Μεταμεσονύχτια αναγνώσματα...

Τις τελευταίες εβδομάδες, οι νύχτες είναι μεγάλες. Ο ύπνος λιγοστεύει και τη θέση του παίρνει η νυχτερινή φροντίδα ενός ή και δύο ή και τριών μωρών, που ξαφνικά δε νυστάζουν, ζητούν γάλα (κάποια) και αγκαλίτσες (όλα), τίποτ' άλλο βασικά εκτός από γάλα και αγάπη. Εγώ νυστάζω, κουτουλάω απ' τη νύστα, μα  είμαι ευγνώμων για τις νύχτες, γιατί ξέρω πως είναι κι αυτές μια προέκταση της μέρας μας. Είναι λίγος ακόμα χρόνος που περνάμε μαζί. Τα μάγουλά τους είναι απαλά, τα χεράκια τους ζεστά και τρυφερά. Τα βλέφαρά τους τόσο όμορφα όταν ανοιγοκλείνουν αργά, λίγο πριν έρθει και πάλι ο ύπνος. 

Και τότε, εκεί πάνω στο κομοδίνο μου, περιμένουν τα βιβλία. Εκεί που τελειώνουν τα κλάματα και η φροντίδα, εκεί που μένω μόνη με τον μικρούλη να τον ταΐζω και να πασχίζω με κάθε τρόπο να μείνουν τα μάτια μου ανοιχτά, ενώ εκείνος βλέπει ήδη τα δικά του μωρουδίσια όνειρα, τα βιβλία έρχονται. Στις τρεις ή στις πέντε το πρωί, ένα βιβλίο ανοιχτό μπροστά μου είναι η μόνη ελπίδα που έχω για να μείνω ξύπνια λίγο ακόμα. Και πιο πολύ απ' όλα, το Kindle μ' έχει σώσει -φωτίζει μόνο του στο σκοτάδι και δεν χρειάζεται να κάνω προσπάθεια να το κρατήσω ανοιχτό στη σελίδα που θέλω. 

Έντυπα ή ηλεκτρονικά, τρία βιβλία που διάβασα τις τελευταίες εβδομάδες...  

Μαγεία σε μικρές δόσεις (A Dash of Magic): 

Είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς Το μαγικό ζαχαροπλαστείο (σας έλεγα για το πρώτο μέρος εδώ) της Kathryn Littlewood, που ακολουθεί την οικογένεια Bliss σε μια απίθανη περιπέτεια στην προσπάθεια να πάρουν πίσω το μαγικό τους τσελεμεντέ (κλεμμένο από τη θεία Λίλι στο πρώτο βιβλίο). Η Ρόουζ, η δωδεκάχρονη πρωταγωνίστρια, βρίσκεται αντιμέτωπη με την αδίστακτη θεία της σ' έναν ξακουστό διαγωνισμό μαγειρικής στο Παρίσι, με τη μυστική συμφωνία όποιος κερδίσει να πάρει τον τσελεμεντέ. Ολόκληρη η τρελούτσικη οικογένειά της τη στηρίζει. Κι όταν για να πάρουν τα μυστικά μαγικά υλικά που χρειάζονται για να γίνουν οι συνταγές τους πραγματικά ξεχωριστές χρειάζεται να χορέψουν με gargoyles της Παναγίας των Παρισίων, να μιλήσουν με το φάντασμα της Μαρίας Αντουανέτας στις κατακόμβες και το πορτρέτο της Μόνα Λίζα στο Λούβρο ή να πετάξουν πάνω απ' την κορυφή του Πύργου του Άιφελ, καταλαβαίνετε ότι η αξιολάτρευτη οικογένεια Μπλις πηγαίνει το διαγωνισμό ένα επίπεδο παραπάνω από ένα απλό masterchef. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το βιβλίο το αγαπώ πολύ. Όπως και το πρώτο μέρος της σειράς, είναι γεμάτο περιπέτεια, χιούμορ και μαγεία. Είναι ένα διασκεδαστικό, γρήγορο ανάγνωσμα, ένα έξυπνο και γλυκό βιβλίο που σε αφήνει πολλές φορές να χαμογελάς.

Η σιδερένια δοκιμασία (The Iron Trial):

Ένας μαγικός κόσμος, ένα αγόρι σ' ένα μυστηριώδες μαγικό σχολείο. Κάνει τα πάντα για να μην τον δεχτούν, μα καθώς φαίνεται είναι γραφτό. Το Ματζιστέριουμ συνδέεται με τον ίδιο, με την ιστορία της οικογένειάς του, με το παρελθόν και το μέλλον του. Καθώς η σχολική χρονιά προχωράει, το αγόρι αλλάζει. Για πρώτη φορά κάνει φίλους, ανακαλύπτει πράγματα στα οποία είναι καλός, μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό του που θα τον συγκλονίσουν.
Και μόνο τα ονόματα της Χόλι Μπλακ και της Κασάντρα Κλερ πλάι πλάι μοιάζουν να υπόσχονται πολλά γι' αυτό το βιβλίο. Στην πραγματικότητα, ενώ πίστεψα ότι με ενθουσίαζε, δυσκολεύτηκε λίγο να με αγγίξει πραγματικά. Ίσως γιατί δεν μπορούσε να μη μου θυμίσει έντονα το Χάρι Πότερ (υπερβολικά έντονα;). Όταν αποφάσισα συνειδητά να σταματήσω τις συγκρίσεις και να δω το καθένα σαν κάτι ξεχωριστό δίνοντας και σ' αυτό το βιβλίο την ευκαιρία που του άξιζε, μου άρεσε πολύ. Είναι καλογραμμένο και περιπετειώδες. Είχε μια καλή ανατροπή στο τέλος και φαίνεται να προετοιμάζει μια καλή συνέχεια για τη σειρά του Ματζιστέριουμ. Για να δούμε...

The Heart is a Lonely Hunter: 

source

Ένα βιβλίο για μεγάλους; Ναι, σωστά. Κι εγώ η ίδια εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου. Αυτό εδώ, που ήταν στη λίστα μου πολύ καιρό, το διάβασα στο Kindle και πραγματικά με ενθουσίασε. Το πρώτο μυθιστόρημα της Carson Mc Cullers που έγραψε σε ηλικία 23 ετών είναι πλέον ένα κλασικό έργο της αμερικάνικης λογοτεχνίας (είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά με τίτλο Η καρδιά κυνηγάει μονάχη αλλά απ' ό,τι φαίνεται η έκδοση έχει καταργηθεί). Αφορά κάποιους από τους ανθρώπους μιας μικρής πόλης του αμερικάνικου Νότου, φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους, βαθιά μοναχικούς -ένα κοριτσάκι που αγαπάει τη μουσική, έναν μαύρο γιατρό, τον ιδιοκτήτη ενός καφέ, ένα θυμωμένο μέθυσο. Στο κέντρο βρίσκεται η φιγούρα του John Singer, ενός κωφάλαλου άντρα που, έχοντας χάσει τον αγαπημένο του φίλο, είναι και ο ίδιος πολύ μόνος αλλά μετατρέπεται στον έμπιστο και την παρηγοριά όλων των υπόλοιπων.
Το βιβλίο είναι υπέροχο. Λυρικό, σκοτεινό, ατμοσφαιρικό. Συγκινητικό, καλογραμμένο, βαθιά ανθρώπινο. Μένει μαζί σου αφού το τελειώσεις. Μένεις μαζί του.

Στην πραγματικότητα, το The Heart is a Lonely Hunter μου άρεσε τόσο πολύ που με οδήγησε σ' ένα resolution σχετικά με τα βιβλία γι' αυτή τη χρονιά: Να προσπαθήσω να διαβάσω λίγο περισσότερα βιβλία για ενήλικες. Τα παιδικά, τα εφηβικά, τα μαγικά βιβλία θα είναι πάντα τ' αγαπημένα μου, αλλά υπάρχουν τόσα μα τόσα υπέροχα βιβλία από κάθε είδος... και -ωιμέ!- τόσο λίγος χρόνος!

Τι (άλλο) διαβάσαμε

Σκόρπιες εικόνες και βιβλία της περασμένης εβδομάδας, αφού στο σύνολό τους είναι πάρα πολλά, και δεν χωράνε εδώ, κι αυτές τις μέρες δεν χωράνε στο μυαλό μου... 

Ειλικρινά δεν μπορώ να πω πόσα κατέβηκαν μόνο σήμερα απ' το ράφι, ξανανέβηκαν, βγήκαν απ' το κουτί, ξαναμπήκαν, απλώθηκαν στο πάτωμα, στο κρεβάτι, στον καναπέ, παντού. Μπορώ μόνο να πω πως, ως γνήσιο και περήφανο σπασικλάκι, αυτό το βρίσκω τέλειο. 

Αυτές τις μέρες απολαμβάνουμε:

Ένα δέμα που ήρθε με το ταχυδρομείο 

...(ευχαριστούμε Ράνια!) με δυο βιβλία γεμάτα αυτοκόλλητα, πριγκίπισσες, νεράιδες και ροζ. 

Ζωγραφίσαμε με στένσιλ φτιάχνοντας όμορφα χάρτινα ρούχα...

...από το βιβλίο Είμαι η πριγκίπισσα των λουλουδιών... 

...και κολλήσαμε άπειρα αυτοκόλλητα στολίζοντας τις χάρτινες πριγκίπισσες...

...ενώ συνεχίσαμε τα αυτοκολλήματα με τις Νεράιδες...



...που περιμένουν κι αυτές να τις ντύσεις και να στολίσεις το περιβάλλον τους.

Η μαμά Ισαβέλλα σε νέες περιπέτειες 

Μόνο αυτή μπορεί ν' αγκαλιάσει τόσο τρυφερά ένα ξύλινο σαλιγκάρι (και εδώ που τα λέμε, μόνο αυτή μπορεί να σκεφτεί να το θηλάσει)...

Monkey see, monkey do

Φυσικά και θα κολλήσει κι εκείνη αυτοκόλλητα, αφού το κάνει η Σταυρούλα. Και θα διαβάσει στη στάση που προτιμάει η Σταυρούλα.

Δίπλα στη Σταυρούλα. Τα βιβλία της Σταυρούλας.

Little Golden Books που κατεβάσαμε μετά από πολύ καιρό απ' το ράφι

Δεν καταφέραμε να τα διαβάσουμε ΟΛΑ (αυτό ήταν το σχέδιο της Σταυρούλας αρχικά), αλλά διαβάσαμε αρκετά από τη στοίβα. Και ξεχωρίσαμε αυτά, που τράβηξαν το ενδιαφέρον και των δύο (ώστε να μπορέσουμε να διαβάσουμε για λίγο και οι τρεις μαζί, ω ευτυχία):

Baby Farm Animals: Αξιολάτρευτη εικονογράφηση του Garth Williams, γεμάτο υπέροχα μωρά ζωάκια, γατάκια, σκυλάκια, παπάκια, κουνελάκια, κυκνάκια και άλλα -άκια. Πάρα πολύ χαριτωμένο βιβλίο.
The Little Red Caboose: Κλασικό, όμορφο βιβλίο μ' εκείνο το παλιομοδίτικο (με την καλή έννοια) στυλ στην εικονογράφηση και το μήνυμα ότι ο τελευταίος μπορεί να έρθει πρώτος. Άσε που τα τρένα είναι πάντα συναρπαστικά.
My Name Is Elmo: Είχαμε γράψει γι' αυτό εδώ, τα κορίτσια τρελαίνονται πάντα γι' αυτό το βιβλίο!
Good Night, Little Dragons: Τι κάνουν οι μικροί δράκοι πριν πάνε για ύπνο; Το καληνύχτισμά τους με λίγα λόγια και εικόνες τόσο αξιολάτρευτες που θέλω να τις κάνω ταπετσαρία. Τέλειο για την ώρα του ύπνου. Τέλειο γενικά.


Βιβλία στο σκοτάδι ή τι διαβάσαμε στο Kindle αυτό τον καιρό

Την ώρα του ύπνου, έχει λίγο καιρό που η Σταυρούλα ζητάει να διαβάσουμε απ' το Kindle. Κι εγώ, που αγαπώ τόσο πολύ το τυπωμένο βιβλίο, παραδέχομαι πως έχει γούστο να διαβάζουμε παρεούλα στο σκοτάδι. Πρώτα θέλει να "διαβάσει" λίγο μόνη της, πηγαίνει μπρος πίσω τις "σελίδες" και ψιθυρίζει τις ιστορίες της, νανουρίζοντας την Ισαβέλλα. Έπειτα της διαβάζω εγώ μέχρι που μου λέει "κοιμήθηκα", μου γυρίζει την πλάτη και την παίρνει ο ύπνος σε δευτερόλεπτα.

Τέσσερα βιβλία της Σταυρούλας, λοιπόν, εύκολα, μικρά βιβλία με κεφάλαια, που τα ζητάει ξανά και ξανά. Η Mrs Noodlekugel (ή "να διαβάσω Νούντε Κούγκε" όπως λέει και η ίδια) και το "Boo's Surprise" είναι τόσο μικρά που μπορεί να τ' ακούσει σε μία δόση. Τα άλλα δύο είναι λίγο μεγαλύτερα και πιο προχωρημένα, όλα όμως το ίδιο διασκεδαστικά -και για εκείνη και για 'μένα.
 Mrs Noodlekugel: Μια παράξενη γλυκιά κυρία σ' ένα παράξενο χαριτωμένο σπιτάκι, που ζει μ' ένα γάτο που μιλάει κι έχει φίλους της τέσσερα ποντικάκια με πρεσβυωπία, είναι, νομίζω η νταντά που θα ήθελε κάθε παιδί. Προσθέστε σ' αυτά ότι φτιάχνει μπισκοτένια ποντικάκια που ζωντανεύουν, και είμαι μέσα! Υπέροχο βιβλιαράκι. Αστείες και μαγικές περιπέτειες που προκαλούν ένα μεγάλο χαμόγελο.
Boo's Surprise: Επίσης μικρό και τρισχαριτωμένο, είναι συνέχεια του Boo's Dinosaur, που όμως δεν είναι διαθέσιμο για το Kindle. Ένα κοριτσάκι κι ο φανταστικός του φίλος, ο δεινόσαυρος, κι όλα αυτά που διηγείται στην οικογένειά της γι' αυτόν. Χιούμορ, φαντασία κι η αθωότητα ενός παιδιού. Πολύ όμορφο!
Κι έπειτα, το New Neighbors for Nora και το Superduper Teddy, δυο βιβλία της φανταστικής σειράς Riverside Kids, με ήρωες τη Νόρα και το μικρό αδερφό της τον Τέντι, που ζουν καθημερινές περιπέτειες στην πολυκατοικία και στο σχολείο τους, απ' αυτές που κάνουν κάθε παιδί να ταυτίζεται, δοσμένες με πολύ χιούμορ. Καλογραμμένα και με πολύ ωραίες ιστορίες. Πολλά χαμόγελα μ' αυτά τα βιβλία! Θ' αναζητήσουμε κι άλλα της σειράς στο μέλλον!

Τα δύο στην αριστερή άκρη της οθόνης του Kindle είναι τα δικά μου. Αυτό που διάβασα κι αυτό που διαβάζω τώρα, δύο βιβλία του Graham Joyce.
Το Some Kind of Fairy Tale με ρούφηξε μέσα στην ιστορία του. Είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που εξαφανίστηκε από μια αγγλική εξοχή, κι έπειτα εμφανίστηκε είκοσι χρόνια αργότερα, χωρίς να φαίνεται να έχει μεγαλώσει, για να ισχυριστεί ότι την είχαν πάρει οι νεράιδες, κι ότι έλειψε για έξι μόνο μήνες. Οι γύρω της είναι δύσπιστοι, κι όπως η ιστορία ξεδιπλώνεται, μαζί με τις ιστορίες των κοντινών της προσώπων, ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει τα συμπεράσματά του...
Ήταν σκοτεινό, μαγικό και συγκινητικό. Με μια λέξη συναρπαστικό, ήθελα να συνεχίσω να διαβάζω ώσπου να τελειώσει.
Το The Year of the Ladybird, το τελευταίο βιβλίο του Graham Joyce, δεν το έχω προχωρήσει πάρα πολύ αλλά μέχρι τώρα το βρίσκω εξίσου ωραίο, πολύ καλογραμμένο, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μια ιστορία όλο ένταση μέσα στην απλότητά της, που φαίνεται και πάλι να ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και στο υπερφυσικό. Δεν ακούγεται σαν κάτι που θα διάβαζα;


Αυτό το βιβλίο

Και ήρθε η ώρα για το Oddfellows Orphanage, ένα απ' τα πιο όμορφα αισθητικά βιβλία που έχω δει ποτέ. Η Emily Winfield Martin μας ήταν γνωστή από τα Dream Animals, όμως αυτή τη φορά γράφει και εικονογραφεί ένα ολόκληρο παιδικό μυθιστόρημα, με ήρωες τα παιδάκια ενός παράξενου, μαγικού ορφανοτροφείου, όπου τα πιο παράξενα πλασματάκια βρίσκουν ένα σπίτι και μια οικογένεια.

Η ιστορία είναι απλή, χωρίς ιδιαίτερη πλοκή και χωρίς εντάσεις. Ένα καινούργιο κοριτσάκι έρχεται στο ορφανοτροφείο, κι απλώς γνωρίζει τη ζωή εκεί, που είναι ιδιαίτερη και γεμάτη παράξενες και μαγευτικές εμπειρίες.

Είναι, θα έλεγα, μια χαριτωμένη ιστορία που μοιάζει με παραμύθι, και μπορεί να μη συναρπάζει αλλά σίγουρα γοητεύει με τα όμορφα πράγματα που συμβαίνουν εκεί μέσα. Αποπνέει καλοσύνη, ελπίδα, και ασφάλεια. Κι αυτό με έκανε να την αγαπήσω.

Η εικονογράφηση, από την άλλη...

Νομίζω ότι αυτή απογειώνει το βιβλίο. Δίνει ζωή στο παραμύθι, στους χαρακτήρες. Είναι τόσο όμορφη!!!

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους, ό,τι και να πω είναι περιττό...

Αγαπώ αυτό το βιβλίο. 

Και σας αφήνουμε γι' απόψε, με τις ονειρεμένες λάμψεις του νερού στη λιμνούλα με τις πάπιες χθες τ' απόγευμα. Γιατί για μια στιγμή, έμοιαζαν κι αυτές βγαλμένες από κάποιο παραμύθι. Οι λάμψεις, οι πάπιες, τα κοριτσάκια κάπου εκεί κοντά. 

Καμιά φορά, το παραμύθι περνάει αθόρυβα από δίπλα σου. Τόσο αθόρυβα, που μπορεί και να μην το προσέξεις. 

Ήταν, λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό...

Η Λόλα δεν θέλει να πάει σχολείο

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του σχολείου, που όπως και να το κάνουμε είναι δύσκολες. Το πρωί που πηγαίνει είναι γενναία, αλλά το απόγευμα, φορτωμένη κούραση και συγκινήσεις, ζορίζεται. Μέσα σε δύο μέρες σχολείου κι ένα σαββατοκύριακο ανάμεσά τους, η Σταυρούλα έχει πει άπειρες φορές ότι της λείψαμε όταν ήταν στο σχολείο, έχει δηλώσει ότι "δεν έμαθαν σχεδόν τίποτα σήμερα" κι έχει ρωτήσει "γιατί οι δασκάλες δεν αγαπάνε τους γονείς", αφού προφανώς αν μας αγαπούσαν θα μας άφηναν να μείνουμε κοντά στα παιδάκια μας κι όλα θα ήταν όμορφα κι απλά. Και βέβαια έχει μουρμουρίσει πάμπολλες φορές με μια ψιλή, παραπονεμένη φωνούλα ότι δεν θέλει να πηγαίνει σχολείο, αλλά να μένει μαζί μου στο σπίτι (πράγμα που το θέλω κι εγώ σαν τρελή, οπότε στη στενοχώρια είμαστε πάτσι). 

Κι εκεί που προσπαθώ με κάθε τρόπο να την εμψυχώσω και να της φτιάξω το κέφι, και να παίξω μαζί της όσο μπορώ πιο πολύ την υπόλοιπη μέρα και να σκεφτώ τι πρέπει ν' αλλάξουμε στο πρόγραμμά μας για να μην είναι τόσο κουρασμένη το απόγευμα, και να μη στενοχωριέμαι κι εγώ και να σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες όλα θα 'ναι καλά και θα περνάει υπέροχα, έρχεται σήμερα με το ταχυδρομείο το απόλυτο βιβλίο για την περίπτωσή μας:

Charlie and Lola: I Am Too Absolutely Small For School, της Lauren Child φυσικά. Κι όχι μόνο είναι της Lauren Child, αλλά είναι ένα από κείνα τα πρώτα, τα δικά της, τ' αυθεντικά, όχι απ' τα επόμενα που είναι βασισμένα στα τηλεοπτικά επεισόδια. Θέμα του, οι φόβοι που απασχολούν τα παιδάκια όταν ξεκινούν πρώτη φορά σχολείο. Σε αντίθεση όμως με άλλα τέτοια βιβλία, αυτό εδώ δεν το βλέπει το πράγμα ούτε ρεαλιστικά ούτε συναισθηματικά. Το υπέροχο με τον Τσάρλι και τη Λόλα είναι, όπως πάντα, η παιχνιδιάρικη διάθεση, η φαντασία τους που καλπάζει και αυτή τους η ικανότητα να σηκώνουν το σοβαρό πέπλο απ' την περίσταση με τον παιδικό σουρεαλισμό τους.

Η Λόλα δεν είναι και τόσο σίγουρη ότι θέλει να πάει σχολείο. Υποστηρίζει πως είναι ακόμα αρκετά μικρή και το βασικό της επιχείρημα είναι η επιτομή των ενστάσεων της Σταυρούλας μας για το σχολείο:

Απλά... πού να βρει χρόνο γι' αυτό όταν έχει να κάνει τόσο σημαντικά πράγματα στο σπίτι;
Ευτυχώς ο Τσάρλι προσπαθεί να της δείξει πόσο χρήσιμο είναι το σχολείο, και πετυχαίνει διάνα. Για παράδειγμα, ξέρεις να μετράς ως το δέκα, αλλά αν έρθουν έντεκα ελέφαντες να τους κεράσεις, τι θα κάνεις τότε αν δεν έχεις πάει σχολείο να μάθεις να μετράς παραπάνω;

Αν δεν μάθεις να γράφεις, πώς θα ξέρει ο Άγιος Βασίλης κι οι βοηθοί του τη Χριστουγεννιάτικη ευχή σου; Αν δεν μάθεις να διαβάζεις, πώς θα μπορείς να ξέρεις τι λένε τα μυστικά σημειώματα που κολλάνε οι άνθρωποι στο ψυγείο τους;

Η Λόλα εκφράζει σιγά σιγά και τις υπόλοιπες ανησυχίες της. Για παράδειγμα, δεν θα ήθελε να φοράει στολή, αλλά να πάει στο σχολείο ντυμένη αλιγάτορας.

Και δεν θα ήθελε να τρώει μόνη της στο σχολείο, αλλά στο σπίτι συντροφιά με τον Σόρεν Λόρενσεν, τον φανταστικό της φίλο. Κι αυτό έρχεται και γίνεται η λύση στην περίπτωσή της. Γιατί το καλό με τους φανταστικούς φίλους είναι ότι πηγαίνουν όπου θέλεις, και μπορούν να έρθουν μαζί σου στο σχολείο, και μάλιστα αν ξέρεις ότι εκείνοι θα πάνε στο σχολείο, μετά εσύ δεν μπορείς να μην πας, γιατί πώς να τους αφήσεις μόνους...καταλαβαίνετε.

Η Λόλα αποφασίζει να πάει, όμως στο δρόμο εξακολουθεί να είναι ανήσυχη. Ο Τσάρλι την καθησυχάζει, μα την έχει στο μυαλό του όλη μέρα. Αλλά στο τέλος, όταν γυρίζουν στο σπίτι...

...βλέπει πως η Λόλα έχει γνωρίσει κάποια. Κάποια που θα γίνει η κολλητή της φίλη. Τη Λότα! Κι από δω και μπρος, αφού έγινε η αρχή, όλα θα πάνε καλά.

Οι χαρακτήρες είναι γνώριμοι και τα βιβλία της Lauren Child δοκιμασμένη συνταγή με σίγουρη επιτυχία. Νομίζω πως απ' όλα τα βιβλία που διαβάσαμε για τα παιδάκια που ξεκινούν σχολείο, αυτό εδώ είναι τ' αγαπημένο μου. Είναι τόσο ευφάνταστο και διασκεδαστικό! Κι η Σταυρούλα το προτιμά. Τα άλλα, τα σοβαρά, σαν να τη στενοχωρούν λιγάκι, δεν τα θέλει, αυτό εδώ την κάνει να γελάει. Και νομίζω πως όταν καταφέρνεις να γελάς με τους φόβους σου, αυτό είναι το πρώτο βήμα για να γίνουν όλα τόσο πιο εύκολα. Το γέλιο έχει τρομερή δύναμη.

Υ.Σ. Αυτές τις μέρες τελείωσα το Κάτω από το Αγριόδασος (Under Wildwood) του Colin Meloy, δεύτερο βιβλίο της τριλογίας του Αγριοδάσους που είχε ξεκινήσει έτσι. Μου άρεσε πάρα πολύ! Οι παλιοί πρωταγωνιστές, οι καινούργιοι χαρακτήρες (και πιο πολύ οι αδερφές του Κέρτις που εξελίσσονται σε βασικά πρόσωπα της υπόθεσης), οι διάφορες ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα, η έξυπνη πλοκή, ο γρήγορος ρυθμός, η σκοτεινή και παραμυθένια ατμόσφαιρα, όλα αυτά συνθέτουν ένα άκρως απολαυστικό ανάγνωσμα (όχι μόνο) για μεγάλα παιδιά. Γιατί για μένα έχει αυτό πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του: έναν κόσμο που δεν μπορείς ν' αφήσεις. Περιμένω με αγωνία το τελευταίο μέρος.  

Υ.Σ.2 Ξαπλωμένη αναπαυτικά στο μαξιλάρι θηλασμού, ανοίγει μια τυχαία σελίδα και μιμείται την αδερφή της. Μας φωνάζει να τη δούμε που διαβάζει το μεγάλο βιβλίο. Για να το κάνει η Σταυρούλα, είναι μάλλον κάτι καταπληκτικό. 

Έπειτα, ξαπλώνει για λίγο κι η Σταυρούλα κοντά της. Την αγκαλιάζει απαλά. 

Η αγαπημένη μου στιγμή σήμερα. 

Σεπτέμβρης

Αυτές τις μέρες μ' έχει μαγέψει ο τρόπος που, αθόρυβα, διακριτικά, το καλοκαίρι δίνει τη θέση του στο φθινόπωρο. Αγαπώ τα πρωτοβρόχια, και το πώς μυρίζει το χώμα όταν πέφτουν οι πρώτες στάλες στη γη. Στο σπίτι γαλλικός καφές, καλτσάκια που ποτέ δε μένουν στα πόδια. Απ' το παράθυρο κάνει ματιές ο ήλιος, που δεν μπορεί ν' αποφασίσει αν θα φανεί. Σεντόνι το βράδυ, που για αλλαγή δεν θες να το πετάξεις από πάνω σου. Όλα αυτά με κάνουν χαρούμενη. Καλωσήρθες, Σεπτέμβρη.

Επειδή η αλλαγή των εποχών είναι κάτι θαυμαστό, κάτι που δίνει λίγη αληθινή μαγεία στη ζωή μας αν κάνει κανείς τον κόπο να την αναλογιστεί και να την παρατηρήσει, είπα να σας δείξω σήμερα λίγες εικόνες από ένα βιβλιαράκι που διαβάζουμε με τα κορίτσια αυτές τις μέρες:

Τα μαγικά παραθυράκια: Οι εποχές, του Matthew Wolf.  

Ο Matthew Wolf είναι ο γιος του αγαπημένου μας Tony Wolf και ζωγραφίζει στο ίδιο στυλ με τον πατέρα του. 

Η σχέση μας με τα μαγικά παραθυράκια ξεκινά από τα χρόνια που η αδερφή μου ήταν στην ηλικία της κόρης μου. Τα μαγικά παραθυράκια: Το αγρόκτημα ήταν από τα βιβλία που αγαπούσε πολύ και που διαβάζουμε ακόμα. Αυτό εδώ είναι ένα ακόμα βιβλιαράκι της ίδιας φιλοσοφίας: χωρίς ιστορία, θέλει να μας μάθει πολλά και διάφορα, και γι' αυτό το σκοπό βασίζεται στις εικόνες του που είναι γεμάτες πληροφορία. Είναι γεμάτο χαρούμενα και συμπαθητικά ζωάκια που ασχολούνται με τις δραστηριότητές τους, ενώ τριγύρω το σκηνικό και οι δευτερεύουσες φιγούρες δίνουν ακόμα περισσότερες αφορμές για κουβέντα. Όρεξη να 'χεις να περιγράφεις, δηλαδή. 

Αρχίζει με το φθινόπωρο και το χειμώνα...

Συνεχίζει με την άνοιξη και το καλοκαίρι...

Έπειτα παίρνει τους μήνες με τη σειρά, μας μαθαίνει τα ονόματά τους και μας δείχνει πράγματα που κάνει το γουρουνάκι καθώς κυλά ο χρόνος...

Και προχωράει στις μέρες της εβδομάδας.

Τέλος, δείχνει πώς περνάει το γουρουνάκι -δηλαδή ένα συνηθισμένο παιδάκι- μια συνηθισμένη μέρα της ζωής του.

Προφανώς (όπως συμβαίνει και στο αγρόκτημα), Οι εποχές ξεφεύγουν λίγο απ' το θέμα προς το τέλος -θέλω να πω πως δεν είναι ένα βιβλίο που μιλάει ολόκληρο για τις εποχές κι αυτό για μένα είναι κρίμα. Υπάρχουν τόσα ακόμη που θα μπορούσε να ζωγραφίσει για την καθεμιά, και θα ήθελα τόσο να τα δω, γιατί λατρεύω τις εικόνες του. Όμως ακόμα και έτσι, είναι ένα χαριτωμένο βιβλίο, πολύ διασκεδαστικό για τα μικρά. Τι κρύβεται εδώ, τι κρύβεται εκεί. Κάθε φορά ανακαλύπτουμε και κάτι καινούργιο. Αγαπώ τις λεπτομέρειες στα έργα Tony Wolf και υιού.

Και σ' ευχαριστούμε, Ισαβέλλα, που μας έδειξες το βιβλίο σου. 

Ωωω... και κάτι άλλο: Τελείωσα το Σεπτέμβρη!! Είναι το βιβλίο ( September, της Rosamunde Pilcher) που είχα ξεκινήσει πέρυσι τέτοιον καιρό (έμοιαζε τόσο επίκαιρο το όνομά του). Ήθελα να το διαβάσω μέσα στο Σεπτέμβρη, όμως με πρόλαβε ο Οκτώβρης, κι η διάθεση να διαβάσω κάτι πιο σκοτεινό, κάτι με μάγισσες, κάτι άλλο τελοσπάντων, μ' έκανε να τ' αφήσω στην άκρη. Όλη τη χρονιά στοίχειωσε το βιβλίο: Μετά απ' αυτό θα διαβάσω το Σεπτέμβρη, μετά από το άλλο θα διαβάσω το Σεπτέμβρη. Ε λοιπόν, έχω να πω ότι το διάβασα επιτέλους, και μου άρεσε πολύ!

Είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στη Σκοτία, όπου απ' την άνοιξη αρχίζει να προετοιμάζεται ένα πάρτυ. Η γιορτή δίνει την αφορμή να συγκεντρωθούν στον ίδιο χώρο, σ' έναν τόπο ειδυλλιακό, πρόσωπα που συνδέονται μεταξύ τους και κουβαλούν μαζί τους το καθένα την ιστορία του. Το τοπίο κι οι χαρακτήρες, όλα σαν ζωγραφισμένα στον καμβά, με λεπτομέρεια και γνώση.

Η υπόθεση κλιμακωτά φτάνει στο Σεπτέμβρη, κι αυτό που μου άφησε σαν αίσθηση το βιβλίο ήταν πως όλα βρίσκουν τη λύση τους στο τέλος, ιστορίες ενηλικίωσης και ξεκαθαρίσματα παλιών λογαριασμών και πάνω απ' όλα ιστορίες αγάπης. Καθετί σαν να μπαίνει στη θέση του. Ανακουφιστικά αλλά χωρίς να του λείπει η τραγικότητα, η ιστορία οδηγεί τον κάθε ήρωα στη δική του κάθαρση. Κι αυτός είναι ο λόγος.νομίζω, που το βρήκα συγκινητικό, λυπητερό αλλά και βαθιά αισιόδοξο.

Πολλά αστέρια για τη Ρόζαμουντ Πίλτσερ.

I Capture the Castle

Έχω τελειώσει αυτό το υπέροχο βιβλίο εδώ και μέρες. Για έναν περίεργο λόγο συνεχώς αναβάλλω να γράψω γι' αυτό, και πρέπει να το κάνω τώρα, σχεδόν με το ζόρι, γιατί αλλιώς δεν θα το κάνω ποτέ.

I Capture the Castle, της Dodie Smith.  Της ίδιας που έγραψε τα 101 σκυλιά της Δαλματίας!
(Τα 101 σκυλάκια δεν τα έχω διαβάσει σε μορφή μυθιστορήματος, ούτε καν ήξερα πως ήταν μυθιστόρημα δηλαδή, αλλά μετά από αυτό που διάβασα ανέβηκε κατακόρυφα ο ενθουσιασμός και η περιέργειά μου για περισσότερα έργα της συγγραφέως, οπότε γιατί όχι).

Από την ταινία I Capture the Castle (2003)

Κατά τη διάρκεια του B' Παγκοσμίου πολέμου, η Dodie Smith, που τότε έμενε στην Αμερική, μέσα στη νοσταλγία της για την Αγγλία έγραψε το I Capture the Castle. Το βιβλίο-ημερολόγιο της έφηβης Κασσάνδρας, που μένει σ' ένα κάστρο στη μέση του πουθενά μαζί με την παράξενη οικογένειά της. Ο αποτραβηγμένος, μυστηριώδης συγγραφέας-πατέρας, που έχει μπλοκάρει εδώ και χρόνια και δεν μπορεί να γράψει, η καλόκαρδη, εντυπωσιακή και πολύ εκκεντρική νεαρή μητριά, ο μικρός της αδερφός ο Thomas και η πανέμορφη μεγάλη αδερφή, η Rose, ένα κορίτσι κατά την εξέλιξή του σε femme fatale, βασανισμένη από ανία και μοναξιά, μαζί με τη δεκαεφτάχρονη Κασσάνδρα, πανέξυπνη και γεμάτη όνειρα, ζουν φτωχικά σ' ένα τοπίο γραφικό αλλά ερημικό και στάσιμο, ώσπου εμφανίζονται στη ζωή τους οι Αμερικανοί κληρονόμοι του κάστρου. Οι ζωές τους αλλάζουν, οι σχέσεις περιπλέκονται και ο έρωτας της Κασσάνδρας για έναν από αυτούς την οδηγεί σιγά σιγά στην ενηλικίωση...

Η Romola Garai στο ρόλο της Κασσάνδρας

Το ημερολόγιο της Κασσάνδρας είναι ό,τι πιο έξυπνο, ζωντανό και γοητευτικό έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.  Είναι απίστευτα καλογραμμένο- έχει αξιώσεις κλασικού. Ένα αφήγημα γρήγορο, αστείο και συγκινητικό, που δεν ήθελα να το αφήσω κάτω (και τελικά δεν το άφηνα ποτέ, απλώς μου έπεφτε όταν με έπαιρνε ο ύπνος). Είναι βαθιά συναισθηματικό, όπως ταιριάζει σ' ένα νεαρό κορίτσι, εξομολογητικό και ρομαντικό και γεμάτο αφοπλιστική ειλικρίνεια. Είναι γεμάτο διασκεδαστικά επεισόδια και όνειρα και προβληματισμούς και ενδόμυχες σκέψεις και μια προσπάθεια να καταλάβει η κοπελίτσα τον κόσμο και τον εαυτό της.

Ήταν για μένα ένα βιβλίο απόλυτα ελκυστικό κι απολαυστικό, όχι τόσο για την ίδια την υπόθεση αλλά περισσότερο για την ηρωίδα του. Κι αυτό δεν είναι παράξενο, αφού την ιστορία τη γνωρίζεις αναπόφευκτα μέσα από τα μάτια της, εκείνη σε παίρνει απ' το χέρι και σε οδηγεί, οι σκέψεις της και οι εντυπώσεις της ορίζουν τον κόσμο της. Η Κασσάνδρα είναι κάτι περισσότερο από μια ηρωίδα του '30- σαν χαρακτήρας είναι διαχρονική. Εγώ, ως κοριτσάκι που έγραφε για χρόνια σε ημερολόγια, λαχταρώντας να γίνει συγγραφέας και βλέποντας τα πάντα στη ζωή μ' ένα ρομαντικό βλέμμα πίσω απ' τα ροζ γυαλιά μου, βρήκα στην Κασσάνδρα μια αδερφή ψυχή. Είναι εκείνη που προσπαθεί τόσο πολύ να δώσει νόημα σε όλα, να κάνει το σωστό ακόμα κι όταν τα κάνει θάλασσα, να ψυχογραφήσει τους γύρω της, να ζήσει τη ζωή της μ' όσα ξέρει και δεν ξέρει, ουσιαστικά και παθιασμένα. Είναι ένα μικρό, αφελές κορίτσι, που μέσα απ' τις εμπειρίες του μεγαλώνει, τόσο φυσικά και τόσο σταδιακά, και ταυτόχρονα τόσο αμετάκλητα, όπως συνήθως συμβαίνει στη ζωή.

Το βιβλίο έγινε ταινία το 2003, με την υπέροχη Romola Garai στο ρόλο της Κασσάνδρας. (Η αλήθεια είναι ότι την ταινία την είδαμε πριν διαβάσω το βιβλίο -και τη λάτρεψα.) 

Reckless: Μέσα απ' τον καθρέφτη...

Τελευταία γράφω συνέχεια για τα μικρά, μικρούτσικα βιβλιαράκια που διαβάζουμε με τη Σταυρούλα, όμως στο σπίτι μας και η μαμά διαβάζει. Όχι όσο παλιά, γιατί ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι τόσος, και πάντα βράδυ, με τα βλέφαρα να πασχίζουν να μείνουν ανοιχτά. Όμως πάντα αχόρταγα κι αποφασιστικά, λες και είναι ιερό καθήκον να συνεχίσω όσο μπορώ να μείνω ξύπνια (και λίγο ακόμα).  

Στην πραγματικότητα αυτές τις μέρες αισθάνομαι τόσο κουρασμένη που δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα. Όταν όμως μέσα στην κούρασή μου, τις ήσυχες βραδινές ώρες, καταφέρνω να τελειώσω ένα βιβλίο (από τα πολλά που έχω αρχίσει και είναι στοιβαγμένα δίπλα στο κρεβάτι μου), αυτό είναι από μόνο του τέλειο. Δυο λόγια μόνο λοιπόν για το τελευταίο, το Reckless της Cornelia Funke, που τελείωσα πριν λίγες μέρες.   

Αριστερά, μαγικά ξόρκια και πλάσματα, ένα θαρραλέο κορίτσι
που λαχταρά μια περιπέτεια. Και δεξιά, ένα μαγικό ταξίδι
γεμάτο κινδύνους και περιπέτειες, για ένα αγόρι κι ένα
δράκο που ψάχνουν τη "γη της επαγγελίας", όπου όλοι οι
δράκοι μπορούν να ζήσουν ειρηνικά κι ευτυχισμένα.

 Τη Γερμανίδα συγγραφέα την ήξερα από άλλα βιβλία της, πιο παιδικά, όπως το Igraine the Brave και το Dragon Rider. Πάει λίγος καιρός από τότε που τα διάβασα, αλλά τα θυμάμαι πολύ θετικά. Η Igraine ήταν μια μικρή ιστορία με διασκεδαστική και πρωτότυπη πλοκή και μια υπέροχη, δυναμική ηρωίδα, ενώ το Dragon Rider ήταν συναρπαστικό, με έντονη δράση και ωραίους χαρακτήρες και αστείρευτη φαντασία. Ήταν και τα δύο γεμάτα μαγεία. Η πρόζα της Cornelia Funke τόσο αβίαστη. Δεν χρειαζόταν καμία προσπάθεια για να διαβάσεις τα βιβλία, η κυρία ήξερε πολύ καλά πώς να διηγηθεί μια καλή ιστορία.  

Μια μαγική ιστορία, που η μαγεία της είναι τα βιβλία; Είμαι μέσα!!!

Έπειτα, διάβασα το Inkheart. Ήθελα τόσο πολύ να το διαβάσω από τότε που είδα την ταινία (είχα γράψει γι' αυτήν εδώ) και ξετρελάθηκα. Το βιβλίο με ενθουσίασε ακόμα περισσότερο. Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω απ' τα χέρια μου μέχρι να τελειώσει. Γρήγορος ρυθμός, ατέλειωτες περιπέτειες και ανατροπές, τέλειοι χαρακτήρες-βιβλιοσκούληκα, και η ασύλληπτη μαγεία των βιβλίων που ζωντανεύουν. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή σύντομα θ' αναζητήσω τις συνέχειες (γιατί είναι τριλογία)...

Κάπως έτσι έφτασα στο Reckless (εδώ το site). Με την καλύτερη ιδέα για τη συγγραφέα και πολύ καλούς οιωνούς από το οπισθόφυλλο. Μια ιστορία φαντασίας, αλλά πιο σκοτεινή από τις προηγούμενες. Όχι τόσο για παιδιά, όσο για "νέους ενήλικες" (ακριβώς πόσο νέους εννοούν όταν το λένε αυτό; γιατί κι εγώ δεν αισθάνομαι σαν γερασμένη ενήλικας), βασισμένη στον κόσμο των παραμυθιών (κάτι που θυμίζει την αγαπημένη μου σειρά Once Upon a Time, ή όχι;) -συνταγή που μοιάζει φτιαγμένη για μένα.  

Με δυο λόγια, ο Jacob Reckless, o πρωταγωνιστής, ανακαλύπτει στα 12 του χρόνια ένα μαγικό καθρέφτη στο γραφείο του πατέρα του και μεταφέρεται στον Mirrorworld (τον κόσμο του καθρέφτη). 12 χρόνια μετά και ενώ συνεχίζουν τα μυστικά του πάρε-δώσε με αυτό τον κόσμο όπου κυριαρχεί η μαγεία, ο μικρός του αδερφός ο Will τον ακολουθεί εκεί, τραυματίζεται και ως αποτέλεσμα μιας κατάρας αρχίζει να μετατρέπεται σε Goyl, ανθρωποειδές με δέρμα από πέτρα. Όταν και η κοπέλα του Will, μαθαίνοντας τα συμβάντα, τον ακολουθεί στο βασίλειο του καθρέφτη, αρχίζει ένας απεγνωσμένος αγώνας δρόμου με αντίπαλο το χρόνο: Ο Jacob πρέπει να βρει τον τρόπο να σταματήσει την πέτρα που εξαπλώνεται στο δέρμα του αδερφού του πριν είναι πολύ αργά. Η συντροφιά, μαζί με τη φίλη του Jacob Fox, μια κοπελίτσα που μπορεί και μεταμορφώνεται σε αλεπού, ταξιδεύει, δοκιμάζει διάφορες μεθόδους για να σταματήσει το κακό, αντιμετωπίζει φοβερούς αντιπάλους με αποκορύφωμα τη Σκοτεινή Νεράιδα (που είναι και υπεύθυνη για την κατάρα) και καταλήγει σ' ένα γλυκόπικρο φινάλε όπου η αγάπη και η ελπίδα νικούν αλλά η σκιά του θανάτου πλανιέται ακόμα (αναμένεται να είναι και αυτό τριλογία, οπότε το τέλος δεν είναι ακριβώς οριστικό).

Η αρχή της ιστορίας

Και ναι, το βιβλίο μου άρεσε, χωρίς όμως να μ' ενθουσιάσει, κι αυτό είναι περίεργο, αλλά νομίζω πως μπορώ λίγο-πολύ να το εξηγήσω. 

Η ιδέα της ιστορίας με βρίσκει πρόθυμη να ταξιδέψω.  

Ο κόσμος του καθρέφτη είναι βγαλμένος απ' τα παραμύθια (πολλές αναφορές στους αδερφούς Grimm βρίσκονται διάσπαρτες εδώ κι εκεί), μόνο που είναι λίγο αλλοιωμένος και σκοτεινός κι αυτό με βρίσκει σύμφωνη επίσης. Μ' αρέσει έτσι. Με τις τρομαχτικές νεράιδες και τα άγρια πλάσματα και τις κατάρες που για να λυθούν χρειάζονται θάρρος και θυσία και αγάπη. 

Οι χαρακτήρες, οι περισσότεροι τουλάχιστον, έχουν ενδιαφέρον -πάνω απ' όλους νομίζω η Fox μου άρεσε πάρα πολύ, με την ορμητικότητα και την αφοσίωσή της.

Ο λόγος όπως πάντα γρήγορος και αβίαστος. 

Το βιβλίο είναι γεμάτο απ' αυτή τη διακριτική εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως (κάτι που συμβαίνει και σε άλλα της βιβλία) -πολύ όμορφο κι ονειρικό.

Και τότε, θα μου πείτε, πού είναι το πρόβλημα, κυρία έξυπνη; 

Καλή ερώτηση.

Λοιπόν νομίζω το πρόβλημα είναι ότι η ιστορία ξεκινάει στη μέση. Μετά από 12 χρόνια πήγαινε-έλα στον κόσμο του καθρέφτη, η αρχή του μίτου είναι χαμένη. Η μυθολογία δεν μπορεί να χτιστεί σιγά σιγά, όπως θα μου άρεσε. Θέλω να πω, ο ήρωας δεν έχει κάτι ν' ανακαλύψει. Συγκεντρωμένος στη σωτηρία του αδερφού του και στις προσωπικές του αγωνίες και αμφιβολίες, προχωράει, απλώς προχωράει. Κι όλα αυτά που για μας είναι καινούργια, γι' αυτόν είναι δεδομένα, και δυστυχώς για μας, δική του είναι η ιστορία. 

Ακόμα, τον Jacob δεν μπόρεσα να τον αγαπήσω σαν χαρακτήρα, κι αυτό όχι τόσο γιατί τον βρήκα αντιπαθητικό (που ισχύει λιγουλάκι), αλλά γιατί δεν είχα αρκετά στοιχεία γι' αυτόν. Εδώ που τα λέμε, για κανέναν δεν είχα όσα στοιχεία θα ήθελα. Αλλά μιλώντας για τον Jacob, τι έκανε ο άνθρωπος δώδεκα χρόνια στο μαγικό κόσμο; Αυτό πραγματικά θα με ενδιέφερε πολύ να το μάθω! Κάτι αναφορές για τους έρωτές του με μια από τις νεράιδες, για αναζητήσεις μαγικών αντικειμένων, για εχθρούς που έκανε στο παρελθόν ήταν τόσο ενδιαφέρουσες, μα τόσο μικρές και τόσο λίγες. Αυτό θα ήθελα κυρίως, λίγη λεπτομέρεια ακόμα, λίγη εμβάθυνση. 

Κι ο χαμένος πατέρας;

Η ιστορία της Fox;

Κάτι παραπάνω για τον Will και την Clara;

Ανοίγουν τόσα θέματα, χωρίς να υπάρχουν απαντήσεις.

Μήπως τελικά θα ήθελα ένα prequel;

Στο οπισθόφυλλο έλεγε ότι αν θέλεις να δοκιμάσεις αν σου αρέσει το βιβλίο, μπορείς να διαβάσεις τη σελίδα 117

Μάλλον αυτή είναι η αλήθεια, αλλά, πέρα απ' όλα αυτά, το βιβλίο το χάρηκα. Αλήθεια. Το υλικό είναι τόσο καλό, τόσο κοντά σ' αυτό που ζητάω από ένα παραμύθι. 

Τη συνέχεια θέλω να τη δω. 

Ποιός ξέρει; Μπορεί εκεί η Cornelia Funke να γεμίσει τα κενά, να δώσει μερικές πολύτιμες απαντήσεις και να σώσει μια καλή ιστορία.