Μερικά απίθανα βιβλία του Α. Παπαθεοδούλου (2ο μέρος)

...Και συνεχίζω αυτό που ξεκίνησα χτες, με τα βιβλία του Αντώνη Παπαθεοδούλου που μας έχουν ενθουσιάσει. 

Είναι λοιπόν αυτή η σειρά, τα Μικρά ταξίδια με τη φαντασία του Ιουλίου Βερν, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, σε εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή, που μας αρέσει τόσο πολύ και μας κρατάει συντροφιά αυτό το καλοκαίρι. Είναι μια εντυπωσιακή προσπάθεια. Σε λίγες σελίδες, με απλό και κατανοητό κείμενο ντυμένο με απίστευτες εικόνες, γεμάτες λεπτομέρεια και σπάνια καλαισθησία, ο συγγραφέας κάνει κάποια πολύ γνωστά περιπετειώδη μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν προσιτά στα μικρότερα παιδάκια. 

Το ταξίδι στο κέντρο της γης ήταν το πρώτο που πήραμε απ' αυτή τη σειρά. Δεν είχα διαβάσει ποτέ το πρωτότυπο και το άνοιξα με ενδιαφέρον εξίσου μεγάλο μ' αυτό των κοριτσιών.  

Ένα αγόρι και ο θείος του, διαπρεπής καθηγητής και ορυκτολόγος, βρίσκουν ένα παράξενο μήνυμα μέσα σ' ένα παλιό βιβλίο. Όταν το αποκρυπτογραφούν, ανακαλύπτουν πως είναι οδηγίες για να κατέβουν στο κέντρο της γης. Έτσι ξεκινούν μια απίστευτη περιπέτεια μαζί με τον Ισλανδό οδηγό τους. Κατεβαίνουν στα έγκατα της γης και ανακαλύπτουν ομορφιές που δεν τις βάζει ο νους, μυστικά μέρη, προϊστορικά πλάσματα... Πρέπει όμως και να βρουν το δρόμο της επιστροφής -θα τα καταφέρουν;  

Ήταν ένα συναρπαστικό, καλογραμμένο βιβλίο, όμορφο απ' την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα, μαζί με τα εσώφυλλα. Τέλειο για το πεντάχρονο βιβλιοσκούληκό μου (λίγο δύσκολο για το τρίχρονο, αλλά κι εκείνο ακολουθεί πάντα, δεν μπορεί να μείνει πίσω σ' αυτά που αγαπάει η αδερφή της).

Κι επειδή όλη αυτή η περιπέτεια μας άνοιξε την όρεξη, προχωρήσαμε στη συνέχεια στο Από τη Γη στη Σελήνη.

Ο πόλεμος έχει τελειώσει, κι ο Ίμπυ Μπαρμπικέιν, οπλοποιός, δεν έχει πια δουλειά. Έχει όμως μια φοβερή ιδέα: Να φτιάξει ένα "κανόνι της ειρήνης", που θα στείλει μια οβίδα στην ανεξερεύνητη Σελήνη, για να χαρίσει νέες γνώσεις σε όλη την ανθρωπότητα. Η προσπάθειά του χρειάζεται προσεκτικό σχεδιασμό, βρίσκει αντιδράσεις αλλά και θερμή υποστήριξη, και τελικά εμπνέει τους ανθρώπους τόσο που η οβίδα γίνεται ένα μικρό διαστημόπλοιο με τρεις επιβάτες. Το τέλος της ιστορίας βρίσκει τους γενναίους εξερευνητές μακριά στο διάστημα -δεν γνωρίζουμε την τύχη τους, αλλά ξέρουμε πως άνοιξαν το δρόμο για κάτι πολύ σπουδαίο...

Υπέροχο και αυτό όπως το προηγούμενο, μας οδήγησε στο πιο πρόσφατο βιβλίο της σειράς, Ροβήρος ο κατακτητής.

Σ' αυτή την ιστορία, που επίσης δεν ήξερα, οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμα κατακτήσει τον ουρανό, αλλά υπάρχουν πολλοί που παλεύουν με εφευρέσεις να βρουν τρόπο να πετάξουν. Όταν σε μια συνάντηση της Λέσχης Ουέλντον, που υποστηρίζει τα αερόστατα και τα μπαλόνια, εμφανίζεται ένας άντρας με το όνομα Ροβήρος και μιλά για μηχανές πιο βαριές απ' τον αέρα ισχυριζόμενος πως έχει κατακτήσει τον ουρανό, τον γιουχάρουν και τον διώχνουν. Αργότερα, όμως, όταν δυο μέλη της λέσχης απάγονται και βρίσκονται μέσα στο Άλμπατρος, το ιπτάμενο πλοίο του Ροβήρου, αντιλαμβάνονται πως όλα ήταν αλήθεια. Μέσα στο Άλμπατρος γυρίζουν τον κόσμο. Κι όταν τελικά καταφέρνουν να ξεφύγουν και να επιστρέψουν, νομίζοντας πως δεν θα το ξαναδούν ποτέ, το Άλμπατρος θα επιστρέψει για να τους σώσει και να φύγει πάλι περήφανο..

Ήταν ένα φανταστικό βιβλίο γεμάτο περιπέτεια, δράση, και μια ατμόσφαιρα ονειρική. Τα κορίτσια το χαίρονται πολύ και εμένα προσωπικά είναι μάλλον το αγαπημένο μου από τη σειρά -ως τώρα. Με κάνει να θέλω ν' αναζητήσω το μυθιστόρημα, αλλά απ' την άλλη στέκει και μόνο του τόσο ωραία. Σε ταξιδεύει μια χαρά στο πνεύμα του Ιουλίου Βερν, είναι ελκυστικό για μικρά παιδιά και πολύ προσεγμένο.

Μπράβο στους δημιουργούς αυτής της τόσο αξιόλογης σειράς. Χαίρομαι ειλικρινά να βλέπω τέτοια παιδικά βιβλία φτιαγμένα από Έλληνες συγγραφείς και εικονογράφους. Το καθένα τους είναι, αλήθεια, ένα μικρό ταξίδι.

***

Υ.Γ. Και για να κλείσω με μια μικρή γεύση απ΄το δικό μας καλοκαίρι, σήμερα το πρωί κυνηγούσαμε με την Ισαβέλλα τα ποτιστικά στο πάρκο. Της έπιανα το χέρι και τρέχαμε καταπάνω στο νερό, ενώ ο Δημήτρης κοιμόταν μακάρια δίπλα μας μέσα στο καρότσι. Κάναμε κάτι γέλια, και τρέχαμε και βρεχόμασταν και δώστου πάλι... Και ξαφνικά ένιωσα τόσο όμορφα, τόσο ανάλαφρα... λες και πετούσαμε με το Άλμπατρος πάνω απ' τα προβλήματα και πάνω από τις έγνοιες σ' ένα πολύ καθαρό γαλάζιο.

Μάγισσες, βρικολακάκια και τα ματια-κουμπιά

Δεν έχω πάρει όλα μου τα βιβλία στο Λιτόχωρο, αλλά αυτό είναι και καλό. Κάθε φορά που επιστρέφω στην Αθήνα, βρίσκω στην παλιά μας βιβλιοθήκη κάτι απ' το παρελθόν που να θέλω να το ξανανοίξω. Που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε. 

Από τη βιβλιοθήκη των γονιών μου στην Αθήνα, τρία παλιά μου βιβλία που ξετρύπωσα και μου φάνηκαν της εποχής:

Γιατί είπαμε, στην Ελλάδα δεν έχουμε Halloween, αλλά ελάτε, ας μιλήσουμε λίγο για σκοτεινά παραμύθια. Για μάγισσες και συμπαθητικούς βρικόλακες και σπίτια που κρύβουν μυστικά.

Οι μάγισσες, του Ρόαλντ Νταλ (Roald Dahl, The Witches)

Το πρωτοδιάβασα όταν ήμουν εννιά. Το έχω και στο Λιτόχωρο στα αγγλικά, μαζί με όλη τη συλλογή μου του Ρόαλντ Νταλ (που πρέπει να σας δείξω μια μέρα, είναι στ' αλήθεια ΜΕΓΑΛΗ). Αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο, το μεταφρασμένο, είναι εκείνο που κρατούσα κάτω απ' το πορτατίφ με τα δύο χέρια, εντελώς συνεπαρμένη, όταν ήμουν κοριτσάκι, που το διάβασα ξανά και ξανά, που με φρίκαρε και με διασκέδασε τόσο πολύ. Οι μάγισσες είναι ο Ρόαλντ Νταλ στα καλύτερά του. Ένα βιβλίο αστείο, παράξενο, περιπετειώδες, υπέροχα αηδιαστικό, γρήγορο και γεμάτο φαντασία.

Οι μάγισσές του δεν μοιάζουν μ' εκείνες των παλιών παραμυθιών, δεν φορούν μανδύες και ψηλά καπέλα, δεν πετούν με σκουπόξυλα. Κρύβονται πολύ καλά κάτω απ' το προσωπείο μιας συνηθισμένης συμπαθητικής γυναίκας, κυκλοφορούν ανάμεσά μας και ο σκοπός τους είναι πάντα ο ίδιος: να κάνουν κακό στα παιδιά, που τα μισούν.

Ο μικρός ήρωας της ιστορίας, όταν μένει ορφανός και πηγαίνει να ζήσει με τη Νορβηγίδα γιαγιά του, μαθαίνει από τις ιστορίες της τα πάντα για τις μάγισσες. Το μόνο που δεν ξέρει είναι ότι θα τις συναντήσει ο ίδιος τόσο γρήγορα.

Όταν στις διακοπές του πέφτει πάνω σ' ένα ολόκληρο συνέδριο μαγισσών, με την ίδια τη μεγάλη αρχιμάγισσα να πρωτοστατεί, η αλήθεια είναι πως δεν έχει και πολλές ελπίδες.

Η περιπέτεια στην οποία θα μπλέξει θα του αλλάξει τη ζωή.

Όμως θα οδηγήσει και τον ίδιο -μαζί με τη γιαγιά του- στην κατάστρωση ενός φοβερού μεγαλεπήβολου σχεδίου για την εξόντωση των μαγισσών.

Ξέρετε κάτι; Το βιβλίο με είχε τρομάξει όταν ήμουν μικρή, αλλά το έβρισκα πιο συναρπαστικό παρά τρομαχτικό, πιο αστείο παρά φρικτό. Τώρα πια, μετά από τόσα χρόνια, όταν σκέφτομαι την ιστορία (αλλά και τις επιμέρους μικρές ιστορίες που λέει η γιαγιά για παιδιά που συνάντησαν μάγισσες), η υπόθεση με φρικάρει λίγο στ' αλήθεια. Όταν λέγονται τόσα για απαγωγές παιδιών, για απαίσιους ενήλικες που κάνουν κακό σε παιδιά.

 Όμως αυτός είναι ο μεγάλος εαυτός μου, που φοβάται την αληθινή φρίκη που υπάρχει στον κόσμο. Ακούστε καλύτερα το μικρό εαυτό μου, που γελούσε με τα μεγάλα ρουθούνια και το μπλε σάλιο, και τα τετράγωνα πόδια των μαγισσών. Χωρίς δάχτυλα.  

Υπάρχει και ταινία, που δεν την έχω δει ακόμα:

Ο μικρός βρικόλακας και ο μέγας έρως, της Αγγέλα Ζόμμερ-Μπόντενμπουργκ

Είναι το μοναδικό που έχουμε (και που έχω διαβάσει) από μια μάλλον μεγάλη σειρά βιβλίων με ήρωα το μικρό βρικόλακα. Δεν είναι το πρώτο της σειράς, ξεκινάει όμως με μια αναλυτική παρουσίαση των προσώπων της ιστορίας, κι έτσι δεν υπάρχει πρόβλημα.

Πάει καιρός και δεν το θυμάμαι καλά αυτό το βιβλίο. Σ' αυτό το τεύχος, ο φιλικός μικρός βρικόλακας, ο Ρούντιγκερ, είναι ερωτευμένος με τη βρικολακίτσα Όλγα, όμως αυτό είναι μάλλον προφανές από τον τίτλο. Η Όλγα είναι ψηλομύτα και κακομαθημένη.

Ο φίλος του ο Άντον (κανονικός άνθρωπος αυτός, που έχει γνωρίσει την οικογένεια των βρικολάκων ως άλλη Μπέλα του Twilight) και η μικρή του αδερφούλα η Άννα (η πιο μικρή βρικολακίτσα) δεν τον εγκαταλείπουν.

Χαριτωμένο και συμπαθητικό βιβλίο, η συγγραφέας του μου είναι πολύ αγαπητή και από το βιβλίο Χάννα, το αγγελούδι του Θεού.  Διασκεδαστικό κι ανάλαφρο, καλή παρέα και καθόλου τρομαχτικό. Μα καθόλου.

Το σπίτι στην ομίχλη, του Neil Gaiman (Coraline)

Άλλο ένα που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας στ' αγγλικά. Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια που το διάβασα μεταφρασμένο απ' αυτό εδώ το αντίτυπο. Το μόνο που πραγματικά μου φάνηκε σκοτεινό και creepy. Το καινούργιο σπίτι της μικρής Κόραλαϊν, η κλειδωμένη πόρτα που οδηγεί σ' έναν άλλο κόσμο, ολόιδιο με το δικό της μα τόσο διαφορετικό.

Οι άλλοι γονείς, ίδιοι με τους δικούς της αν εξαιρέσεις τα κουμπιά για μάτια, τόσο στοργικοί, τόσο δόλιοι.

Οι ψυχές των χαμένων παιδιών στο ντουλάπι. Η δική της ψυχή που κινδυνεύει.

Η μάχη για να σώσει τον εαυτό της και τους αληθινούς γονείς της. 

Το βιβλίο μοιάζει παιδικό, είναι ανατριχιαστικό και πολύ πολύ ατμοσφαιρικό, τρομάζει και ψυχαγωγεί σαν αληθινό θρίλερ.

Και η ταινία, που την έχω δει, και έχω ενθουσιαστεί:

Και για το τέλος, κάτι πιο μικρό, πιο παιδικό, τόσο που το διαβάζει κι η Σταυρούλα,

The Teeny, Tiny Witches, του Ian Wahl.

Γλυκύτατο, πανέμορφο και παλιό βιβλίο.

Μάγισσες υπάρχουν πολλές, αλλά η μικροσκοπική οικογένεια μαγισσών είναι μία.

Και οι μικρές, μικρούλες μάγισσες προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν ένα σπίτι να τους ταιριάζει.

Όμως όταν είσαι τόσο μικρός όλα μοιάζουν δύσκολα...

Μέχρι που βρίσκουν ένα μικρό σπιτάκι...

Κι ένα συμπαθητικό ποντίκι στην τρύπα του.

Έτσι, χωρίς πολλά πολλά, το ποντίκι και οι μικρές, μικρούλες μάγισσες θα γίνουν οικογένεια.

Μας αρέσουν τόσο πολύ οι μικρούλες μάγισσες! Τις διαβάζουμε αυτές τις μέρες ανελλιπώς πριν τον ύπνο. Να και η δική μας μικρούλα μάγισσα, ένα παλιό playmobil από τα δικά μας παιδικά χρόνια με τη Χαρά.

Κι επειδή μας αρέσουν οι κολοκύθες, και οι μάγισσες, και τ' αστεία, και η φαντασία, και οι στολές, και οι γιορτές, και καθετί που κάνει τους ανθρώπους να διασκεδάζουν...

Χαρούμενη Πέμπτη! 

Δυο επισκέψεις στη βιβλιοθήκη

Ε λοιπόν δεν είχα ιδέα ότι πέντε λεπτά απ' το σπίτι των γονιών μου στην Αθήνα, το σπίτι όπου πέρασα σχεδόν ολόκληρη τη ζωή μου, είναι η δημοτική βιβλιοθήκη Ζωγράφου. Όλα τα χρόνια δεν είχα ιδέα. Και τώρα που δεν μένω πια εδώ, τώρα, μέσα στις τρεις περίπου εβδομάδες που είμαστε στην Αθήνα, πήγαμε με τη Σταυρούλα τρεις φορές. 

Είναι καλή αυτή η βιβλιοθήκη. Είναι πιο πλούσια από της Άνω Πόλης στη Θεσσαλονίκη κι απ' του Λιτοχώρου. Έχει και καινούργια βιβλία. Έχει και ποικιλία για μικρά παιδάκια.

Διαβάσαμε εκεί, καθισμένες (ή ξαπλωμένες) στο πάτωμα. Πήραμε βιβλία στο σπίτι.

Είναι υπέροχο να βρίσκουμε πάντα μια βιβλιοθήκη, όπου κι αν πάμε. 

Από την πρώτη μας επίσκεψη:

Ο αδερφός μου είναι γκρινιάρης:

Ένα παλιό βιβλίο που είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν κυκλοφορεί πια. Υπήρχαν άλλα 2-3 με τους ίδιους χαρακτήρες στη βιβλιοθήκη.
Με δυο λόγια, ο Ντόρι θυμώνει με το γκρινιάρη μικρό αδερφό του, τον Γκόκι, όμως όταν νομίζει ότι τον έχασε, καταλαβαίνει πόσο σημαντικός είναι γι' αυτόν.

Το διάλεξε η Σταυρούλα, και, αν και τα σχέδια μου φάνηκαν αρχικά λίγο περίεργα, όπως και οι ελλειπτικοί διάλογοι, σε γενικές γραμμές πήγε καλά. Όταν καταφέραμε να ξεχωρίσουμε ποιός είναι ο Ντόρι και ποιός ο Γκόκι. Που δεν ήταν και τόσο εύκολο από την αρχή.

Πάντως είναι ένα χαριτωμένο βιβλιαράκι, γλυκό και τρυφερό στο τέλος. Και το καλό τέλος μετράει, σωστά;

Ο μπαμπάς μου:

Ένα πανέμορφο βιβλίο του Anthony Browne, με λίγα λόγια και μεγάλες εικόνες, με υπέροχη εικονογράφηση, αστείο και τρυφερό. Για τον απίθανο, ατρόμητο, διασκεδαστικό ήρωα στη ζωή ενός μικρού μικρού παιδιού: το μπαμπά του.

Ο μπαμπάς όλα τα μπορεί. Ο μπαμπάς δεν φοβάται τίποτα και σε τίποτα δεν κάνει πίσω.

Το καλύτερό του όμως είναι που έχει πλάκα. Και κυρίως...

Που έχει αυτή τη μεγάλη ζεστή αγκαλιά. Που αγαπάει το παιδάκι του.
Α, πολύ μου άρεσε αυτό το βιβλίο. Πάρα πολύ...

Το βιβλίο της ζούγκλας:

Είχα γράψει εδώ για μια σειρά βιβλίων που έχουμε από παιδιά, μικρά βιβλιαράκια από ταινίες της Disney, με κείμενο κάπως παράξενο και λίγο ποιητικό, με διαστάσεις φιλικές για παιδικά χεράκια.

Στη βιβλιοθήκη έχει μερικά βιβλιαράκια απ' αυτή τη σειρά, ένα-δυο που έχουμε και τρία-τέσσερα που δεν έχουμε. Την πρώτη φορά που πήγαμε, το Βιβλίο της ζούγκλας ήταν το πρώτο πράγμα που διάλεξε η Σταυρούλα.

Το διαβάσαμε και το ξαναδιαβάσαμε, κι ακόμα στα παιχνίδια της αναφέρει τους ελέφαντες που κάνουν παρέλαση και το τραγουδάκι τους: "Είμαστε στρατός/ πολύ δυνατός...."

Απ' όλες τις ταινίες της Disney που έχω δει, το βιβλίο της ζούγκλας είναι απ' τις πολύ αγαπημένες μου. Κυλάει κάπως αργά και χωρίς καταιγιστική δράση, αλλά έχει συμπαθέστατους ήρωες και υπέροχα τραγούδια.

Τα μαγικά μολύβια από τη Μαγιόρκα:

Ένα παιδικό βιβλίο με αρκετά λόγια, που διάλεξα για να διαβάσω εγώ. Πολλές φορές το συζητήσαμε με τη φίλη μου τη Νίκη, που το είχε διαβάσει μικρή κι ήθελε να βρει τα μολύβια και να ζωγραφίσει μ' αυτά, κι έτσι όταν το είδα στο ράφι μου έκλεισε το μάτι.

Η θεία του Γιώργου πάντα του φέρνει δώρο ένα χρωματιστό μολύβι. Όμως μετά το ταξίδι της στη Μαγιόρκα του φέρνει ένα ολόκληρο σετ χρωματιστά μολύβια που είναι στ' αλήθεια μαγικά: ό,τι ζωγραφίσεις μ' αυτά γίνεται αληθινό. Κι έτσι ο Γιώργος με τα μαγικά μολύβια ταξιδεύει...

Χάρη σ' αυτά έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον Αμογκό, ένα αγόρι απ' την Αφρική που θα γίνει καλός του φίλος, και μαζί να βρεθούν στα πιο απίθανα μέρη. Ακόμα και σ' ένα διαστημόπλοιο που θα τους οδηγήσει στον Α3, ένα αγόρι -εξωγήινο, που -παρόλο που εξωτερικά δεν τους μοιάζει- στην πραγματικότητα είναι ένα παιδί όπως αυτοί.

Κι αν όλα αυτά είναι ένα όνειρο, κι αν τα μαγικά μολύβια δεν υπάρχουν στ' αλήθεια, αυτό μένει στο τέλος απ' το βιβλίο: Τα παιδιά είναι πάντα, παντού, παιδιά.

Από τη δεύτερή μας επίσκεψη στη βιβλιοθήκη φέραμε στο σπίτι αυτά:

Η κόκκινη κοτούλα:

Σ' αυτό το αληθινά σύντομο βιβλιαράκι, η αγαπημένη συγγραφέας των εφηβικών μου χρόνων, η Ζωρζ Σαρή (στ' αλήθεια της αξίζει ένα κανονικό αφιέρωμα), διηγείται ένα λαϊκό παραμύθι για την εργατικότητα. Την ιστορία της κόκκινης κοτούλας, που έφτιαξε το ψωμάκι της χωρίς βοήθεια από τις τεμπέλες φίλες της και απόλαυσε τους καρπούς των κόπων της.
Στη Σταυρούλα δεν άρεσε η κόκκινη κοτούλα. Τη διαβάσαμε 3-4 φορές όλες κι όλες. Είναι από κείνα τα βιβλία που απλώς δεν της κάθονται καλά από την αρχή. Πάω πάσο...

Το βιβλίο της ειρήνης (The Peace Book), του Τοντ Παρ:

Είχα γράψει εδώ για το βιβλίο μας του Τοντ Παρ που μάγεψε την Ισαβέλλα. Τα έντονα χρώματα και τα μεγάλα σχήματα, τα απλά σχέδια που κάνουν την εικονογράφησή του μοναδική. Αυτή τη φορά βρήκαμε ένα βιβλίο που έχει και ένα εξίσου απλό και μοναδικό και τεράστιο θέμα, μια πολυδιάστατη απάντηση στο μεγάλο ερώτημα "τι είναι ειρήνη".

Πώς μιλάς για την ειρήνη σε μικρά, μικρούτσικα παιδάκια;
Το βιβλίο μιλάει για την ειρήνη ήσυχα και γλυκά, και το μήνυμα της αγάπης και της συμφιλίωσης είναι διάχυτο απ' την αρχή ως το τέλος του. Κι η Σταυρούλα, που μέχρι τώρα νόμιζε ότι Ειρήνη είναι απλά ένα όνομα, ανακάλυψε ότι ειρήνη είναι να κάνεις καινούργιους φίλους, να φυτεύεις ένα δέντρο, να έχουν όλοι ένα σπίτι, να χαζεύεις το χιόνι, να υπάρχει αρκετή πίτσα για όλους τους ανθρώπους, να φοράς διαφορετικά ρούχα, να γεννιούνται μωρά, να είσαι ελεύθερος ή να είσαι ο εαυτός σου.

Αμήν.

Κουνελάκι μου, κουφετάκι μου (bunny my honey):

Ένα πανέμορφο, τρυφερό βιβλιαράκι, με απλή, απλούστατη υπόθεση (το λαγουδάκι που χάνεται στο δάσος και η μαμά του το βρίσκει) και φανταστική εικονογράφηση.
Όχι μόνο άρεσε στη Σταυρούλα, αλλά κράτησε το ενδιαφέρον και των δυο κοριτσιών καθώς τους το διάβαζε η γιαγιά τους ένα μεσημέρι...

Είναι ίσως για λίγο πιο μικρά παιδάκια (από τη Σταυρούλα, όχι την Ισαβέλλα, χο χο χο), όμως είναι όμορφο καμιά φορά να ξαναγυρνάς σε πιο απλά αναγνώσματα, εύκολα και ξεκούραστα, πριν προχωρήσεις στα άλλα...

Εξάλλου... αυτό το βιβλίο στάζει μέλι! Πώς να μην το αγαπήσουμε;

Ντάμπο:

Κι άλλη νοσταλγία σε στυλ Disney... Αυτή τη φορά αφήσαμε το Μόγλη και πήραμε το Ντάμπο, άλλη υπέροχη ταινία κι αυτή, άλλο ένα αγαπημένο βιβλιαράκι για την ευαίσθητη μικρούλα μας. Ακόμα και τώρα, που το έχουμε επιστρέψει, την ώρα που παίζει λέει τουλάχιστον τέσσερις φορές τη μέρα "κυρία Τζάμπο"...

Είναι στ' αλήθεια αξιολάτρευτος ο μικρός ελέφαντας. Κι η φυλάκιση της μαμάς του, και η μοναξιά του, τόσο συγκινητική. Περάσαμε ώρες και ώρες να συζητάμε γιατί κλείσανε την κυρία Τζάμπο στο κλουβί.

Το διαβάζαμε σίγουρα κάθε μέρα. Και το βράδυ. Το ξεκινούσαμε κάθε βράδυ την ώρα του ύπνου, λίγες φορές το τελειώναμε. Έχει αρκετά λόγια και την έπαιρνε ο ύπνος. Όμως θα έλεγα πως απ' όλα αυτά τα βιβλία, ο Ντάμπο ήταν το αγαπημένο της. Ίσως να της δείξω λίγη απ' την ταινία... ίσως... αν θέλει.

Τώρα όλα αυτά τα βιβλία έχουν επιστρέψει στη βιβλιοθήκη. Στο σπίτι έχουμε την τρίτη φουρνιά, όμως αυτή θα ακολουθήσει σε άλλη ανάρτηση. Τώρα τα κορίτσια κοιμούνται κι εγώ -που είμαι λίγο άρρωστη από χθες- πρέπει να ακολουθήσω.
Καληνύχτα... απλά...
Με λίγη νεραϊδόσκονη.