Μερικά απίθανα βιβλία του Α. Παπαθεοδούλου (1ο μέρος)

Μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά πως ο Αντώνης Παπαθεοδούλου είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους αγαπημένους μου Έλληνες συγγραφείς παιδικών βιβλίων, με πλούσιο και αξιόλογο συγγραφικό και μεταφραστικό έργο. Κατά την ταπεινή μου άποψη, τα βιβλία του ξεχωρίζουν. Και -κάτι που μου φαίνεται επίσης πολύ σημαντικό- δεν ακολουθούν όλα την ίδια γραμμή. Είναι διαφορετικά μεταξύ τους, στο θέμα και στην ιδέα και στην έκφραση, κάτι που μου δείχνει ότι υπάρχει πίσω τους αληθινή έμπνευση και όχι αναμάσημα της ίδιας πετυχημένης συνταγής. 

Κάπως έτσι βρεθήκαμε με αρκετά καινούργια δικά του βιβλία, που τα περισσότερα τα πήραμε μαζί μας στο χωριό να μας κάνουν παρέα το καλοκαίρι. Δύο απ' αυτά θέλουμε να σας δείξουμε σήμερα (και τα υπόλοιπα ελπίζω αύριο ή μεθαύριο, γιατί είναι ήδη πολύ αργά και το πρωί θα κουτουλάω). 

Το σκοτάδι φοβάται τον Νικόλα ήταν ένα απ' τα βιβλία της σχολικής βιβλιοθήκης του νηπιαγωγείου μας που ΔΕΝ πρόλαβε να δανειστεί η Σταυρούλα κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. (μια απ' τις τελευταίες μέρες του σχολείου μου έφερε μια μικρή λίστα με βιβλία που ήθελε πολύ αλλά δεν πρόλαβε να διαβάσει και ήθελε να της τα βρω- πολλά απ' αυτά ήταν εκτός κυκλοφορίας αλλά για τα υπόλοιπα έκανα ό,τι μπορούσα)

'Ετσι έφτασε στα χέρια μας αυτό το βιβλίο, που αποτελεί μέρος της σειράς Οι φόβοι των μικρών απ' την ανάποδη των εκδόσεων Μίνωας. 

 

Έτσι γνωρίσαμε το Νικόλα, ένα ατρόμητο παιδί, που όμως φοβάται το σκοτάδι. Όταν λοιπόν το εξομολογείται στους γονείς του, ο φοβερός μπαμπάς του αναφωνεί... 

Μα αυτό είναι τέλειο! (γέλια, πολλά γέλια οι δικές μου)
Κι έτσι σ' αυτή την πανέξυπνη και πολύ καθησυχαστική ιστορία ο Νικόλας μαθαίνει πως δεν είναι κακό να φοβάσαι, γιατί ο φόβος είναι όπλο και σε προστατεύει, αχρείαστο να ναι. Και το να σκέφτεσαι τρομαχτικά πλασματάκια δεν είναι κακό, γιατί δείχνει πως έχεις φαντασία, που είναι πολύ χρήσιμη. Κι ακόμα μαθαίνει τι μπορεί να κάνει κάθε φορά που φοβάται για να μειώσει το φόβο του. Ακολουθώντας τις συμβουλές του μπαμπά του παύει να φοβάται το σκοτάδι... μήπως το σκοτάδι φοβάται τώρα το Νικόλα;

Σ' αυτή τη φάση που τα τρομαχτικά όνειρα και τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα δεν μας είναι καθόλου σπάνια, το βιβλίο αυτό μας άρεσε πάρα πολύ. Μας διασκέδασε και μας έκανε να σκεφτούμε. Μας άρεσε τόσο πολύ που λίγο αργότερα αναζητήσαμε κι άλλο ένα βιβλίο της σειράς, Το σχολείο φοβάται το Νικόλα.

Σ' αυτή την ιστορία, ο Νικόλας δεν θέλει να πάει σχολείο, κι οι γονείς του για άλλη μια φορά δίνουν ρέστα για να τον πείσουν. Στην πραγματικότητα, τον καθησυχάζουν, του δείχνουν πόσο όμορφο είναι το σχολείο, και του αναθέτουν μια ειδική αποστολή: Να ζήσει εκεί τη δική του ιστορία, που θα τους τη διηγείται το μεσημέρι. Κι όταν ακόμα δεν κάνει φίλους με την πρώτη, ο μπαμπάς του δεν πτοείται: Η τέλεια παρέα του Νικόλα θα δημιουργηθεί χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν τα σημάδια που το δείχνουν. Πράγματι, ο Νικόλας σύντομα αρχίζει να περνάει τέλεια και... μήπως τώρα πια το σχολείο φοβάται το Νικόλα;

Ακόμα και η Ισαβέλλα (που δεν θα πάει σχολείο) ζητάει το βιβλίο τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα αυτή την εβδομάδα. Όσο για τη Σταυρούλα, καθώς βρισκόμαστε μόλις μια ανάσα πριν την πρώτη δημοτικού, το βιβλίο αυτό της ήρθε κουτί. Ο μπαμπάς του Νικόλα τα λέει πάντα τόσο ωραία -καθησυχάζει με τρόπο ευχάριστο κι αστείο.Ποτέ δεν θα έβρισκα χωρίς βοήθεια τέτοια λόγια για να σκορπίσω τους φόβους των μικρών μου. 

Μα θα θελα κι εγώ τόσο πολύ όταν έρθει η ώρα να της πω πως είναι εντάξει να φοβάται, και πως τελικά όλα θα πάνε καλά. 

Είναι σημαντικό, είναι απίστευτο μα και τόσο κοντινό. Ένα καινούργιο, μεγάλο, διαφορετικό σχολείο περιμένει το μικρό μου νηπιάκι. 

Μια αλλιώτικη μεγάλη περιπέτεια.

Υ.Γ.1 Στην αρχή του κάθε βιβλίου υπάρχει μια σελίδα για τους γονείς, με συμβουλές ψυχολόγου για την αντιμετώπιση της κάθε κατάστασης. 

Υ.Γ.2 Το τελευταίο βιβλίο της σειράς που δεν έχουμε ακόμα αλλά πολύ θέλουμε να διαβάσουμε είναι Ο γιατρός φοβάται το Νικόλα. 

Υ.Γ.3 Καληνύχτα, καλημέρα...

To be continued...

Παραμύθια με την Ξένια

Στις 22 Ιουνίου βρεθήκαμε στο Θέατρο Πόρτα για ν' ακούσουμε ένα παραμύθι. Το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου Παραμύθια με την Ξένια που είχε κυκλοφορήσει δυο μέρες πριν απ' τις εκδόσεις Μάρτης ήταν το θέμα της εκδήλωσης. Εκείνες οι μέρες ήταν πολύ δύσκολες, όμως... μια έξοδος για τους πέντε μας, που περιλάμβανε το αγαπημένο θέατρο Πόρτα, την υπέροχη κ. Καλογεροπούλου, ένα καινούργιο βιβλίο, μια αφήγηση παραμυθιού, πολλά παιδάκια, ζεστή ατμόσφαιρα, ακόμα και κερασμένη σπιτική λεμονάδα; Δώσε μου αυτά και για λίγο όλα ήταν τέλεια. Ήταν επίσης και η πρώτη μας βιβλιοπαρουσίαση -καθόλου μικρό πράγμα! 

Δεν ήξερα, ιδέα δεν είχα πως για δεύτερο χρόνο φέτος η Ξένια Καλογεροπούλου έκανε κάθε βδομάδα αφήγηση παραμυθιού στο θέατρο Πόρτα, ήξερα όμως και από παλιότερα για την εξαιρετική της προσφορά στο παιδικό θέατρο, έχω δει πολλά από τα παιδικά θεατρικά έργα της κι έχω διαβάσει άλλα τόσα. Γενικά την εκτιμώ πάρα πολύ. Και χαίρομαι που, έστω και τώρα, είχα την τύχη να την ακούσω ν' αφηγείται, με την καρέκλα της πάνω στη σκηνή τριγυρισμένη από μαξιλαράκια όπου κάθονταν τα παιδιά κι εμάς λίγο πιο πίσω στις θέσεις του θεάτρου.



Μας είπε ένα από τα παραμύθια του καινούργιου της βιβλίου, το "Ο Βαλέριος και ο μάγος Ζαγκρεμάρ", και η αφήγηση είχε όλα αυτά που θα ήλπιζα ποτέ να είχε. Η Ισαβέλλα καθόταν στα μαξιλαράκια, η Σταυρούλα μαζί μας στις θέσεις -λίγο αργότερα όμως σηκώθηκε και πλησίασε. Κι αν το παραμύθι ήταν λίγο μεγάλο για την Ισαβέλλα, κι αν την εντυπωσίασε περισσότερο η όλη φάση, η Σταυρούλα το άκουσε ολόκληρο, με λίγο δέος μάλιστα, μου είπε κανα δυο φορές "φοβάμαι", μου σχολίαζε και την εξέλιξη της υπόθεσης.

Φύγαμε λίγο αργότερα, ενώ τα περισσότερα παιδιά χρωμάτιζαν ακόμα τεράστιες εικόνες από το παραμύθι, κι αφού πρώτα η Ισαβέλλα χοροπήδησε ατελείωτα στα άδεια πια μαξιλάρια. Είχαμε το βιβλίο μας με την πολύτιμη αφιέρωσή του και την ανάμνηση ενός ξεχωριστού απογεύματος.

Για να έρθω λοιπόν στο βιβλίο, το βιβλίο Παραμύθια με την Ξένια περιέχει τέσσερα μεγάλα παραμύθια από διάφορα μέρη του κόσμου -ένα κινέζικο, δυο ιταλικά κι ένα του Γερμανού Wilhelm Hauff- σε μια καλογραμμένη αναδιήγηση από την Ξένια Καλογεροπούλου.

Είναι παράξενα παραμύθια, διαφορετικά από ό,τι έχω ακούσει ή διαβάσει ως τώρα, δεν μπορώ όμως να εξηγήσω ακριβώς γιατί τα βρίσκω παράξενα. Έχουν πολλά από τα στοιχεία των παλιών παραμυθιών, μάγους και μάγισσες, μεταμορφώσεις, ζώα που μιλούν, πρίγκιπες, κακούς βασιλιάδες, φτωχούς ήρωες που περνούν τα πάνδεινα, θρίαμβο του καλού. Κι όμως οι ιστορίες έχουν κάτι ιδιαίτερο, είναι ανοίκειες μα ελκυστικές. Η Σταυρούλα ακόμα τις φοβάται λίγο, όμως τις θέλει. Και το ότι τις φοβάται λίγο την κάνει να τις θέλει ακόμα περισσότερο.

Η εικονογράφηση του Φίλιππου Φωτιάδη είναι επίσης ιδιαίτερη μα όμορφη και ταιριάζει με το ύφος των παραμυθιών. Πώς κρατάω ακόμα τα κορίτσια και δεν έχουν χρωματίσει το βιβλίο δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι κι εμένα θα μ' έτρωγε το χέρι να το χρωματίσω άμα ήμουν μικρή.

Τέλος, το βιβλίο συνοδεύεται από ένα τέλειο CD με την Ξένια Καλογεροπούλου να αφηγείται τα παραμύθια -μόλις σήμερα το μεσημέρι, νυσταγμένες, ζεσταμένες, το ξανακούγαμε. Κι έτσι όπως τελευταία χαιρόμαστε πολύ ν' ακούμε CD με παραμύθια, μας ήρθε κι αυτό γάντι.

Τα παραμύθια του βιβλίου δεν είναι πολύ εύκολα, δεν απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδιά -θα έλεγα ότι θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον τεσσάρων, ίσως και πέντε χρονών για να τα εκτιμήσεις καλύτερα. Είναι πάντως πολύ ξεχωριστά και χαίρομαι πολύ που αυτό το τόσο ωραίο βιβλίο βρέθηκε στο δρόμο μας.  

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, σε συμφωνία με τα παραπάνω, διαβάζω το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου Γράμμα στον Κωστή. Είμαι ακόμα πριν τη μέση αλλά μου αρέσει πάρα πολύ! Φαίνεται να είναι ένα πολύ προσωπικό, εξομολογητικό, συγκινητικό βιβλίο, που με κάνει να τη γνωρίσω και να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο...

Βιβλιοπροτάσεις και βιβλιοδώρα

Τ' αγαπημένα μου δώρα είναι τα βιβλία. Ευκαιρία ψάχνω να χαρίσω ένα. Για τα ανιψάκια μου είμαι, νομίζω, εκείνη η γραφική θεία που "πάντα τους κάνει δώρο βιβλία" (αν και, όπως ομολογούν, "τα καλύτερα βιβλία"). Κι όταν μου χαρίζει κάποιος βιβλίο, είμαι πολύ ευτυχισμένη! Επίσης, λατρεύω τις βιβλιοπροτάσεις. Αν μου προτείνετε ένα βιβλίο, είναι εντελώς σίγουρο ότι θα το ψάξω και σχεδόν σίγουρο, επειδή είμαι επιρρεπής, ότι θα το διαβάσω ή και θα το αγοράσω τελικά. Αγαπώ τα βιβλία που ανακαλύπτω μέσω άλλων ανθρώπων. 

Για σήμερα, λοιπόν, ορίστε μερικά απ' τα βιβλία που ανακαλύψαμε κάπως έτσι, από δώρα ή βιβλιοπροτάσεις φίλων μας, και έγιναν αγαπημένα μας... 

Το κοκαλάκι της νυχτερίδας, του Αντώνη Παπαθεοδούλου. 

Δώρο της φίλης μας της Όλγας, ένα υπέροχο βιβλίο σε στιχάκια από ένα νέο Έλληνα συγγραφέα που δεν γνωρίζαμε ως τώρα. Η ιστορία της Ελπίδας, της όμορφης μακρυμαλλούσας νυχτερίδας, που έχασε το αγαπημένο της κοκαλάκι και ψάχνει στο δάσος και στην πόλη να το βρει. Εκεί που κρυφακούει συζητήσεις όμως, ανακαλύπτει πως όλοι μοιάζουν να έχουν "το κοκαλάκι της νυχτερίδας" -να είναι άραγε το δικό της;

Τόσο έξυπνο κι αστείο, και παράλληλα διδακτικό, το κοκαλάκι της νυχτερίδας το αγαπήσαμε αμέσως! Είναι τέλειο για παιδάκια νηπιαγωγείου -η Ισαβέλλα το 'χασε λίγο στην αρχή γιατί ο λόγος του δεν είναι και εντελώς απλός, ή μάλλον το νόημα είναι λίγο πιο σύνθετο απ' ό,τι θα ήθελε. Αλλά το ξαναβρήκαμε γρήγορα.

Για τον Αντώνη Παπαθεοδούλου και κάποια από τα βιβλία του μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ. Δεν έχω ιδέα πώς μου είχε ξεφύγει αυτός ο συγγραφέας μέχρι τώρα! Είναι πολυγραφότατος και φαίνεται τόσο καλός! Σίγουρα θ' αναζητήσω περισσότερα βιβλία του στο μέλλον.

Το μαγικό κοχύλι της γοργόνας, της Μαριλένας Καββαδά.

Από τη σειρά βιβλίων "Μουσικά παραμύθια" των εκδόσεων Διάπλαση, Το μαγικό κοχύλι της γοργόνας το χάρισε στην Ισαβέλλα η θεία της η Ράνια και είναι ένα βιβλίο που συνοδεύεται απαραίτητα απ' το CD του. Με ιστορία απλή, μα γραμμένη με λυρισμό, που σε κάθε σελίδα σχεδόν έχει ένα ποιηματάκι/τραγουδάκι, το παραμύθι αφορά τη Χρυσομελένια, μια μικρή γοργόνα που αποφάσισε να γνωρίσει μόνη της τα μυστικά του βυθού. Όταν απομακρύνεται απ' τα γνώριμα νερά και βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο, η Χρυσομελένια σώζεται απ' το μαγικό κοχύλι της που μπορεί να πραγματοποιήσει τρεις ευχές...

Όταν το διαβάσαμε πρώτη φορά χωρίς ν' ακούσουμε τις μελωδίες, η Σταυρούλα το βαρέθηκε λίγο με τα τόσα ποιηματάκια του που δεν προχωρούσαν πολύ την υπόθεση. Όταν όμως βάλαμε το CD... αποδείχτηκε πως όλα είχαν ένα λόγο ύπαρξης. Από τότε το ακούμε συνέχεια, χορεύουμε με τα τραγούδια του, κι η Ισαβέλλα θέλει να παίζει σχεδόν κάθε πρωί πως είναι η Χρυσομελένια κι εγώ ο Γοργονοφάγος και την κυνηγάω...

Οι εικόνες του βιβλίου είναι πολλές και όμορφες. Μη ρωτήσετε γιατί απ' όλες αυτές επέλεξα να φωτογραφίσω αυτή που είναι ίδια με το εξώφυλλο!! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Βασικά, μόλις τώρα το πρόσεξα...

Ο γιατρός Τόμσον μιλάει με τα ζώα, της Giuliana Ciabattini, σε 3 βιβλία.

Μια μικρή σειρά βιβλίων που μας πρότεινε η Όλγα και πάλι, μας έχει κρατήσει καλή παρέα εδώ και τρεις μήνες περίπου τώρα. Ο γιατρός Τόμσον είναι ένας κτηνίατρος διαφορετικός απ' τους άλλους: μιλάει τη γλώσσα των ζώων, ζει με παρέα του τα ζώα και εξασκεί το επάγγελμά του αφιλοκερδώς, με μοναδική έγνοια να βοηθήσει τους φίλους του.

Στα βιβλία του Ραντεβού με τις χήνες...

Ένας ξεχωριστός ασθενής... 

και Μια ξεχωριστή μέρα...

...τον ακολουθήσαμε στις περιπέτειές του και θαυμάσαμε τις υπέροχες εικόνες του Marco Campanella που παρουσιάζουν το γιατρό και την παρέα του τόσο αξιαγάπητους! Το κάθε βιβλίο περιέχει τρεις μικρές ιστορίες, γεμάτες δράση και όμορφα μηνύματα. Μας αρέσουν όλα τόσο πολύ! 

Με οδηγό τη μύτη ενός μολυβιού και Όταν η μύτη του μολυβιού συνάντησε τους αριθμούς, δυο βιβλία δραστηριοτήτων για παιδάκια Νηπιαγωγείου. 

Τα γνωρίσαμε πρόσφατα μέσα από το blog της Ελπίδας Two Boys and Hope -εκεί θα βρείτε μια πιο αναλυτική παρουσίαση των βιβλίων, με περισσότερες φωτογραφίες και λεπτομέρειες για το περιεχόμενό τους. Εγώ θα πω μόνο ότι είναι πολύ προσεγμένα βιβλία δραστηριοτήτων και η Σταυρούλα τρελαίνεται ν' ασχολείται μαζί τους. Αποφάσισε να τελειώσει πρώτα με το μωβ βιβλίο, που αφορά κυρίως ασκήσεις προγραφής...

...και τώρα που το ολοκλήρωσε ξεκίνησε με το κίτρινο, που αφορά περισσότερο τα μαθηματικά. Της αρέσουν και τα δύο και μπορεί ν' ασχοληθεί μαζί τους για πολλή ώρα.

Ευχαριστούμε, λοιπόν, φίλοι μας, ευχαριστούμε πάρα πολύ για τις άμεσες και έμμεσες βιβλιοπροτάσεις σας και για τα δώρα σας! Εκτιμάμε πολύ τη γνώμη σας, χαιρόμαστε πολύ όταν συμπλέει με τη δική μας, κι αγαπάμε να μοιραζόμαστε μαζί σας τη χαρά των βιβλίων. 

Cheers to you and you and you. 

Καληνύχτες παραμυθένιες... 

Hello Again

Τρελός ο μήνας της μετακόμισης, αλλά πέρασε, και να 'μαστε στο καινούριο μας σπίτι, στην παλιά-καινούργια μας πόλη, να προσπαθούμε ακόμα να προσαρμοστούμε σ' έναν αλλιώτικο τρόπο ζωής. Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, έχουμε πάλι ίντερνετ, κι είπα κάτι να γράψω, αλλά δεν ξέρω τι, έτσι παθαίνω άμα περνάει καιρός. Τεράστιες αλλαγές, άπειρες εικόνες, βιβλία πέρασαν απ' τα χέρια μας πολλά, με τι ν' αρχίσω;

Θ' αρχίσω μ' αυτό: Γειά σας, είμαστε καλά, στ' αλήθεια ελπίζω να είστε κι εσείς. 

Είμαστε πάλι εδώ, να μοιραστούμε βιβλία και στιγμές. 

Κι απ' τις δυσκολίες, και τη δουλειά και την κούραση, και το ότι λυπηθήκαμε λίγο που αφήσαμε αυτό που ήταν για δυο χρόνια χωριό μας, και δε βρήκαμε καλά-καλά ρυθμούς κι είμαστε πάλι λίγο νομάδες γιατί κουζίνα στο σπίτι ακόμα δεν έχουμε, θα κρατήσω λίγες στιγμές γι' απόψε, πράγματα που με κάνουν χαρούμενη, και για τα οποία είμαι ευγνώμων.

Την Άνοιξη, που μας έκανε δώρο μερικές υπέροχες μέρες. Τις βόλτες μας. 

Όλους τους καινούργιους τρόπους που βρίσκουμε για να παίζουμε, και για να είμαστε μαζί. 

Γιατί όσο κι αν αλλάζουν όλα, τίποτα σημαντικό δεν αλλάζει. 

Και κάπως έτσι, για χάρη της Άνοιξης, σας έχω αυτά τα υπέροχα βιβλιαράκια γι' απόψε, που τα (ξανα)ανακάλυψα πρόσφατα. Τις ιστορίες με τους 12 μήνες της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου. Τις διάβαζε στην τάξη της Σταυρούλας στο Νηπιαγωγείο του Λιτοχώρου η γλυκύτατη δασκάλα της. Τις ήξερα κι εγώ από παλιά, είχα δει κάποια απ' τα βιβλία σε άλλα σπίτια όταν ήμουν μικρή, αλλά εμείς είχαμε μόνο εκείνο της Άνοιξης. Πρόσφατα προμηθευτήκαμε και τις υπόλοιπες εποχές, δώρο στη Σταυρούλα σαν ανάμνηση του πρώτου της σχολείου.  

Κι επειδή κάθε πράγμα στον καιρό του, αυτές τις μέρες διαβάζουμε το βιβλίο της Άνοιξης ξανά και ξανά. Θυμήθηκα πόσο μου άρεσαν από την πρώτη στιγμή αυτές οι ιστορίες.

Ο Χρόνος είναι ο παππούς, που ζητά απ' τη συγγραφέα να γράψει την ιστορία των εγγονών του. Ο κάθε μήνας είναι ένα αγοράκι, με το δικό του χαρακτηριστικό γύρω απ' το οποίο πλέκει έξυπνα η συγγραφέας το παραμύθι του, δίνοντας ευκαιρίες για συζήτηση κι ένα σημείο αναφοράς για το μικρό παιδάκι που ακούει την ιστορία, μαρκάροντας το πέρασμα του χρόνου και την εναλλαγή των εποχών. Το κάθε παιδί-μήνας περιστοιχίζεται από τους χαρακτήρες που παίζουν βασικό ρόλο στην ιστορία, οικογένεια και φίλους, προσωποποιημένα στοιχεία της φύσης. Κι όλο αυτό γίνεται με κέφι και ζωντάνια, με αποτέλεσμα ένα απολαυστικό ανάγνωσμα.

Το βασικό χαρακτηριστικό του Απρίλη είναι ότι λέει ψέματα. Πρωταπριλιά, πασχαλινά αυγά, κι ανοιξιάτικα λουλούδια, όλα μπλέκονται στην ιστορία αυτού του παιχνιδιάρη μήνα.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να διαβάζουμε τις ιστορίες παράλληλα με το πώς κυλάνε οι μήνες, αλλά νομίζω θα ήταν τέλειο. 

Για την ώρα είμαστε στον ψεύτη, τον παιχνιδιάρη, τον καλοπροαίρετο και γελαστό Απρίλη. Πάσχα έρχεται, λένε πως ο καιρός θα φτιάξει πάλι όπου να 'ναι. Λουλούδια ξεπετάγονται παντού. 

Είμαι ευγνώμων για τα λουλούδια, για τον ήλιο στα μαλλιά τους. Και για το πώς αυτές είναι η ίδια η Άνοιξη. 

Σπουργιτάκια

Μικρή επίσκεψη στην Αθήνα, όμορφες μέρες κι ο καιρός πότε κλαίει πότε γελάει. 

Λιακάδες, μια βόλτα στην πόλη. Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κοτζιά. Είχα πολύ καιρό να πάω στο βιβλιοπωλείο, πόσο μου είχε λείψει! Ήθελα να μείνω στο παιδικό τμήμα της Πολιτείας για ώρες, είναι παράδεισος.  

Ένας καφές στο taf στην Ε.Μπενάκη, παίζουμε Go Fish με τη Σταυρούλα, η ζωηρούλα Ισαβέλλα μου παίρνει τις κάρτες απ' τα χέρια και δεν μ' αφήνει να παίξω, κυνηγάω τις κάρτες κι είμαι αποφασισμένη να μην τα παρατήσω! 

Βροχές, παιχνίδι στο σπίτι της γιαγιάς... 

Ζωγραφίζουμε, λερώνουμε τους καναπέδες με απίθανους τρόπους, ξαπλώνουμε στο πάτωμα και παίζουμε με τις καινούργιες κούκλες που μας έκανε δώρο η γιαγιά. Η Barbie και οι αδερφούλες της είναι το σούπερ αγαπημένο παιχνίδι μας αυτές τις μέρες!

Στιγμές μαζί... 

Κι αυτό που μένει τελικά απ' όλ' αυτά είναι οι στιγμές μαζί. 

Όπως πάντα. 

Πώς περπατήσαμε πολύ εκείνη τη μέρα και, κουρασμένοι, μοιραστήκαμε ένα παγωτό. Πώς τα κορίτσια έτρεχαν ενθουσιασμένα γύρω γύρω μέσα στο άδειο σαλόνι του σπιτιού όπου (μάλλον) θα μετακομίσουμε σε λίγο καιρό, με τα μπουφάν να κρέμονται στις πλάτες τους, μόνο οι κουκούλες φορεμένες στο κεφάλι. Πώς σκαρφαλώνουν οι δυο τους ξανά και ξανά στο κρεβάτι του παππού και της γιαγιάς, και απλώνονται εκεί και τους κάνουν να γελάνε.  

Τα βιβλία μας αυτές τις μέρες είναι -όπως πάντα- πολλά. Σαν να μην έφταναν οι αγορές μου στο βιβλιοπωλείο και στην Κοτζιά, πήγαμε και στη βιβλιοθήκη. Όλα αυτά όμως ελπίζω πως θα σας τα δείξω σε επόμενη ανάρτηση. Για σήμερα, έχω μόνο μια μικρή ομάδα από τέσσερα βιβλιαράκια, που τα έχουμε καιρό, μα τα τελειώσαμε αυτές τις μέρες με τη Σταυρούλα, κι -ενώ είναι διαφορετικά μεταξύ τους- ανήκουν όλα στη συλλογή σπουργιτάκια των εκδόσεων Πατάκη, ιδανικά για παιδάκια που πρωτοδιαβάζουν βιβλία με κεφάλαια, ας πούμε από τεσσάρων ή πέντε ετών, ή για παιδάκια που πρόσφατα έχουν αρχίσει να διαβάζουν μόνα τους.  

Στο Λιτόχωρο ακόμα, διαβάσαμε το βιβλίο της Μάρως Λοΐζου Η Κατερίνα κι ο Αόρατος.  

Είναι ένα βιβλίο με ιστορίες, που κυκλοφορούσαν, νομίζω, παλιά σε μικρά βιβλιαράκια η κάθε μία χωριστά. Δεν τα είχα διαβάσει τότε, μα σα να θυμάμαι μια φίλη μου, λίγο μικρότερή μου, που είχε στο σπίτι της το "Η Κατερίνα κι ο Αόρατος στη βροχή", κι εγώ το ζήλευα... Τέλος πάντων, όταν είδα τον τίτλο κάτι μου χτύπησε καμπανάκι και το πήρα -πάνε λίγα χρόνια τώρα. Κι απλώς ήρθε πια η ώρα να το δείξω στη Σταυρούλα -μ' αρέσει τόσο πολύ αυτό, όταν μεγαλώνουν και φτάνουν σε ηλικία για ένα βιβλίο που τους έχω φυλάξει από καιρό...  

Η Κατερίνα είναι ένα μικρό, ζωηρό κοριτσάκι γεμάτο φαντασία. Μαζί της ζουν η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά. Και κάποιες φορές, όταν βαριέται, όταν φοβάται, όταν πιστεύει ότι την αδικούν, όταν νιώθει λίγο μόνη, εμφανίζεται και ... ο Αόρατος.

Ο Αόρατος είναι ο φανταστικός φίλος της Κατερίνας. Μ' ένα ψιτ, ψιτ ξεφυτρώνει και την παίρνει ταξίδια σε μέρη μαγικά. Πάντα τη λέει χαζή και την αποπαίρνει στην αρχή...

...μα μόλις το ταξίδι αρχίζει είναι πάντα πολύ ιπποτικός, τη λέει δεσποινίδα και της φέρεται με αβρότητα.

Περνούν υπέροχα μαζί. Γελάνε και ζουν περιπέτειες και παίζουν μαζί.

Μα στην τελευταία ιστορία, η Κατερίνα έχει αρχίσει ν' αναρωτιέται τι είναι ο Αόρατος. Άπιαστος, φευγαλέος, προσπαθεί να τον κρατήσει μα σφίγγει μόνο τον εαυτό της. Παίζουν κρυφτό ή έχει ήδη αρχίσει να τον απομυθοποιεί και να τον ξεπερνάει;

Το διαβάσαμε σα νερό. Ήταν αστείο, είχε περιπέτεια και φαντασία, συμπαθήσαμε πολύ την Κατερίνα. Ήταν, ταυτόχρονα, πολύ αληθινό, πιστό στο κοριτσάκι του, σε όλα τα κοριτσάκια και τ' αγοράκια. Στη Σταυρούλα άρεσε πάρα πολύ. Και σε μένα.

Έπειτα, όταν ήρθαμε εδώ, στο πατρικό μου σπίτι, βρήκαμε στη βιβλιοθήκη άλλα τρία "σπουργιτάκια", που ανήκαν στην αδερφή μου όταν ήταν μικρή, και μάλλον δεν κυκλοφορούν πια  -αλλά δεν έχουν εξαφανιστεί κι από το ίντερνετ. Τα δύο πρώτα έχουν γραφτεί απ' τον Κόλιν Γουέστ και αφορούν τις περιπέτειες ενός αστείου σκυλάκου με το όνομα Μόντυ. 

Μόντυ, ο σκύλος που φορούσε γυαλιά (Monty, The Dog Who Wears Glasses) και Ο Μόντυ σε νέες περιπέτειες (Monty ahoy!).

Τα διασκεδαστικά αυτά βιβλία εξιστορούν αστεία περιστατικά της καθημερινής ζωής του Μόντυ με την οικογένεια που τον έχει υπό την προστασία της. Ο Μόντυ πηγαίνει στο σχολείο, επιστρέφει ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη, κάνει έλκηθρο και λαχταράει λουκάνικα στο μπάρμπεκιου, πιάνει έναν "διαρρήκτη" τα Χριστούγεννα και κάνει το παν για να μην του αγοράσουν τη σκυλοτροφή που βλέπει στην τηλεόραση.

Πάνω απ' όλα, κάνει συνεχώς ζημιές και γκάφες, όμως όλοι τον αγαπάνε και τον συγχωρούν γιατί είναι γλυκός, χαριτωμένος, καλοπροαίρετος κι αστείος.

Αυτά τα δυο είναι πολύ γρήγορα και ξεκούραστα βιβλία, ακόμα και για τα μικρότερα παιδάκια. Οι ιστοριούλες είναι σύντομες και διακόπτονται από την καρτουνίστικη εικονογράφηση που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του κειμένου, κάτι που κάνει ακόμα πιο εύκολη την ανάγνωση. Η Σταυρούλα πάντως ενθουσιάστηκε! Ήθελε να τα διαβάζουμε και τα δύο το ένα πίσω απ' τ' άλλο για αρκετές μέρες.

Φαίνεται πως ο Μόντυ είναι αρκετά διάσημος στα μέρη του κι είχε γίνει και σειρά του BBC...

Τελευταίο βιβλίο για σήμερα, η Όλγα της Ζενεβιέβ Μπριζάκ.

Αυτή η ιστορία ήταν κάπως πιο προχωρημένη, κάπως ιδιαίτερη. Ή ίσως να ήταν το γράψιμο, δεν είμαι σίγουρη ακριβώς. Πάντως, αυτό που κάνει είναι να μας διηγείται σε τέσσερα κεφάλαια μια Κυριακή της μικρούλας Όλγας, που ζει με τους γονείς της και τη μεγαλύτερη αδερφή της, μια Κυριακή όπου όλα πήγαν στραβά...

Η Όλγα θέλει να είναι καλή, μα πάντα τη μαλώνουν. Καταλήγει τιμωρημένη, νιώθει ότι την αδικούν. Γράφει στο ημερολόγιό της, παίζει ότι είναι αιχμάλωτη στον πύργο της. Θέλει δύο γάτες, παίρνει δύο ψάρια. Θέλει να κάνει ένα μαγικό για να διορθώσει όλα τα στραβά, και το μόνο που κάνουν είναι να τη στέλνουν για ύπνο.

Έρχεται το βράδυ της Κυριακής και τελειώνει αυτή η παράξενη, ανάποδη μέρα.

Ποιος δεν μπορεί να ταυτιστεί με την Όλγα; Μεγάλοι και μικροί, όλοι έχουμε τις ανάποδες μέρες μας, όπου νιώθουμε ότι όλα πάνε στραβά κι όλοι μας αδικούν. Κι η ιστορία μας το διηγείται όλο αυτό μ' έναν τρόπο αληθινά χαριτωμένο.

Η αδερφή μου, που μόλις έγινε 23 χρονών, δεν θυμάται πια αυτά τα βιβλία. Μα εγώ θυμάμαι που τα διαβάζαμε μαζί, το κεφάλι μου πίσω απ' τον ώμο της, πόσο μου άρεσαν τότε και τώρα. Θ' ακούσετε νομίζω πολλές φορές από μας για τα "σπουργιτάκια" του Πατάκη. Για ιστορίες όπως αυτές, για χαρακτήρες που μένουν μαζί σου και σου κρατούν συντροφιά, όπως η Κατερίνα, ή ο Μόντυ, ή η Όλγα, όποτε χρειάζεσαι ένα παραμύθι.

Στις βροχές και στις λιακάδες, στις καλές και στις ανάποδες μέρες.