όμορφες στιγμες...

Είναι μια απόδραση σε μιαν άλλη εποχή, σ' έναν άλλο κόσμο. Θαυμάζω το πώς γίνεται να ζει μια οικογένεια τόσο μακριά απ' τον πολιτισμό, κι όμως τόσο όμορφα και προσεκτικά. Αλλά και το να έχουν τόσο λίγα υλικά πράγματα κι όλοι να είναι τόσο ευτυχισμένοι. Για άλλη μια φορά σκέφτομαι πως είναι υπέροχο που υπάρχουν αυτές οι ιστορίες διασκευασμένες (και τόσο υπέροχα εικονογραφημένες από την Renee Graef) για μικρά παιδάκια, ώστε να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τη Λώρα και τον κόσμο της.

Ζηλεύω καμιά φορά την απλότητα της ζωής τους. Τις μεγάλες ήσυχες μέρες που μοιράζονται, και που μοιάζουν να μην τελειώνουν. 

Στην εποχή μας έχουμε την τάση να κάνουμε τα πράγματα τόσο περίπλοκα. 

Τρέχουμε κι όλο κάτι κυνηγάμε, ενώ το μόνο που χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα είναι αγάπη κι ο ένας τον άλλο. 

24 βιβλία για τα Χριστούγεννα: Χριστουγεννιάτικη συναυλία στο δάσος

Το σημερινό βιβλίο μας ήταν περσινό, από τα πολύ αγαπημένα. Όμως είχαμε καιρό να το δούμε, ξεχάστηκε, κι έτσι σήμερα ήταν σαν καινούργιο. Το Usborne Little Children's Christmas Music Book (ουφ! το είπα! τι τίτλος κι αυτός...) έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά και κυκλοφορεί με τον τίτλο Χριστουγεννιάτικη συναυλία στο δάσος. Είναι ένα μουσικό βιβλίο, με απλούστατη ιστορία και υπέροχες μελωδίες.    

Τα ζωάκια ετοιμάζονται για τη Χριστουγεννιάτικη συναυλία στο δάσος. Το καθένα παίζει διαφορετικό όργανο. Καθώς οι εικόνες και η ιστορία παρουσιάζουν την πρόβα του καθενός ξεχωριστά, το μικρό χεράκι πατάει τα κουμπάκια για ν' ακούσουμε τις μελωδίες. Που παίζονται από τ' αντίστοιχα όργανα, στ' αλήθεια. Κι είναι απίθανα όμορφες για παιδικό βιβλίο, και εύηχες, και στο τελευταίο κουμπάκι ενώνονται μαγικά όλες μαζί, για να πάρουμε μια μικρή γεύση απ' την αρμονική συνομιλία των οργάνων στη συναυλία.  

Ο τυφλοπόντικας και το λαγουδάκι με το μεταλλόφωνο και το τύμπανο...

...ο αρκούδος με την τρομπέτα, η σκιουρίνα με το φλάουτο... 

...η κυρία Ασβού με την άρπα...

...το αλεπουδάκι με το βιολί...

... όλοι κάνουν την πρόβα τους στο σπίτι (τι όμορφα στολισμένα σπιτάκια είναι αυτά, τι γλυκιά ζεστή ατμόσφαιρα!) κι έπειτα τα μαζεύουν και κατευθύνονται στον αχυρώνα για τη γενική πρόβα...

...όπου τα υπόλοιπα πλάσματα του δάσους στολίζουν το χώρο...

...και σε λίγο η γιορτή ξεκινά, μέσα σε μια πανδαισία ήχων και χρωμάτων.

Εκτός από τις μελωδίες που ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη (στα παιδικά βιβλία τις πιο πολλές φορές οι μουσικές είναι παράφωνες και κακόηχες και πολύ ηλεκτρονικές, σωστά; αυτές δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά) η εικονογράφηση της Elisa Squillace είναι τόσο γλυκιά, δεν είναι; Απαλά χρώματα και τόσο μα τόσο συμπαθητικά πλασματάκια, αξιαγάπητες φιγούρες και χαριτωμένες λεπτομέρειες και ζεστό Χριστουγεννιάτικο κλίμα! Η ιστορία δεν έχει κάτι το σπουδαίο, αλλά γι' αυτή τη φορά δεν πειράζει. Τα όργανα πρωταγωνιστούν εδώ. Και το κάνουν καλά.

Σήμερα το πρωί, το βιβλίο ενθουσίασε και τα δυο μας τα κορίτσια. Το διαβάσαμε 2-3 φορές με τη Σταυρούλα πριν ξυπνήσει η Ισαβέλλα, κι έπειτα, όταν τη φέραμε κι εκείνη στο μεγάλο δωμάτιο, μαχμουρλού ακόμα απ' τον ύπνο, κόλλησε με τα κουμπάκια που πατούσε η αδερφή της ξανά και ξανά.
Έμαθε κι εκείνη να το κάνει.
Άλλο ένα καλό του βιβλίου: Τα κουμπάκια πατιούνται τόσο εύκολα που τα καταφέρνει ακόμα κι η Ισαβέλλα να παίξει τις μελωδίες.
(Εξομολόγηση: Προτιμώ να πατάει αυτά, παρά την κοιλιά της κούκλας με το ένα χέρι, που τραγουδάει "δεν περνάς κυρά Μαρία". Είναι λίγο εφιαλτική.)

"Όοοοχι εσύ! Εγώ θα τα πατήσω τώρα!" 

Έπαιξαν για λίγο μαζί πάνω απ' το βιβλίο.
Η αλληλεπίδρασή τους χτίζεται σιγά σιγά αυτό τον καιρό, και είναι μαγικό να τη βλέπεις.
Όταν συμβαίνει, κάνω ένα βήμα πίσω και κοιτάζω, προσέχοντας πολύ να μην τη διακόψω.
Αναπνέω αθόρυβα.

Υ.Γ. Σήμερα είδαμε τις δύο πρώτες ιστορίες απ' το καινούργιο μας DVD με την ταινία Mickey's Once Upon a Christmas, και μας άρεσαν πολύ! Το είχα δει πριν πολλά χρονια, αλλά δεν το πολυθυμόμουν.  

Τα παπάκια, κολλημένα στα Χριστούγεννα αλά "μέρα της μαρμότας" και ο Γκούφυ με τον Μαξ στην ηλικία της αμφισβήτησης του Άγιου Βασίλη... 

Μας άρεσε που είδαμε το Μαξ μικρούλη, γιατί στο Twice Upon a Christmas είναι έφηβος -κι είναι νομίζω ο μόνος απ' αυτούς τους ήρωες που μεγαλώνει ποτέ, ή κάνω λάθος; 

Χαρούμενοι ήχοι!

Είχαμε βαρεθεί τα παλιά της βιβλία. Τα διαβάζαμε κάθε μέρα. Και όχι, δεν εννοώ ότι τα είχα βαρεθεί εγώ.

Μπήκαμε στο βιβλιοπωλείο να διαλέξουμε κάτι καινούργιο, κι αναρωτιόμουν τι μπορεί να υπήρχε λίγο διαφορετικό και ταυτόχρονα όχι πολύ προχωρημένο για την ηλικία της. Και ταυτόχρονα όμορφο, χωρίς κακόγουστα σχέδια. Με κείμενο που θα ξεπερνούσε τις δυο λέξεις ανά σελίδα (είναι... μεγάλο κορίτσι πια!..), αλλά και δεν θα την κούραζε με την ακατανόητη φλυαρία του. Ζητάμε πολλά; 

Ίσως και ναι. Αλλά, αυτή τη φορά τουλάχιστον, οι απαιτήσεις μας ικανοποιήθηκαν. 

Βρήκαμε αυτό:

Όχι, δεν το βρήκαμε εμείς. Ένας μπαμπάς που στεκόταν δίπλα μας στο βιβλιοπωλείο το άνοιξε μ' ενθουσιασμό μπροστά στο καροτσάκι με τα δίδυμα μωρά του, και το κοριτσάκι γούρλωσε τα μάτια κι έμεινε να κοιτάζει εκστασιασμένο, "κοίτα", είπε ο μπαμπάς, οι αγαπημένοι σου στα ελληνικά", κοίταξα κι εγώ να δω ποιοί ήταν οι αγαπημένοι ενός μωρού, μπας και πάρουμε καμιά ιδέα, και τι να δω! Ένα βιβλίο pop-up, αλλά τι βιβλίο! Μιλάμε για υπερπαραγωγή. Τεράστιες φιγούρες πετάγονται από κάθε σελίδα, αστείοι ήχοι τις συνοδεύουν, κι ένα κείμενο-ποιηματάκι περιγράφει το εργαστήριο των ρομπότ, όπου το καθένα κάνει τα δικά του. Ζωηρά χρώματα, όμορφα, μεγάλα σχέδια. Καλόγουστα επίσης. Υπέροχο! Δεν χωρούσε δισταγμός. Το ψάξαμε στο ράφι, το πήραμε και φύγαμε! 

Είναι του Ντέρεκ Μάθιους, σειρά Χαρούμενοι ήχοι, που κυκλοφορούν στα ελληνικά από τον Πατάκη. Ρομπότ, Χριστούγεννα, Κατοικίδια, στο Διάστημα, Αγρόκτημα, στο Δρόμο, Ζούγκλα, είναι μερικοί από τους τίτλους της σειράς Snappy Sounds, που απ' ό,τι φαίνεται κάνουν θραύση και στο εξωτερικό. Και πώς να μην κάνουν; Μιλάμε για εντυπωσιακό πράγμα, όχι αστεία. 

Τα Ρομπότ είχαν από την πρώτη στιγμή επιτυχία με τη Σταυρούλα. Είναι ένα βιβλίο που το παρακολουθεί μ' ενδιαφέρον, που την κάνει και γελάει, που μου το δίνει μόνη της να της το διαβάσω.  Η αγαπημένη της εικόνα-ήχος είναι τα ρομποτομωράκια (γιατί άραγε;...). Κάθε φορά υποδέχεται τη σελίδα τους μ' ένα μεγάλο, μεγάλο χαμόγελο.

Χμ, και το μειονέκτημα: Την πρώτη φορά που το ανοίξαμε στο σπίτι, στην πρώτη σελίδα, ο Γρανάζης (το πρώτο ρομπότ) έχασε ένα κομμάτι από το χέρι του. Ήταν αναμενόμενο, ήμουν προετοιμασμένη, αλλά τον γράπωσε με τέτοια ταχύτητα που δεν πρόλαβα να τον σώσω. Ο ενθουσιασμός, βλέπετε. Είναι δεκαέξι μηνών. Τώρα το διαβάζουμε από απόσταση. Κάθεται εκείνη στο καρεκλάκι της για να φάει, κάθεται και το βιβλίο απέναντι σε μια καρέκλα. Κάθομαι κι εγώ στο πάτωμα και γυρνάω τις σελίδες. Για την ώρα το σχέδιο δουλεύει. Για να δούμε πόσο θα κρατήσει...

Έτσι, μετά από λίγες μέρες, και μετά την επιτυχία των Ρομπότ, ψάξαμε και βρήκαμε αυτό:

Ο πύραυλος στην πρώτη σελίδα προκαλεί παραλήρημα ενθουσιασμού, τα βήματα στη Σελήνη ρυθμικό χορό. Βρήκαμε τα καινούργια αγαπημένα βιβλία μας!

Υ.Σ. Χτες πάλι ήθελε να πιάσει τα ρομπότ. Βρε λες; σκέφτομαι. Της έδωσα το βιβλίο σιγά-σιγά, της εξήγησα ότι δεν πρέπει να πονέσει το χεράκι του Γρανάζη, άγγιξε την εικόνα απαλά, με κοίταξε (βρε λες; ξανασκέφτομαι), κι ύστερα... χραπ! τον γράπωσε πάλι, γρήγορα, πριν προλάβω να αντιδράσω, μ' ένα χεράκι σαν τανάλια κι ένα γέλιο πονηρό. "Το σκίζεις, το σκίζεις!" φώναξα ενώ εκείνη γελούσε, κι έτσι ο Γρανάζης έχασε άλλο ένα κομμάτι απ' το χέρι του.
Υ.Σ 2 Μετά είδε που την κοίταξα στενοχωρημένα κι ήθελε να το κολλήσει. Πήραμε σελοτέιπ κι ούτε γάτα ούτε ζημιά...
Υ.Σ. 3 Γέλιο όμως! Προσποίηση και γέλιο που κατάφερε να με ξεγελάσει! Αρχίσαμε από τώρα να με κοροϊδεύει... Μεγαλώνει...