Ο σποτ, ο αρκουδάκος και τα μικρά τερατάκια

Καλό μήνα, χαρούμενο Απρίλη να 'χουμε!

Οι δυο τελευταίες μέρες, υπέροχα ζεστές και ανοιξιάτικες, μας βρήκαν στο δρόμο. Από μια εκδρομή-αστραπή με τα κορίτσια στη Θεσσαλονίκη χτες, ως τη διπλή σημερινή μας βόλτα στο πάρκο, πρωί και απόγευμα, ώρες και ώρες. Όμορφο πάρκο, εκτυφλωτικά πράσινο. Ευτυχισμένα κορίτσια, κι εγώ να μην ξέρω ποια να πρωτοκοιτάξω: τη Σταυρούλα που σκαρφαλώνει στα μονόζυγα πολύ πιο ψηλά απ' όσο θα ένιωθα άνετα, ή την Ισαβέλλα που, καθισμένη στο γρασίδι, τρώει μαργαρίτες; Προσπαθώ να είμαι παντού, δεν γίνεται. Τις αγκαλιάζω με το βλέμμα, τους στέλνω ζεστασιά. Νιώθω για λίγο το χρόνο να παγώνει κι εύχομαι αυτές οι στιγμές να κρατήσουν για πάντα. 

Όμως οι στιγμές κυλούν σαν νερό. Αφήσαμε τα βραχιολάκια του Μάρτη σ' ένα δέντρο, να τα πάρουν τα πουλάκια. Κατεβάσαμε το ημερολόγιο απ' τον τοίχο, για εικαστικές παρεμβάσεις στη σελίδα του Απρίλη.

Η μία, γεμάτη σοβαρότητα, χρωμάτισε μπλε τα πασχαλινά αυγά.



Η άλλη, το ίδιο σοβαρή, εξασκήθηκε στην τεχνική του "βγάζω το καπάκι, βάζω το καπάκι".

Δεν υπάρχει τίποτα που ν' αγαπώ περισσότερο στον κόσμο απ' το να είμαι μαζί τους. Η ιδέα της επιστροφής στη δουλειά με τρελαίνει. Μην τρέχεις, άνοιξη, να περάσεις αργά, αργά. Μην τελειώσεις ποτέ. 

Σας έλεγα πριν λίγες μέρες πώς η Ισαβέλλα έχει αρχίσει ξαφνικά να ενδιαφέρεται τρομερά για τα βιβλία. Πώς τ' ανοίγει όλα το ένα μετά το άλλο, τα ξεφυλλίζει, τα φέρνει να της τα διαβάσω. Αυτό τον καιρό τα βιβλιαράκια για μωρά δίνουν και παίρνουν στο σπίτι. Το πάτωμα είναι γεμάτο απ' αυτά. Βρίσκονται παντού, όλα ανοιχτά. Η Ισαβέλλα τα ανακαλύπτει. Η Σταυρούλα κι εγώ τα ξανα-ανακαλύπτουμε. Σήμερα θέλω να σας δείξω λίγα απ' τα αγαπημένα μας. 

Αρκουδάκο, έλα να παίξουμε, του Benji Davies

Αυτό είναι το πιο καινούργιο μας. Το διάλεξε η Σταυρούλα για την Ισαβέλλα χτες στο βιβλιοπωλείο. Η σειρά με τον Αρκουδάκο (ή Bizzy Bear) που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος βρισκόταν σε περίοπτη θέση στα ράφια του Ιανού. Και δίκαια, αφού είναι από τα πιο ελκυστικά βιβλία που έχω δει για μωράκια. 

Λίγα λόγια, χαριτωμένες εικόνες και κινούμενα μέρη. Τα παράθυρα ανοίγουν, η κούνια κι η τραμπάλα κουνιούνται αληθινά. Ρυθμικό κειμενάκι, λίγες λέξεις, γνώριμα σκηνικά. Τέλειο!

Την ενθουσιάζει. Το ζητάει ξανά και ξανά. Το προσπαθεί και μόνη της, αν και ορισμένα από τα κινούμενα μέρη είναι λίγο δύσκολα ακόμα για 'κείνη.

Όμως σιγά σιγά τον βρίσκει τον τρόπο.

Μοναδικό μειονέκτημα: Κάποια σημεία του βιβλίου είναι κάπως ευαίσθητα και ήδη χρειάστηκαν χμμ.. μια ενίσχυση με σελοτέιπ...

Ο Αρκουδάκος μ' αρέσει ακόμα κι εμένα. Και η υπόλοιπη σειρά είναι φανταστική! Το πειρατικό πλοίο φαίνεται τέλειο!

Πού είναι ο Σποτ; του Eric Hill

Σας έλεγα και παλιότερα πόσο άρεσε στη Σταυρούλα ο Σποτ και συγκεκριμένα το Πού είναι ο Σποτ, ένα από τα πρώτα αγαπημένα της βιβλία. Το ίδιο το αγαπάει και η Ισαβέλλα. Ανοίγουμε παραθυράκια ψάχνοντας τον Σποτ μαζί με τη μαμά του, και βρίσκουμε ένα σωρό ζώα στριμωγμένα στις κρυψώνες του σπιτιού. Κι εκείνη γελάει...

Ολόκληρη η σειρά με τον Σποτ είναι τέλεια. Όμως είναι επίσης τόσο γνωστή και κλασική σειρά βιβλίων, που δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.

Τα μικρά χεράκια ανοίγουν παραθυράκια και γυρίζουν τα χοντρά φύλλα μ' ευκολία. Οι μεγάλες, έντονες εικόνες είναι καταπληκτικές στο να διατηρούν την προσοχή της. Κι όταν ο υπερβάλλων ζήλος μας αφήνει με κανένα κομματάκι χαρτιού στο χέρι, το σελοτέιπ κάνει τη δουλειά του κι άντε πάλι απ' την αρχή...

Καληνύχτα Σποτ, του Eric Hill (Spot Says Goodnight)

 Σ' αυτό το δεύτερο βιβλιαράκι μας με τον Σποτ, είναι βράδυ και το σκυλάκι πρέπει να καληνυχτίσει τους γονείς του, τους φίλους και τα παιχνίδια του και να ετοιμαστεί για ύπνο.

Άλλο ένα γλυκό βιβλιαράκι, τέλειο για καληνύχτισμα, με μοναδικό μειονέκτημα το γεγονός ότι (στη δική μας έκδοση τουλάχιστον) οι σελίδες είναι πιο λεπτές και χρειάζονται λίγο περισσότερη εξάσκηση στο χειρισμό από τα μικρά δαχτυλάκια...

Ο Σποτ είναι αληθινά αξιαγάπητος!

Και σ' αυτό το βιβλιαράκι, η δική μου αγαπημένη σελίδα είναι η τελευταία του:

 Μα τι γλύκας!!

 Να σας πω και κάτι ακόμα;
Χτες στο βιβλιοπωλείο αγοράσαμε με τη Σταυρούλα κάτι μικροσκοπικά βιβλιαράκια που με πήγαν πολλά χρόνια πίσω. Θυμάστε τα μικρά τερατάκια;

Είχα αιώνες να τα δω!
Παίζονταν παλιά στην τηλεόραση ή μου φαίνεται; Νομίζω πως όταν πρωτοβγήκαν (σε σειρά πεντάλεπτων επεισοδίων και σε μικρά βιβλιαράκια) δεν ήμουν πια πολύ μικρή, αλλά η αδερφή μου ήταν. Όμως παρόλο που είχαμε πάρα πολλά από τα αντίστοιχου μεγέθους και υφολογίας βιβλιαράκια της σειράς Μικροί κύριοι-Μικρές κυρίες, δεν είχαμε μικρά τερατάκια.
Και οι δύο σειρές βιβλίων έχουν αρχίσει να επανεκδίδονται, όπως μου φάνηκε, από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Εμείς αγοράσαμε τέσσερα από τα μικρά τερατάκια, και σήμερα που τα διαβάσαμε γελάσαμε πολύ. Ήταν στ' αλήθεια διασκεδαστικά!

Γνωρίσαμε τη Λόλα την Ξερόλα, το κοριτσάκι που πάντα παριστάνει πως τα ξέρει όλα, λέγοντας πολλές φορές ανοησίες...

...κι όταν ισχυρίζεται πως ο σκουπιδοτενεκές είναι χρονομηχανή για να κάνει την έξυπνη στη δασκάλα της...

...πέφτει θύμα του ίδιου της του αστείου!

Γνωρίσαμε τη Σάλλυ τη μεγάλη, το μικρομέγαλο κοριτσάκι που υποκρίνεται πως δεν ενδιαφέρεται για παιχνίδια...

 

...ή παραμύθια...

...ή οτιδήποτε παιδικό...

...μόνο που όταν χάνει το αρκουδάκι της καταλαβαίνει πως δεν είναι καθόλου μεγάλη τελικά.

Επίσης, την Κλάρα τη ζημιάρα, το κοριτσάκι που πάντα σκοντάφτει, σπάει πράγματα και χτυπάει...

...και για να μην ξανακάνει ζημιά αποφασίζει να κλείσει όλα τα πράγματα που βρίσκονται στο δρόμο της μέσα στο ντουλάπι της...

...με αποτέλεσμα μια ακόμα μεγάλη ζημιά!

Και τέλος τον Τρύφωνα το σίφουνα, το αγοράκι που δεν μπορούσε να καθίσει ήσυχο...

...μέχρι που η μαμά του τού είπε πως υπάρχει η κατάλληλη ώρα και το κατάλληλο μέρος για να κάνει αυτό που του αρέσει...

...δηλαδή ο κήπος του σπιτιού του!

Μικρές, αστείες ιστορίες, με ήρωες διαφορετικούς τύπους (ή να πω καλύτερα καρικατούρες) παιδιών, που παθαίνουν γκάφες και μπλέκουν σε περιπέτειες εξαιτίας της ιδιορρυθμίας του χαρακτήρα τους, πολύχρωμες χαριτωμένες εικόνες, με δυο λόγια ένα εύκολο, γρήγορο και διασκεδαστικό ανάγνωσμα. Ξέρετε κάτι; Μπορεί να μην είναι το θαύμα της λογοτεχνίας αλλά μας αρέσουν πολύ!

Βρήκαμε και λίγα επεισόδια στο youtube, το ένα πίσω απ' τ' άλλο:

Ώρα για ύπνο τώρα... 

Δυο εικόνες μόνο:

Αυτή είναι η Στέφανι, το τυφλοποντικάκι, που διαβάζει σοβαρή σοβαρή στη βιβλιοθήκη που φτιάξαμε για τα ζωάκια τις προάλλες...

...κι αυτό είναι το ύφος που λέει: Το έβαλα το άτιμο το καπάκι! Τα κατάφερα!

Άλλη μία βιβλιοθήκη

Η βιβλιοθήκη στο Λιτόχωρο είναι μικρή, αλλά χαριτωμένη. 

Για να πω την αλήθεια, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το γεγονός και μόνο ότι έχει βιβλιοθήκη.

Την επισκεφθήκαμε την προηγούμενη εβδομάδα για πρώτη φορά, και η γνώριμη διαδικασία είχε μια γλύκα απερίγραπτη. Η Σταυρούλα χοροπηδούσε στο δρόμο και φώναζε ενθουσιασμένη τρέχω γρήγορα να πάω στα βιβλία κι έπειτα έλεγε και ξανάλεγε ότι θα δανειστούμε την "πόλη" και τη "Βρομίτσα", τα αγαπημένα της από τη βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης, (εδώ της εξηγούσα ότι αυτή η βιβλιοθήκη έχει άλλα βιβλία και μάλλον δεν θα βρούμε την πόλη και τη Βρομίτσα), κι όταν φτάσαμε, παρόλο που δεν βρήκε ούτε την πόλη ούτε τη Βρομίτσα, περάσαμε μια υπέροχη ώρα στις μικρές καρεκλίτσες, να ξεφυλλίζουμε και να διαβάζουμε τα λιγοστά βιβλιαράκια που ήταν για την ηλικία της (περίπου). Τα κατέβαζε από τα ράφια (όσα δεν ήταν πολύ ψηλά), γύριζε τις σελίδες και παρατηρούσε τις εικόνες, τα πήγαινε από το ένα τραπεζάκι στο άλλο, κι όλη την ώρα μιλούσε (ευτυχώς ήμασταν μόνοι μας).  

Τελικά φύγαμε με αυτά εδώ:

Δύο για 'κείνη, ένα για μένα. Το τέταρτο βιβλίο απ' το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Το έχω διαβάσει στο παρελθόν -φυσικά. Λατρεύω το Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Η βιβλιοθήκη της αγαπημένης μου ξαδέρφης στο χωριό είχε όλους τους τόμους της συλλογής, σε μια παλιά εξαντλημένη έκδοση με εικόνες που έμοιαζαν στ' αλήθεια στους ηθοποιούς της σειράς! Τα καλοκαίρια τα δανειζόμουν ξανά και ξανά. Και ξανά. Αλλά πάνε χρόνια απ' την τελευταία φορά που διάβασα το τέταρτο βιβλίο, που δεν κυκλοφορεί πια στα ελληνικά (πλέον νομίζω υπάρχει μόνο το πρώτο).
Μου άνοιξε την όρεξη να ξαναδιαβάσω τα αγγλικά μου βιβλία. Το ένα μετά το άλλο. Και να δω τα επεισόδια που μου έκαναν συντροφιά σε όλη την παιδική μου ηλικία.

Τα γενέθλια του Σποτ ήταν ένα βιβλίο που γνωρίζαμε απ' τη βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης. Το διαβάσαμε ξανά μήνες μετά, κι ενώ είναι τόσο απλό, ένα βιβλίο για μωράκια, το αγαπάμε ακόμα. Ο Σποτ είναι ακαταμάχητος. Τόσο γλυκός. Τα λογάκια ρυθμικά, αστεία. Το κρυφτό που παίζει με τους φίλους του, και οι εκπλήξεις κάτω απ' τα παραθυράκια που σηκώνεις για να τους βρεις, πάντα διασκεδαστικά. 

Τέλος, το βιβλίο Τέσσερα στοιχεία: Γη, μιας ισπανικής σειράς βιβλίων που ξέραμε και από τη βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης. Ήθελα τότε να γράψω γι' αυτά, είχα βγάλει και τις φωτογραφίες, αλλά ήταν ο καιρός που περιμέναμε το μωρό μας και δεν είχα καθόλου κουράγιο. 

Βιβλία με ποικίλα θέματα, ελάχιστα λόγια και μεγάλες εικόνες, που εξηγούν στα παιδιά με απλό και χαριτωμένο και κατανοητό τρόπο καταστάσεις της καθημερινότητας, στοιχεία από τη φύση και το περιβάλλον, τις σχέσεις με τα μέλη της οικογένειάς τους. Η σειρά κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις Κέδρος.

Λίγες εικόνες από τη Γη:

Διάφορες απόψεις τις γης εμφανίζονται σ' αυτό το όμορφο, περιεκτικό βιβλίο.

Το υγρό στοιχείο...

Τα δάση και τα κτήρια...

Οι άνθρωποι! Διαφορετικοί, υπέροχοι άνθρωποι. 

Μετά από λίγες αναγνώσεις το μαθαίνεις βέβαια απέξω- κι εσύ και το παιδί. Όμως δεν βρίσκω τίποτα κακό σ' αυτό!

 Μ' αυτά και με τ' άλλα και με μια δική μου λίστα βιβλίων που μεγαλώνει μετά τα τελευταία που έφερε ο ταχυδρόμος...

... φεύγουμε σήμερα για το χωριό, τα κορίτσια κι εγώ.
Διακοπές.
Σχεδιάζουμε να μείνουμε στον παππού και στη γιαγιά περίπου δύο βδομάδες. Ελπίζουμε να γυρίσουμε χαρούμενες και ανανεωμένες και με πολλά ωραία πράγματα να μοιραστούμε.
Μέχρι τότε...
Καλό καλοκαίρι!

Κι άλλα βιβλία βιβλιοθήκης

Η τελευταία μας επίσκεψη στη βιβλιοθήκη ήταν κάπως βιαστική. Έξω βροχή, η Σταυρούλα και ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο. Η μαμά ανεβαίνει γρήγορα, αφήνει τα παλιά βιβλία και ξεχύνεται στα ράφια. Διαλέγει ό,τι πιάσει που της φαίνεται κατάλληλο για δίχρονα (τα βιβλία ανακατεμένα και κάθε φορά σε άλλη θέση αλλά ξέρει στο περίπου πού να πάει). Δανείζεται ξανά το Φούρνο και το "φύσα, γιάννη", φυσικά. Δεν παραλείπει το "παραπονεμένο ελεφαντάκι" που ήταν τρομερό σουξέ τις προηγούμενες εβδομάδες. Και τελικά βγαίνει με δέκα βιβλία συνολικά στην τσάντα -ούτε θυμάται τι πήρε. 

Αυτό σχεδόν δυο βδομάδες πριν. Τα διαβάσαμε, τα ξαναδιαβάσαμε, και τώρα που έφτασε σχεδόν ο καιρός να επιστρέψουμε κι αυτή τη φουρνιά βιβλίων, μπορούμε να κάνουμε τον απολογισμό μας. Απ' αυτά τα βιαστικά και λίγο τυχαία επιλεγμένα βιβλία, υπήρξε ένα που κέρδισε τα όσκαρ. Ένα που έγινε αγαπημένο και επισκίασε όλα τα υπόλοιπα:

Τα χρωματιστά κοράκια, του Ευγένιου Τριβιζά. Ήταν από τη σειρά "τα μακρουλά μικρούλικα" όπως και το "παραπονεμένο ελεφαντάκι", οπότε σκέφτηκα ότι μάλλον θα της άρεσε. Μόνο που όχι απλώς της άρεσε, αλλά κάθε φορά που καθόμαστε κάτω μ' αυτό το βιβλίο, τελικά το διαβάζουμε τρεις φορές στη σειρά. "Πάλι το Νικολάκη Κουνελάκη!" μου λέει μόλις τελειώσει. Και μερικές φορές αρχίζει μόνη της: "Ήταν κάποτε ένα κουνέλι που το έλεγαν Νικολάκη Κουνελάκη..."

Αυτή η εικόνα την τρόμαζε- μετά από μερικά τρισεκατομμύρια αναγνώσεις, όχι πια. 

Ένα κουνέλι που αποφασίζει να γίνει ζωγράφος, κι έπειτα απογοητευμένο να αλλάξει επάγγελμα, συναντά ένα δυστυχισμένο κοράκι που κανείς δεν το θέλει στο χορό γιατί είναι μαύρο. 

Το αγαπημένο της σημείο. Πάντα ρωτάει "γιατί θα πάει στο Καράκας;"

Όταν το κοράκι αποφασίζει να βάλει λίγο χρώμα πάνω του, και οι δύο ωφελούνται: Ο ένας γίνεται διάσημος ζωγράφος που θα βάψει όλα τα κοράκια της περιοχής κι ο άλλος περιζήτητος, εμπριμέ κι ευτυχισμένος. 

Είναι αστείο, είναι διασκεδαστικό, την κάνει να γελάει και τρελαίνεται να το ακούει ξανά και ξανά. Μια ένσταση (εκτός από την εικονογράφηση, που για να πω την αλήθεια δεν με τρελαίνει, ειδικά το μπλε κουνέλι, αν και τώρα πια τη συνήθισα και δεν με χαλάει): λέμε εμείς σαν γονείς, ποίο το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας; Δεν είναι λίγο άσχημο που το κοράκι πρέπει να αλλάξει εντελώς για να το αποδεχτούν; Και τι πειράζει δηλαδή που είναι μαύρο; Δεν θα έπρεπε να γίνει ευτυχισμένο με την εικόνα του; Μήπως είναι αθέλητα και λίγο ρατσιστικό το όλο πράγμα; Ή μήπως το παρατραβάω; 

(συγνώμη κύριε Τριβιζά, πρέπει να ξέρεις ότι αληθινά λατρεύω τις ιστορίες σου)

Τρία παλιά βιβλία με θέματα από την ελληνική παράδοση, από τις εκδόσεις Κίρκη:

 Ντίλι ντίλι, ένα ελληνικό λαϊκό κλιμακωτό τραγούδι. Αυτό το θυμάμαι που μου το διάβαζαν μικρή. Αρχίζει με το καντήλι, την κόρη και το μαντήλι, και σιγά σιγά, ένας ένας προστίθενται οι χαρακτήρες, που ο καθένας εξουδετερώνει τον προηγούμενο. Ίσως λίγο ανούσιο, αλλά διασκεδαστικό. Πάντως όταν το τελειώσαμε πρώτη φορά, η Σταυρούλα δήλωσε: "μας άρεσε". Ξέρω, ξέρω. Ο πληθυντικός.

Η τελευταία σελίδα, με όλους τους ήρωες παρόντες. 

Και σ' αυτό δεν με τρέλανε η εικονογράφηση (στο δικό μου παλιό βιβλίο που έχει εξαφανιστεί τη θυμάμαι καλύτερη), είχε όμως κάτι πετυχημένο: Όταν πρωτοεμφανίζεται ο κάθε χαρακτήρας είναι σώος και αβλαβής, ενώ σιγά σιγά καθώς περνούν οι σελίδες αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα γάζες, καρούμπαλα, πατερίτσες και τα συναφή. Στην τελευταία σελίδα (βλέπε παραπάνω) είναι όλοι τους ερείπια...

Πέντε ποντικοί, ένα ελληνικό λαϊκό ποίημα. Κι αυτό μου το διάβαζαν μικρή! Το ήξερα κι απέξω, κι ακόμα το μνημονεύουμε στην οικογένεια.

Θαλασσοταραχή εν όψει, κίνδυνος για τα ποντίκια.

Πολύ όμορφο ποιηματάκι, και οι εικόνες του βιβλίου αυτή τη φορά μου άρεσαν πολύ. Πολύ γλυκά ποντικάκια (όχι σαν τις φάτσες στο Ντίλι ντίλι), και τόσο όμορφα χρώματα.

Τέλος καλό, όλα καλά: το πλοίο τους καταστράφηκε, αυτοί όμως δεν έπαθαν τίποτα.  

Ο ποντικός της πόλης και ο ποντικός του αγρού, ένας μύθος του Αισώπου.  Ε λοιπόν, αυτό δεν ήξερα ότι ήταν μύθος του Αισώπου! Ξαφνιάστηκα. Τι νόμιζες δηλαδή, θα μου πείτε, ότι ήταν της disney; Μπορεί.

Ο ποντικός της πόλης σνομπάρει το φαγητό του ποντικού του αγρού και τον καλεί στο σπίτι του για ένα καλύτερο γεύμα. Εκεί όμως ο ποντικός του αγρού διαπιστώνει ότι οι κίνδυνοι είναι τόσοι που μπροστά τους η καλοπέραση δεν μετράει.

Πολύ όμορφο βιβλιαράκι, κι η ιστορία ωραία δοσμένη.

Ωστόσο, και η εκδοχή της Disney είναι πανέμορφη:

Και τρία βιβλιαράκια για το τέλος: Ένα παλιό, ένα κλασικό, ένα καινούργιο. Με αυτή τη σειρά: 

Γυρίζουν τα χελιδόνια, του Αλτάν. 'Ενα πολύ μικρό, απλό βιβλιαράκι (μια φρασούλα στην κάθε σελίδα) με θέμα την άνοιξη.  

Η Σταυρούλα δεν εντυπωσιάστηκε. Ούτε κι εγώ, για να πω την αλήθεια. Πάντως είναι γλυκούλι. 

Τα γενέθλια του Σποτ: Το αγαπημένο σκυλάκι έχει γενέθλια, αλλά το θέμα του βιβλίου δεν είναι τόσο αυτό όσο το κρυφτό που παίζει με τους φίλους του στο σπίτι.
Τους βρίσκει έναν έναν.

Ο Σποτ είναι κλασική αξία. Είναι αξιολάτρευτος. Όλα τα βιβλία του τόσο χαρούμενα και γεμάτα εκπλήξεις.  Πώς να του αντισταθείς;

Ο μπαμπάς μου είναι (P comme papa) από τις εκδόσεις Κόκκινο (αξιοπρόσεχτες εκδόσεις, με πολλά ωραία βιβλία, κυρίως γαλλικά).

Είμαστε οι πρώτοι που δανειστήκαμε αυτό το βιβλίο! 

Ο μπαμπάς μπορεί να είναι πολλά διαφορετικά πράγματα: Από πολυθρόνα μέχρι αεροπλάνο, από αλογάκι μέχρι ασθενοφόρο. Ξυπνητήρι, κρυψώνα, κινητήρας, γιατρός. Είναι εκεί για να σε διασκεδάσει, να σε παρηγορήσει και να σε βοηθήσει.

Ένα πολύ πρωτότυπο βιβλίο που μας έκανε να γελάσουμε.

Η Σταυρούλα διασκέδασε πολύ αναγνωρίζοντας το μπαμπά της σε πολλές από τις δραστηριότητες που αναφέρει το βιβλίο...

Ο μπαμπάς είναι αυτός, κι αυτή είσαι εσύ, κι αυτή είμαι εγώ...

Σε λίγες μέρες πρέπει τα βιβλία να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Όμως καθώς πάντα, πάντα δανειζόμαστε κάποια ξανά, για δεύτερη (και βάλε) συνεχόμενη φορά, ξέρω ήδη πως μερικά απ' αυτά θα γυρίσουν πίσω στο δικό μας σπίτι για ένα δεύτερο (τουλάχιστον) δεκαπενθήμερο. Για ένα απ' αυτά βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Για τα υπόλοιπα, έχω μια ιδέα -την απόφαση όμως θα την πάρει φυσικά άλλος...