Stop Here, This is the Place

 Ένα βιβλίο που ξεφυλλίζω αυτές τις μέρες ξανά και ξανά: το Stop Here, This is the Place, των Susan Conlet και Winky Lewis. Ένα πανέμορφο, ξεχωριστό βιβλίο, έργο δύο μαμάδων που -φίλες μεταξύ τους- αποφάσισαν να ασχοληθούν για ένα χρόνο με ένα τέλειο project, του οποίου ο υπότιτλος είναι A Year in Motherhood.

To project των 52 φωτογραφιών, μία φωτογραφία για κάθε βδομάδα του χρόνου, είναι πολύ διαδεδομένο (προσπάθησα κι εγώ να το κάνω με πορτρέτα των κοριτσιών, για ένα χρόνο το είχα καταφέρει και ήταν πολύ ωραίο αλλά το δεύτερο χρόνο κάπου το 'χασα). Οι συγκεκριμένες μαμάδες όμως το πήγαν πολύ μπροστά: Για ένα χρόνο, η μία έβγαζε μια φωτογραφία για κάθε βδομάδα, κυρίως με θέμα τα παιδιά τους, κι η άλλη έγραφε ένα μικρό κείμενο εμπνευσμένο από τη φωτογραφία, που να μιλάει ή μάλλον να "ντύνει" τη φωτογραφία, και που μοιάζει περισσότερο με μικρό ποίημα. Μ' αυτό τον τρόπο έφτιαξαν αυτό το βιβλιαράκι.

Οι φωτογραφίες είναι πολύ όμορφες, και τα κείμενα πολύ αξιόλογα επίσης. Το βιβλίο δεν το διαβάζω με τη σειρά, αλλά χαίρομαι πραγματικά να το ξεφυλλίζω, να διαβάζω εδώ κι εκεί, να βλέπω τις εικόνες. Και τα κορίτσια απολαμβάνουν επίσης να κοιτάζουν τις φωτογραφίες, λέγοντας τις δικές τους ιστορίες.

Είναι καλαίσθητο και συχνά σε κάνει να σκεφτείς, ενώ πολλές φορές είναι συγκινητικό και λυρικό. Είναι ένα βιβλίο που θα πρόσφερα χωρίς δεύτερη σκέψη σαν δώρο. Το αγαπώ.

Και κάπως έτσι, μ' αυτό το βιβλίο για έμπνευση, μ' έπιασε αυτές τις μέρες μια λαχτάρα ν' αποτυπώσω κι εγώ απλές στιγμές της παιδικής τους ηλικίας και του καλοκαιριού, να ξαναπάρω τη φωτογραφική μηχανή στην παιδική χαρά, κάτι που είχα καιρό να κάνω, να δω τις όμορφες εικόνες εκεί που παίζουν απλά στο σπίτι. Να κοιτάζω πιο προσεκτικά για να ξεχωρίσω αυτή την ομορφιά.

Και όχι, δε λέω πως είναι όλα ρόδινα σ' αυτό το ταξίδι της ζωής με τα παιδιά. Είναι δύσκολο, και ναι υπάρχει η κούραση, η απογοήτευση, και το άγχος κι ο φόβος και όλα, αλλά να, υπάρχει και η ομορφιά, που κάνει όλα τα υπόλοιπα ν' αξίζουν.
Κάποιες φορές, χρειάζομαι μια μικρή ενθάρρυνση για να την αναζητώ.
Όπως συμβαίνει με όλα, είναι θέμα οπτικής.

Stop here, this is the place. Αυτό το καλοκαίρι, αυτό το παιχνίδι, αυτό το χαμόγελο. Αυτά τα προσωπάκια που αύριο κιόλας θα έχουν αλλάξει.

Παραμύθια με την Ξένια

Στις 22 Ιουνίου βρεθήκαμε στο Θέατρο Πόρτα για ν' ακούσουμε ένα παραμύθι. Το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου Παραμύθια με την Ξένια που είχε κυκλοφορήσει δυο μέρες πριν απ' τις εκδόσεις Μάρτης ήταν το θέμα της εκδήλωσης. Εκείνες οι μέρες ήταν πολύ δύσκολες, όμως... μια έξοδος για τους πέντε μας, που περιλάμβανε το αγαπημένο θέατρο Πόρτα, την υπέροχη κ. Καλογεροπούλου, ένα καινούργιο βιβλίο, μια αφήγηση παραμυθιού, πολλά παιδάκια, ζεστή ατμόσφαιρα, ακόμα και κερασμένη σπιτική λεμονάδα; Δώσε μου αυτά και για λίγο όλα ήταν τέλεια. Ήταν επίσης και η πρώτη μας βιβλιοπαρουσίαση -καθόλου μικρό πράγμα! 

Δεν ήξερα, ιδέα δεν είχα πως για δεύτερο χρόνο φέτος η Ξένια Καλογεροπούλου έκανε κάθε βδομάδα αφήγηση παραμυθιού στο θέατρο Πόρτα, ήξερα όμως και από παλιότερα για την εξαιρετική της προσφορά στο παιδικό θέατρο, έχω δει πολλά από τα παιδικά θεατρικά έργα της κι έχω διαβάσει άλλα τόσα. Γενικά την εκτιμώ πάρα πολύ. Και χαίρομαι που, έστω και τώρα, είχα την τύχη να την ακούσω ν' αφηγείται, με την καρέκλα της πάνω στη σκηνή τριγυρισμένη από μαξιλαράκια όπου κάθονταν τα παιδιά κι εμάς λίγο πιο πίσω στις θέσεις του θεάτρου.



Μας είπε ένα από τα παραμύθια του καινούργιου της βιβλίου, το "Ο Βαλέριος και ο μάγος Ζαγκρεμάρ", και η αφήγηση είχε όλα αυτά που θα ήλπιζα ποτέ να είχε. Η Ισαβέλλα καθόταν στα μαξιλαράκια, η Σταυρούλα μαζί μας στις θέσεις -λίγο αργότερα όμως σηκώθηκε και πλησίασε. Κι αν το παραμύθι ήταν λίγο μεγάλο για την Ισαβέλλα, κι αν την εντυπωσίασε περισσότερο η όλη φάση, η Σταυρούλα το άκουσε ολόκληρο, με λίγο δέος μάλιστα, μου είπε κανα δυο φορές "φοβάμαι", μου σχολίαζε και την εξέλιξη της υπόθεσης.

Φύγαμε λίγο αργότερα, ενώ τα περισσότερα παιδιά χρωμάτιζαν ακόμα τεράστιες εικόνες από το παραμύθι, κι αφού πρώτα η Ισαβέλλα χοροπήδησε ατελείωτα στα άδεια πια μαξιλάρια. Είχαμε το βιβλίο μας με την πολύτιμη αφιέρωσή του και την ανάμνηση ενός ξεχωριστού απογεύματος.

Για να έρθω λοιπόν στο βιβλίο, το βιβλίο Παραμύθια με την Ξένια περιέχει τέσσερα μεγάλα παραμύθια από διάφορα μέρη του κόσμου -ένα κινέζικο, δυο ιταλικά κι ένα του Γερμανού Wilhelm Hauff- σε μια καλογραμμένη αναδιήγηση από την Ξένια Καλογεροπούλου.

Είναι παράξενα παραμύθια, διαφορετικά από ό,τι έχω ακούσει ή διαβάσει ως τώρα, δεν μπορώ όμως να εξηγήσω ακριβώς γιατί τα βρίσκω παράξενα. Έχουν πολλά από τα στοιχεία των παλιών παραμυθιών, μάγους και μάγισσες, μεταμορφώσεις, ζώα που μιλούν, πρίγκιπες, κακούς βασιλιάδες, φτωχούς ήρωες που περνούν τα πάνδεινα, θρίαμβο του καλού. Κι όμως οι ιστορίες έχουν κάτι ιδιαίτερο, είναι ανοίκειες μα ελκυστικές. Η Σταυρούλα ακόμα τις φοβάται λίγο, όμως τις θέλει. Και το ότι τις φοβάται λίγο την κάνει να τις θέλει ακόμα περισσότερο.

Η εικονογράφηση του Φίλιππου Φωτιάδη είναι επίσης ιδιαίτερη μα όμορφη και ταιριάζει με το ύφος των παραμυθιών. Πώς κρατάω ακόμα τα κορίτσια και δεν έχουν χρωματίσει το βιβλίο δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι κι εμένα θα μ' έτρωγε το χέρι να το χρωματίσω άμα ήμουν μικρή.

Τέλος, το βιβλίο συνοδεύεται από ένα τέλειο CD με την Ξένια Καλογεροπούλου να αφηγείται τα παραμύθια -μόλις σήμερα το μεσημέρι, νυσταγμένες, ζεσταμένες, το ξανακούγαμε. Κι έτσι όπως τελευταία χαιρόμαστε πολύ ν' ακούμε CD με παραμύθια, μας ήρθε κι αυτό γάντι.

Τα παραμύθια του βιβλίου δεν είναι πολύ εύκολα, δεν απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδιά -θα έλεγα ότι θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον τεσσάρων, ίσως και πέντε χρονών για να τα εκτιμήσεις καλύτερα. Είναι πάντως πολύ ξεχωριστά και χαίρομαι πολύ που αυτό το τόσο ωραίο βιβλίο βρέθηκε στο δρόμο μας.  

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, σε συμφωνία με τα παραπάνω, διαβάζω το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου Γράμμα στον Κωστή. Είμαι ακόμα πριν τη μέση αλλά μου αρέσει πάρα πολύ! Φαίνεται να είναι ένα πολύ προσωπικό, εξομολογητικό, συγκινητικό βιβλίο, που με κάνει να τη γνωρίσω και να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο...

Μεταμεσονύχτια αναγνώσματα...

Τις τελευταίες εβδομάδες, οι νύχτες είναι μεγάλες. Ο ύπνος λιγοστεύει και τη θέση του παίρνει η νυχτερινή φροντίδα ενός ή και δύο ή και τριών μωρών, που ξαφνικά δε νυστάζουν, ζητούν γάλα (κάποια) και αγκαλίτσες (όλα), τίποτ' άλλο βασικά εκτός από γάλα και αγάπη. Εγώ νυστάζω, κουτουλάω απ' τη νύστα, μα  είμαι ευγνώμων για τις νύχτες, γιατί ξέρω πως είναι κι αυτές μια προέκταση της μέρας μας. Είναι λίγος ακόμα χρόνος που περνάμε μαζί. Τα μάγουλά τους είναι απαλά, τα χεράκια τους ζεστά και τρυφερά. Τα βλέφαρά τους τόσο όμορφα όταν ανοιγοκλείνουν αργά, λίγο πριν έρθει και πάλι ο ύπνος. 

Και τότε, εκεί πάνω στο κομοδίνο μου, περιμένουν τα βιβλία. Εκεί που τελειώνουν τα κλάματα και η φροντίδα, εκεί που μένω μόνη με τον μικρούλη να τον ταΐζω και να πασχίζω με κάθε τρόπο να μείνουν τα μάτια μου ανοιχτά, ενώ εκείνος βλέπει ήδη τα δικά του μωρουδίσια όνειρα, τα βιβλία έρχονται. Στις τρεις ή στις πέντε το πρωί, ένα βιβλίο ανοιχτό μπροστά μου είναι η μόνη ελπίδα που έχω για να μείνω ξύπνια λίγο ακόμα. Και πιο πολύ απ' όλα, το Kindle μ' έχει σώσει -φωτίζει μόνο του στο σκοτάδι και δεν χρειάζεται να κάνω προσπάθεια να το κρατήσω ανοιχτό στη σελίδα που θέλω. 

Έντυπα ή ηλεκτρονικά, τρία βιβλία που διάβασα τις τελευταίες εβδομάδες...  

Μαγεία σε μικρές δόσεις (A Dash of Magic): 

Είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς Το μαγικό ζαχαροπλαστείο (σας έλεγα για το πρώτο μέρος εδώ) της Kathryn Littlewood, που ακολουθεί την οικογένεια Bliss σε μια απίθανη περιπέτεια στην προσπάθεια να πάρουν πίσω το μαγικό τους τσελεμεντέ (κλεμμένο από τη θεία Λίλι στο πρώτο βιβλίο). Η Ρόουζ, η δωδεκάχρονη πρωταγωνίστρια, βρίσκεται αντιμέτωπη με την αδίστακτη θεία της σ' έναν ξακουστό διαγωνισμό μαγειρικής στο Παρίσι, με τη μυστική συμφωνία όποιος κερδίσει να πάρει τον τσελεμεντέ. Ολόκληρη η τρελούτσικη οικογένειά της τη στηρίζει. Κι όταν για να πάρουν τα μυστικά μαγικά υλικά που χρειάζονται για να γίνουν οι συνταγές τους πραγματικά ξεχωριστές χρειάζεται να χορέψουν με gargoyles της Παναγίας των Παρισίων, να μιλήσουν με το φάντασμα της Μαρίας Αντουανέτας στις κατακόμβες και το πορτρέτο της Μόνα Λίζα στο Λούβρο ή να πετάξουν πάνω απ' την κορυφή του Πύργου του Άιφελ, καταλαβαίνετε ότι η αξιολάτρευτη οικογένεια Μπλις πηγαίνει το διαγωνισμό ένα επίπεδο παραπάνω από ένα απλό masterchef. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το βιβλίο το αγαπώ πολύ. Όπως και το πρώτο μέρος της σειράς, είναι γεμάτο περιπέτεια, χιούμορ και μαγεία. Είναι ένα διασκεδαστικό, γρήγορο ανάγνωσμα, ένα έξυπνο και γλυκό βιβλίο που σε αφήνει πολλές φορές να χαμογελάς.

Η σιδερένια δοκιμασία (The Iron Trial):

Ένας μαγικός κόσμος, ένα αγόρι σ' ένα μυστηριώδες μαγικό σχολείο. Κάνει τα πάντα για να μην τον δεχτούν, μα καθώς φαίνεται είναι γραφτό. Το Ματζιστέριουμ συνδέεται με τον ίδιο, με την ιστορία της οικογένειάς του, με το παρελθόν και το μέλλον του. Καθώς η σχολική χρονιά προχωράει, το αγόρι αλλάζει. Για πρώτη φορά κάνει φίλους, ανακαλύπτει πράγματα στα οποία είναι καλός, μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό του που θα τον συγκλονίσουν.
Και μόνο τα ονόματα της Χόλι Μπλακ και της Κασάντρα Κλερ πλάι πλάι μοιάζουν να υπόσχονται πολλά γι' αυτό το βιβλίο. Στην πραγματικότητα, ενώ πίστεψα ότι με ενθουσίαζε, δυσκολεύτηκε λίγο να με αγγίξει πραγματικά. Ίσως γιατί δεν μπορούσε να μη μου θυμίσει έντονα το Χάρι Πότερ (υπερβολικά έντονα;). Όταν αποφάσισα συνειδητά να σταματήσω τις συγκρίσεις και να δω το καθένα σαν κάτι ξεχωριστό δίνοντας και σ' αυτό το βιβλίο την ευκαιρία που του άξιζε, μου άρεσε πολύ. Είναι καλογραμμένο και περιπετειώδες. Είχε μια καλή ανατροπή στο τέλος και φαίνεται να προετοιμάζει μια καλή συνέχεια για τη σειρά του Ματζιστέριουμ. Για να δούμε...

The Heart is a Lonely Hunter: 

source

Ένα βιβλίο για μεγάλους; Ναι, σωστά. Κι εγώ η ίδια εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου. Αυτό εδώ, που ήταν στη λίστα μου πολύ καιρό, το διάβασα στο Kindle και πραγματικά με ενθουσίασε. Το πρώτο μυθιστόρημα της Carson Mc Cullers που έγραψε σε ηλικία 23 ετών είναι πλέον ένα κλασικό έργο της αμερικάνικης λογοτεχνίας (είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά με τίτλο Η καρδιά κυνηγάει μονάχη αλλά απ' ό,τι φαίνεται η έκδοση έχει καταργηθεί). Αφορά κάποιους από τους ανθρώπους μιας μικρής πόλης του αμερικάνικου Νότου, φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους, βαθιά μοναχικούς -ένα κοριτσάκι που αγαπάει τη μουσική, έναν μαύρο γιατρό, τον ιδιοκτήτη ενός καφέ, ένα θυμωμένο μέθυσο. Στο κέντρο βρίσκεται η φιγούρα του John Singer, ενός κωφάλαλου άντρα που, έχοντας χάσει τον αγαπημένο του φίλο, είναι και ο ίδιος πολύ μόνος αλλά μετατρέπεται στον έμπιστο και την παρηγοριά όλων των υπόλοιπων.
Το βιβλίο είναι υπέροχο. Λυρικό, σκοτεινό, ατμοσφαιρικό. Συγκινητικό, καλογραμμένο, βαθιά ανθρώπινο. Μένει μαζί σου αφού το τελειώσεις. Μένεις μαζί του.

Στην πραγματικότητα, το The Heart is a Lonely Hunter μου άρεσε τόσο πολύ που με οδήγησε σ' ένα resolution σχετικά με τα βιβλία γι' αυτή τη χρονιά: Να προσπαθήσω να διαβάσω λίγο περισσότερα βιβλία για ενήλικες. Τα παιδικά, τα εφηβικά, τα μαγικά βιβλία θα είναι πάντα τ' αγαπημένα μου, αλλά υπάρχουν τόσα μα τόσα υπέροχα βιβλία από κάθε είδος... και -ωιμέ!- τόσο λίγος χρόνος!

Οι δικές μου σκοτεινές ιστορίες

Η αλήθεια είναι πως πάντα διασκεδάζω περισσότερο όταν γράφω για τα βιβλία που διαβάζουμε με τα κορίτσια, παρά για τα δικά μου. Καταρχάς, είναι πιο εύκολο. Δε θέλει και πολλή σκέψη. Με ξεκουράζει και με αποφορτίζει. Κι έπειτα, οι χαρούμενες εικόνες των παιδικών βιβλίων είναι τόσο θελκτικές, μ' αρέσει να τις βλέπω ακόμα και μέσα απ' τη σελίδα του blogger. 

Τα δικά μου, είναι άλλο θέμα. Πολλές φορές σχεδιάζω μια ανάρτηση και μετά την παρατάω, άλλοτε λέω πως θα τα γράψω όλα μαζί κι αυτό είναι, φυσικά, διπλά και τριπλά δύσκολο να τ' αποφασίσω, και τελικά ασχολούμαι μόνο με κείνα που μπαίνουν σαν υστερόγραφο στις αναρτήσεις των κοριτσιών. Στο μεταξύ, έχω βουτήξει τη μύτη μου σε κάτι καινούργιο και δεν μου κάνει καρδιά ν' ασχοληθώ με το παλιό. Όσο κι αν ήθελα να γίνω συγγραφέας μικρή, δεν είμαι συγγραφέας τώρα. Είμαι απλώς αναγνώστης. 

Γι' αυτό αποφάσισα να είμαι σύντομη και με τα δικά μου, και να μην ψάχνω και μεγάλες φιλοσοφίες να γράψω για το καθένα. Αν δεν μου κατεβαίνει τίποτα στο κεφάλι, απλώς να τα δείξω και να πω "ουάου, μου άρεσε πολύ", σωστά; 

 Πάντως, κάπως έτσι πέρασε ο Οκτώβρης κι άφησα πίσω πολλά από τα δικά μου βιβλία. Τώρα που μπήκε ο Νοέμβρης, δεν μου κάνει καρδιά ν' ασχοληθώ με ιστορίες φαντασμάτων και spooky καταστάσεις. Αντίθετα, θέλω να πέσω με τα μούτρα στα Χριστούγεννα. Όμως όχι. Όχι ακόμα. Είπα πως θα περιμένω να περάσει τουλάχιστον ο μισός Νοέμβρης πριν το κάνω αυτό (δεν ξέρω αν θ' αντέξω -προς το παρόν άνοιξα το χριστουγεννιάτικο σταθμό στο ράδιο του itunes, έστω και μόνο για ένα τραγούδι). Ορίστε λοιπόν, πριν αλλάξουμε θέμα ολότελα, δυο λόγια για τα τελευταία βιβλία του Οκτώβρη. 

Στο Kindle διάβασα τρεις πολύ καλές ιστορίες με φαντάσματα. Για την ακρίβεια, το The House With a Clock in its Walls το διαβάζω ακόμα (αλλά μπορεί να το τελειώσω σήμερα). Είναι η συναρπαστική ιστορία ενός αγοριού που πηγαίνει να ζήσει με το θείο του σε μια μυστηριώδη έπαυλη, για ν' ανακαλύψει ότι ο συμπαθητικός θείος είναι ολίγον... μάγος και ότι στο σπίτι πριν απ' αυτόν έμενε ένας αληθινός κακός μάγος, που έχει τοποθετήσει ένα μαγεμένο ρολόι κάπου μέσα στους τοίχους του σπιτιού, για να εξυπηρετήσει τους σατανικούς σκοπούς του, ακόμα και μετά θάνατον. Έχει σασπένς και αρκετά ανατριχιαστικά σημεία, έχει ωραίους χαρακτήρες και κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Ανυπομονώ να δω το τέλος!

Το The Graveyard Book του Neil Gaiman μου άρεσε πάαααρα πολύ.  Όταν ένα μωρό, τυχερό μέσα στην ατυχία του, ξεφεύγει από το δολοφόνο που σκότωσε ολόκληρη την οικογένειά του, βρίσκει καταφύγιο στο νεκροταφείο και τα φαντάσματα αναλαμβάνουν να το μεγαλώσουν. Οι νεκροί τον προστατεύουν και τον καθοδηγούν σε όλη την παιδική του ηλικία, μαθαίνοντάς του τα απαραίτητα για τη ζωή, όμως ο κίνδυνος είναι πάντα εκεί. Ο Jack, ο δολοφόνος, τον ακολουθεί ακόμα, και ο μικρός Bod (υποκοριστικό του Nobody), θα χρειαστεί να τον αντιμετωπίσει -κι αυτό είναι που τελικά θα σηματοδοτήσει το πέρασμά του από την εφηβεία στην ενηλικίωση, και σε μια καινούργια ζωή. Καλογραμμένο, ξεχειλίζει από φαντασία, σκοτεινό και καθησυχαστικό ταυτόχρονα -τέλειο!!! Κι οι χαρακτήρες των φαντασμάτων είναι τόσο απίστευτα συμπαθητικοί!

Το Mr Underneath του Randy Briley είναι άλλη μια γρήγορη, σκοτεινή και περιπετειώδη ιστορία με ασυνήθιστους κόσμους και πλάσματα της φαντασίας, καθώς ακολουθούμε τον Jackson στην προσπάθειά του να σώσει τους γονείς του που εξαφανίστηκαν. Ο μικρός πρέπει να επιβιώσει από επικίνδυνες περιπέτειες που περιλαμβάνουν τέρατα, κακές νεράιδες και "το κακό", τον κύριο Underneath, που παραμονεύει παντού, μαζί με τους πολύτιμους συμμάχους του, που θα τον βοηθήσουν στα δύσκολα. Πολύ καλή spooky ιστορία!

Παράλληλα, διάβασα κι αυτό το βιβλίο:

Confessions of an Ugly Stepsister, του Gregory Maguire. Ό,τι και να πω είναι λίγο. Από το συγγραφέα του Wicked, η ιστορία της Σταχτοπούτας... κάπως διαφορετική. Ο Gregory Maguire έχει ένα θέμα με τους "κακούς" και τους αντιήρωες των ιστοριών, κι αυτή τη φορά διαλέγει τις άσχημες αδερφές της Σταχτοπούτας για ηρωίδες του σ' αυτό το υπέροχο, σκοτεινό, καθόλου παιδικό βιβλίο. Στην Ολλανδία του 17ου αιώνα, η Iris έρχεται με τη χήρα μητέρα της και τη μουγγή αδερφή της Ruth που όλοι θεωρούν καθυστερημένη και προσπαθεί να επιβιώσει. Η φιλόδοξη μητέρα μπλέκει τις τύχες τους με την οικογένεια ενός πλούσιου εμπόρου και στη ζωή τους βρίσκεται η Clara, η πανέμορφη κόρη του, ένα παράξενο κορίτσι κλεισμένο στο σπίτι. Η Iris, η άσχημη μα πανέξυπνη -και καθόλου κακιά, μα πολύ ανθρώπινη- αδερφή, παλεύει να βρει το δρόμο της, πλάι στην απόκοσμη ομορφιά της Clara και την ιδιαίτερη μορφή της Ruth. Η ομορφιά, η ασχήμια, το ταλέντο, το θάρρος, η προδοσία και η αγάπη, τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι βάρος στη ζωή, τι είναι ευλογία και τι κατάρα, όλα αυτά είναι θέματα που αγγίζει το βιβλίο σ' αυτή τη εκπληκτική αναδιήγηση του παραμυθιού της Σταχτοπούτας που δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω.

Και τώρα πια... τέλειωσα με τα χρέη του Οκτώβρη! Ώρα για μια αλλαγή θέματος, σωστά; Είναι Νοέμβρης πια. Καιρός για ζεστασιά, καιρός για παραμύθια...

Σεπτέμβρης

Αυτές τις μέρες μ' έχει μαγέψει ο τρόπος που, αθόρυβα, διακριτικά, το καλοκαίρι δίνει τη θέση του στο φθινόπωρο. Αγαπώ τα πρωτοβρόχια, και το πώς μυρίζει το χώμα όταν πέφτουν οι πρώτες στάλες στη γη. Στο σπίτι γαλλικός καφές, καλτσάκια που ποτέ δε μένουν στα πόδια. Απ' το παράθυρο κάνει ματιές ο ήλιος, που δεν μπορεί ν' αποφασίσει αν θα φανεί. Σεντόνι το βράδυ, που για αλλαγή δεν θες να το πετάξεις από πάνω σου. Όλα αυτά με κάνουν χαρούμενη. Καλωσήρθες, Σεπτέμβρη.

Επειδή η αλλαγή των εποχών είναι κάτι θαυμαστό, κάτι που δίνει λίγη αληθινή μαγεία στη ζωή μας αν κάνει κανείς τον κόπο να την αναλογιστεί και να την παρατηρήσει, είπα να σας δείξω σήμερα λίγες εικόνες από ένα βιβλιαράκι που διαβάζουμε με τα κορίτσια αυτές τις μέρες:

Τα μαγικά παραθυράκια: Οι εποχές, του Matthew Wolf.  

Ο Matthew Wolf είναι ο γιος του αγαπημένου μας Tony Wolf και ζωγραφίζει στο ίδιο στυλ με τον πατέρα του. 

Η σχέση μας με τα μαγικά παραθυράκια ξεκινά από τα χρόνια που η αδερφή μου ήταν στην ηλικία της κόρης μου. Τα μαγικά παραθυράκια: Το αγρόκτημα ήταν από τα βιβλία που αγαπούσε πολύ και που διαβάζουμε ακόμα. Αυτό εδώ είναι ένα ακόμα βιβλιαράκι της ίδιας φιλοσοφίας: χωρίς ιστορία, θέλει να μας μάθει πολλά και διάφορα, και γι' αυτό το σκοπό βασίζεται στις εικόνες του που είναι γεμάτες πληροφορία. Είναι γεμάτο χαρούμενα και συμπαθητικά ζωάκια που ασχολούνται με τις δραστηριότητές τους, ενώ τριγύρω το σκηνικό και οι δευτερεύουσες φιγούρες δίνουν ακόμα περισσότερες αφορμές για κουβέντα. Όρεξη να 'χεις να περιγράφεις, δηλαδή. 

Αρχίζει με το φθινόπωρο και το χειμώνα...

Συνεχίζει με την άνοιξη και το καλοκαίρι...

Έπειτα παίρνει τους μήνες με τη σειρά, μας μαθαίνει τα ονόματά τους και μας δείχνει πράγματα που κάνει το γουρουνάκι καθώς κυλά ο χρόνος...

Και προχωράει στις μέρες της εβδομάδας.

Τέλος, δείχνει πώς περνάει το γουρουνάκι -δηλαδή ένα συνηθισμένο παιδάκι- μια συνηθισμένη μέρα της ζωής του.

Προφανώς (όπως συμβαίνει και στο αγρόκτημα), Οι εποχές ξεφεύγουν λίγο απ' το θέμα προς το τέλος -θέλω να πω πως δεν είναι ένα βιβλίο που μιλάει ολόκληρο για τις εποχές κι αυτό για μένα είναι κρίμα. Υπάρχουν τόσα ακόμη που θα μπορούσε να ζωγραφίσει για την καθεμιά, και θα ήθελα τόσο να τα δω, γιατί λατρεύω τις εικόνες του. Όμως ακόμα και έτσι, είναι ένα χαριτωμένο βιβλίο, πολύ διασκεδαστικό για τα μικρά. Τι κρύβεται εδώ, τι κρύβεται εκεί. Κάθε φορά ανακαλύπτουμε και κάτι καινούργιο. Αγαπώ τις λεπτομέρειες στα έργα Tony Wolf και υιού.

Και σ' ευχαριστούμε, Ισαβέλλα, που μας έδειξες το βιβλίο σου. 

Ωωω... και κάτι άλλο: Τελείωσα το Σεπτέμβρη!! Είναι το βιβλίο ( September, της Rosamunde Pilcher) που είχα ξεκινήσει πέρυσι τέτοιον καιρό (έμοιαζε τόσο επίκαιρο το όνομά του). Ήθελα να το διαβάσω μέσα στο Σεπτέμβρη, όμως με πρόλαβε ο Οκτώβρης, κι η διάθεση να διαβάσω κάτι πιο σκοτεινό, κάτι με μάγισσες, κάτι άλλο τελοσπάντων, μ' έκανε να τ' αφήσω στην άκρη. Όλη τη χρονιά στοίχειωσε το βιβλίο: Μετά απ' αυτό θα διαβάσω το Σεπτέμβρη, μετά από το άλλο θα διαβάσω το Σεπτέμβρη. Ε λοιπόν, έχω να πω ότι το διάβασα επιτέλους, και μου άρεσε πολύ!

Είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στη Σκοτία, όπου απ' την άνοιξη αρχίζει να προετοιμάζεται ένα πάρτυ. Η γιορτή δίνει την αφορμή να συγκεντρωθούν στον ίδιο χώρο, σ' έναν τόπο ειδυλλιακό, πρόσωπα που συνδέονται μεταξύ τους και κουβαλούν μαζί τους το καθένα την ιστορία του. Το τοπίο κι οι χαρακτήρες, όλα σαν ζωγραφισμένα στον καμβά, με λεπτομέρεια και γνώση.

Η υπόθεση κλιμακωτά φτάνει στο Σεπτέμβρη, κι αυτό που μου άφησε σαν αίσθηση το βιβλίο ήταν πως όλα βρίσκουν τη λύση τους στο τέλος, ιστορίες ενηλικίωσης και ξεκαθαρίσματα παλιών λογαριασμών και πάνω απ' όλα ιστορίες αγάπης. Καθετί σαν να μπαίνει στη θέση του. Ανακουφιστικά αλλά χωρίς να του λείπει η τραγικότητα, η ιστορία οδηγεί τον κάθε ήρωα στη δική του κάθαρση. Κι αυτός είναι ο λόγος.νομίζω, που το βρήκα συγκινητικό, λυπητερό αλλά και βαθιά αισιόδοξο.

Πολλά αστέρια για τη Ρόζαμουντ Πίλτσερ.

Πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη

Καλό μήνα! Χαρούμενο φθινόπωρο!

Πρώτη Σεπτέμβρη, σήμερα ήταν μια όμορφη, πανέμορφη μέρα. Πήγαμε τις βόλτες μας, παίξαμε στο σπίτι μας, είδαμε τις πρώτες φθινοπωρινές ψιχάλες κι ακούσαμε μπουμπουνητά απ' τον θυμωμένο Όλυμπο. Βγάλαμε τα φθινοπωρινά βιβλία μας. 

Woody, Hazel and Little Pip, Fletcher and the Falling Leaves, Miss Maple's Seeds, αγαπημένα μας φθινοπωρινά βιβλία της περσινής χρονιάς. Είχαμε καιρό, σχεδόν ένα χρόνο, να τα δούμε και τώρα είναι σαν καινούργια.

Ήπιαμε τσάι. Μυρωδάτο τσάι του βουνού που το αγοράσαμε απ' τη λαϊκή το πρωί. Το αγοράσαμε, και μετά φτιάξαμε και ήπιαμε, και στρώσαμε στο χαλί το κουβερτάκι που αρμόζει στην περίσταση και είπαμε μυστικά και γελάσαμε, γιατί έτσι γίνεται ένα σωστό τσάι. (Και μετά βγάλαμε το πορσελάνινο σερβίτσιο τσαγιού για τις κούκλες και ήπιαμε κι απο 'κει, και μετά ξύπνησε το μωρό μας και η ακεραιότητα του σερβιτσίου απειλήθηκε, και τα μαζέψαμε λίγο άρον άρον, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία).

Και σήμερα το πρωί, εντελώς ξαφνικά, θυμήθηκα αυτό το βιβλίο.

Το κατέβασα απ' τη βιβλιοθήκη και το ξεφύλλισα, όταν κανείς ακόμα στο σπίτι δεν είχε ξυπνήσει. The Wonderful Weekend Book της Elspeth Thompson. Είναι ένα βιβλίο με ιδέες για το πώς μπορείς να αξιοποιήσεις καλύτερα το χρόνο σου, τον όποιο ελεύθερο χρόνο μπορεί να έχει ο σύγχρονος άνθρωπος, ώστε στο τέλος του πολύτιμου σαββατοκύριακου να μη νιώθει ότι το έχασε σε αγχωτικές, ασήμαντες δουλειές ή λιώνοντας μπροστά σε μια οθόνη. Έχει πράγματα που μπορείς να κάνεις όλο το χρόνο, κι ακόμα ιδέες για την κάθε εποχή ξεχωριστά (σήμερα διάβασα τις σελίδες του φθινοπώρου).
Τι όμορφο βιβλίο! Παρόλο που ίσως μπορεί ο καθένας μας να σκεφτεί χιλιάδες πράγματα για ν' αξιοποιήσει το χρόνο του, με ηρεμεί και με γεμίζει αισιοδοξία να διαβάζω μαζεμένους όλους αυτούς τους απλούς, όμορφους και δωρεάν τρόπους να κάνεις κάτι ουσιαστικό με τους αγαπημένους σου. Σου προτείνει να βγεις περισσότερο απ' το σπίτι, να παρατηρήσεις τη φύση και την αλλαγή των εποχών, να μαγειρέψεις, να ξαναχρησιμοποιήσεις, να φυτέψεις, να μάθεις κάτι καινούργιο. Να γράψεις ένα γράμμα, να γεμίσεις ένα τετράδιο με αγαπημένους σου στίχους, και πολλά άλλα όμορφα. Σε εμπνέει, σου θυμίζει τι είναι σημαντικό. Και πως δεν χρειάζεται να τρέξεις μακριά ή να ξοδέψεις για να περάσεις ευτυχισμένες στιγμές. Αρκεί να βρεις τη μαγεία στα μικρά πράγματα που ήδη σε περιβάλλουν.
Ιδέες, ιδέες... Επηρεασμένη απ' τις ιδέες που διάβασα για το φθινόπωρο, σκέφτηκα πως ίσως δεδομένων των συνθηκών να μην καθαρίσω μια παραλία και σίγουρα (ξέροντας τον εαυτό μου και για την ασφάλεια της οικογένειάς μου) δεν θα επιχειρήσω ν' ανάψω φωτιά ή να μαζέψω μανιτάρια, αλλά γιατί να μη φτιάξουμε μια κατασκευή με φθινοπωρινά φύλλα; Κι έπειτα πήγαμε στην παιδική χαρά, και μαζέψαμε λίγα ξερά φύλλα και ξυλάκια- θα δούμε αύριο τι θα τα κάνουμε... Δεν πιάνει και το χέρι μου...
Λέτε να φτιάξω chutney; Είμαι σχεδόν έτοιμη να το επιχειρήσω.

Ξετρυπώσαμε κι άλλο ένα βιβλιαράκι σήμερα απ' τα περσινά μας κι ήθελα να σας το δείξω. Δεν είναι ακριβώς φθινοπωρινό στο θέμα, είναι όμως στην αίσθηση και στις εικόνες του. Τα χρώματά του, το σκηνικό του, όλα μυρίζουν φθινόπωρο. Είναι Οι περιπέτειες του Τζακ και της Πετ: Το μεγάλο ταξίδι και άλλες ιστορίες. 

Το αλεπουδάκι Τζακ και η σκιουρίνα Πετ είναι γείτονες και αχώριστοι φίλοι.

εσώφυλλο

Στην πρώτη από τις τρεις μικρές ιστορίες αυτού του βιβλίου, η Πετ θέλει να γιορτάσει τα γενέθλιά της με τους φίλους της...

...αλλά κανείς -ούτε καν ο Τζακ- δεν φαίνεται να είναι διαθέσιμος.

Η Πετ είναι πολύ απογοητευμένη...

...όμως όπως αποδεικνύεται, το μόνο που ήθελαν οι φίλοι της ήταν να της ετοιμάσουν μια έκπληξη.

Στη δεύτερη ιστορία, η Πετ παίρνει ένα γράμμα από τη θεία της, που την καλεί να την επισκεφτεί...

...και φεύγει, με συντροφιά τον Τζακ, για ένα ταξίδι όλο περιπέτειες.

Κι αν κινδυνεύουν αρκετές φορές, οι δύο φίλοι στηρίζονται ο ένας στον άλλον και στο τέλος της μέρας είναι σώοι και αβλαβείς...

...ώσπου στην τρίτη ιστορία, η Πετ συναντά τη θεία της.

Η θεία τους καλοδέχεται και κάνει στην Πετ ένα μοναδικό δώρο.

Είναι ένα βιβλίο όπου έχει γράψει όλα όσα έμαθε από τα πολλά χρόνια που ήταν δασκάλα στο δάσος, και τώρα θέλει να βοηθήσει την Πετ να τα μάθει...

...για ν' ανοίξουν με το Τζακ ένα δικό τους σχολείο.

Και πείτε μου τώρα, δεν είναι φθινοπωρινό αυτό το βιβλίο; Εντάξει, δεν το λέει πουθενά, έχει όμως φύλλα που πέφτουν κι αέρα που φυσάει, έχει φωτιές στην εξοχή και φωτιές στο τζάκι, και καταιγίδες και τα πρώτα κρύα και το άνοιγμα ενός σχολείου. 

Είναι ένα όμορφο βιβλίο γεμάτο συμπαθητικά ζωάκια και το αγαπάμε πολύ. Είναι της Anna Casalis και του Marco Campanella, που είναι και οι δημιουργοί του Τοποτίπ. Αυτές οι ζωγραφιές του Campanella... τρελαίνομαι!

Μ' αυτά και με τ' άλλα, η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη ήταν τόσο όμορφη. Τόσο ήσυχη και τόσο χαρούμενη. Να προσπαθήσω να το θυμάμαι αυτό, για τις απλές χαρές της ζωής. Πόσο μικρά είναι τα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους. Να βλέπω γύρω μου χαμόγελα, δεν θέλω τίποτ' άλλο.