Τι άλλο διαβάσαμε αυτό τον καιρό...

Αυτό τον καιρό το διάβασμα πάει καλά, αλλά το γράψιμο όχι. Οι μέρες είναι πανέμορφες, αλλά θα ήθελα να είχαν άλλες τόσες ώρες. Ο ύπνος είναι πολύτιμος και ο χρόνος κυλάει σαν νερό. Οι ρυθμοί της ζωής είναι διαφορετικοί, τα καινούργια βιβλία που ήρθαν στο σπίτι μας ήταν αρκετά και δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω. Αλλά πάλι, ποτέ δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω, οπότε πάει καλά. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και να σας δείξω λίγα μόνο απ' τ' αγαπημένα μας εικονογραφημένα βιβλία των εβδομάδων αυτών, ελπίζοντας ότι θα μπορέσω σύντομα ν' αφιερώσω και στα υπόλοιπα το χρόνο που τους αξίζει... 

Λοιπόν, κάποια απ' τα βιβλία που αγαπήσαμε αυτό τον καιρό ήταν...

Η σειρά Ας μιλήσουμε για τα συναισθήματα της Joy Berry: Το βιβλίο Νιώθω ανυπομονησία το είχε δανειστεί η Σταυρούλα απ' τη βιβλιοθήκη του σχολείου της, και άρεσε και στα δυο κορίτσια τόσο πολύ, και το διαβάσαμε εκείνο το Σαββατοκύριακο που το κρατήσαμε τόσες φορές, και μου φάνηκε κι εμένα τόσο ενδιαφέρον σαν ιδέα, που φροντίσαμε να το προμηθευτούμε μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς: Νιώθω απογοήτευση, Νιώθω ντροπή, Θέλω να με προσέχουν. Η σειρά απευθύνεται σε μικρά παιδάκια 3-6 ετών και τους μιλά με απλά λόγια για πράγματα που νιώθουν αλλά ίσως δεν συνειδητοποιούν ή δεν ξέρουν να περιγράψουν. Στην αριστερή σελίδα τους περιγράφει τι συμβαίνει όταν βιώνουν το συγκεκριμένο συναίσθημα και τους δίνει συμβουλές για το πώς μπορούν να το αντιμετωπίσουν, ενώ στη δεξιά κάθε φορά εικονογραφεί τη θεωρία με το παράδειγμα ενός παιδιού που είναι και ο ήρωας του κάθε βιβλίου. Δεδομένου ότι και στο νηπιαγωγείο μιλούσαν αυτό τον καιρό για τα συναισθήματα, αυτά τα πολύ ωραία βιβλιαράκια μας ήρθαν κουτί!

Η σειρά των μύθων του Αισώπου σε επιμέλεια της Κάρμεν Ρουγγέρη Αίσωπος! Κάτι θέλει να μας πει...: Πόσο χαίρομαι που η Όλγα μας σύστησε αυτά τα βιβλία! Πραγματικά δεν ξέρω γιατί οι μύθοι του Αισώπου δεν μου είχαν περάσει απ' το μυαλό μέχρι τώρα ως κάτι που θα μπορούσαμε να διαβάσουμε και να απολαύσουμε παρέα με τα κορίτσια. Και όχι μόνο να διαβάσουμε, αλλά και ν' ακούσουμε, και να τραγουδήσουμε, και να χορέψουμε, γιατί το καλύτερο σ' αυτή την έκδοση των μύθων του Αισώπου είναι το CD που συνοδεύει το κάθε βιβλίο, με θεατρική αφήγηση των μύθων παρέα με τα υπέροχα τραγούδια και τις μουσικές που τους διανθίζουν. Γνωστοί και άγνωστοι μύθοι, σύντομοι αλλά και πιο εκτενείς, γίνονται εδώ ένα πανηγύρι. Αν πρέπει να πάρετε ένα απ' αυτά τα τρία βιβλία, σας συστήνουμε το πρώτο -είναι το αγαπημένο μας. Έχει τα καλύτερα και τα περισσότερα τραγούδια. Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας, η Μαριγώ και το σταμνί της, η αλεπού και τα σταφύλια, η αλεπού κι ο κόρακας είναι κάποιοι μόνο από τους μύθους που περιλαμβάνονται, και πολύ συχνά θα μας ακούσεις στο σπίτι να τραγουδάμε, όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος του, τα τραγούδια των μυρμηγκιών και των τζιτζικιών, των βατράχων ή του φιλάργυρου που ήθελε να κρύψει το χρυσάφι του και το έχασε...  

Once Upon a Cloud της Claire Keane: Ένα βιβλίο που πήρα χωρίς να ξέρω τίποτα γι' αυτό, μόνο και μόνο απ' το εξώφυλλο (ναι, το κάνω αυτό καμιά φορά, δεν μου βγαίνει πάντα σε καλό αλλά συνήθως πετυχαίνει). Είναι η ιστορία της μικρής Celeste που ήθελε το τέλειο δώρο για τη μαμά της και ταξίδεψε στον ουρανό ψάχνοντάς το. Η ιστορία είναι πολύ απλή και όχι κάτι το ιδιαίτερα σπουδαίο, η εικονογράφηση όμως αποζημιώνει. Η δημιουργός του δούλεψε σαν visual development artist με τη Disney και συνεισέφερε σε ταινίες όπως το Tangled και το Frozen. H δουλειά της πράγματι αποτυπώνει κάτι γλυκό και καρτουνίστικο και κάτι από Disney... Πολύ όμορφο βιβλίο!

Interstellar Cinderella των Deborah Underwood και Meg Hunt: Κι αν η Σταχτοπούτα ζούσε στο διάστημα; Κι αν ήταν μηχανικός; Κι αν ήταν ένα δυναμικό και έξυπνο κορίτσι, που μπορούσε να επιδιορθώσει το σκάφος του πρίγκιπα, και αντί να τον παντρευτεί στο τέλος να γίνει αρχιμηχανικός του; (Γιατί είναι πολύ μικρή για γάμο, κι αυτή η ανατροπή ήταν το αγαπημένο μου σημείο στο βιβλιο!) Κι αν ο χορός ήταν μια διαστημική παρέλαση; Κι αν η νεραϊδονονά ήταν ρομπότ και αντί για φόρεμα της πρόσφερε καινούργια εργαλεία για να φτιάξει τον πύραυλό της και μια διαστημική στολή (επίσης αγαπημένη μου ανατροπή); Λοιπόν, πιστεύω ότι το πιάσατε το νόημα. Μια φρέσκια και πολύ διαφορετική μοντέρνα Σταχτοπούτα, που χάνει πολύ στη μετάφραση γιατί είναι γραμμένη σε ρίμες αλλά αξίζει ακόμα κι έτσι γιατί είναι ένα κορίτσι που παίρνει τη ζωή του στα χέρια του, γιατί διαδραματίζεται στο διάστημα for goodness sake, και γιατί έχει υπέροχη εικονογράφηση!  

Ανάποδα, του Θοδωρή Παπαϊωάννου: Το σκαθαράκι ο Μέλιος αναποδογυρίζει κατά λάθος. Κι έτσι ανάποδα ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός, αλλά και πιο ξεκάθαρος. Κάπου εκεί του αποκαλύπτεται σιγά σιγά ό,τι τον απειλεί ή απλώς τον προσπερνάει, από αδιαφορία, από χρησιμοθηρία, από εγωισμό, η ασχήμια του κόσμου αλλά και η ομορφιά, η μικρότητα του συμφέροντος αλλά και το μεγαλείο της αγάπης. Το μικρό σκαθάρι βιώνει διάφορα συναισθήματα και κάνει σκέψεις για τη ζωή και το βιβλίο τελειώνει γλυκά και όμορφα. Μια παράξενη, ασυνήθιστη και όμορφη ιστορία με απρόσμενο βάθος, και με την εξίσου ιδιαίτερη εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή να σε μεταφέρει πραγματικά μέσα σ' αυτό το μικρόκοσμο, για να τον δεις από μια θέση που ποτέ δεν είχες φανταστεί.  

 Νουμεράλια, των Jorge Lujan και Isol: το πιο παράξενο, το πιο ιδιαίτερο βιβλίο με αριθμούς που είδες ποτέ! Όπου το 1 είναι η μικρότερη σημαία στη γη, το 4 μια καρέκλα που κρέμεται απ' το ταβάνι, το 6 οι τρεις σωματοφύλακες μπροστά σ' ένα καθρέφτη. Αυτό το γεμάτο φαντασία βιβλίο παρουσιάζει τους αριθμούς απ' το 1 ως το 10 μ' έναν τρόπο που ξαφνιάζει και σε κάνει να σκεφτείς αλλά και να ονειρευτείς.

Το αστρικό χωριό, της Κατερίνας Κρις: Το λέω και το ξαναλέω, για μένα τα καλύτερα δώρα είναι τα βιβλία, κι αυτό εδώ το όμορφο βιβλίο που ήταν δώρο των φίλων μας το αγαπήσαμε διπλά! Είναι κι αυτό πολύ παράξενο και ασυνήθιστο, γραμμένο αλλά και εικονογραφημένο μ' έναν εντελώς δικό του τρόπο. Και μιλάει γι' αυτό το υπέροχο μέρος, το αστρικό χωριό, που είναι τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά, μέσα στη φαντασία μας, και μας κάνει ευτυχισμένους. Αρκεί να μπορούμε να πλάσουμε με το μυαλό μας απίθανα πράγματα, να γελάμε, να λέμε τριαλαλά και να πετάμε με τα φτερά της φαντασίας....

Miss Hazeltine's Home for Shy and Fearful Cats, των Alicia Potter και Birgitta Sif: Το βιβλίο αυτό το διάλεξα για την υπέροχη εικονογράφηση της Birgitta Sif, που την ήξερα απ' τον Όλιβερ και το Η Εύη όλο χορεύει και χορεύει και την εκτιμώ πολύ. Και αποδείχτηκε πως παράλληλα περιέχει μια πολύ όμορφη ιστορία φιλίας, θάρρους και ευγνωμοσύνης, με ήρωες μερικές ντροπαλές και φοβητσιάρικες γάτες που βρίσκουν το κουράγιο να σώσουν την κυρία που αγαπούν. Υπήρξε ένα διάστημα που τα κορίτσια το ζητούσαν τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα, οπότε το θεωρώ απ' τα πολύ πετυχημένα μας βιβλία!

Οι καλοί και οι κακοί ιππότες, μάγισσες και πειρατές του Αντώνη Παπαθεοδούλου: Αυτά τα τρία βιβλία, που τα διαβάσαμε άπειρες φορές μέσα στις βδομάδες που πέρασαν, μπορώ να πω πως είναι απ' τα Νο 1 αγαπημένα μας αυτής της εποχής! Είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό διαβάσαμε τελευταία, και μας έκαναν να κοιταζόμαστε και να γελάμε ξανά και ξανά και ξανά. Η ιδέα είναι πως στην αριστερή σελίδα οι κακοί απειλούν, επιτίθενται, φοβερίζουν. Στη δεξιά οι καλοί απαντούν χωρίς τίποτα να τους πτοεί, ατρόμητοι, ξορκίζοντας το κακό με το χιούμορ. Άσε που έχουν και μια πετυχημένη ρίμα για την κάθε περίσταση! Στο τέλος του κάθε βιβλίου, οι κακοί παραδέχονται την ήττα τους και οι δυο παρατάξεις φιλιώνουν. Το καλό νικάει πάντα! Τα βιβλία είναι ξεκαρδιστικά, ο συγγραφέας φαίνεται πολύ ταλαντούχος και η φοβερή εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή είναι γεμάτη αστείες λεπτομέρειες. Τα κορίτσια ψάχνουν τους εαυτούς τους σε όλες τις εικόνες! Τα συστήνουμε ανεπιφύλακτα...

Και τέλος... Πώς να κρύψεις ένα λιοντάρι της Helen Stephens: Ακόμα ένα βιβλίο που μας άρεσε πάααρα πολύ, μαζί με τη συνέχειά του, Πώς να κρύψεις ένα λιοντάρι από τη γιαγιά. Το λιοντάρι έρχεται στη πόλη ν' αγοράσει ένα καπέλο, μα βρίσκεται στο σπίτι ενός μικρού κοριτσιού που λέγεται Έλλη. Η μικρή προσπαθεί να κρύψει το μεγάλο της φίλο απ' τους γονείς της, αλλά πώς αλήθεια να κρύψεις ένα λιοντάρι; Είναι πολύ δύσκολο... Το βιβλίο είναι αστείο, τρυφερό και φυσικά υπέροχα εικονογραφημένο. Μας ενθουσίασε όλες!

Και κάπου εδώ τελειώνει "ο σωρός μου", που λένε και τα κορίτσια όταν κατεβάζουν ένα ολόκληρο ράφι βιβλία και το κάνουν στοίβα στο πάτωμα...
"Θα κάνω σωρό". "Θα διαβάσω".
Κι εγώ, που χαίρομαι ν' ασχολούνται τα παιδιά μου με τα βιβλία, τις αφήνω. Κι ας ξεφυλλίσουν δύο, ή τρία, ή πέντε απ' αυτά, λέγοντας τις ιστορίες φωναχτά, με το δικό τους τρόπο. Κι ας φύγουν μετά για να κάνουν κάτι άλλο, παρατώντας τα πίσω τους.
Νομίζω και τα βιβλία χαίρονται μ' αυτή τη συνεχή κινητικότητά τους. Μέσα κι έξω απ' τις βιβλιοθήκες τους, σκόρπια στο πάτωμα, σχηματίζουν στοίβες, μπαίνουν στη σειρά, γεμίζουν παιδικά χεράκια, ζωντανεύουν, γίνονται το παιχνίδι που δεν βαριόμαστε ποτέ.

Η αγαπημένη μου Σταχτοπούτα

Αυτές τις μέρες παίζουμε Σταχτοπούτα. Παίζουμε τις κακές αδερφές, και το χορό, και το γοβάκι. Ξετρυπώσαμε την κούκλα, που είχαμε καιρό να την πιάσουμε, απ' το κουτί με τα παιχνίδια, της βρήκαμε και μια ταιριαστή οικογένεια, και μια νονά, και το παραμύθι ζωντανεύει.

Όλα ξεκίνησαν απ' το πιο υπέροχο βιβλίο με τη Σταχτοπούτα που έχω δει, μια Σταχτοπούτα με κεφάλαια, εικονογραφημένη από τον Arthur Rackham, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Isis. Αυτή εδώ:

Ένα χρόνο περίπου τη ζαχαρώνω, σα να μου γλιστρούσε απ' τα χέρια και πάντα διάλεγα κάτι άλλο, την ξεχνούσα, και τελικά τη βρήκα στην Πολιτεία, στην τελευταία μας επίσκεψη στην Αθήνα, και αρνήθηκα να την αφήσω να μου ξεφύγει ξανά. Αποδείχτηκε πως την αγοράσαμε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να μπορέσουμε να την απολαύσουμε μαζί με τη Σταυρούλα.

Η ιστορία, μια χορταστική αναδιήγηση του παραμυθιού σε δέκα κεφάλαια, με περιγραφές, λεπτομέρειες και σκιαγράφηση χαρακτήρων εφάμιλλη παιδικού μυθιστορήματος (που, τώρα που το σκέφτομαι, είναι).

Η εικονογράφηση, όλο σκιές. Περιγράμματα των ηρώων, τις περισσότερες φορές μαύρες φιγούρες σε άσπρο φόντο, μα τόσο τέλεια και τόσο εύγλωττα που δεν χρειάζεται τίποτ' άλλο. Ακόμα κι η Σταυρούλα (που, ως σχεδόν-τετράχρονο αγαπάει τα χρώματα και τις ρεαλιστικές εικόνες) ενθουσιάστηκε, παρατηρούσε με προσοχή τα σχέδια, ξαναγυρνούσε σ' αυτά και έκανε σχόλια όπως "μπλιαχ, τι άσχημη που είναι η μητριά" ή "τέλεια η Σταχτοπούτα".

...που, καθώς το βιβλίο επιχειρεί να τα εξηγήσει όλα, μας δίνει και μια εξήγηση για το όνομά της, το οποίο (με τον τρόπο που η ελληνική γλώσσα απαιτεί να μεταφραστεί) μας έκανε να γελάμε με τις ώρες. Γιατί άλλο είναι να σε λένε Ella και να σου το αλλάξουν σε Cinderella και άλλο είναι να σε λένε Ούτα και να σου το αλλάξουν σε Σταχτοπούτα. Πραγματικά, στα πρώτα κεφάλαια το κορίτσι ονομάζεται Ούτα, κι εμείς να λέμε και να ξαναλέμε "Ούτα" και να γελάμε. 

Λίγες ακόμα εικόνες απ' το βιβλίο, για το χορό και το γοβάκι και το πώς η Σταχτοπούτα τους συγχώρεσε όλους και βρήκε την ευτυχία, χαρίζοντας ένα μερίδιο ακόμα και σ' αυτούς που την αδίκησαν.

Κι αυτή ήταν η αγαπημένη μου Σταχτοπούτα απ' όσες έχουμε στο σπίτι. Αυτή είναι και η αγαπημένη της Σταυρούλας, που ονομάζει πια την κούκλα της Ούτα-Σταχτοπούτα και τρελαίνεται για τους χαρακτήρες των δυο κακών αδερφών (έχει πάντα μια συμπάθεια στους αντιήρωες, σαν τον Maguire κι αυτή), τόσο πολύ που παίζει συνεχώς μαζί τους κι ακόμα κι η Ισαβέλλα έμαθε να λέει "Καλότα"  και "Τιτία" (Καρλόττα και Ευφρονία).

Στην επόμενη βραδιά ταινίας είπαμε να δούμε τη Σταχτοπούτα της Disney...

...ενώ εγώ με τόσες σκιές θυμήθηκα την αγαπημένη ταινία του Michel Ochelot Princes et Princesses... τι ωραία που είναι! 

Κι αν όλα αυτά σας φάνηκαν πολύ σκοτεινά, ας βάλουμε λίγο χρώμα στη ζωή μας...

Οι δικές μου σκοτεινές ιστορίες

Η αλήθεια είναι πως πάντα διασκεδάζω περισσότερο όταν γράφω για τα βιβλία που διαβάζουμε με τα κορίτσια, παρά για τα δικά μου. Καταρχάς, είναι πιο εύκολο. Δε θέλει και πολλή σκέψη. Με ξεκουράζει και με αποφορτίζει. Κι έπειτα, οι χαρούμενες εικόνες των παιδικών βιβλίων είναι τόσο θελκτικές, μ' αρέσει να τις βλέπω ακόμα και μέσα απ' τη σελίδα του blogger. 

Τα δικά μου, είναι άλλο θέμα. Πολλές φορές σχεδιάζω μια ανάρτηση και μετά την παρατάω, άλλοτε λέω πως θα τα γράψω όλα μαζί κι αυτό είναι, φυσικά, διπλά και τριπλά δύσκολο να τ' αποφασίσω, και τελικά ασχολούμαι μόνο με κείνα που μπαίνουν σαν υστερόγραφο στις αναρτήσεις των κοριτσιών. Στο μεταξύ, έχω βουτήξει τη μύτη μου σε κάτι καινούργιο και δεν μου κάνει καρδιά ν' ασχοληθώ με το παλιό. Όσο κι αν ήθελα να γίνω συγγραφέας μικρή, δεν είμαι συγγραφέας τώρα. Είμαι απλώς αναγνώστης. 

Γι' αυτό αποφάσισα να είμαι σύντομη και με τα δικά μου, και να μην ψάχνω και μεγάλες φιλοσοφίες να γράψω για το καθένα. Αν δεν μου κατεβαίνει τίποτα στο κεφάλι, απλώς να τα δείξω και να πω "ουάου, μου άρεσε πολύ", σωστά; 

 Πάντως, κάπως έτσι πέρασε ο Οκτώβρης κι άφησα πίσω πολλά από τα δικά μου βιβλία. Τώρα που μπήκε ο Νοέμβρης, δεν μου κάνει καρδιά ν' ασχοληθώ με ιστορίες φαντασμάτων και spooky καταστάσεις. Αντίθετα, θέλω να πέσω με τα μούτρα στα Χριστούγεννα. Όμως όχι. Όχι ακόμα. Είπα πως θα περιμένω να περάσει τουλάχιστον ο μισός Νοέμβρης πριν το κάνω αυτό (δεν ξέρω αν θ' αντέξω -προς το παρόν άνοιξα το χριστουγεννιάτικο σταθμό στο ράδιο του itunes, έστω και μόνο για ένα τραγούδι). Ορίστε λοιπόν, πριν αλλάξουμε θέμα ολότελα, δυο λόγια για τα τελευταία βιβλία του Οκτώβρη. 

Στο Kindle διάβασα τρεις πολύ καλές ιστορίες με φαντάσματα. Για την ακρίβεια, το The House With a Clock in its Walls το διαβάζω ακόμα (αλλά μπορεί να το τελειώσω σήμερα). Είναι η συναρπαστική ιστορία ενός αγοριού που πηγαίνει να ζήσει με το θείο του σε μια μυστηριώδη έπαυλη, για ν' ανακαλύψει ότι ο συμπαθητικός θείος είναι ολίγον... μάγος και ότι στο σπίτι πριν απ' αυτόν έμενε ένας αληθινός κακός μάγος, που έχει τοποθετήσει ένα μαγεμένο ρολόι κάπου μέσα στους τοίχους του σπιτιού, για να εξυπηρετήσει τους σατανικούς σκοπούς του, ακόμα και μετά θάνατον. Έχει σασπένς και αρκετά ανατριχιαστικά σημεία, έχει ωραίους χαρακτήρες και κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Ανυπομονώ να δω το τέλος!

Το The Graveyard Book του Neil Gaiman μου άρεσε πάαααρα πολύ.  Όταν ένα μωρό, τυχερό μέσα στην ατυχία του, ξεφεύγει από το δολοφόνο που σκότωσε ολόκληρη την οικογένειά του, βρίσκει καταφύγιο στο νεκροταφείο και τα φαντάσματα αναλαμβάνουν να το μεγαλώσουν. Οι νεκροί τον προστατεύουν και τον καθοδηγούν σε όλη την παιδική του ηλικία, μαθαίνοντάς του τα απαραίτητα για τη ζωή, όμως ο κίνδυνος είναι πάντα εκεί. Ο Jack, ο δολοφόνος, τον ακολουθεί ακόμα, και ο μικρός Bod (υποκοριστικό του Nobody), θα χρειαστεί να τον αντιμετωπίσει -κι αυτό είναι που τελικά θα σηματοδοτήσει το πέρασμά του από την εφηβεία στην ενηλικίωση, και σε μια καινούργια ζωή. Καλογραμμένο, ξεχειλίζει από φαντασία, σκοτεινό και καθησυχαστικό ταυτόχρονα -τέλειο!!! Κι οι χαρακτήρες των φαντασμάτων είναι τόσο απίστευτα συμπαθητικοί!

Το Mr Underneath του Randy Briley είναι άλλη μια γρήγορη, σκοτεινή και περιπετειώδη ιστορία με ασυνήθιστους κόσμους και πλάσματα της φαντασίας, καθώς ακολουθούμε τον Jackson στην προσπάθειά του να σώσει τους γονείς του που εξαφανίστηκαν. Ο μικρός πρέπει να επιβιώσει από επικίνδυνες περιπέτειες που περιλαμβάνουν τέρατα, κακές νεράιδες και "το κακό", τον κύριο Underneath, που παραμονεύει παντού, μαζί με τους πολύτιμους συμμάχους του, που θα τον βοηθήσουν στα δύσκολα. Πολύ καλή spooky ιστορία!

Παράλληλα, διάβασα κι αυτό το βιβλίο:

Confessions of an Ugly Stepsister, του Gregory Maguire. Ό,τι και να πω είναι λίγο. Από το συγγραφέα του Wicked, η ιστορία της Σταχτοπούτας... κάπως διαφορετική. Ο Gregory Maguire έχει ένα θέμα με τους "κακούς" και τους αντιήρωες των ιστοριών, κι αυτή τη φορά διαλέγει τις άσχημες αδερφές της Σταχτοπούτας για ηρωίδες του σ' αυτό το υπέροχο, σκοτεινό, καθόλου παιδικό βιβλίο. Στην Ολλανδία του 17ου αιώνα, η Iris έρχεται με τη χήρα μητέρα της και τη μουγγή αδερφή της Ruth που όλοι θεωρούν καθυστερημένη και προσπαθεί να επιβιώσει. Η φιλόδοξη μητέρα μπλέκει τις τύχες τους με την οικογένεια ενός πλούσιου εμπόρου και στη ζωή τους βρίσκεται η Clara, η πανέμορφη κόρη του, ένα παράξενο κορίτσι κλεισμένο στο σπίτι. Η Iris, η άσχημη μα πανέξυπνη -και καθόλου κακιά, μα πολύ ανθρώπινη- αδερφή, παλεύει να βρει το δρόμο της, πλάι στην απόκοσμη ομορφιά της Clara και την ιδιαίτερη μορφή της Ruth. Η ομορφιά, η ασχήμια, το ταλέντο, το θάρρος, η προδοσία και η αγάπη, τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι βάρος στη ζωή, τι είναι ευλογία και τι κατάρα, όλα αυτά είναι θέματα που αγγίζει το βιβλίο σ' αυτή τη εκπληκτική αναδιήγηση του παραμυθιού της Σταχτοπούτας που δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω.

Και τώρα πια... τέλειωσα με τα χρέη του Οκτώβρη! Ώρα για μια αλλαγή θέματος, σωστά; Είναι Νοέμβρης πια. Καιρός για ζεστασιά, καιρός για παραμύθια...

Οι τρεις Σταχτοπούτες

Μιας και τελευταία περάσαμε μια φάση ανανέωσης του ενδιαφέροντος για τη Σταχτοπούτα, είπα να σας δείξω απόψε εικόνες από τρεις όμορφες εκδόσεις ενός από τα πιο πολυδιαβασμένα μας παραμύθια. Απ' όλες τις Σταχτοπούτες που έχουμε δει, αυτές οι τρεις είναι ίσως οι πιο αγαπημένες μας (τις προάλλες διαβάσαμε και τα τρία βιβλία το ένα πίσω απ' τ' άλλο). Οι εικονογράφοι τους είναι όλοι εξαιρετικοί κι αγαπημένοι. Και πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους.  

Τρεις Σταχτοπούτες, λοιπόν, για σήμερα, και η μία απ' αυτές είναι κότα. 

Κυριολεκτικά όμως.

Ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή. Είναι ο μάγος των παιδικών χρόνων όλης της γενιάς μου, ο Tony Wolf, και η σειρά παραμύθια στην πιτζάμα: τα πιο γνωστά κι αγαπημένα παραμύθια (Πινόκιο, Κοκκινοσκουφίτσα, Σταχτοπούτα, Τρία γουρουνάκια) ντυμένα με μαλακό καρό εξώφυλλο, σε μια όμορφη έκδοση με υπέροχες εικόνες στο γνώριμο στυλ.

Δεν έχω να πω πολλά. Ο Tony Wolf ποτέ δεν απογοητεύει.

Η ιστορία είναι όμορφα ειπωμένη, με ούτε πολλά ούτε λίγα λόγια, ό,τι πρέπει για τη μικρή μου τρίχρονη αναγνώστρια.

Και η εικονογράφηση έχει κάτι κλασικό- ή είναι ιδέα μου επειδή πέρασα τα παιδικά μου χρόνια διαβάζοντας βιβλία με τις εικόνες του Tony Wolf; Όχι, δεν νομίζω πως είναι ιδέα μου. Η ξανθούλα και γλυκιά Σταχτοπούτα, οι άσχημες αδερφές, ο πρίγκιπας, δεν εκπλήσσουν σε τίποτα. Αλήθεια, δεν το λέω για κακό...

Και κάπως έτσι η πρώτη Σταχτοπούτα έχασε το γοβάκι της...

Κι η Ισαβέλλα την κάλτσα της. Τις βγάζει και τις σκορπίζει μέσα στο σπίτι. Μετά είναι η σειρά μου να παίξω το ρόλο του πρίγκιπα...

'Επειτα είναι ο Hilary Knight (ναι, είναι άντρας, κι εγώ πέρασα πολύ καιρό πιστεύοντας ότι είναι γυναίκα, όπως πολλά πολλά χρόνια πριν είχα περάσει καιρό πιστεύοντας ότι η Ζωρζ Σαρή και η Enid Blyton ήταν άντρες). Είναι ο εικονογράφος της υπέροχης μικρής ηρωίδας Eloise. Κι έκανε αυτή την πανέμορφη, μοντέρνα και διαφορετική Σταχτοπούτα. Πόσο πολύ αγαπώ αυτό το βιβλίο!!

Εικόνες γεμάτες εκφραστικότητα, λεπτομέρεια και φαντασία, πρωτοτυπία και αέναη κίνηση.

Σε συνδυασμό με τη χαριτωμένη και πλούσια (για τα μέτρα των μικρών παιδιών) αφήγηση της ιστορίας , η ζεστασιά και η πλαστικότητα της εικονογράφησης με γοητεύει.

Όπως, για παράδειγμα, το σημείο όπου η Σταχτοπούτα βοηθάει τις κακές αδερφές της να ετοιμαστούν για το χορό. Τέλειο!

Μόνο το ξόρκι-ποιηματάκι της νεράιδας όταν κάνει το μαγικό της με δυσκολεύει- αδύνατον να βρω ομοιοκαταληξίες για να το μεταφράσω! Μάλλον πρέπει να δούμε την ταινία της Disney στα ελληνικά και να μάθουμε εκείνο το τραγουδάκι απέξω...

 

Όταν ο πρίγκιπας δοκιμάζει το γοβάκι στις κοπέλες του βασιλείου, τα σκηνικά που εκτυλίσσονται είναι πάλι πολύ διασκεδαστικά. Έχουμε και το δικό μας τραγουδάκι που συνοδεύει αυτές τις εικόνες: Όλες σπρώχνουν, σπρώχνουν το γοβάκι, σε καμία -καμία δεν ταιριάζει, όλες σπρώχνουν σπρώχνουν σπρώχνουν το γοβάκι, τραγουδάει η Σταυρούλα... Αυτή είναι η αγαπημένη της σελίδα...

Κι ο πρίγκιπας, μια απ' τις πιο αστείες-πρωτότυπες-ενδιαφέρουσες φιγούρες του βιβλίου, όλο σκέρτσο και χάρη, δεν είναι κάτι ανάμεσα σε ξωτικό και σε κύριο Bingley από το Pride and Prejudice του 1995;

Αμυδρά μου τον θυμίζει.



Ενώ εδώ μου θυμίζει περισσότερο ξωτικό, και το σκηνικό φέρνει κάτι σε Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας... ή όχι;

Κι είναι και η τελευταία Σταχτοπούτα, η κοτούλα. Είναι η Cinders, a Chicken Cinderella του Jan Brett. Μια διασκευή του παραμυθιού τοποθετημένη σ' ένα ρώσικο χειμωνιάτικο σκηνικό...

...μ' ένα μικρό κορίτσι ν' αποκοιμιέται στο κοτέτσι του σπιτιού της και να ονειρεύεται (νομίζω, τουλάχιστον, ότι είναι όνειρο) την ιστορία της Σταχτοπούτας με πρωταγωνιστές... τις κότες της.

Η ιστορία δεν παρεκκλίνει από τα καθιερωμένα του παραμυθιού.

Οι ρόλοι είναι οι γνωστοί, από την κακόμοιρη παραγκωνισμένη κοτούλα που οι άλλες θέλουν να τις υπηρετεί ως την παράξενη, καλοσυνάτη νεράιδα.

Η εικονογράφηση αυτού του βιβλίου είναι εντυπωσιακή. Κι ενώ οι κότες δεν είναι και το αγαπημένο μου ζώο (ή πτηνό), και ποτέ δεν θα περίμενα να ενθουσιαστώ μ' ένα βιβλίο γεμάτο απ' αυτές (ποτέ δεν θα περίμενα να το αγοράσω, για να λέμε την αλήθεια) τελικά υπέκυψα στη γοητεία του.

Λατρεύω τις διαφορετικές προσωπικότητες στις κότες, ειδικά τη φουντωτή νεραϊδονονά, κι η Σταυρούλα παρατηρεί τις εικόνες με μεγάλη προσοχή κι ενδιαφέρον, κάπως στοχαστικά. Τι να σκέφτεται για την κότα Σταχτοπούτα...

Ο πρίγκιπας είναι, εννοείται, κόκορας.

Και οι καλεσμένοι στο χορό, διαφορετικές κότες και κοκόρια, που παρουσιάζονται με στυλ και φαντασία σ' ένα δισέλιδο απίστευτης (και με τις δύο έννοιες) αισθητικής.

Και πάλι όοοολες σπρώωωχνουν, σπρώχνουν το γοβάααακι... 

Ότι θα μπορούσαν οι κότες να φορέσουν φουστάνια να το δεχτώ. Και τα ρώσικα καπελάκια τους ταιριάζουν μάλλον. Αλλά γοβάκια; Εντυπωσιακό.
Τελοσπάντων, ο πρίγκιπας βρίσκει την αληθινή αγάπη του, που της ταιριάζει το γοβάκι και γεννάει ασημένια αυγά.

Κάπως έτσι το όνειρο τελειώνει, μα όταν η μικρή ξυπνάει, ο πατέρας της τής έχει φέρει έναν καινούργιο κόκορα.

΄
Έτσι, η Cinders βρίσκει και στην πραγματικότητα την αγάπη, και γίνεται βασίλισσα στο κοτέτσι... Και ζήσαν αυτοί καλά...

...κι εμείς καλύτερα...
Καληνύχτα...



Υ.Γ. Το βιβλίο της Σταχτοπούτας που θα ήθελα πιο πολύ απ' όλα είναι, βέβαια, αυτό που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίσις, σε εικονογράφηση Arthur Rackham... Όμως αυτό δεν είναι για μικρά μικρά παιδάκια...