Το φθινοπωρινό βιβλίο της Fancy Nancy

Το σαββατοκύριακο ήταν ζεστό, καλοκαιρινό σχεδόν, ξεχωριστό, γεμάτο όμορφες βόλτες και οικογενειακές στιγμές. Μα σήμερα, μαθαίνω, είναι η φθινοπωρινή  ισημερία- πρώτη επίσημη ημέρα του φθινοπώρου! Υπάκουα, η θερμοκρασία έπεσε το απόγευμα αρκετά, και κάναμε μια δροσερή βόλτα στο φθινοπωρινό δάσος.

Λένε πως θ' ακολουθήσουν πιο κρύες μέρες -είμαστε έτοιμες να τις υποδεχτούμε. Με πιο ζεστές μπλούζες και πιο spooky, φθινοπωρινά διαβάσματα.  

Για την ώρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μόνο δυο πράγματα. Έναν υπέροχο καφέ...  

Ο πρώτος μου Pumpkin Spice Latte για φέτος. Είμαι ευγνώμων για τον Pumpkin Spice Latte. Είναι κάτι σαν υγρή κολοκυθόπιτα και έχει το άρωμα του φθινοπώρου. Τον αγαπώ

...Κι ένα υπέροχο βιβλίο, που μας έκανε παρέα όλο το σαββατοκύριακο (αλλά και όλη την προηγούμενη βδομάδα). Ήταν αυτό:

Fancy Nancy's Fabulous Fall Storybook Collection: Είναι στην πραγματικότητα μια συλλογή έξι κλασικών ιστοριών με τη Νάνσυ, που έχουν λίγο-πολύ φθινοπωρινό θέμα (και που εμείς δεν είχαμε ξαναδιαβάσει ποτέ, άρα μας ήταν όλες καινούργιες!). Αγαπάμε όλες πολύ τη Fancy Nancy. Είναι πολύ γλυκιά και αστεία. 

Η πρώτη ιστορία έχει θέμα το Halloween (και είπα ότι θα περιμένω τον Οκτώβρη για ν' αναφέρω τη λέξη, αλλά δεν κρατήθηκα)...

...και η Νάνσυ είναι ενθουσιασμένη με τις διαφορετικές μεταμφιέσεις της.

Μάλιστα αποφασίζει να πάει σ' ένα πάρτι ντυμένη σταφύλι, μια φανταχτερή στολή όλο μοβ μπαλόνια...

...που όμως αποδεικνύεται ακατάλληλη για παιχνίδι. Τα μπαλόνια σκάνε πανεύκολα και σε λίγο μένει μόνο το κοτσάνι!

Η Νάνσυ δεν θα μείνει απελπισμένη για πολύ. Θα φτιάξει μια άλλη, σούπερ φανταχτερή στολή γιατί είναι πάντα γεμάτη υπέροχες ιδέες.

Στη δεύτερη ιστορία της, Fancy Day in Room 1-A, μια απ' αυτές τις ιδέες της γεμίζει την τάξη της μ' ενθουσιασμό: Να κάνουν μια "φανταχτερή μέρα" στο σχολείο...

...με φανταχτερά ρούχα, φανταχτερά φαγητά και φανταχτερούς τρόπους.

Οι προετοιμασίες πηγαίνουν θαύμα...

...κι ούτε οι αναποδιές της τελευταίας στιγμής μπορούν να χαλάσουν αυτή την υπέροχη μέρα!

Στην τρίτη ιστορία, Splendid Speller, η τάξη της Νάνσυ ετοιμάζεται να γράψει τεστ ορθογραφίας. Η ίδια δεν φοβάται καθόλου, είναι υπέροχη στην ορθογραφία.

'Ομως μια μικρή αβεβαιότητα την κάνει να κρυφοκοιτάξει το τεστ της φίλης της -και να συγκρατηθεί την τελευταία στιγμή.

Το παρ'ολίγον ατόπημά της την στενοχωρεί πολύ, μέχρι που την παρηγορεί η δασκάλα της και η φίλη της τη συγχωρεί.

Στο Apples Galore, η τάξη πηγαίνει εκδρομή να μαζέψει μήλα...

...και το ζευγάρι της Νάνσυ είναι ο Lionel, ο πιο μεγάλος (και άταχτος) πλακατζής του σχολείου.

Όταν ο Lionel καταφέρνει να μπλέξει σε μπελάδες...

...η Νάνσυ τον βοηθάει και το ταξίδι τελειώνει καλά.

Στο The 100th Day of School, η Νάνσυ αναρωτιέται τι να φέρει στην τάξη της για την 100ή μέρα του σχολείου.

Κι εκεί που δεν φαίνεται να της έρχεται καμία ιδέα, ένα ατυχές γεγονός...

...την κάνει να σκεφτεί κάτι πραγματικά καλό.

Τέλος, στην ιστορία Our Thanksgiving Banquet...

...η οικογένεια πηγαίνει να περάσει την ημέρα των Ευχαριστιών στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού.

Το δείπνο είναι υπέροχο, αλλά στη Νάνσυ δεν αρέσει να κάθεται στο παιδικό τραπέζι....

...κι όταν ο θείος της τής ζητά ν' αλλάξουν θέση, δέχεται με μεγάλη χαρά.

Όμως το τραπέζι των μεγάλων είναι βαρετό...

...ενώ οι μικροί διασκεδάζουν!

Η Νάνσυ αποφασίζει να πάψει να κάνει τη μεγάλη και πηγαίνει "να τους βοηθήσει". Τους μαθαίνει να φτιάχνουν όμορφα πράγματα...

...κι όλοι είναι χαρούμενοι αυτή την υπέροχη μέρα!

Αυτό είναι το βιβλίο μας. Και μπορεί οι τρεις απ' τις έξι ιστορίες να μην είναι εντελώς φθινοπωρινές (απλώς έχουν θέμα το σχολείο) αλλά εμάς μας άρεσαν όλες, ταίριαξαν γάντι με τη φάση που περνάμε και έγιναν αγαπημένες μας. Η χαρούμενη εικονογράφηση με τις φοβερές λεπτομέρειες είναι όπως πάντα τόσο ελκυστική, και γενικά το βιβλίο είναι πανέμορφο, έτσι βαρύ και χορταστικό, με το χοντρό του εξώφυλλο. Είχα πολύ καιρό να παραγγείλω καινούργιο βιβλίο, κι αυτό εδώ ήρθε του κουτιού. 

Και κάπως έτσι τελείωσαν τα δυο μικρά πράγματα που είχα να μοιραστώ σήμερα...

Καληνύχτα...

24 βιβλία για τα Χριστούγεννα: Fancy Nancy, Splendiferous Christmas

Σήμερα ήταν μια υπέροχη μέρα. Κάποιος έγινε τριών χρονών. Ξαφνικά το ήσυχο σπιτάκι μας γέμισε με κόσμο και φωνές και παιδάκια και γέλια και όμορφες μυρωδιές. Περάσαμε τέλεια, η Σταυρούλα πέρασε τέλεια. Και για μένα ήταν μια μέρα ξεχωριστή, γιατί πάντα τα γενέθλιά της με συγκινούν και μου θυμίζουν εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη που ήρθε στον κόσμο το χριστουγεννιάτικο μωρό μου. 

Το βιβλίο της σήμερα ήταν το Fancy Nancy: Splendiferous Christmas...

...επίτηδες τοποθετημένο στη σημερινή μέρα για να ταιριάζει με την κούκλα Fancy Nancy που πήρε δώρο για τα γενέθλιά της.



Τη Fancy Nancy την ξέρουμε εδώ και λίγους μήνες, από τις μέρες της Αθήνας. Αρέσει και στις δυο μας τρομερά, την έχουμε διαβάσει άπειρες φορές. Μα... ένα βιβλίο με τη Nancy ΚΑΙ τα Χριστούγεννα; Ακούγεται σχεδόν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Κι όμως είναι. Και αληθινό και πολύ καλό. Και παρεμπιπτόντως, το splendiferous ακούγεται σαν μια λέξη που θα επινοούσε η Nancy, όμως υπάρχει -είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται για τα υπέροχα πράγματα.

Σ' αυτό το βιβλίο, η Nancy είναι στο στοιχείο της. Κάνει πράγματα που είναι εξ ορισμού όμορφα και λαμπερά. Όπως το να διαλέγει χριστουγεννιάτικο δέντρο...

... να διαλέγει τα πιο φαντασμαγορικά στολίδια...

...να ψήνει εντυπωσιακά χριστουγεννιάτικα κουλουράκια...

...και να τραγουδάει κάλαντα με στυλ.

Όμως όταν βιάζεται να στολίσει το δέντρο κι ο παππούς αργεί..

...ένα μικρό ατύχημα της καταστρέφει τη διάθεση.

Γιατί το αγαπημένο της στολίδι, η αστραφτερή κορυφή του δέντρου, γίνεται κομμάτια.

Όμως ο παππούς θα της δείξει πώς να κάνει "τα σπασμένα αυγά ομελέτα". Κατασκευάζουν μαζί μια καινούργια κορυφή για το δέντρο, σωστό κειμήλιο...

Κι ένα φανταστικό πάρτυ συμπληρώνει τη διασκέδαση...

...γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο λαμπερό, χαρούμενο και καταπληκτικό απ' τα Χριστούγεννα! (που είναι splendiferous, δηλαδή όλα τα παραπάνω μαζί, και δεν μπορώ ν' αποφασίσω πώς να το μεταφράσω!).

 Απίθανη, αστεία Νάνσυ. Το κορίτσι μου ενθουσιάστηκε και μ' αυτό το βιβλίο. Η εικονογράφηση είναι γεμάτη ευρηματικές λεπτομέρειες και η ιστορία τόσο χαριτωμένη.  Στην ανάρτηση της Αθήνας έγραφα πόσο μ' αρέσει το μήνυμα του βιβλίου ότι πρέπει να επιτρέπεται στο κάθε παιδί να είναι ο εαυτός του. Κι εδώ θα συμπληρώσω πόσο μ' αρέσει το μήνυμα ότι, έλα τώρα, είσαι αστέρι, δεν πρέπει ν' αφήνεις μικροαναποδιές να θαμπώσουν τη λάμψη σου!

Μικρό μου αστέρι,
Σήμερα είσαι τριών χρονών. Τι υπέροχη ηλικία! Τίποτα δεν σε σταματά. Είσαι αστεία, ευρηματική, γεμάτη ενέργεια και φαντασία. Είσαι ευαίσθητη και τρυφερή. Είσαι αστείρευτη πηγή χαράς.
Μέσα σ' αυτό το χρόνο έπαψες να είσαι μωρό και έγινες παιδάκι. Έγινες μεγάλη αδερφή. Έγινες ένα λογικό και συμπονετικό πλάσμα που αγαπώ και θαυμάζω απερίγραπτα.
Μεγαλώνουμε μαζί. Μαθαίνουμε μαζί.
Οι στιγμές μας μαζί είναι ανεκτίμητες.
Σε λατρεύω, αστεράκι. Να είσαι γερή και να φωτίζεις τον κόσμο με τη δική σου, την καταδική σου, τη μοναδική, αμίμητη λάμψη.
Πάντα, πάντα.
Με αγάπη,
η μαμά σου


Υ.Γ. Το χριστουγεννιάτικο άλμπουμ των Pink Martini Joy to the World είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου CD απ' όλα. Εκτός του ότι είναι υπέροχο, πάντα θα μου θυμίζει τις μέρες που γεννήθηκε η Σταυρούλα. Το είχαμε πρωτοακούσει εκείνη την εποχή, το ακούγαμε λίγο πριν γεννηθεί, το ακούγαμε όταν τη φέραμε στο σπίτι για πρώτη φορά. Φαίνεται πως θα είναι για πάντα φορτισμένο από εκείνες τις στιγμές, γιατί όσες φορές και να τ' ακούσουμε η μαγεία του δεν ξεθωριάζει.

Το αγαπημένο της Σταυρούλας αυτό τον καιρό (από το ίδιο άλμπουμ): 

Σήμερα μας πληροφόρησε ότι είναι και του γάτου το αγαπημένο. Και κάτι τέτοια είναι καλό να τα μαθαίνει κανείς.

Fancy Nancy

 Είχα διάφορα σχέδια για το blog αυτές τις μέρες. Το φθινόπωρο που μπήκε, ο ζωολογικός κήπος που επισκεφθήκαμε, μια κατασκευή που κάναμε από παιχνιδο-βιβλίο που μας έκαναν δώρο, τα βιβλία της βιβλιοθήκης που διαβάζουμε αυτή την εβδομάδα, και αρκετά δικά μας που μας αρέσουν αυτό τον καιρό, όλα ήταν στο πρόγραμμα, δηλαδή στο μυαλό μου, όμως (όπως συνήθως όταν σχεδιάζω κάτι από πριν) τελικά όλα έμειναν σχέδια. Η κάθε μέρα είναι τόσο γεμάτη από μικρά όμορφα πράγματα. Μοιάζει με τις άλλες, μα είναι τόσο διαφορετική και τόσο απρόβλεπτη.  

 Μια απ' αυτές τις μέρες, λοιπόν, αδειάσαμε έναν καναπέ γεμάτο ρούχα. Έπρεπε να τα μεταφέρουμε σ' έναν καινούργιο, διάδοχό του, που πήρε τη θέση του στο καθιστικό των γονιών μου. Βρήκαμε ρούχα παλιά και ξεχασμένα, πετάξαμε μερικά, άλλα τα φυλάξαμε, άλλα τα βγάλαμε έξω για να τα χρησιμοποιήσουμε. Η Σταυρούλα βρήκε ένα παλιό φουστάνι μου από τότε που ήμουν τεσσάρων, ένα παλιό καπέλο της Χαράς, τα πρώτα μου γάντια και το σκούφο των πρώτων παιδικών μου χρόνων, και τα φόρεσε, όλα, μαζί μ' ένα κασκόλ δικό της. Τα φορούσε όλη τη μέρα. Τ' αποκαλούσε "τα ρούχα του χειμώνα", ή "τα πράγματά μου". Το φουστάνι της ήταν πολύ μακρύ, έφτανε στους αστραγάλους, ενώ για να έχει στο κεφάλι το καπέλο, ο σκούφος έπρεπε να μπει στο χέρι (πάνω από τα γάντια). Από τον καναπέ ξετρύπωσε και μια μικρή, πλαστική ελληνική σημαία που είχαμε φυλάξει από εθνικές γιορτές του περασμένου αιώνα (κυριολεκτικά), και την ανέμιζε κι αυτή (ευτυχώς δεν μας κυνήγησαν οι γείτονες).
Τα φορούσε και χοροπηδούσε και έτρεχε πάνω κάτω ενθουσιασμένη, μιλώντας ασταμάτητα όπως κάνει συνήθως όταν είναι χαρούμενη. Της άρεσε το αστείο σύνολο, κι ακόμα της άρεσε η ιστορία που της είπαμε: ότι το φόρεμα το είχα φορέσει κάποτε σ' ένα γάμο (δεν θυμάμαι ποιών) κι έτσι άσπρο που ήταν, κάποιος συγγενής (δεν θυμάμαι ποιός) έσκυψε στ' αυτί μου και μου είπε να πάω δίπλα στα παρανυφάκια και να πιάσω το πέπλο της νύφης. Το έκανα, κι έτσι έγινα για πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου "παρανυφάκι".
"Θέλω να είμαι παραμυθάκι", είπε η Σταυρούλα, που δεν άκουσε καλά τη λέξη.
Κι έπειτα της κόλλησε:
Γιατί δεν είχες φουστάνι όπως τα άλλα παραμυθάκια;
Γιατί σου είπε κάποιος να γίνεις παραμυθάκι;  
Κι εγώ γελούσα, κι έτσι όπως την έβλεπα στολισμένη με τα αταίριαστα ρουχάκια της, αστεία και όμορφη και πολύ σίγουρη για τον εαυτό της, σκέφτηκα εκείνο το παραμυθάκι που μας ήρθε πρόσφατα με το ταχυδρομείο και διαβάζουμε τόσο συχνά αυτό τον καιρό (ευχαριστούμε, Ελένη, για την ιδέα!), το Fancy Nancy.
  

Στη Νάνσυ αρέσει να είναι φανταχτερή.

Όλα πάνω της είναι φανταχτερά: Τα ρούχα της, τα πράγματά της, οι κινήσεις της και ο τρόπος που μιλάει. Σε αντίθεση με την οικογένειά της, που αποτελείται από τρεις πολύ απλούς και καθόλου φανταχτερούς ανθρώπους, η Νάνσυ είναι ο ορισμός του στρας, του φτερού και του μπιχλιμπιδιού. Μιλάμε για μια μικρή λατέρνα. 

Μια μέρα, στη Νάνσυ καρφώνεται η ιδέα να κάνει την οικογένειά της φανταχτερή. Κι έτσι αρχίζει να τους κάνει μαθήματα...

...που κατά παράδοξο τρόπο έχουν ιδιαίτερη επιτυχία!

Έτσι, οι τέσσερίς τους παρουσιάζουν μια μάλλον παράξενη εικόνα όταν βγαίνουν για πίτσα το βράδυ.

Όμως την ώρα του παγωτού έρχεται η καταστροφή. Η Νάνσυ, κουβαλώντας το δίσκο, πατάει το λυμένο της κορδόνι, πέφτει, και γίνεται ο χαμός.

Αργότερα, στο σπίτι, καθαρή και καθόλου φανταχτερή πια, νιώθει υπέροχα που βρίσκεται κοντά στην οικογένειά της...

...γιατί τους αγαπάει και την αγαπούν. Και στ' αλήθεια δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ' αυτό.

Λοιπόν, το βιβλίο είναι φανταστικό! Η ιστορία είναι πολύ διασκεδαστική και η εικονογράφηση αναπόσπαστο μέρος της, η Νάνσυ είναι ένα γλυκύτατο και συμπαθέστατο αστείο κοριτσάκι. Την αγαπάμε και την καταλαβαίνουμε, παρόλο που ούτε η δική μας οικογένεια είναι φανταχτερή (εκτός από ειδικές περιπτώσεις, όπως όταν ξετρυπώνουμε παλιά ρούχα από χαλασμένους καναπέδες). Περνάμε αρκετή ώρα αναλύοντας κάθε μέρος του ρουχισμού της, και πιο πολλή ώρα ακόμα παρατηρώντας τον τρόπο που πέφτει όταν πατάει το κορδόνι της και την εικόνα όπου κλαίει μέσα σ' ένα σωρό από παγωτά και μπιχλιμπίδια ενώ η οικογένειά της την παρηγορεί. Είπαμε, είναι ευαίσθητο το κορίτσι μας.  

Και κάτι άλλο. Λίγο πριν κοιμηθεί, η Νάνσυ λέει στους γονείς της και στην αδερφή της "Thank you for being fancy tonight". Κι εγώ το διαβάζω και σκέφτομαι πως είναι στ' αλήθεια υπέροχο που οι γονείς της Νάνσυ πήγαν για χάρη της στην πιτσαρία ντυμένοι σαν καρνάβαλοι. Σκέφτομαι πως είναι πολύ ωραίοι τύποι που όχι μόνο σε κανένα σημείο της ιστορίας δεν προσπάθησαν να την κάνουν ν' αλλάξει και να γίνει σαν αυτούς, αλλά για λίγο έγιναν αυτοί όπως εκείνη ήθελε. Γιατί στο τέλος, μ' αυτό τον τρόπο, ελεύθεροι από τα στολίδια και τα ψεύτικα πρόσωπα, ήταν όλοι τους πολύ πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Πολύ πιο αυθεντικοί και πολύ πιο συνδεδεμένοι.

Κι ακόμα σκέφτομαι πως θα ήθελα -μακάρι!- κι εμείς να το κάνουμε αυτό για τα κορίτσια μας. Χωρίς κριτική, χωρίς όρους, χωρίς επιβολή και χωρίς προσπάθεια να τις κάνουμε όπως εμείς, να τις υποστηρίζουμε πάντα. 

Να είμαστε δίπλα τους, απλά και ουσιαστικά, για να κάνουν αυτό που ποθούν κι όχι αυτό που αρέσει στους άλλους. Να είναι ελεύθερες, και χαρούμενες, και πάνω απ' όλα ο υπέροχος εαυτός τους. 

Μωρό μου, παραμυθάκι μου.