Μερικά βιβλία απ' το καλοκαίρι που πέρασε

Αν σκεφτεί κανείς πόσος καιρός πέρασε από τότε που αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση μέχρι τη στιγμή που κάθισα να πληκτρολογήσω τις πρώτες λέξεις (2 βδομάδες περίπου), τα πράγματα δεν είναι και πολύ αισιόδοξα για το μέλλον του blog. Αν δεν κάτσει να το σκεφτεί όμως, κι αν υποθέσουμε πως δεν πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς ανάρτηση, κι αν προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε από 'κει που το αφήσαμε, μπορεί και να μην έχουν όλα αυτά τόση σημασία. Μπορεί -ή και όχι- να πέρασε η απίστευτη εξάντληση που ένιωθα και μπορεί -μπορεί, λέω- τα κορίτσια να κοιμούνται λίγο πιο νωρίς τώρα που μπήκαμε στο φθινόπωρο κι αρχίσαμε σχολείο. Και μπορεί έτσι να γράφω λίγο συχνότερα -όχι τίποτ' άλλο, αλλά εξακολουθούμε να διαβάζουμε ένα σωρό ωραία βιβλία που θέλω να μοιραστούμε... 

Πέρασε ένα καλοκαίρι λοιπόν, ήταν όμορφο και φωτεινό, με πολλή ζέστη και πολύ παιχνίδι και πολλή αγάπη και καινούργια όνειρα. Και σιγά σιγά αλλάξαμε εποχή, και τα νεραϊδάκια του δάσους έγιναν μικρές μαθήτριες...  

...και τα μικρά ξωτικά του βουνού έγιναν μια ακόμα πιο ζωηρή και σκανταλιάρικη αλλά πολύτιμη παρέα.   

Κι υπάρχουν καινούργιες ρουτίνες να συνηθίσουμε και καινούργια πράγματα ν' ανακαλύψουμε, κι έτσι συμβαίνει πάντα γιατί πέρασα κι εγώ όλη μου τη ζωή ως μαθήτρια ή δασκάλα κι ο Σεπτέμβρης είναι πάντα μια καινούργια αρχή. Εξάλλου, είναι η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου αυτή που ξεκινάει -από τώρα ως το τέλος του Δεκέμβρη. Μαζί με όλα αυτά τα καινούργια, φέρνει την ανάγκη για θαλπωρή και ζεστασιά, και στην πραγματικότητα είμαι από κάθε άποψη έτοιμη για λίγο nesting. Καλωσήρθες, υπέροχο φθινόπωρο. 

Πάντως, χωρίς να έχω ιδέα ποιο θα είναι το μέλλον του blog (ή το μέλλον γενικότερα χο χο), είπα να διαλέξω και να σας δείξω έτσι λίγο βιαστικά και με τυχαία σειρά κάποια απ' τα βιβλία που αγαπήσαμε φέτος το καλοκαίρι. Να κλείσουμε έτσι κάπως μ' αυτό και να προχωρήσουμε σε άλλα πράγματα. 

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη με την περιγραφή του καθενός, για να μην κάνω άλλες δυο βδομάδες να τελειώσω...   

1.The Last Unicorn (novel και graphic novel)

Άρχισα στις διακοπές να διαβάζω το πολύ γνωστό μυθιστόρημα του Peter Beagle για τον τελευταίο μονόκερο επί γης που προσπαθεί να βρει τους υπόλοιπους του είδους του, με τη συντροφιά ενός μάγου που ψάχνει το ταλέντο του και μιας γυναίκας που έζησε χρόνια στο περιθώριο. Δεν με κέρδισε απ' τις πρώτες σελίδες, το κατάφερε όμως στην πορεία. Ήταν παραμυθένιο, απόλυτα μαγικό. 

Αρχίσαμε με τη Σταυρούλα να διαβάζουμε και το graphic novel, δεν προχωρήσαμε πολύ ακόμα γιατί μας απέσπασαν την προσοχή άλλα αναγνώσματα, αλλά μου έλεγε προχθές ότι θέλει να το συνεχίσουμε, γιατί της άρεσε πολύ. Ανυπομονώ κι εγώ να το συνεχίσουμε. Η εικονογράφηση είναι τέλεια. 

Κι έπειτα μένει να δούμε την ταινία... 

2.Το σχολείο του καλού και του κακού (The School for Good and Evil) 

Αυτό εδώ μπορεί να ήταν και το βιβλίο που με ενθουσίασε περισσότερο απ' όλα φέτος το καλοκαίρι. Κάτι από Harry Potter σε συνδυασμό με Once Upon a Time -κι επειδή δεν μ' αρέσουν οι συγκρίσεις τέτοιου τύπου, είναι καλύτερο απ' ό,τι ακούγεται! Η Σόφι και η Άγκαθα είναι δυο τελείως διαφορετικές φίλες που επιλέγονται να φοιτήσουν στο Σχολείο του καλού και του κακού, το σχολείο για χαρακτήρες παραμυθιών, απ' το οποίο μπορείς να αποδράσεις μόνο βρίσκοντας το ρόλο σου μέσα στην ιστορία σου, με το να γίνεις ήρωας ή αντι-ήρωας, κομπάρσος, ζωάκι ή το απόλυτο κακό. Όμως όταν οι ρόλοι ανατρέπονται και οι φίλες χωρίζονται για να πάνε στο αντίθετο σχολείο απ' αυτό που θα περίμεναν, τα πράγματα περιπλέκονται πολύ... 

Δε λέω άλλα. Η δράση είναι καταιγιστική, η γραφή γρήγορη και γεμάτη χιούμορ, οι ανατροπές άφθονες... Διαβάστε το. Απλά διαβάστε το. 

Περιττό να πω ότι είναι απλά το πρώτο μέρος τριλογίας... Αναμένω τη μετάφραση των άλλων δύο τόμων με αγωνία (αφού το ξεκίνησα στα ελληνικά λέω να το συνεχίσω έτσι). Το site που είναι αφιερωμένο στα βιβλία είναι εκπληκτικό και τα τρέιλερ και των τριών τόμων τέλεια. 

Να το πρώτο:     

Και το δεύτερο:

Και το τρίτο:

3.Little Author in the Big Woods: 

Μια βιογραφία της Laura Ingalls Wilder για παιδιά, ειπωμένη σαν παραμύθι, που ρίχνει φως στη ζωή της και στην εποχή της. Διανθισμένη με υπέροχες ασπρόμαυρες εικόνες, είναι πολύ θελκτική, όμορφη και ευανάγνωστη, και με βοήθησε να ξεχωρίσω την αλήθεια μέσα στις ιστορίες της -κάτι αληθινά συναρπαστικό για κάποιον που αγαπά το Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Εκπληκτική γυναίκα, πραγματικά.

4.Η αυτοκρατορία του Αγριοδάσους (Wildwood Imperium)

΄

Το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας του Αγριοδάσους έφτασε τελικά στα χέρια μας, αρκετό καιρό μετά απ' το προηγούμενο, πόσο μάλλον απ' το πρώτο... με αποτέλεσμα να έχω ξεχάσει αρκετά πράγματα και να μου πάρει λίγη ώρα να μπω στο νόημα, όμως όταν συνέβη, άξιζε τον κόπο. Μεγάλος αναβρασμός και έντονη δράση επικρατεί σε κάθε σημείο του Αγριοδάσους στο τρίτο βιβλίο, η ιστορία περιπλέκεται κι άλλο με διάφορες μικρότερες ιστορίες να μπλέκονται μεταξύ τους και δεν θα αναφέρω καν τους χαρακτήρες, που είναι πολλοί. Θα πω μόνο πως το βιβλίο ήταν πολύ ωραίο, αληθινά ωραία ήταν και ολόκληρη η σειρά, είχε κάτι το ξεχωριστό και θα τη συνιστούσα ανεπιφύλακτα.

5.Fangirl

Από τη Rainbow Rowell, συγγραφέα του πολύ αγαπημένου μου Eleanor and Park, ένα ακόμα βιβλίο για ένα νεαρό κορίτσι τόσο αληθινό που πονάει. Η Cath, ο πρώτος της χρόνος στο πανεπιστήμιο, η οικογένεια, η σχέση της με τη δίδυμη αδερφή της, η πρώτη αγάπη. Η δυσκολία της να βγει από το καβούκι της και η απόδρασή της από την πραγματικότητα μέσα από ένα βιβλίο. Τόσα πράγματα πλέκονται με φυσικότητα σε μια ιστορία που ζεσταίνει την καρδιά. Ταυτίστηκα. Άλλο ένα απ' τα πιο αγαπημένα μου βιβλία για φέτος...

6.Η Ωραία Κοιμωμένη, Η Ροδούλα κι η Χιονούλα

Και για να περάσω στα πιο παιδικά μας, αυτά τα δύο είναι τα κλασικά παραμύθια που γνωρίζουμε σε μια απίθανη, παράξενη έκδοση γεμάτη εκπληκτικές εικόνες, η καθεμιά σαν ένας πίνακας ζωγραφικής. Η κάθε ιστορία είναι δοσμένη με αρκετή λεπτομέρεια, και τις διαβάσαμε και τις δυο με ευχαρίστηση, μα πιο πολύ τρελαθήκαμε και ασχοληθήκαμε με την εικονογράφηση!

7.Μια νύχτα στο μουσείο (Night at the Museum)

Η ιστορία που απ' ό,τι φαίνεται ενέπνευσε την ομώνυμη ταινία (δεν την έχω δει), με τον Λάρι, το νυχτερινό φύλακα της αίθουσας των δεινόσαυρων, ν' αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα: Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν και τους αναζητάει σ΄ όλο το μουσείο!  Ή μήπως είναι όλα μια φάρσα;
Ήταν αστείο και διασκεδαστικό, και πολύ πρωτότυπο αυτό το βιβλίο. Στ' αλήθεια μας έκανε να γελάσουμε.

8.Ο χταποδόκηπος (Octopus's Garden)

Το τραγούδι των Beatles έγινε εικονογραφημένο βιβλίο! Είναι σουρεάλ (όπως και το τραγούδι άλλωστε, πώς θα μπορούσε να μην ήταν;) και οι εικόνες ντύνουν όμορφα τους στίχους. Ένα παιδάκι με τους φίλους του στο βυθό, ένας χταποδόκηπος, ένα μήνυμα ειρήνης και συμφιλίωσης... πανέμορφο!

9.Winnie η μάγισσα (Winnie the Witch) -μια από τις πολλές πολλές περιπέτειες της Γουίνι που υπάρχουν...

Νομίζω πως είναι τρία τα βιβλία με την υπέροχη Winnie που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, κι εμείς πήραμε το πρώτο. Η Winnie είναι μια μάγισσα που αγαπάει το μαύρο χρώμα, όταν όμως δεν μπορεί μέσα στο μαύρο της σπίτι να ξεχωρίσει τον αγαπημένο της μαύρο γάτο, προτιμάει να αλλάξει τα πάντα παρά να τον στενοχωρήσει... Απίθανα αστεία και συμπαθητική, η Winnie μας κέρδισε!

10.Little Bear, Father Bear Comes Home και Little Bear's Visit

Και τα τρία αυτά βιβλία -σε εικονογράφηση του υπέροχου Maurice Sendak- αφηγούνται απλά μα τόσο όμορφα τις περιπέτειες του μικρού αρκούδου, που περιμένει το μπαμπά του να γυρίσει, γιορτάζει τα γενέθλιά του, επισκέπτεται τον παππού και τη γιαγιά, ακούει παραμύθια, παίζει πως είναι μεγάλος ψαράς στον ωκεανό... Τα διαβάσαμε άπειρες φορές μέσα στο καλοκαίρι. Κι η Σταυρούλα κάποιο βράδυ έμεινε να κοιτάζει το αρκουδάκι κι είπε χαϊδεύοντας την εικόνα με το δαχτυλάκι της "Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος ξέρει να ζωγραφίζει τόσο ωραία".

Να σημειώσω πως βρίσκω ότι η σειρά με τον Little Bear είναι ό,τι πρέπει για ένα μικρό παιδάκι που έχει αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά, αγαπάει τις ιστορίες και θέλει ένα σχετικά απλό παραμύθι για να εξασκηθεί. Ένα απλό παραμύθι για να του το διαβάσουν ίσως... Σίγουρα θα συναντήσει και άγνωστες λέξεις, αλλά, πιστεύω βασικά, με την επανάληψη κατανοητών φράσεων και το θέλγητρο μιας καλογραμμένης ιστορίας θα μπορέσει να ξεπεράσει τα εμπόδια και να παρακολουθήσει το βιβλίο.   

Κι αφού είπαμε όλα αυτά, τελειώνοντας να ευχηθώ, έστω με καθυστέρηση λίγων ημερών, καλή σχολική χρονιά σε όλα τα νεραϊδάκια και τα ξωτικά που γεμίζουν κάθε πρωί τις τσάντες τους με τους φόβους και τα όνειρά τους και ξεκινούν νυσταγμένα για το σχολείο. Να είστε ευτυχισμένα. 

Χαρούμενο φθινόπωρο!   

Η Λόλα δεν θέλει να πάει σχολείο

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του σχολείου, που όπως και να το κάνουμε είναι δύσκολες. Το πρωί που πηγαίνει είναι γενναία, αλλά το απόγευμα, φορτωμένη κούραση και συγκινήσεις, ζορίζεται. Μέσα σε δύο μέρες σχολείου κι ένα σαββατοκύριακο ανάμεσά τους, η Σταυρούλα έχει πει άπειρες φορές ότι της λείψαμε όταν ήταν στο σχολείο, έχει δηλώσει ότι "δεν έμαθαν σχεδόν τίποτα σήμερα" κι έχει ρωτήσει "γιατί οι δασκάλες δεν αγαπάνε τους γονείς", αφού προφανώς αν μας αγαπούσαν θα μας άφηναν να μείνουμε κοντά στα παιδάκια μας κι όλα θα ήταν όμορφα κι απλά. Και βέβαια έχει μουρμουρίσει πάμπολλες φορές με μια ψιλή, παραπονεμένη φωνούλα ότι δεν θέλει να πηγαίνει σχολείο, αλλά να μένει μαζί μου στο σπίτι (πράγμα που το θέλω κι εγώ σαν τρελή, οπότε στη στενοχώρια είμαστε πάτσι). 

Κι εκεί που προσπαθώ με κάθε τρόπο να την εμψυχώσω και να της φτιάξω το κέφι, και να παίξω μαζί της όσο μπορώ πιο πολύ την υπόλοιπη μέρα και να σκεφτώ τι πρέπει ν' αλλάξουμε στο πρόγραμμά μας για να μην είναι τόσο κουρασμένη το απόγευμα, και να μη στενοχωριέμαι κι εγώ και να σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες όλα θα 'ναι καλά και θα περνάει υπέροχα, έρχεται σήμερα με το ταχυδρομείο το απόλυτο βιβλίο για την περίπτωσή μας:

Charlie and Lola: I Am Too Absolutely Small For School, της Lauren Child φυσικά. Κι όχι μόνο είναι της Lauren Child, αλλά είναι ένα από κείνα τα πρώτα, τα δικά της, τ' αυθεντικά, όχι απ' τα επόμενα που είναι βασισμένα στα τηλεοπτικά επεισόδια. Θέμα του, οι φόβοι που απασχολούν τα παιδάκια όταν ξεκινούν πρώτη φορά σχολείο. Σε αντίθεση όμως με άλλα τέτοια βιβλία, αυτό εδώ δεν το βλέπει το πράγμα ούτε ρεαλιστικά ούτε συναισθηματικά. Το υπέροχο με τον Τσάρλι και τη Λόλα είναι, όπως πάντα, η παιχνιδιάρικη διάθεση, η φαντασία τους που καλπάζει και αυτή τους η ικανότητα να σηκώνουν το σοβαρό πέπλο απ' την περίσταση με τον παιδικό σουρεαλισμό τους.

Η Λόλα δεν είναι και τόσο σίγουρη ότι θέλει να πάει σχολείο. Υποστηρίζει πως είναι ακόμα αρκετά μικρή και το βασικό της επιχείρημα είναι η επιτομή των ενστάσεων της Σταυρούλας μας για το σχολείο:

Απλά... πού να βρει χρόνο γι' αυτό όταν έχει να κάνει τόσο σημαντικά πράγματα στο σπίτι;
Ευτυχώς ο Τσάρλι προσπαθεί να της δείξει πόσο χρήσιμο είναι το σχολείο, και πετυχαίνει διάνα. Για παράδειγμα, ξέρεις να μετράς ως το δέκα, αλλά αν έρθουν έντεκα ελέφαντες να τους κεράσεις, τι θα κάνεις τότε αν δεν έχεις πάει σχολείο να μάθεις να μετράς παραπάνω;

Αν δεν μάθεις να γράφεις, πώς θα ξέρει ο Άγιος Βασίλης κι οι βοηθοί του τη Χριστουγεννιάτικη ευχή σου; Αν δεν μάθεις να διαβάζεις, πώς θα μπορείς να ξέρεις τι λένε τα μυστικά σημειώματα που κολλάνε οι άνθρωποι στο ψυγείο τους;

Η Λόλα εκφράζει σιγά σιγά και τις υπόλοιπες ανησυχίες της. Για παράδειγμα, δεν θα ήθελε να φοράει στολή, αλλά να πάει στο σχολείο ντυμένη αλιγάτορας.

Και δεν θα ήθελε να τρώει μόνη της στο σχολείο, αλλά στο σπίτι συντροφιά με τον Σόρεν Λόρενσεν, τον φανταστικό της φίλο. Κι αυτό έρχεται και γίνεται η λύση στην περίπτωσή της. Γιατί το καλό με τους φανταστικούς φίλους είναι ότι πηγαίνουν όπου θέλεις, και μπορούν να έρθουν μαζί σου στο σχολείο, και μάλιστα αν ξέρεις ότι εκείνοι θα πάνε στο σχολείο, μετά εσύ δεν μπορείς να μην πας, γιατί πώς να τους αφήσεις μόνους...καταλαβαίνετε.

Η Λόλα αποφασίζει να πάει, όμως στο δρόμο εξακολουθεί να είναι ανήσυχη. Ο Τσάρλι την καθησυχάζει, μα την έχει στο μυαλό του όλη μέρα. Αλλά στο τέλος, όταν γυρίζουν στο σπίτι...

...βλέπει πως η Λόλα έχει γνωρίσει κάποια. Κάποια που θα γίνει η κολλητή της φίλη. Τη Λότα! Κι από δω και μπρος, αφού έγινε η αρχή, όλα θα πάνε καλά.

Οι χαρακτήρες είναι γνώριμοι και τα βιβλία της Lauren Child δοκιμασμένη συνταγή με σίγουρη επιτυχία. Νομίζω πως απ' όλα τα βιβλία που διαβάσαμε για τα παιδάκια που ξεκινούν σχολείο, αυτό εδώ είναι τ' αγαπημένο μου. Είναι τόσο ευφάνταστο και διασκεδαστικό! Κι η Σταυρούλα το προτιμά. Τα άλλα, τα σοβαρά, σαν να τη στενοχωρούν λιγάκι, δεν τα θέλει, αυτό εδώ την κάνει να γελάει. Και νομίζω πως όταν καταφέρνεις να γελάς με τους φόβους σου, αυτό είναι το πρώτο βήμα για να γίνουν όλα τόσο πιο εύκολα. Το γέλιο έχει τρομερή δύναμη.

Υ.Σ. Αυτές τις μέρες τελείωσα το Κάτω από το Αγριόδασος (Under Wildwood) του Colin Meloy, δεύτερο βιβλίο της τριλογίας του Αγριοδάσους που είχε ξεκινήσει έτσι. Μου άρεσε πάρα πολύ! Οι παλιοί πρωταγωνιστές, οι καινούργιοι χαρακτήρες (και πιο πολύ οι αδερφές του Κέρτις που εξελίσσονται σε βασικά πρόσωπα της υπόθεσης), οι διάφορες ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα, η έξυπνη πλοκή, ο γρήγορος ρυθμός, η σκοτεινή και παραμυθένια ατμόσφαιρα, όλα αυτά συνθέτουν ένα άκρως απολαυστικό ανάγνωσμα (όχι μόνο) για μεγάλα παιδιά. Γιατί για μένα έχει αυτό πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του: έναν κόσμο που δεν μπορείς ν' αφήσεις. Περιμένω με αγωνία το τελευταίο μέρος.  

Υ.Σ.2 Ξαπλωμένη αναπαυτικά στο μαξιλάρι θηλασμού, ανοίγει μια τυχαία σελίδα και μιμείται την αδερφή της. Μας φωνάζει να τη δούμε που διαβάζει το μεγάλο βιβλίο. Για να το κάνει η Σταυρούλα, είναι μάλλον κάτι καταπληκτικό. 

Έπειτα, ξαπλώνει για λίγο κι η Σταυρούλα κοντά της. Την αγκαλιάζει απαλά. 

Η αγαπημένη μου στιγμή σήμερα. 

Αγριόδασος

Πριν λίγες μέρες τελείωσα άλλο ένα πολύ ωραίο βιβλίο.

Η σημερινή φωτογράφιση έγινε μετ' εμποδίων, καθώς κάποιος ήθελε οπωσδήποτε να φυλλομετρήσει το βιβλίο και να μου πάρει από τα χέρια τη φωτογραφική μηχανή...

Το ρούφηξα αυτό το βιβλίο. Καιρό είχα να ενθουσιαστώ τόσο με κάτι που διάβασα. Υποτίθεται πως είναι παιδικό μυθιστόρημα, για παιδιά και εφήβους άνω των 10, αλλά έμοιαζε να είναι γραμμένο για μένα. Παρεμπιπτόντως, αυτό είναι νομίζω το αγαπημένο μου είδος βιβλίου. Παιδικό (αλλά όχι πολύ παιδικό) μυθιστόρημα φαντασίας, με μαγεία και περιπέτεια και αξέχαστους χαρακτήρες, με κακούς και αδιέξοδα κι αληθινή αγωνία. Με ήρωες παιδιά που ξεπερνούν τον εαυτό τους και φέρονται με ηρωισμό και μεγαλείο. Με σκηνικό έναν τόπο που ανήκει σ' ένα διαφορετικό, παραμυθένιο κόσμο, στον οποίο σε παρασύρει κι απ' τον οποίο δεν θέλεις να βγεις.

Όλα αυτά τα είχε το Αγριόδασος (Wildwood), του Κόλιν Μέλοϋ.

Συνοδευόμενα από την αξιόλογη εικονογράφηση της Κάρσον Έλλις.

Η δωδεκάχρονη Πρου ζει μια φυσιολογική ζωή στο Πόρτλαντ, στις παρυφές ενός δάσους, μιας αχαρτογράφητης περιοχής που οι ντόπιοι αποκαλούν Αδιάβατο Αγριότοπο. Μια μέρα, συμβαίνει κάτι που θα αλλάξει τη ζωή της για πάντα: Ένα σμήνος κοράκια κατεβαίνει από τον ουρανό κι αρπάζει το μικρό αδερφό της, πηγαίνοντάς τον στον Αγριότοπο. 

Η Πρου πρέπει τώρα να σώσει τον αδερφό της. Έτσι, ξεκινάει, παρέα με το μοναχικό συμμαθητή της, τον Κέρτις, για τον Αγριότοπο, και χωρίς να το περιμένει βρίσκεται σ' ένα μέρος μαγικό, όπου τα ζώα μιλούν, δυνάμεις συγκρούονται κι ένας πόλεμος ετοιμάζεται να ξεσπάσει.

Έτσι, λίγο λίγο, η διάσωση του μικρού Μακ εξελίσσεται σε κάτι μεγαλύτερο. Γίνεται αποστολή διάσωσης του Αγριόδασους και των πλασμάτων του από μια σκοτεινή μορφή και τα πανούργα σχέδιά της, αλλά και ταξίδι αυτογνωσίας των δύο παιδιών.

Οι απίθανες εμπειρίες τους, τα πρόσωπα που θα γνωρίσουν και τα όσα θα μάθουν για τους εαυτούς τους θα τους μεταμορφώσουν.

Και όλα αυτά, φίλοι μου, συνιστούν αυτό που θα ονόμαζα ένα καλό, πολύ καλό βιβλίο.

Μου θύμισε κάτι από Νάρνια, μου θύμισε κάτι από Labyrinth. Τρελαίνομαι και για τα δύο, αλλά ταυτόχρονα αυτό εδώ είναι κάτι ολότελα ξεχωριστό. Είναι από μόνο του ένα βιβλίο που θα μπορούσε να γίνει κλασικό (κι αν μετά από όλα αυτά που είπα το διαβάσετε και δεν σας αρέσει, μη με βρίσετε παρακαλώ)... 

Μ' αρέσει τόσο πολύ που στο βιβλίο ακόμα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν υπόσταση κι ενδιαφέρον. Μ' αρέσουν τα βιβλία που με κάνουν να ενδιαφέρομαι και για τους δευτερεύοντες χαρακτήρες.
Όμως αυτό το πράγμα, που ταυτίζομαι με δωδεκάχρονους ήρωες βιβλίων, είναι φυσιολογικό;
Μα θα μου πειτε... ποιος νοιάζεται...

Το Αγριόδασος είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας Wildwood και το μοναδικό που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά. Τα άλλα δύο βιβλία ονομάζονται Under Wildwood και Wildwood Imperium. Εννοείται ότι ανυπομονώ να τα πιάσω στα χέρια μου...