Το κέικ

Στην οικογένειά μας μαγειρεύει ο Παναγιώτης. Εγώ δεν μαγειρεύω, παρά μόνο κάτι μακαρόνια και φακές και αυγά βραστά (λέμε τώρα), απλώς για να φάμε και όχι από χόμπι και χωρίς να το ψάχνω και χωρίς να με διασκεδάζει η όλη διαδικασία (που αντιθέτως, μάλλον με αγχώνει). Ειδικά όταν είμαι μόνη με τα κορίτσια και πρέπει να μαγειρέψω (που ισχύει κάθε φορά που μαγειρεύω, γιατί αλλιώς είναι ο Παναγιώτης στο σπίτι, οπότε μαγειρεύει εκείνος), το πράγμα για ευνόητους λόγους δυσκολεύει παραπάνω. Κι αν η Σταυρούλα είναι πρόθυμη (τις περισσότερες φορές) να βοηθήσει, δεν ισχύει το ίδιο με την Ισαβέλλα, που μου τραβάει το μπατζάκι, φωνάζει, με κοιτάζει παρακαλεστά και η υπόθεση καταλήγει... άστα βράστα (κυριολεκτικά). 

Πού θέλω να καταλήξω; Εμ, στο ότι έχω μεν ένα τετράδιο στο οποίο αντιγράφω μια στο τόσο κάτι συνταγές (κυρίως γλυκών) που βρίσκω σε άσχετες πηγές του ίντερνετ (όπως blog βιβλίων) και εκτελώ (μπαμ και κάτω) ακόμα πιο σπάνια (έχω κάνει περίπου τις μισές από μία φορά), με συχνότητα δηλαδή πέντε το χρόνο κατά προσέγγιση (και πολλά λέω), αλλά από βιβλία μαγειρικής... δεν σκαμπάζω. Δεν θα αγόραζα βιβλίο για να διαβάσω συνταγές, πόσο μάλλον τεχνικές, κι όμως σήμερα έχω να σας δείξω ένα βιβλίο μαγειρικής (εντάξει, όχι ακριβώς, αλλά τουλάχιστον κατά το ήμισυ). Όχι μόνο αυτό, αλλά και μια συνταγή του (που εκτελέσαμε -πίου!- με τρομερή επιτυχία). 

Νομίζω πως από τα χιλιάδες βιβλία που έχω αγοράσει στη ζωή μου, μόνο δύο ήταν βιβλία μαγειρικής. Το ένα ήταν δώρο για τον Παναγιώτη και είχε συνταγές βγαλμένες από παραμύθια. Το άλλο, που το αγόρασα πρώτο, πριν δυο-τρια χρόνια, είναι αυτό: Mary Poppins in the Kitchen, της Pamela Travers.
A Cookery Book with a Story.
Εννοείται.

Ξέρετε πώς τρελαίνομαι για τη Μαίρη Πόπινς, ε; Το έγραφα και πριν δύο χρόνια: η σειρά των βιβλίων και η ταινία, παρόλο που είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, είναι απ' τις μεγάλες και διαχρονικές αγάπες μου τόσο στον κόσμο της λογοτεχνίας όσο και του σινεμά.
Θα διάβαζα οτιδήποτε έχει σχέση με τη Μαίρη Πόπινς.
Θα μαγείρευα, αν αυτό κάνει η Μαίρη Πόπινς.
Τέτοια αγάπη.

Εκτός από τα έξι βιβλία με τις ιστορίες της Μαίρης Πόπινς (κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποταμός, το πέμπτο και το έκτο σε έναν τόμο, και είναι πανέμορφα, με την αυθεντική εικονογράφηση), αγόρασα λοιπόν και το βιβλίο μαγειρικής. Που στο πρώτο μισό του είναι μια όμορφη ιστορία, ντυμένη με μεγάλες πανέμορφες εικόνες από τη Mary Shepard, την εικονογράφο και των υπόλοιπων βιβλίων δηλαδή. Η ιστορία εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της παραμονής της Μαίρης Πόπινς στο σπίτι των Banks, οι γονείς πρέπει να φύγουν για μια βδομάδα, η μαγείρισσα επίσης, η Μαίρη Πόπινς αναλαμβάνει το μαγείρεμα.

Με τη βοήθεια των φίλων της, που είναι γνωστοί χαρακτήρες όπως η κυρία με τα πουλιά, ο Ναύαρχος Μπουμ, η κυρία Κόρυ, ο κύριος Turvy και εμφανίζονται από ένας σε κάθε κεφάλαιο (κάθε κεφάλαιο και μια μέρα της εβδομάδας), η Μαίρη φέρνει σε πέρας την αποστολή τέλεια (practically perfect in every way). 

Τα παιδιά όχι μόνο δεν μένουν νηστικά, αλλά διασκεδάζουν και μαθαίνουν μαζί.

Και όταν οι γονείς επιστρέφουν, τους περιμένει μια όμορφη έκπληξη!

Το δεύτερο μισό του βιβλίου είναι συνταγές. Αληθινές συνταγές, όμως απλές, αφού απευθύνονται σε παιδιά, και στολισμένες εδώ κι εκεί με εικόνες.

Υπάρχουν συνταγές για γλυκά και αλμυρά πιάτα, κάποιες από τις οποίες εμφανίζονται μέσα στην ιστορία.

Πουτίγκες, μπισκότα, πίτες και κέικ κυριαρχούν. Οι γεύσεις είναι περισσότερο βρετανικές. Βρίσκεις όμως και πιο απλά πράγματα, όπως dressing για σαλάτα, ή φρουτοσαλάτα (όταν πριν λίγες μέρες με έπιασε ξαφνικά η όρεξη να κάνω κάτι απ' το βιβλίο, γιατί βρε αδερφέ, το είχα τόσα χρόνια και δεν είχα μαγειρέψει ποτέ τίποτα απ' αυτό, παραλίγο να κάνω κάτι τέτοιο -μετά όμως το σκέφτηκα, αποφάσισα πως θα ήταν τελείως ξεφτίλα και καλύτερα να έκανα ένα κέικ)...

Διάλεξα ένα κέικ, λοιπόν, γιατί μ' αρέσουν τα κέικ, και φαινόταν εύκολο, και είχε την υπέροχα ανοιξιάτικη ονομασία Easter Cake. Και η Μαίρη Πόπινς είναι για μένα άρρηκτα συνδεδεμένη με την άνοιξη. Αφήστε που είναι και επίκαιρο, μέρες που έρχονται...

Το κάναμε χθες το πρωί, η πολύτιμη βοηθός μου Σταυρούλα τα έκανε σχεδόν όλα μόνη της, ενώ εγώ ισορροπούσα στο γοφό μου την Ισαβέλλα, που ήθελε να ζουλήξει τ' αυγά, να βάλει το χεράκι της στο μπολ με τη ζάχαρη και ν' ανοίξει με τα τρία και μοναδικά κάτω δόντια της το μπουκαλάκι με το εκχύλισμα αμυγδάλου.

Εντάξει, θα το κάνω σωστά: σαν καλό κορίτσι, θα σας γράψω και τη συνταγή.

Easter Cake λοιπόν, από τις συνταγές της Mary Poppins
6 μεγάλα αυγά 
1 κούπα ζάχαρη
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα αμυγδάλου 
1 κούπα κοσκινισμένο αλεύρι για όλες τις χρήσεις -λέει κοσκινίστε πρώτα και μετά μετρήστε, (εννοείται δεν το κοσκίνισα, σςςς...)
6 κουταλιές της σούπας λιωμένο βούτυρο (πόσο φουσκωτές ο Θεός κι η ψυχή μας)

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. 
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε τη φόρμα. 
Χτυπάμε τ' αυγά (λέει για 5 λεπτά) μέχρι να γίνουν αέρινα και ανοιχτοκίτρινα. Σταδιακά προσθέτουμε τη ζάχαρη και συνεχίζουμε να χτυπάμε, λέει ότι είναι σκληρή δουλειά και θα πάρει 15-20 λεπτά, αν έχετε μίξερ τόσο το καλύτερο (φυσικά τα βάλαμε στο μίξερ, το να χτυπάω 20 λεπτά τ' αυγά ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία)
Προσθέτουμε το εκχύλισμα αμυγδάλου μέχρι τ' αυγά να τριπλασιαστούν σε όγκο. 

Μέχρι εδώ πάει καλά. Τα βάλαμε όλα στο μίξερ και χτυπιόντουσαν, κάναμε και βόλτες γύρω γύρω, περιμέναμε να χτυπηθούν κι άλλο, τέλος πάντων τ' αυγά έγιναν όντως τριπλάσια. Μετά λέει:
Διπλώνουμε το αλεύρι πολύ απαλά και προσεκτικά, και στο τέλος το λιωμένο βούτυρο, πολύ απαλά. 
Βάζουμε το μίγμα προσεκτικά στη φόρμα με κουτάλι και ψήνουμε στη μεσαία σχάρα του φούρνου για 35 λεπτά. 
Και πάνω κάτω αυτό είναι το πασχαλινό κέικ.

Εντάξει, σοβαρά τώρα, ήθελα να τα κάνω όλα σωστά. Μόνο που, ως άσχετη που είμαι, δεν κατάλαβα τι σημαίνει "διπλώνουμε το αλεύρι" και το "απαλά" το παρεξήγησα φαίνεται, γιατί συνέχισα να τα χτυπάω όλα "απαλά" στο μίξερ. Κι αυτός, όπως μου εξήγησε αργότερα ο Παναγιώτης, ήταν ο λόγος που το κέικ δεν φούσκωσε (αφού δεν είχε και baking powder ή άλλη φουσκωτική ουσία). Τ' αυγά θα το φούσκωναν κι εγώ τους έκοψα τη φόρα.
Η αλήθεια είναι πάντως ότι μέσα στο φούρνο είχε φουσκώσει. Όταν το έβγαλα ήταν που έκατσε κι έγινε σαν στραβοπατημένη σαγιονάρα.  

Ευτυχώς το φωτογράφισα πριν έρθει στα χειρότερά του (μετά έκατσε κι άλλο).

Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι, παρόλο που βγήκε κάπως στραβοχυμένο (και λιγουλάκι άψητο), ήταν καλούλι. Το πιο πολύ το φάγαμε από χθες.

Η Σταυρούλα ήταν πολύ περήφανη που το έφτιαξε. Μετά το φαγητό, αγωνιούσε να το δοκιμάσει ο μπαμπάς της.
"Έφαγες κέικ; Έφαγες; Σ' αρέσει; Σ' αρέσει;"
"Μμχμμμ..."
Και μετά:
"Αχά, ναι, μ' αρέσει πολύ", της είπε εκείνος, που δεν λέει ποτέ ψέματα... 

Μαίρη Πόπινς!

Σήμερα, ανεπίσημα και απροειδοποίητα, ήρθε στη Θεσσαλονίκη η άνοιξη. Ήταν το πρώτο πρωινό αληθινά ζεστό και καθαρό, το πρώτο ήσυχο και γελαστό απόγευμα.
Ξέρω πως θα ξανάρθουν κρύες μέρες, μα κάθε χρόνο περιμένω αυτή την πρώτη μέρα της άνοιξης.

Καταλαβαίνεις την άνοιξη όταν έρχεται. Υπάρχει μια αλλαγή στον αέρα.
Μια ηρεμία.
Μια απροσδιόριστη ελαφρότητα.
Σαν ένα βάρος που σηκώνεται απαλά, ένα βάρος που ούτε ήξερες πως υπήρχε.

Γιορτάσαμε την πρώτη μέρα της άνοιξης με μια μεγάλη πρωινή βόλτα. Βγάλαμε τα μπουφάν μας και περπατήσαμε κάτω απ' τον ήλιο, η μαμά μου, η κόρη μου κι εγώ. Πήγαμε στην παιδική χαρά που ήταν πιο γεμάτη από ποτέ και παίξαμε μέχρι τελικής πτώσεως. Κούνιες, τσουλήθρα, τρεχαλητά (όσο μπορεί να τρέξει ένα μωρό που έμαθε να περπατάει πριν τρεις βδομάδες), αγκαλιές σε παιδάκια, επίθεση στα παιχνίδια των παιδιών, βόλτα με το πατίνι ενός μπόμπιρα, κι άλλη κούνια, τάισμα περιστεριών, αλογάκι, κι άλλη τσουλήθρα, κι άλλα τρεχαλητά... Φύγαμε σε κατάσταση ημιλιπόθυμη απ' την κούραση (αγκαλιά και θηλάζοντας με μισόκλειστα βλέφαρα) αλλά με κατακόκκινα μάγουλα, ιδρωμένα μαλλιά και βαθιά ικανοποιημένες, που αξιοποιήσαμε στο έπακρο το πρωινό μας και τιμήσαμε την άνοιξη.

Τα 4 πρώτα βιβλία της σειράς

Τώρα, με τη γλυκιά κούραση μιας τέτοιας ανοιξιάτικης βόλτας να με τυλίγει δεν μπορώ παρά να γράψω δυο λόγια για ένα βιβλίο που μυρίζει άνοιξη, πάνω στο οποίο βασίστηκε μια ταινία που μυρίζει άνοιξη, τουλάχιστον για μένα. Τη Μαίρη Πόπινς. Θα μου πείτε, γιατί άνοιξη; Δεν ξέρω. Χαζοί λόγοι. Ίσως γιατί την ταινία (από εκεί γνώρισα τη Μαίρη Πόπινς) την είδα πρώτη φορά Πάσχα. Ίσως γιατί είναι ένα βιβλίο για νταντάδες και βόλτες στο πάρκο και βόλτες στ' αστέρια και λούνα παρκ που ζωντανεύουν και μαγεία και όνειρα. Ίσως γιατί αυτή τη νταντά-μάγισσα την έφερε στο Λονδίνο, στην οδό των Κερασιών, στο σπίτι των Μπανκς, ο ανατολικός άνεμος. Όμως είναι γεγονός. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο, για μένα η Μαίρη Πόπινς είναι χαρακτήρας της άνοιξης.

Πάμελα Τράβερς

Δημιουργός της είναι η Πάμελα Τράβερς (αληθινό όνομα Helen Goff-άσχετο και η άχρηστη πληροφορία της ημέρας) και οι περιπέτειές της εκτείνονται σε 8 βιβλία. Έχω τα 5 που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποταμός (για την ακρίβεια τα 6, αφού το πέμπτο και το έκτο είναι μαζί σε έναν τόμο):
Μαίρη Πόπινς
Η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει
Η Μαίρη Πόπινς ανοίγει την πόρτα
Η Μαίρη Πόπινς στο Πάρκο
Η Μαίρη Πόπινς στην οδό των Κερασιών
Η Μαίρη Πόπινς και στο διπλανό σπίτι.
(Κλικ εδώ για όλες τις εκδόσεις της Μαίρη Πόπινς που κυκλοφορούν στα ελληνικά!)
Στα πρώτα τρία βιβλία, η Μαίρη Πόπινς έρχεται, αναλαμβάνει το ρόλο της νταντάς, ζει κάποιες περιπέτειες με τα παιδιά και φεύγει. Τα υπόλοιπα απλώς εξιστορούν κι άλλες περιπέτειες από τις τρεις αυτές επισκέψεις της, αφού η ίδια η συγγραφέας δήλωσε: "δεν μπορεί να έρχεται και να φεύγει για πάντα".

Μαίρη και Μπερτ, στην ταινία

Τα διάβασα πριν αρκετά χρόνια, μαζεμένα και αφού είχα δει την ταινία του 1964, με τη λατρεμένη μου Τζούλι Άντριους στον ομώνυμο ρόλο. Την ταινία τη λάτρευα, και στην αρχή τα βιβλία με χάλασαν λίγο. Όχι γιατί δεν είχαν και πολύ μεγάλη σχέση με τις περιπέτειες της ταινίας (αυτό είναι δα πολύ συχνό στις μεταφορές), ούτε γιατί ξαφνικά από δύο τα παιδιά των Μπανκς έγιναν πέντε (ναι, ήταν πέντε, τα δυο μωρά δίδυμα!), αλλά γιατί ο χαρακτήρας της Μαίρης Πόπινς, που την αγαπούσα τόσο... αααχ, ο χαρακτήρας της Μαίρης Πόπινς... Ε, λοιπόν, στα βιβλία παρουσιάζεται πολύ πιο αυστηρός, λιγότερο ευγενικός και καλοσυνάτος, και ΛΙΓΑ λέω.


Ω ναι, αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Η Μαίρη Πόπινς των βιβλίων δεν είναι γλυκιά και τρυφερή. Μαλώνει τα παιδιά, τα ειρωνεύεται, ρουθουνίζει, μιλάει απότομα και έχει μόνιμα στο πρόσωπό της μια περιφρονητική-επικριτική έκφραση. Στην αρχή δεν μπορούσα να το συγχωρέσω στην κυρία Τράβερς -και να σκεφτεί κανείς ότι στο δικό της μυαλό γεννήθηκε ο χαρακτήρας. Τη σ*%#$α!!! σκεφτόμουν έξω φρενών την ώρα που διάβαζα (για την Πόπινς το σκεφτόμουν, όχι για την Τράβερς), πώς είναι δυνατόν να φέρεται έτσι στα κακόμοιρα τα παιδιά; Και είναι δυνατόν αυτά, παρόλα αυτά, να την αγαπάνε; Δυσπιστία. Όμως ήταν δυνατόν. Τα παιδιά την αγαπάνε και καθώς συνεχίζω να διαβάζω, μαθαίνω να την αγαπάω κι εγώ. Γιατί η νταντά τους είναι μάγισσα. Κοντά της τα αντικείμενα ζωντανεύουν, η βαρύτητα καταρρίπτεται, τα ζώα μιλούν. Στο πρώτο βιβλίο πάει τα παιδιά ταξίδι το γύρο του κόσμου, κάνουν πάρτι τσαγιού στο ταβάνι και γενεθλίων στο ζωολογικό κήπο, βλέπουν αστέρια από μελόψωμο να κολλιούνται στον ουρανό. Στο τρίτο μιλούν μ' ένα άγαλμα που ζωντανεύει και κάνουν γιορτή κάτω απ' τη θάλασσα. Κι άλλα τέτοια. Κι ας μην το παραδέχεται ποτέ. Ο ουρανός δεν είναι όριο για τη Μαίρη Πόπινς. Οι περιπέτειες που ζουν τα παιδιά μαζί της μοιάζουν με όνειρα. Είναι παρατραβηγμένες και χωρίς λογική. Είναι παραμυθένιες.

Δεύτερος και πιο σημαντικός λόγος για να την αγαπήσουμε παρά την ιδιοτροπία της, η Μαίρη Πόπινς των βιβλίων μπορεί να φαίνεται κακιά, αλλά δεν είναι. Ξέρει πότε να μιλήσει απαλά. Ξέρει πότε να κοιτάξει τρυφερά. Σπουδαία τα λάχανα, θα μου πείτε, όταν σε ολόκληρο το βιβλίο μας έχει ταράξει στα ρουθουνίσματα. Όμως για τα παιδιά φαίνεται να είναι αρκετό. Είναι ένας ώμος πάνω στον οποίο μπορείς να κοιμηθείς όταν κουραστείς. Μπορεί να χειριστεί μια κρίση και είναι πάντα εκεί -χμ, εκτός απ' όταν φεύγει. Και τις στιγμές που φεύγει, τότε είναι που φαίνεται πως στ' αλήθεια στενοχωριέται, πως στ' αλήθεια αγαπάει τα παιδιά. Οι στιγμές που φεύγει είναι σχεδόν συγκινητικές. Σβήστε το σχεδόν. Και καταλήγω πως η Μαίρη Πόπινς των βιβλίων απλώς δεν είναι τόσο... εκδηλωτική. Εντάξει, πολλοί άνθρωποι δεν είναι. Στο τέλος-τέλος, την έχω συγχωρέσει κι ας μην συγκρίνεται μ' αυτή τη γλυκιά φατσούλα:

Julie Andrews

Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι, νομίζω, το τρίτο: Η Μαίρη Πόπινς ανοίγει την Πόρτα. Οι ιστορίες του είναι πολύ όμορφες, ειδικά το Μαρμάρινο Αγόρι. Το μικρό άγαλμα που λέει στα παιδιά την ιστορία του με ακολουθεί χρόνια. Νομίζω πως το έχω δει στο Λονδίνο. Ή τουλάχιστον βρήκα κάποιο που του έμοιαζε, σ' ένα πράσινο πάρκο. Ακόμα, μου θυμίζει λιγάκι, πολύ λίγο, το αναιδέστατο αγαλματάκι στην πλατεία Ναυαρίνου, δίπλα στην παιδική χαρά που πήγαμε σήμερα. Από την πρώτη στιγμή που το είδα εδώ στη Θεσσαλονίκη το είχα σκεφτεί. Και σήμερα, που η μέρα ήταν λες και πηδήξαμε μέσα στη ζωγραφιά του Μπερτ....

.... και περνούσαμε δίπλα απ' τ' αγαλματάκι γυρίζοντας στο σπίτι, μέσα στη γλυκιά ευδαιμονία της ανοιξιάτικης λιακάδας, σκέφτηκα πάλι, για μια στιγμή, όπως κάθε φορά, το μικρό Νηλέα. Όχι, το αγαλματάκι του βιβλίου δεν είναι αναιδέστατο. Είναι όμως, σαν αυτό στο Ναυαρίνο, μικρούλι και θαλασσινό και πολύ μόνο, και κάποτε, τότε που διάβαζα πρώτη φορά τα βιβλία, το είχα δει στ' όνειρό μου. Το όνειρο δεν το θυμάμαι, έχει μείνει μόνο η αίσθησή του κάπως αόριστη. Ξέρω όμως πως ήταν πολύ γλυκό και θλιμμένο και γεμάτο αγάπη, και πως δεν ήθελα να ξυπνήσω.