Ghost Stories

Περνάει ο Οκτώβρης κι απολαμβάνουμε τις μέρες του και τις ιστορίες του. Θα ήθελα να μοιραστώ τόσες πολλές μαζί σας, όμως η κούραση και κάτι μικροαρρώστιες (ευτυχώς εμείς οι μεγάλοι την πάθαμε κι όχι τα κορίτσια) κάθε βράδυ αλλάζουν τις προτεραιότητές μου και παραδίνομαι στο μεγαλοδύναμο ύπνο.

Παρόλα αυτά, λίγες εικόνες, χαρούμενα πράγματα των ημερών που πέρασαν...

Μια βόλτα μαζί της. 

Μια από κείνες τις βόλτες χωρίς σκοπό, που δεν βιαζόμαστε, που την αφήνω να καθήσει κάτω και να δει το κάθε λουλουδάκι, να πιάσει τα κουκουνάρια και τις πέτρες, ν' αγγίξει τη γη. Να πάρει το χρόνο της και να μου μάθει απ' την αρχή πώς είναι ν' ανακαλύπτεις τον κόσμο με τα ολοκάθαρα μάτια της, σαν να ήταν καινούργιος.

Ένα ταξίδι- κι ένα δώρο.

Το σετ από ξύλινα επιπλάκια για κουκλόσπιτο που τους χάρισε η θεία τους από το Le Toy Van (πανέμορφα παιχνίδια, οι τιμές είναι λίγο σοκ) ήταν τόσο όμορφο που ξετρελαθήκαμε όλοι. Έπαιξαν πλάι πλάι μαζί του για ώρες και ώρες, χρησιμοποιώντας κάτι αδέσποτα Little People που βρήκαν στο σπίτι της γιαγιάς. Η Σταυρούλα ξενύχτησε παίζοντας. Κι η Ισαβέλλα στήνει περισσότερο απ' ό,τι γκρεμίζει -πρωτοφανές! 

Τώρα πια που γυρίσαμε σπίτι, τα Sylvanians απολαμβάνουν τη χλιδή των νέων τους επίπλων...

Η ομπρέλα.
Χρόνια τώρα, δεν είχαμε ομπρέλα στο σπίτι. Ήμασταν αυτοί που προτιμούν να βρέχονται παρά να την κουβαλάνε (και να βρέχονται έτσι κι αλλιώς από τα πλάγια). Κι έπειτα έπιασαν τα πρωτοβρόχια, όλοι οι συμμαθητές της Σταυρούλας είχαν ομπρέλα, ζήλεψε κι αυτή και ήθελε τόσο πολύ μια παιδική ομπρελίτσα.
'Ετσι, έχουμε πλέον μια ομπρέλα στο σπίτι. Έκανε 3 ευρώ στα tiger, κι έχει συννεφάκια κι ένα ουράνιο τόξο στην κορυφή. Από την Παρασκευή που την πήραμε έχει ήλιο, όμως ήδη τη χρησιμοποιήσαμε αρκετά.

Αυτό το βιβλίο.
Η Εύη όλο χορεύει και χορεύει (Frances Dean Who Loved To Dance and Dance) από τη Birgitta Sif, συγγραφέα του Όλιβερ, είναι ένα βιβλίο που αγαπάμε αυτό τον καιρό. Θα ήθελα να ελπίζω πως θα σας το δείξουμε σύντομα, ίσως μέσα στο Νοέμβρη... Είναι πανέμορφο.

Αυτό το παιχνίδι. 
Είναι ένα καινούργιο παιχνίδι που αρχίσαμε τις τελευταίες μέρες, και μοιάζει με παραμύθι. Ξεκίνησε χωρίς πολλές προοπτικές, αλλά σιγά σιγά όλες οι κούκλες μας παίρνουν το ρόλο τους στην ιστορία, που περιλαμβάνει γοργόνες (Barbie) και τρίτωνες (κούκλες-μωρά), ένα καράβι (τραπεζάκι δραστηριοτήτων αναποδογυρισμένο), τρικυμίες και πειρατές (Χανς και Κρίστοφ απ' το Frozen), τη θαλάσσια σπηλιά μιας μάγισσας (αναμαλλιασμένη απομίμηση της Barbie με κομμένο πόδι στο γόνατο) και τα τέρατά της (λαστιχένιος δεινόσαυρος και Sophie καμηλοπάρδαλη που έχει χάσει τις βούλες της), δυο κοριτσάκια (αυτή η κούκλα Lottie και αυτή) που ήταν στο πειρατικό καράβι και σώθηκαν απ' τις γοργόνες και άλλα πολλά...

...και εκτός του ότι είναι συναρπαστικό και για μένα την ίδια, προκαλεί κι αυτό το ύφος χαράς κι ενθουσιασμού που δεν χορταίνω να βλέπω. Είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχουμε παίξει τον τελευταίο καιρό.

Ιστορίες με φαντάσματα. 
Φτάσαμε και στα βιβλία! Πιστή στο spooky πνεύμα του Οκτώβρη, είπα να σας δείξω σήμερα δυο παιδικές ιστορίες με φαντάσματα, χαριτωμένες και καθόλου τρομαχτικές, που αγαπάμε και διαβάζουμε πολύ αυτές τις μέρες.

Η βιβλιοθήκη των φαντασμάτων (The Ghost Library) του David Melling. Με τον τίτλο να περιλαμβάνει, όπως λέγαμε με τη φίλη μου την Ελένη, δυο μαγικές λέξεις (βιβλιοθήκη και φαντάσματα) και το όνομα του David Melling από κάτω, αγόρασα αυτό το βιβλίο σχεδόν στα τυφλά. Περίμενα όμως μέχρι φέτος για να το δείξω στη Σταυρούλα. Κι εκείνη, που είναι πια σε ηλικία να ακολουθήσει την ιστορία αλλά και να ανιχνεύσει τις ξεκαρδιστικές λεπτομέρειες στις εικόνες, το διασκεδάζει πολύ.

Είναι η ιστορία της Μπο, ενός μικρού κοριτσιού που διάβαζε ένα βράδυ το βιβλίο του...

...όταν ένιωσε ένα χέρι να της το αρπάζει και (αφού εκείνη δεν το άφησε) να σηκώνει και την ίδια στον αέρα!

Τρία φαντάσματα είναι αυτοί που προσπάθησαν να κλέψουν (ή μάλλον να δανειστούν) το βιβλίο της, και μ' αυτό τον τρόπο τη μετέφεραν στην τεράστια, αλλά παντελώς άδεια, βιβλιοθήκη των φαντασμάτων.

Τα καημένα τα φαντάσματα είναι τόσο γλυκά! Βγαίνουν απ' τα ράφια και το μόνο που θέλουν είναι μια ιστορία! (αγαπημένος μας ο τύπος που κρατάει το κεφάλι του στα χέρια του, παίζει μ' αυτό σε όλες τις εικόνες)

Η Μπο αρχίζει λοιπόν να τους διαβάζει την ιστορία του δικού της βιβλίου, που αφορά μια μάγισσα που μύριζαν τα πόδια της -αυτή η ιστορία μέσα στην ιστορία είναι δοσμένη μόνο με εικόνες για να τη διηγηθείς εσύ.

Μα όταν τα φαντάσματα ζητούν μια ιστορία ακόμα, το κορίτσι τους προτείνει να διηγηθούν τα δικά τους παραμύθια. Ακόμα και να γράψουν τα δικά τους βιβλία για να γεμίσουν τη βιβλιοθήκη τους!

Και το πώς γίνεται αυτό μας το διηγείται με μια νέα ιστορία, με μια νέα σειρά εικόνων χωρίς λόγια...

Κι έτσι, τελικά, όχι μόνο η βιβλιοθήκη των φαντασμάτων είναι γεμάτη...

...αλλά και η Μπο γίνεται ισότιμο μέλος, και ανταλλάσσει συχνά επισκέψεις με τα φαντάσματα, που της ζητούν πάντα να διαβάζει παραμύθια! (το πουλάκι-σκελετός που κάθεται στο κεφάλι της Μπο, επίσης αγαπημένο μας φάντασμα)

Είναι ένα όμορφο, μαγικό βιβλίο και το θέμα του είναι η αγάπη για τα βιβλία! Τι άλλο να ζητήσουμε; Η εικονογράφηση είναι υπέροχη και ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της.

Gus and the Baby Ghost, της Jane Thayer: ένα βιβλιαράκι του 1972 που κυκλοφορεί ακόμα μεταχερισμένο, με ήρωα τον Gus, το φάντασμα του Ιστορικού Μουσείου. Υπάρχει μια σειρά βιβλίων με τον Gus, αλλά δεν ήξερα τίποτα γι' αυτά μέχρι που έπεσα τυχαία πάνω σ' αυτό εδώ.
Στην ιστορία αυτή, ο  Gus βρίσκει ένα μωρό φάντασμα έξω απ' την πόρτα του Μουσείου.

Παρόλο που δεν ξέρει καθόλου πώς να το φροντίσει, με τη βοήθεια της Cora, της γάτας, τα καταφέρνει μια χαρά.

Το πρόβλημα είναι ο κύριος Frizzle, ο άνθρωπος του μουσείου, που πιστεύει ότι το μικρό φάντασμα θα γίνει αντιληπτό και θα τρομάξει τους επισκέπτες. Γι' αυτό ζητάει να φύγει το μωρό.

Μέχρι και στην αστυνομία τηλεφωνεί.

Όμως ο Gus είναι αποφασισμένος να κρατήσει το μωρό.

Κι όταν μια επισκέπτρια αντιλαμβάνεται την παρουσία του κι ενθουσιάζεται...

...το μικρό φάντασμα δεν αργεί να γίνει η ατραξιόν του μουσείου.

Όλοι πια το θέλουν και το αγαπούν, και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Η ιστορία είναι τόσο αστεία κι η vintage εικονογράφηση τόσο χαριτωμένη. Είναι ένα βιβλίο που μας κάνει χαρούμενες, δεν βαριόμαστε να το διαβάζουμε ξανά και ξανά. 

Να σας δείξω και μια ιστορία με φαντάσματα για μεγαλύτερα παιδιά;
Είναι το βιβλίο που τελείωσα εγώ αυτές τις μέρες και ξετρελάθηκα.
Doll Bones, της Holly Black, ένα βιβλίο που για το οποίο άκουσα πρώτη φορά πέρυσι τέτοιον καιρό απ' το υπέροχο blog της Danzel.

Είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά, αληθινά σκοτεινό, που με φρίκαρε και μένα λιγάκι κατά τόπους. 

Είναι η ιστορία του Zach, που έχει φτάσει σ' εκείνη την περίεργη ηλικία λίγο πριν την εφηβεία -που είναι ακόμα παιδί αλλά θεωρείται μεγάλος για να παίζει. Όμως εκείνος δεν θέλει να εγκαταλείψει το παιχνίδι που μοιράζεται με τις φίλες του Poppy και Alice, μια ιστορία επικών διαστάσεων που έχει μεγάλη σημασία γι' αυτόν. Όταν αναγκάζεται να τους πει ότι δεν θέλει πια να παίξει, εκείνες πασχίζουν να του αλλάξουν γνώμη- μήπως γι' αυτό η Poppy του λέει ότι κάτι παράξενο συμβαίνει με την απόκοσμη κοκάλινη κούκλα που φυλάει η μαμά της σε βιτρίνα και την αποκαλούν "βασίλισσα" στο παιχνίδι τους; Ή μήπως η κούκλα είναι αληθινά στοιχειωμένη, με το φάντασμα ενός μικρού κοριτσιού που είναι αποφασισμένο να βρει ανάπαυση; 

Δεν θα πω περισσότερα, γιατί ήδη έχω αρχίσει να λέω πολλά. Όμως αυτή η ανατριχιαστική ιστορία ενηλικίωσης είναι μαγευτική. Οι ήρωες, το μεταφυσικό στοιχείο, όσο κι αυτή η ειλικρίνεια στην περιγραφή της δύσκολης εξόδου απ' την παιδική αθωότητα με κέρδισαν απόλυτα.

Και για το τέλος, μιας και πιάσαμε φαντάσματα και άλλα στοιχειά στην κουβέντα, ορίστε και τα τρία αγαπημένα μας βίντεο αυτό τον καιρό, με τραγουδάκια στο ίδιο μοτίβο. 

Πανεύκολα λόγια και λίγα, επανάληψη και χαρούμενες εικόνες. 

Τέλεια για παιδάκια που μαθαίνουν αγγλικά. 

Και σούπερ εθιστικά... Σας προειδοποιώ!!

Παλιά και καινούργια αγαπημένα

Οι πρώτες μέρες ενός μωρού στο σπίτι του είναι για όλη την οικογένεια κάτι θαυμαστό και παράξενο. Όταν φέραμε το πρώτο μας μωρό στο σπίτι, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να το κοιτάζουμε, ο κόσμος γύριζε γύρω του και η ζωή μέσα απ' αυτό το πρίσμα έμοιαζε λες και δεν θα μπορούσε ποτέ πια να είναι κανονική, ή συνηθισμένη. Με το δεύτερο μωρό μας τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Το θαύμα είναι γεγονός, η αλλαγή στον κόσμο μας είναι γεγονός -πώς θα μπορούσε να μην είναι- όμως υπάρχει στο σκηνικό κι ένα μεγάλο αδερφάκι, που θέλει τη ζωή του όπως την ήξερε. Που δεν θα σε αφήσει να ρεμβάζεις πάνω απ' το μωρό με τις ώρες. Ή να το κρατάς στην αγκαλιά σου αδιάλειπτα. Κι αυτό κατ' ανάγκη οδηγεί τη ζωή στο να γίνει κανονική πιο γρήγορα, κανονική μ' έναν καινούργιο τρόπο βέβαια, πιο πλούσια και πιο γεμάτη, με το χρόνο να μοιάζει πιο λίγος και πιο σημαντικός, με την αγάπη να παίρνει περισσότερες μορφές και πρόσωπα, και να πολλαπλασιάζεται, και να απλώνεται, και να μεγαλώνει -όμως κανονική. Με τις νέες της ρουτίνες. Και τις παλιές. 

Τα βιβλία μας είναι η ρουτίνα που δεν αλλάζει. Είναι και τόσο ωραίο και τόσο εύκολο να τα μοιραζόμαστε, ακόμα και με το μωρό αγκαλίτσα, μετατρέποντας τη στιγμή για δύο σε στιγμή για τρεις. Τα βιβλία είναι μαγικά. 

Εδώ και λίγες μέρες ξαναγυρίσαμε σε κάποια παλιά αγαπημένα. Τους αγαπημένους μας ήρωες Fidget και Quilly σε εικονογράφηση του αγαπημένου David Melling- ποιός μπορεί ν' αντισταθεί σ' ένα βιβλίο με παραθυράκια όταν περιέχει αυτά τα γλυκύτατα ζωάκια, ένα ρακούν κι έναν ακανθόχοιρο, που ετοιμάζονται για το σχολείο ή για ύπνο;

Αγαπημένα μας εδώ και ένα χρόνο σχεδόν: Fidget and Quilly:Are You Ready? και Fidget and Quilly:Count Down to Bedtime

 Count Down to Bedtime: Λεπτό προς λεπτό η προετοιμασία των αξιαγάπητων φίλων μας για τον ύπνο. Σας έχω πει πως αγαπώ τα έργα του David Melling?

Το αγαπάμε τόσο που γεμίσαμε το εξώφυλλο με χανσαπλάστ (βλέπε και προηγούμενη φωτογραφία)

Είναι ζημιάρηδες, είναι αστείοι, είναι τέλειοι! Λατρεύω αυτή την εικονογράφηση!!

Φοβάται αυτή την εικόνα, γιατί ο γάτος είναι αναμαλλιασμένος. Κάθε φορά πρέπει να λέμε πως ο καημένος ο γάτος το κάνει αυτό γιατί δεν του αρέσει το νερό.

Ο γάτος, ο γάτος... Κορυφαίος χαρακτήρας. Τη διασκεδάζει. Τον αγαπάει.

Αre you Ready? Εδώ ο Fidget κι ο Quilly ετοιμάζονται για το σχολείο. 

Δυσκολεύονται να ξυπνήσουν...

Δεν τους αρέσει να καθαρίζουν και να τακτοποιούν...

Δεν είναι έτοιμοι να πάρουν το λεωφορείο... Αυτή την εικόνα τη λέγαμε για πολύ καιρό "ο θυμωμένος" και η Σταυρούλα, σε μια εποχή που η μια απ' τις τρεις λέξεις που έλεγε ήταν "οχι" (οι άλλες δυο ήταν μαμά και μπαμπά), κάθε φορά τον παρίστανε με στόμφο: "Σταυρούλα, τι λέει εδώ ο θυμωμένος;" "ΟΧΙ!!"  

Αγαπημένο σημείο του βιβλίου: Πήραν το σχολικό κι έφυγαν.... Fidget and Quilly, you rule!!

Ο χαρούμενος ταχυδρόμος: Το πόσο συστήνω αυτό το βιβλίο σε όποιον μπορεί να διαβάσει αγγλικά δεν λέγεται. Είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό έχω διαβάσει σε παιδικό βιβλίο για τέτοιες ηλικίες. Ο χαρούμενος ταχυδρόμος μοιράζει γράμματα στους ήρωες των παραμυθιών, γυρίζοντας από σπίτι σε σπίτι: Ένα απολογητικό γράμμα από τη Χρυσομαλλούσα για τις τρεις αρκούδες, ένα διαφημιστικό με είδη για μάγισσες για τη μάγισσα του Χάνσελ και της Γκρέτελ, μια καρτ ποστάλ από τον Τζακ (αυτόν με τη φασολιά) για το γίγαντα, ένα γράμμα από εκδοτικό οίκο για τη Σταχτοπούτα, μαζί με δείγμα-βιβλιαράκι με την ιστορία της προς έγκριση, ένα γράμμα από δικηγορικό γραφείο για το λύκο της Κοκκινοσκουφίτσας, όπου του λένε ότι καλά θα κάνει να φύγει από το σπίτι της γιαγιάς πριν υποστεί της συνέπειες, και μια κάρτα γενεθλίων για τη Χρυσομαλλούσα, που γίνεται 8 χρονών. Το βιβλίο τελειώνει με το πάρτυ της κι ο ταχυδρόμος γυρίζει σπίτι του. 

Υψηλού επιπέδου διασκέδαση για μαμάδες και μωρά. Εμπιστευτείτε με. 

Το να βγάζει έξω τα γράμματα (να τα απλώνει στο πάτωμα, να τα μοιράζει στις κούκλες της, να τα παίρνει μαζί της στο κρεβάτι το βράδυ) είναι διασκέδαση από μόνο του. 

Το γράμμα της Χρυσομαλλούσας (σε δική μου μετάφραση, χοχοχο) το ξέρει όλο απέξω και το απαγγέλλει συχνά πυκνά.

Από τότε που της έκανα μια φορά το χαρούμενο γελάκι της μάγισσας, το κάνω 87 φορές τη μέρα. Με κοιτάζει με μάτια που στάζουν μέλι και λέει "Πώς είναι το χαρούμενο γελάκι;". Και μετά "γιατί είναι λίγο χαζό το χαρούμενο γελάκι;"

Να και το γράμμα της μάγισσας. Μα πείτε μου, μόνο εγώ το βρίσκω τρομερά αστείο;

Ο λύκος- φυσικά τον φοβάται. Αλλά της αρέσει. Φυσικά.

Και το άλλο, το τελευταίο, είναι αυτό που διαβάζει η μαμά. Τη νύχτα. Όταν η αραχνούλα ανοίγει τα μάτάκια της, όταν ζητάει να πιεί γαλατάκι, προσπαθώντας να μείνω ξύπνια την ώρα που θηλάζει, διαβάζω μυθιστορήματα. Έχω τελειώσει ένα σωρό αυτές τις 20 μέρες. Θα γράψω γι' αυτά κάποια στιγμή, μάλλον αφού τα ξεπακετάρουμε στο καινούργιο μας σπίτι- έχουν ήδη μπει σε κουτιά για τη μετακόμιση...

Όμως το τελευταίο, αχ το τελευταίο... Αυτό που διαβάζω ακόμα, είναι αυτό εδώ:

A Wrinkle in Time, της Madeleine L' Engle, τα τρία πρώτα βιβλία

Από τα πέντε βιβλία που αποτελούν το Time Quintet της Madeleine L' Engle, αυτός ο τόμος περιέχει τα τρία πρώτα. Είναι ένα κλασικό έργο που μόλις ανακάλυψα, χωρίς να έχω ιδέα για την ύπαρξή του πριν. Αποκάλυψη! 

Η σειρά αυτή αφορά την εκκεντρική οικογένεια Murry και ιδιαίτερα τα παιδιά τους, που γίνονται οι ήρωες ασύλληπτων περιπετειών. Στο πρώτο βιβλίο, η μεγαλύτερη, η πρωταγωνίστρια Meg και ο μικρός της αδερφός Charles Wallace, ένα αγοράκι εξαιρετικής ευφυίας και ευαισθησίας, μαζί με το φίλο τους Calvin O' Keefe και με τη βοήθεια τριών αγγελικών πλασμάτων, μπλέκουν σ' ένα απίθανο ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο και περιδιαβαίνουν το σύμπαν σε αναζήτηση του χαμένου πατέρα τους, που εξαφανίστηκε κάνοντας επιστημονική έρευνα για την κυβέρνηση. Πλανήτες και πλάσματα, ένας γιγάντιος εγκέφαλος που ελέγχει έναν κόσμο, το καλό και το κακό, ταξίδια κι αποφάσεις κοσμικών διαστάσεων. 

Στο δεύτερο βιβλίο, η Meg κι ο Calvin, μαζί με το διευθυντή του σχολείου και ένα χερουβείμ, βρίσκονται μέσα στο σώμα του Charles Wallace, σ' έναν αγώνα να σώσουν τα μιτοχόνδριά του (και τον ίδιο) από τους Εχθρούς, πλάσματα του κακού που προσπαθούν να αφανίσουν την ύλη. Από το μακρόκοσμο στο μικρόκοσμο. Το κακό πάντα σε πάλη με το καλό, που νικάει στο τέλος, σχεδόν όταν δεν υπάρχει ελπίδα. Οι ήρωες αντιμέτωποι με διλήμματα που αφορούν ζητήματα ζωής ή θανάτου, αγωνία για το χρόνο που τελειώνει και για την ακεραιότητα του καθενός. 

Καλογραμμένα και τα δυο, κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο. Φαίνεται πως είναι βιβλία για παιδιά, αλλά σίγουρα όχι μόνο για παιδιά. Ωραίοι ήρωες, αγωνία και συγκίνηση, μια αλάνθαστη συνταγή, μοναδική στην εκτέλεσή της. Δεν μοιάζουν με κάτι που έχω ξαναδιαβάσει.  

Το τρίτο βιβλίο μόλις το άρχισα. Αλλά ξέρω ότι η Meg και ο Calvin παντρεύονται, και ξέρω ότι ο Charles Wallace θα κληθεί να σταματήσει με κάποιο τρόπο έναν πυρηνικό πόλεμο! Αναμένεται το ίδιο καλό με τα προηγούμενα. Για την ακρίβεια, θα πάω τώρα να διαβάσω. Να ταΐσω, να κουνήσω, να ψιθυρίσω λογάκια σε μικρά αυτάκια, και να διαβάσω.     

Κάποιος έχει μόλις κοιμηθεί, κάποιος άλλος ακούγεται τώρα να ξυπνάει. 

Γειά σου, αραχνούλα. 

Η μέρα φεύγει, η νύχτα έρχεται. 

Η ζωή είναι ωραία.