Τριών

Σήμερα η μικρότερη κυρία του σπιτιού μας έγινε τριών χρονών. Κι από τη μία σκέφτομαι ότι τα τρία χρόνια είναι τόσο λίγα, κι αυτή είναι τόση δα -τριών χρονών, μωράκι ακόμα στα μάτια μου! Κι από την άλλη σκέφτομαι ότι τα τρία χρόνια είναι μια ζωή, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ, σχεδόν δεν θυμάμαι τη ζωή μου πριν από 'κείνη.
Και φυσικά κάνω λάθος, δεν είναι πια μωράκι. Είναι ένα κοριτσάκι δυναμικό και τρυφερό, και τόσο πολύ αστείο! Της αρέσουν τα τραγούδια, της αρέσουν τα μωρά. Της αρέσουν οι κούκλες-μωρά. Της αρέσει να πίνει γάλα. Της αρέσει να ζωγραφίζει ατελείωτα (με μαρκαδόρους, με μολύβια, με κιμωλίες, στα χαρτιά, στο πάτωμα, στο σώμα της). Της αρέσει ν' ακούει παραμύθια  (τα τρία γουρουνάκια και τα εφτά κατσικάκια πιο πολύ απ' όλα). Της αρέσουν τα όμορφα φορέματα και οι φούστες και να διαλέγει μόνη της τα ρούχα της. Της αρέσει το tablet, λίγο περισσότερο απ' ό,τι θα ήθελα. Της αρέσει να παίζει με τ' αδερφάκια της και τους φίλους της. Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα μ' αυτή τη λίστα.
Προς τιμήν, λοιπόν, αυτού του γλυκού κοριτσιού που πριν τρία χρόνια ήρθε στη ζωή μας και γέμισε τον κόσμο μας με το φως και τα χρώματά της, είπα να σας δείξω σήμερα λίγα απ' τα τελευταία αγαπημένα της βιβλία.

Η Τσίου Τσίου ψάχνει το λαγό του Πάσχα: Ένα από τα καινούργια βιβλία των εκδόσεων Ίκαρος. Ξέρω πως δεν είναι και τόσο για την ηλικία της, και θα ταίριαζε περισσότερο σ' ένα μικρότερο παιδάκι, όμως το διάλεξε μόνη της, το διαβάσαμε μία φορά κι από τότε το "διαβάζει" μόνη της...

...ανοιγοκλείνοντας τα κινούμενα μέρη και βλέποντας τα ζωάκια, ενώ το κοτοπουλάκι Τσίου Τσίου ψάχνει το πασχαλιάτικο λαγουδάκι για να της δώσει ένα αυγό.



Αυτό είναι όλο κι όλο αυτό που συμβαίνει σ' αυτό το βιβλίο, μα -θα συμφωνήσω με την αναγνώστρια- οι εικόνες είναι πολύ όμορφες και χαρούμενες. Ιδανικό βιβλίο για ένα μωράκι 1+ έτους.

Rosie's Babies, των Martin Waddel και Penny Dale, ένα παραμύθι που κυκλοφορούσε παλιότερα και στα ελληνικά, με τίτλο Τα μωρά της Ρόζας. Το είχαμε, κάποιος το είχε κάνει δώρο στην αδερφή μου όταν ήταν μικρή, αλλά δεν το βρίσκουμε πια, όπως και πολλά άλλα βιβλία της παιδικής μας ηλικίας. Δυστυχώς, είναι εκτός κυκλοφορίας στα ελληνικά. Μα το παρήγγειλα από το amazon, κι είναι ό,τι πρέπει για κάποια που αγαπάει τα μωρά, παίζει με μωρά ζωάκια και έγινε πρόσφατα μεγάλη αδερφή...

Σ' αυτή την πολύ τρυφερή ιστορία, η μαμά ετοιμάζεται να βάλει για ύπνο το μωρό όταν η Ρόζι αρχίζει να της μιλάει για τα δικά της μωρά, που μπορεί να φαίνεται πως είναι πάνινα ζωάκια, μα στην πραγματικότητα είναι αληθινά!

Τα μωρά της Ρόζι κάνουν ένα σωρό πράγματα μαζί της. Παίζουν, οδηγούν αυτοκίνητα, πηγαίνουν στην παιδική χαρά, διασκεδάζουν. Κι εκείνη είναι η καλή μαμά που τα φροντίζει και τα προστατεύει πάντα.

Όταν όμως το μωρό της μαμάς έχει πια κοιμηθεί, και τα μωρά της Ρόζι έχουν κοιμηθεί επίσης, τότε η Ρόζι έχει μία μόνο επιθυμία...

...Να μιλήσουν για την ίδια, και να περάσει επιτέλους λίγο χρόνο μόνη με τη μαμά της.

Τόσο γλυκό, τόσο μέσα στην ψυχολογία του παιδιού που απέκτησε καινούργιο αδερφάκι και τόσο υπέροχα εικονογραφημένο που το θυμόμουν καλά ενώ είχα να το δω είκοσι χρόνια -το αγαπάμε!

5 Πασχαλινά αυγά, ένα βιβλιαράκι που επίσης διάλεξε μόνη της απ' το βιβλιοπωλείο, σε μία από τις τελευταίες βόλτες μας.

Οι κότες μοιράζουν πασχαλινά αυγά στα ζωάκια περιμένοντας τη μεγάλη μέρα. Μικρό, απλό κείμενο, ζωηρές εικόνες. Δεν είναι απ' τα αγαπημένα μου αλλά εκείνη το ξεφυλλίζει συχνά. Έχουν βρει με τη Σταυρούλα ποια κότα είναι η καθεμιά τους και ποια είμαι εγώ (αυτή με τα γυαλιά). Και το κοτόπουλο είναι, φυσικά, ο αδερφός τους.

Η Κοτούλα Τούλα (Hattie Peck), της Emma Levey. Ακόμα μια ιστορία με κότα και αυγά! Ετούτη εδώ όμως δεν έχει σχέση με το Πάσχα, αλλά με την προσπάθεια της κοτούλας να γίνει μαμά. Αφού δεν μπορεί να κάνει δικό της αυγουλάκι, βγαίνει σε αναζήτηση αυγών σε όλο τον κόσμο...

...και αφού προσπαθεί πολύ και περνά χιλιάδες εμπόδια, καταφέρνει να φέρει στο σπιτικό της όχι ένα αλλά πολλά αυγά και να γίνει μανούλα ενός πλήθους διαφορετικών πλασμάτων. Έτσι, η κοτούλα μας γίνεται ευτυχισμένη.

Μια ιστορία σύντομη και γλυκιά, που θίγει πολλά σημαντικά θέματα με τον απλό της τρόπο. Ο θρίαμβος απέναντι στις αντιξοότητες, η επιμονή και η υπομονή αλλά και η υιοθεσία. Όμορφο!

Ο Πετίτ, το τέρας, της Isol. Ένα βιβλιαράκι που δεν περίμενα ότι θα άρεσε τόσο στην Ισαβέλλα, αλλά πίστευα ότι θ' άγγιζε μόνο τη Σταυρούλα -όχι για πρώτη φορά, έκανα λάθος. Το ζητούσαν και οι δυο ξανά και ξανά, πολλές φορές στη σειρά, για μέρες. Έχει μικρό κείμενο, παράξενη εικονογράφηση και μια ιστορία που απ' ό,τι φαίνεται είναι στα παιδιά (αλλά και σε όλους μας)... πολύ οικεία.

Ο Πετίτ δεν ξέρει τι του συμβαίνει. Είναι άλλοτε καλός κι άλλοτε κακός. Η μαμά του αναρωτιέται πώς ένα καλό παιδί σαν αυτόν κάνει κάποιες φορές άσχημα πράγματα. Κι εκείνος αναρωτιέται διάφορα... Γιατί νιώθει αυτά που νιώθει; Γιατί όταν προσπαθεί να είναι καλός όλα πάνε στραβά; Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι καλόκακος, κι ότι μάλιστα το ίδιο είναι κι η μαμά του -μήπως είναι κληρονομικό;
Η Ισαβέλλα θέλει ν' ακούει "τα κακά πράγματα" που κάνει ο Πετίτ. Μάλιστα δήλωσε πως αυτά της αρέσουν περισσότερο στο βιβλίο. Και τα δυο κορίτσια προβληματίστηκαν μ' αυτή την ιστορία, κι έκαναν ένα σωρό ερωτήσεις γι' αυτό το "πότε καλός, πότε κακός". Γιατί;
Νιώσαμε όλες μας μια παράξενη ταύτιση με τον Πετίτ, μια συμπάθεια. Καλόκακος, και λίγο μπερδεμένος... μήπως έτσι δεν είμαστε όλοι;

Αυτά ήταν λοιπόν τα τελευταία αγαπημένα της, που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο σπίτι...
Χρόνια πολλά, γλυκιά μου αγάπη. Να τα εκατοστήσεις! Να είσαι ευτυχισμένη!

Δύο

Χθες το πρωί που ξύπνησαν ανάμεσα στα μπαλόνια, αφού έτρεξαν και χοροπήδησαν και φώναξαν και γέλασαν και είπαμε όλοι με τη σειρά "Χρόνια πολλά, Ισαβέλλα!", η Σταυρούλα κοίταξε καλά καλά την αδερφή της και παρατήρησε: "ακόμα φαίνεται σαν να είναι ένα". 

Όπως το εννοούσε η Σταυρούλα, ήταν αλήθεια. Το μωρό μας δεν είχε αλλάξει και πολύ απ' την προηγούμενη μέρα. Είχε αλλάξει λίγο, φυσικά. Γιατί σ' αυτή την ηλικία δεν περνάει μέρα που να μην έχει κάτι διαφορετικό και καινούργιο πάνω της -καινούργια δόντια, καινούργιες λέξεις, καινούργιες προτιμήσεις. Μα δεν είχε αλλάξει και τόσο που να το καταλαβαίνεις χωρίς να την παρατηρήσεις πολύ, πολύ προσεκτικά. 

Όμως...να που δεν είναι ένα. Έγινε δύο! Κι ό,τι βρεφικό πάνω της φεύγει σιγά σιγά, το μωρό δίνει τη θέση του σ' ένα χαρούμενο, ζωηρό κοριτσάκι, που είναι εντελώς διαφορετικό από "όταν ήταν ένα". Άλλος άνθρωπος, στην πραγματικότητα. Με μια προσωπικότητα που ξεχειλίζει από ένα μικροσκοπικό κορμάκι.  

Είναι αστεία, έξυπνη και τρυφερή. Είναι δυναμική και ξέρει να διεκδικεί αυτό που θέλει. Αγαπάει τα μωρά, την οικογένειά της, τη ζωγραφική. Το χορό, την τσουλήθρα, τα μακριά φορέματα, τη Ντόρα εξερευνήτρια και την Πέππα γουρούνι. Τις καραμέλες -περισσότερο να τις ξετυλίγει παρά να τις τρώει. Να δοκιμάζει παπούτσια. Να παίζει κάπου κάπου (ωιμέ!) στις τρεις η ώρα τη νύχτα. Να την κάνει ο μπαμπάς της αεροπλανάκι. 

Είναι καλλιτεχνική φύση. Αγαπάει τη μουσική, τραγουδάει όλη μέρα, κι όταν της λες καινούργιο τραγούδι μένει ακίνητη και σε κοιτάζει προσεκτικά στα μάτια. Τη βλέπεις να το μαθαίνει. Της αρέσει να μαθαίνει.

Είναι μια ακούραστη εξερευνήτρια του κόσμου. Στις βόλτες της αρέσει να παίρνει το χρόνο της. Αν μια απόσταση πέντε λεπτών κάνουμε μία ώρα να την καλύψουμε, αυτό δεν την απασχολεί καθόλου. Γιατί δεν βαριέται ποτέ.

Και γιατί, όπως επιτάσσει η ηλικία της, αντιμετωπίζει ακόμα με δέος και περιέργεια πράγματα που οι άλλοι θεωρούμε δεδομένα.

Είναι βιβλιοσκούληκο. Τρελαίνεται να της διαβάζουν. Της αρέσει να μοιράζεται τα βιβλία της με την αδερφούλα της.

Της αρέσει να μοιράζεται τα πάντα με την αδερφούλα της. Αν πάρει κάτι στα χέρια της, οτιδήποτε, θα ζητήσει οπωσδήποτε κι ένα ίδιο για τη Σταυρούλα. Την αγαπάει. Τη θαυμάζει. Την εμπιστεύεται.

Είναι ένα υπέροχο, φωτεινό πλασματάκι που γεμίζει χαρά τους ανθρώπους γύρω της. Αλλά αυτό δεν είναι καινούργιο... Είναι απ' τα πράγματα που δεν αλλάζουν ποτέ.

τη φωτογραφία την έβγαλε η Σταυρούλα

***

Με την ευκαιρία των γενεθλίων της, δύο αγαπημένα της βιβλία αυτόν τον καιρό: 

Από τη σειρά Tales from Acorn Wood των δημιουργών του Gruffalo Julia Donaldson και Axel Scheffler, οι ιστορίες Rabbit's Nap και Postman Bear. Όχι και τόσο γνωστές, μα σούπερ χαριτωμένες, αυτές οι πολύ πολύ σύντομες ρυθμικές ιστοριούλες μας ενθουσιάζουν με τους συμπαθητικούς χαρακτήρες που έχουν κάτι τόσο οικείο -αφού μοιάζουν στον Τικ και την Τέλα- και τα παραθυράκια -σχεδόν σίγουρη επιτυχία. Ιδανικά για ηλικίες 1-3, αλλά αρέσουν και στους λίγο μεγαλύτερους φυσικά...

Στο Rabbit's Nap, η καημένη η Κουνελίτσα ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να πάρει έναν υπνάκο, μα όλο και κάποιος θόρυβος την ενοχλεί.

Αλλάζει συνεχώς μέρος, μα οι φίλοι της, που κάνουν τις δουλειές τους, είναι παντού.

Τελικά, η πόρτα χτυπάει και...

... είναι οι φίλοι της, που τη νανουρίζουν μ' ένα τραγούδι. Και επιτέλους, κοιμήθηκε!

Στο Postman Bear, ο Αρκουδάκος γράφει τρία γράμματα και τα μοιράζει στους φίλους του...

...που τους βρίσκουμε τον καθένα στο δικό του σπίτι.

Τα γράμματα είναι προσκλήσεις για το πάρτι του, όπως μαθαίνουμε αργότερα.

Ο Αρκούδος ετοιμάζει ένα κέικ...

...κι όταν η πόρτα χτυπάει, οι καλεσμένοι του τού εύχονται Χρόνια Πολλά για τα γενέθλιά του.

***

Χρόνια πολλά και σε σένα, αρκουδάκι μου! Χρόνια πολλά πολλά κι ευτυχισμένα! 

Σ' ευχαριστώ που είσαι το παιδάκι μου.

Σ' αγαπώ!!!

24 βιβλία για τα Χριστούγεννα: Fletcher and the Snowflake Christmas

Ανάμεσα σε μπαλόνια και παιχνίδια, χριστουγεννιάτικη μουσική και χαρούμενα προσωπάκια, ανάμεσα σε πυρετό και βήχα και χαρά και φίλους και νεραϊδένια φουστάνια, ανάμεσα στην πιο μικρή μέρα και την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου, γεμάτη με ευχές και συγκίνηση όπως πάντα εδώ και τέσσερα ακριβώς χρόνια, το σημερινό βιβλίο μας ήταν το Fletcher and the Snowflake Christmas των Julia Rawlinson και Tiphanie Beeke. To μικρό ευαίσθητο αλεπουδάκι, τον Fletcher, τον γνωρίζαμε από το φθινοπωρινό βιβλίο του. Και διάλεξα το χριστουγεννιάτικο βιβλίο του για σήμερα γιατί ήθελα τη μέρα των γενεθλίων της η Σταυρούλα να διαβάσει για έναν ήρωα που αγαπάει, μια ιστορία που σίγουρα θα της άρεσε. 

Μια παγωμένη παραμονή Χριστουγέννων, ο Fletcher περνάει έξω απ' το παλιό σπίτι των κουνελιών.

Η αγωνία του είναι: πώς θα μπορέσει ο Άγιος Βασίλης να βρει το καινούργιο σπίτι τους; Τότε έχει μια ιδέα: θα του το δείξει ο ίδιος με ξύλινα βέλη που θα τοποθετήσει στο έδαφος.

Ξεκινάει δουλειά και τον βοηθούν ο σκίουρος, τα πουλιά...

...και τα ποντικάκια. Όλοι οι φίλοι που συναντά στο δρόμο του.

Τελικά φτάνουν στο καινούργιο σπίτι των κουνελιών, που είναι ζεστό και φιλόξενο. Περνούν εκεί αρκετή ώρα, όμως το βράδυ που προσπαθούν να επιστρέψουν στα δικά τους σπίτια...

...βλέπουν πως έχει χιονίσει.

Τα ξύλινα βέλη έχουν χαθεί.

Ανήσυχος κι απογοητευμένος, ο Fletcher αποφασίζει να μην κοιμηθεί για να περιμένει τον Άγιο Βασίλη και να του πει ο ίδιος πού μένουν τα κουνέλια.

Όμως, όπως οι φίλοι του, τελικά αποκοιμιέται.

Το πρωί τρέχει στα κουνέλια, και -τι έκπληξη!- ανακαλύπτει πως ο Άγιος Βασίλης βρήκε τελικά το σπίτι τους.

Όμως το καλύτερο δώρο που παίρνουν τα κουνέλια είναι η παρουσία των φίλων τουςΤους καλοδέχονται και τους ευχαριστούν για όλα, και μαζί περνούν υπέροχα τα Χριστούγεννα.

Ένα βιβλίο απλό, μικρό, πολύ τρυφερό και όμορφο, που άρεσε σε όλους μας τόσο πολύ! Η εικονογράφηση του Fletcher με τρελαίνει, κι ακόμα ο χαρακτήρας του, ο εξυπηρετικός, ευγενικός και καλοσυνάτος, που φροντίζει τους άλλους και πάντα τους προστατεύει. Σαν το κορίτσι που είχε σήμερα τα γενέθλιά του.

Ήταν αρρωστούλα αλλά πέρασε όμορφα. Έπαιξε με τους φίλους της και την αδερφούλα της, φύσηξε τα τέσσερα κεράκια της, χόρεψε, έφαγε γλειφιντζούρια και γέλασε πολύ.
Μια ροζ νεραϊδούλα με μαργαριταρένιο χαμόγελο. Ένα σπιρτόζικο, πανέξυπνο μικρό κορίτσι γεμάτο απίθανες σκέψεις και όνειρα και φαντασία.

Θα μπορούσα να σου γράψω άπειρα πράγματα, χριστουγεννιάτικο μωρό μου. Θα σου γράψω μόνο πως σ' αγαπώ. Θα σου γράψω πως γεμίζεις τη ζωή μου με φως, και κάθε μέρα παρακαλώ το Θεό να σ' έχει καλά.
Από τότε που ήρθες στον κόσμο, τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Τίποτα πια δεν μπορεί ποτέ ξανά να είναι το ίδιο.

Χρόνια σου πολλά!!