Αγαπημένα του Μάη

Βιβλία που μας κράτησαν συντροφιά στις διακοπές του Πάσχα

ή που διαβάστηκαν στο σπίτι μας, στο μεγάλο μας κρεβάτι με τα μικρά φωτάκια αναμμένα 

που μοιραστήκαμε με τα ξαδερφάκια μας

που μας έκαναν παρέα στις αρρώστιες μας 

που σκόρπισαν τη βαρεμάρα

που σχημάτισαν σωρούς στο πάτωμα και ξεφυλλίστηκαν ατελείωτα αυτό το μήνα που τελειώνει... 

Οι πρώτοι μου αρχαίοι ελληνικοί μύθοι:

Μικρά κείμενα, η ιστορία με απλά λόγια και όμορφες εικόνες, ό,τι πρέπει για μια πρώτη επαφή με τη μυθολογία σαν παραμυθάκι. Είχαμε κάποια από παλιά, μα τώρα συμπληρώσαμε τη σειρά -δέκα βιβλιαράκια στο σύνολο. Αγαπημένα μας, ο Δαίδαλος κι ο Ίκαρος, κι η ιστορία της Αράχνης.

Τα βιβλία Bad Kitty του Nick Bruel. Είναι πολύ αστεία, μα ειλικρινά δεν περίμενα ότι τα κορίτσια θα τ' αγαπούσαν τόσο πολύ! Είχαν απίστευτο σουξέ στις διακοπές, τα μεγαλύτερα ξαδερφάκια μας (11 και 9 ετών) τα λάτρεψαν επίσης. Ηρωίδα αυτή η στρυφνή (μα όχι κακιά) γατούλα, που αντιμετωπίζει την άφιξη ενός νέου μωρού στο σπίτι, προσπαθεί να αποφύγει το μπάνιο με κάθε τρόπο, κάνει πάρτι γενεθλίων με καλεσμένες τις γάτες της γειτονιάς και ταλαιπωρεί τον catsitter της όταν τ' αφεντικά της λείπουν. Μεγάλες ασπρόμαυρες εικόνες, μικρά κείμενα, δεν απέχει και πολύ από graphic novel.  Ψηφίσαμε ομόφωνα αγαπημένο μας το Ώρα για μπάνιο! 

Το τελευταίο βιβλίο της σειράς Τικ και Τέλα, Ο καινούργιος φίλος. Δεν μπορούσαμε να μη διαβάσουμε κι αυτή την τελευταία περιπέτεια των δυο φίλων μας, παρόλο που έχουμε αρχίσει να τους ξεπερνάμε στην ηλικία... Στο υπέροχο -όπως όλα τα βιβλία της σειράς- καινούργιο Τικ και Τέλα, οι δυο φίλοι πηγαίνουν στην παραλία, όπου ο Τικ κάνει ένα νέο φίλο και η Τέλα ζηλεύει, γρήγορα όμως καταλαβαίνει και δέχεται ότι η παρέα τους μεγαλώνει. Μας άρεσε πάρα πολύ!  

Του φεγγαριού η κόρη, της Μαρίας Σούμπερτ. Με όμορφη ιστορία και εικονογράφηση, το βιβλίο αυτό μου θύμισε τόσο πολύ παλιό παραμύθι. Ένας απλός άνθρωπος που αγαπά το φεγγάρι, μια σκάλα που ξεδιπλώνεται απ' τον ουρανό, μια πανέμορφη γυναίκα που θα γίνει δική του με τον όρο να μη ρωτήσει ποτέ τ' όνομά της -κάτι που αναπόφευκτα θα γίνει, για να εξαφανιστεί εκείνη κι αυτός να την ψάξει. Η αναζήτηση, η υπερνίκηση των εμποδίων, το μυστήριο με το όνομα, τα μάγια που την κρατούν δεμένη, ο θρίαμβος της επιμονής και της αγάπης, όλα αυτά μου θύμισαν ιστορίες παλιότερων εποχών, τότε που οι αφηγήσεις ήταν λίγο διαφορετικές και είχαν κάτι απ' όλα αυτά...

Το κόκκινο σκουφάκι, του Agostino Traini. Μια αναδιήγηση της Κοκκινοσκουφίτσας, κατά τη μόδα των καιρών που απαιτεί να ξαναλέγονται και να διασκευάζονται με ευφάνταστο τρόπο τα κλασικά παραμύθια. Το βιβλίο ενθουσίασε τα κορίτσια, είναι τόσο αστείο. Γελάσαμε με τη γιαγιά Φραντζέσκα που επιδίδεται σε επικίνδυνα σπορ και με το λύκο που ήθελε ν' αποκτήσει το κόκκινο σκουφάκι του κοριτσιού για να κατακτήσει τη λατρεμένη λύκαινα της καρδιάς του. Μ' ένα λύκο που δεν τρώει ποτέ γιαγιά και εγγονή, και που το τέλος της ιστορίας τον βρίσκει κι αυτόν ευτυχισμένο.

Ο πρίγκιπας Λεμόνης και η όμορφη Κρεμμύδω, του Γιώργου Σακελλαρίδη. Ένα σύντομο ποίημα είναι όλο κι όλο το βιβλίο, που εξιστορεί τον έρωτα και το γάμο του Λεμόνη και της Κρεμμύδως σε μια χώρα όπου όλοι είναι λαχανικά... Το CD με τη μελοποιημένη εκδοχή το ακούσαμε μόνο μια φορά γιατί δεν ενθουσίασε τα κορίτσια, αλλά το βιβλίο το διαβάσαμε ξανά και ξανά.

Ιστορίες με τη Λιλίκα, του Gilbert Delahaye, μια νέα έκδοση ιστοριών που πρωτοκυκλοφόρησαν πριν εξήντα σχεδόν χρόνια. Χαρακτήρες όπως η Λιλίκα, η Ρηνούλα και ο Παταπούφ, που πολλοί από εμάς μπορεί να γνώρισαν στα παιδικά τους χρόνια (ο Παναγιώτης θυμάται πως είχε μικρός την πρώτη ιστορία, "η Λιλίκα στη θάλασσα", εγώ όχι, αλλά κάτι μου λένε όλοι αυτοί, κάπου τους έχω ξαναδει)... Η Λιλίκα, εκτός από διακοπές στη θάλασσα, κάνει μπαλέτο (και μάλιστα στην Όπερα του Παρισιού) στη δεύτερη ιστορία, και μαθαίνει ποδήλατο στην τρίτη...

Η αφήγηση έχει κάτι παλιομοδίτικο, κι ακόμα έχουν κάτι vintage με την πολύ καλή έννοια οι εικόνες. Για την ακρίβεια, είναι απ' αυτές τις τέλειες που δεν χορταίνεις να κοιτάζεις, απ' αυτές που όταν είσαι μικρός θέλεις να μπεις μέσα και να γίνεις ένα απ' τα παιδάκια που βλέπεις εκεί...

Ένα τρελό τρελό αγρόκτημα, της Ράνιας Μπουμπουρή. Το είχαμε από καιρό αυτό το βιβλίο, αλλά πρόσφατα μας έπιασε η τρέλα μαζί του -και πιο πολύ με το CD που το συνοδεύει. Το ακούσαμε πολλές φορές πήγαινε-έλα στα ταξίδια μας, το βάζουν και στο σπίτι και χορεύουν τα κορίτσια. Η ιδέα είναι ότι τα ζώα του αγροκτήματος προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά να μην τα ενοχλούν εξηγώντας το καθένα τα χαρακτηριστικά και τη χρησιμότητά του, ώστε να δείξουν ότι δεν είναι παιχνίδια. Για κάθε ζώο κι ένα ποίημα. Ή τραγούδι.

Να και η σελίδα της συνονόματής μου, της γατούλας:

Η όλη ιστορία με το αγρόκτημα, βιβλίο και CD, δεν με είχε κερδίσει με την πρώτη, μα ο τόσος ενθουσιασμός των κοριτσιών και η πλύση εγκεφάλου μου άλλαξαν γνώμη και τώρα παίζει πολλές φορές σαν σάουντρακ στις σκέψεις μου: Εγώ είμαι η Κατίγκω/ της φάρμας η κατσίκα/ και το δικό μου γάλα είναι σκέτη γλύκα, Αμέ-ε-ε-ε... 

Δεν έχω και πολλά να πω σήμερα... Δεν είχα και πολλά να πω αυτό το μήνα.
Μα ελπίζω να είστε καλά...
Χαρούμενη ανάγνωση!

Ένα πρωινό

Σήμερα ήταν και επίσημα η τελευταία μέρα της άδειάς μου. Το εννιάμηνο που μου έκανε δώρο η Ισαβελλίτα τελείωσε, κι απομένει ένα σκέτο σαββατοκύριακο μέχρι να επιστρέψω στο σχολείο. Ο Ιούνιος μπροστά μας, μια νέα ρουτίνα που πρέπει να μάθουμε.   

Πάντα μου άρεσε η δουλειά. Αλλά τώρα... τα πέντε πρωινά την εβδομάδα μακριά απ' τα κορίτσια μου φαίνονται σαν χαμένα. 

Δεν θέλω να το σκεφτώ και πολύ, θα μελαγχολήσω, δεν μπορώ να κάνω και τίποτα γι' αυτό την παρούσα στιγμή. Αποφάσισα μόνο πως θέλω να χαιρόμαστε τις υπόλοιπες ώρες της μέρας στο έπακρο. Θέλω να χαιρόμαστε τα σαββατοκύριακα στο έπακρο. Κι εξάλλου... σύντομα θα 'ρθει και κανονικά το καλοκαίρι. Με περισσότερα πρωινά καταδικά μας. Λατρεύω τα καταδικά μας πρωινά. Θα έγραφα τι λατρεύω σ' αυτά αλλά τότε είναι που θα μελαγχολήσω. Άστο καλύτερα... 

Σήμερα ήταν ένα τέτοιο πρωινό, απ' τα καταδικά μας που λατρεύω. Έβρεχε. Από χθες το μεσημέρι είχαν ανοίξει οι ουρανοί κι ακόμα όλο το πρωί έριχνε μια ψιλή αλλά συνεχή βροχούλα. Ξυπνήσαμε, πρώτα εγώ (διάβασα λίγο Ρούμπυ Ρέντφορτ), μετά η Σταυρούλα (διαβάσαμε λίγο Magic Treehouse) και τελευταία η Ισαβέλλα. Αγκαλιές, φιλάκια, κουτρουβάλημα στο μεγάλο κρεβάτι. Διαβάσαμε Τικ και Τέλα. Όλοι μαζί. 

Έλεγα πριν λίγους μήνες πόσο μας αρέσουν τα βιβλία με τον Τικ και την Τέλα. Αυτό ήταν πριν τ' ανακαλύψει η Ισαβέλλα. 

Έχει λίγο καιρό που τα παρακολουθεί. Τρελαίνεται γι' αυτά. Τα ξεφυλλίζει και μόνη της, τα φέρνει και κάθεται στην αγκαλιά μου να διαβάσουμε, δείχνει ασταμάτητα λεπτομέρειες μέσα στις πολύχρωμες σελίδες και περιμένει να τις ονομάσουμε. Κι όλα αυτά ενώ ακόμα τ' αγαπάει η Σταυρούλα. 

Έτσι, τα βιβλία με τον Τικ και την Τέλα έγιναν τα πρώτα βιβλία που πραγματικά τα κορίτσια διαβάζουν μαζί. Αξία ανεκτίμητη. 

Σήμερα το πρωί διαβάσαμε Το μπαλόνι (Pip and Posy:The Big Balloon). Είναι το τελευταίο που κυκλοφόρησε, γι' αυτό δεν σας το είχαμε δείξει την προηγούμενη φορά. Είναι ένα απ' τ' αγαπημένα των κοριτσιών, της Ισαβέλλας γιατί την εντυπωσιάζει το λαμπερό, ολοστρόγγυλο κόκκινο μπαλόνι που ταξιδεύει από σελίδα σε σελίδα και της Σταυρούλας γιατί είναι ένα βιβλίο για όλα τα παιδιά που αγαπούν τα μπαλόνια και τις σαπουνόφουσκες. Και εδώ που τα λέμε ταυτίζεται, γιατί... ποιός δεν έχει χάσει μπαλόνι, απ' αυτά με το ήλιο που έτσι και σου φύγουν απ' το χέρι δεν τα ξαναβλέπεις ποτέ; Τραυματική εμπειρία για κάθε παιδί.

Ο Τικ, λοιπόν, έχει ένα μπαλόνι. Του αρέσει πολύ. Κατακόκκινο και ολοστρόγγυλο. Το δείχνει στην Τέλα κι αποφασίζουν να το πάνε βόλτα. 

Είναι χαρούμενοι, και όσοι τους βλέπουν χαίρονται επίσης. Το κόκκινο μπαλόνι τους κάνει όλους να χαμογελούν. 

Μέχρι που το μπαλόνι... φεύγει απ' το χέρι του Τικ. 

 Φεύγει και -συμφορά!- αρχίζει να πετάει ψηλά, όλο και πιο ψηλά...

... κι όσο και να το κυνηγούν, ο Τικ και η Τέλα δεν μπορούν να το φτάσουν.

Ψηλά πάει, λέμε.

Το ακολουθούν μέχρι το πάρκο, όπου...

ΜΠΑΜ!! Πάει το μπαλόνι. 

Ο Τικ είναι πολύ λυπημένος και κλαίει, μέχρι που η Τέλα έχει ΤΗΝ ιδέα. 

Σαπουνόφουσκες! Μοιάζουν με μπαλόνια, αλλά η δουλειά τους είναι να πετάνε ψηλά...

...και να σκάνε φυσικά, κι αυτό να μην πειράζει κανέναν! Το βιβλίο τελειώνει με το κλασικό "Γιούπι!", γιατί οι δύο φίλοι καταφέρνουν και πάλι να μετατρέψουν σε πανηγύρι μια δυσάρεστη κατάσταση, μαθαίνοντας αυτή τη φορά ότι αν σου τύχει μια μικρή αναποδιά, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, βρε αδερφέ, αρκεί να έχεις το φιλαράκι σου δίπλα να σου δώσει το χέρι. Όπως πάντα, βγάζουν ο ένας τον άλλο από τη δύσκολη θέση και δείχνουν στα πολύ μικρά παιδάκια την αξία της φιλίας.

Τι καταλαβαίνει η Ισαβέλλα απ' όλα αυτά; Δεν ξέρω. Πάντως τα λαμπερά χρώματα, τα όμορφα σχέδια, οι οικείες (πλέον) φυσιογνωμίες, της είναι όλα πολύ θελκτικά. Και το σημαντικότερο είναι ότι μοιράζεται ένα όμορφο βιβλίο με την αδερφούλα της, κάτι που απολαμβάνουν και οι δυο πραγματικά. Κι εγώ μαζί τους. Όταν διαβάζουμε οι τρεις μας κι όλα κυλούν αρμονικά, κι εξηγώ στη μία κι εξηγώ στην άλλη και καμία δεν φεύγει και καμία δεν βαριέται, είναι σχεδόν μαγικό. Σίγουρα απ' τις αγαπημένες μου στιγμές μέσα στη μέρα.

Σήμερα προσπάθησα να μην τις ενοχλήσω όταν τράβηξα τις φωτογραφίες. Δεν ήθελα να καταλάβουν καν ότι υπήρχε η φωτογραφική μηχανή, για να μη χαλάσω αυτές τις όμορφες στιγμές. Μπορεί κάποιες φωτογραφίες να βγήκαν λίγο κουνημένες, αλλά χαλάλι τους.

Το υπόλοιπο πρωινό κύλησε ήσυχα. Ήμασταν παρέα και παίζαμε, και δεν χρειαζόμουν τίποτ' άλλο για να είμαι ευτυχισμένη. Σιγά σιγά ο καιρός άνοιξε, η βροχή σταμάτησε. Πόσο να κρατήσει; Ο Μάιος τελειώνει...

Υ.Γ. Το πιο αστείο που συνέβη σήμερα, πάντως, ήταν αυτή η μανία της με τον καφέ μου. Όπου και να τον άφηνα, σε λίγο έβρισκα μέσα ένα πνιγμένο playmobil, ένα λερωμένο ζωάκι Sylvanian Families, ή κάποιον απ' την οικογένεια της πριγκίπισσας Σοφίας να παίρνει ένα μπανάκι...

Αγαπάμε Τικ και Τέλα

Κάτι που τα κορίτσια μας είναι άρρωστα αυτές τις μέρες, κάτι που άλλαξαν και τα δυο το πρόγραμμα του ύπνου τους έτσι ξαφνικά προς το πιο εκκεντρικό, τελευταία ήμουν τόσο κουρασμένη που είχα χάσει κάθε όρεξη για γράψιμο. Κι ενώ διαβάσαμε πολλά ωραία βιβλία (και κατά παράδοξο τρόπο τελείωσα κι εγώ μερικά δικά μου), ερχόταν το βράδυ και δεν είχα αντοχή και διάθεση ούτε ν' ανοίξω τον υπολογιστή.

Τον άνοιξα σήμερα. 

Γειά σας, πώς είστε, πάνε τόσες μέρες που δεν τα είπαμε.

Αυτές τις μέρες, παρά τις ιώσεις μας, προσπαθούμε ν' απολαμβάνουμε τα μικρά πράγματα. Όπως το πρωινό διάβασμα, ειδικά τις ήσυχες στιγμές που κάποιος παίρνει έναν υπνάκο...

...Όπως τον καινούργιο τρόπο της να διαβάζει βιβλία, κάνοντας και τους διαλόγους των χαρακτήρων (πραγματικούς ή δικούς της, συνήθως συνδυασμό). Δείχνει με το δάχτυλο αυτόν που μιλάει κάθε φορά και απαγγέλλει με πάθος... 

...Όπως όταν κατεβάζει κι απλώνει στο πάτωμα περισσότερα βιβλία απ' αυτά που θα μπορούσαμε ποτέ να διαβάσουμε σε μία μέρα. Τα θέλει όλα μπροστά της. "Μαμά, δώσε μου όλους τους Καρυοθραύστες, και όλα τα Μούμιν, και όλα τα Τικ και Τέλα".

Κι ερχόμαστε στον Τικ και την Τέλα. Πρέπει να σας πω για τον Τικ και την Τέλα, γιατί αυτές τις μέρες αγοράσαμε το καινούργιο τους βιβλίο, τους ξαναθυμηθήκαμε και τους διαβάζουμε συνέχεια, ξανά και ξανά. Μπορώ να παραλείψω διάφορα άλλα, αλλά όχι τα βιβλία του Τικ και της Τέλα (που παρεμπιπτόντως στο πρωτότυπο λέγονται Pip και Posy, άβυσσος η ψυχή του μεταφραστή, και να πεις ότι διάλεξε ονόματα που υπάρχουν στα ελληνικά...τελοσπάντων). 

Πρώτη φορά είχα γράψει για ένα απ' αυτά τα βιβλία πάνω από ένα χρόνο πριν. Και πράγματι, αυτά τα εικονογραφημένα βιβλιαράκια με ήρωες ένα ποντικάκι κι ένα λαγουδάκι, με τα μεγάλα σχέδια, τα ζωηρά χρώματα και την απλή ιστοριούλα του διατυπωμένη με ελάχιστες λέξεις, θα έλεγε κανείς πως ταιριάζουν σε μικρότερο παιδάκι, περισσότερο στο μωρό που ήταν τότε το κορίτσι μου και λιγότερο στο τρίχρονο που είναι τώρα. Που ακούει περίπλοκες ιστορίες πολλών σελίδων. Που συχνά μας ξαφνιάζει με τις σκέψεις της και τα λόγια της.  

Όμως πήγαμε στο βιβλιοπωλείο, κι η Σταυρούλα ήθελε μόνο το τελευταίο βιβλίο του Τικ και της Τέλα. Το διαβάσαμε εκεί, αλλά δεν ήθελε να διαλέξει τίποτα άλλο να πάρει στο σπίτι. Και το φέραμε στο σπίτι και δεν το βαρέθηκε μετά από δυο-τρεις αναγνώσεις όπως νόμιζα, αλλά το θέλει κάθε μέρα, κι όχι μόνο αυτό αλλά θέλει κι όλα τα υπόλοιπα της σειράς μαζί μ' αυτό (τα διαβάζουμε όλα στην καθισιά μας, δεν μας παίρνει πάνω από λίγα λεπτά το καθένα). Κι εγώ σκέφτομαι πως δεν πρέπει να μπερδευόμαστε, δεν πρέπει να νομίζουμε ότι είναι μεγάλη. Επειδή η Ισαβέλλα είναι μικρότερη, κι επειδή η ίδια διατυπώνει καλά τις σκέψεις της, κι επειδή ακούει μεγάλα βιβλία χωρίς να κουράζεται, κι επειδή καταλαβαίνει πολλά. Δεν είναι μεγάλη, είναι μικρούλα.

Είναι μικρούλα. Απλώς καμιά φορά κάνει πράγματα όπως τα μεγαλύτερα παιδιά, και καμιά φορά θέλει να κάνει πράγματα που κάνουν τα μωρά. Και είναι και τα δύο δικαίωμά της.

Εξάλλου, τα βιβλία είναι υπέροχα. Με λίγα λόγια, καταφέρνουν να θίξουν φλέγοντα θέματα που απασχολούν ένα παιδάκι.

Ο Τικ το λαγουδάκι και η Τέλα το ποντικάκι είναι οι καλύτεροι φίλοι. Στα βιβλία του Axel Scheffler, δημιουργού του κλασικού Γκράφαλο, μέσα από απλές καθημερινές ιστορίες παιχνιδιού, οι δύο ήρωες αντιμετωπίζουν προβλήματα που στα μάτια ενός μικρού παιδιού μοιάζουν τόσο σοβαρά: το αν θα τα καταφέρουν με την τουαλέτα, αν θα μοιραστούν τα παιχνίδια τους, αν θα ξεπεράσουν το φόβο τους, αν θα μαλώσουν με κάποιον κι αν θα ξαναφιλιώσουν, αν θα χάσουν ή θα ξεχάσουν το αγαπημένο τους αντικείμενο. Πάντα η φιλία νικά, τα προβλήματα λύνονται, οι σχέσεις αποκαθίστανται, οι πληγές θεραπεύονται, τα χαμόγελα ανθίζουν ξανά, ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει κι όλα μπαίνουν στη θέση τους όπως θα έπρεπε να είναι. Καθησυχαστικό για ένα παιδάκι.

 Πολλά είπα. Λίγες εικόνες απ' τα βιβλία μας με τον Τικ και την Τέλα, ή τον Pip και την Posy:

Το χιόνι: Το πήραμε λίγο πριν απ' τα Χριστούγεννα για να ταιριάζει με το χειμωνιάτικο κλίμα της εποχής. Ο Τικ και η Τέλα παίζουν χαρούμενοι στο χιόνι, όμως σύντομα τσακώνονται για τα καλά...
 

...Χιονοποντικό θα φτιάξουν ή χιονολαγό; Η κατάσταση ξεφεύγει λιγάκι απ' τα όρια...

Όμως μια συγνώμη κάνει τα πράγματα καλύτερα, τα δύο ζωάκια καταλαβαίνουν το λάθος τους και τα πνεύματα ηρεμούν.

Τελικά, γυρίζουν στο σπίτι και παίζουν αγαπημένοι.

Το τέρας: Ένα από τα πρώτα μας, στην αρχή το φοβόταν πολύ, τελικά το απομυθοποίησε αλλά (μάλλον από συνήθεια) ακόμα σφίγγεται λιγάκι πάνω μου όταν βγαίνει αυτό το τριχωτό χέρι στο παράθυρο...

Τελοσπάντων, είναι μια βροχερή μέρα και η Τέλα μένει στο σπίτι να φτιάξει γλυκάκια. Την ώρα που περιμένει να ψηθούν, στην πόρτα εμφανίζεται ένα τέρας!

Τελικά αποδεικνύεται ότι το τέρας είναι ο Τικ, που φοράει στολή. Όταν το συνειδητοποιεί η Τέλα, διασκεδάζει πολύ.

Φοράει η ίδια τη στολή του τέρατος και παίζουν χαρούμενοι...

Ο βατραχάκος:  Αυτό είναι το τελευταίο που πήραμε! Η Τέλα πάει να κοιμηθεί στο σπίτι του Τικ. Μαζεύει τα πράγματά της και ξεκινάει χαρούμενη.

Παίζουν μια χαρά και κάνουν ένα σωρό πράγματα μαζί.

Ώσπου έρχεται η ώρα για ύπνο. Μόλις κλείνουν τα φώτα, η Τέλα διαπιστώνει πως έχει ξεχάσει το βατραχάκο της, και πώς θα κοιμηθεί τώρα χωρίς αυτόν;

Ο Τικ της δίνει δικά του κουκλάκια, αλλά τίποτα δεν μπορεί να πάρει τη θέση του βατραχάκου.

Η καημένη η Τέλα κλαίει (και κλαίει κι άσχημα...).

Τότε ο Τικ κάνει την υπέρβαση και της δίνει το δικό του αγαπημένο κουκλάκι, το Γουρουνάκο. Η Τέλα είναι πολύ χαρούμενη και κοιμάται αγκαλιά με το Γουρουνάκο, ενώ ο Τικ συμβιβάζεται με δεύτερης διαλογής κουκλάκια (αλλά οι φίλοι κάνουν και καμιά θυσία).

Τελικά, το άλλο πρωί η Τέλα γυρίζει σπίτι και -τι ανακούφιση- ο βατραχάκος είναι εκεί που τον είχε αφήσει.

Λεπτομέρεια της εικονογράφησης: Η Τέλα έχει γουρουνάκο-κουμπαρά, ενώ ο Τικ βατραχάκο-κουμπαρά. Η Τέλα κοιμάται με ένα βατραχάκι, ενώ ο Τικ με ένα Γουρουνάκι.

 Το σούπερ πατίνι: Στο πάρκο, ο Τικ οδηγεί το σούπερ πατίνι του, ώσπου εμφανίζεται η σούπερ Τέλα φουριόζα και του το αρπάζει.

Όμως δεν ξέρει να κάνει πατίνι καλά, και σε λίγο σωριάζεται στο χώμα.

Ο Τικ, σαν καλός φίλος, τρέχει να τη φροντίσει. Δεν κρατάει καθόλου κακία.

Κι όταν εκείνη του ζητάει συγνώμη, γίνονται πάλι οι καλύτεροι φίλοι.

Παίζουν τώρα μαζί. Και όταν έρχεται η ώρα, φεύγουν με το πατίνι. Μαζί.

Παρατηρείτε ποιόν κουβαλάει η Τέλα ακόμα και στο πάρκο; 

Η λιμνούλα: Ένα βιβλίο για τα παιδάκια που μαθαίνουν να πηγαίνουν στην τουαλέτα. Το πρώτο πρώτο μας ήταν αυτό, και το πήραμε πολύ πριν την εποχή που έκοψε η Σταυρούλα την πάνα, όταν δεν ήξερα ακόμα τον Τικ και την Τέλα. Απλώς το είδα και μου άρεσε η εικονογράφηση. Τότε έψαχνα για βιβλία με ελάχιστο κείμενο, που να αποτελούν όμως μια ολοκληρωμένη ιστορία- κι αυτό μου είχε φανεί ιδανικό!

Ο Τικ πηγαίνει για παιχνίδι στο σπίτι της Τέλα, παίζει, διψάει, πίνει πολύ νερό, παίζει πάλι, και μάλιστα τόσο ωραία, που ξεχνάει πως θέλει τσίσα.

Ξαφνικά, να σου η λιμνούλα στο πάτωμα. Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιούν ότι ο Τικ κατουρήθηκε.

Ευτυχώς η Τέλα είναι πολύ κουλ και κυρία σ' αυτά τα θέματα. Σφουγγαρίζει και παρηγορεί.

Δίνει ρούχα στον Τικ και συνεχίζουν το παιχνίδι τους. Την επόμενη φορά, ο Τικ τα καταφέρνει. Πάει στην τουαλέτα μόνος του!

Βατραχάκος και Γουρουνάκος παρόντες σε όλα τα βιβλία...

Αυτά ήταν λοιπόν τα βιβλιαράκια μας, με την όμορφη εικονογράφηση και το όμορφο μήνυμα, με τους συμπαθητικούς ήρωες και τις χαριτωμένες λεπτομέρειες. Έχουν κι ένα όμορφο website στα ελληνικά, με παιχνίδια και βίντεο και printouts για ζωγραφική. 

Τα βιβλία μας τ' απολαμβάνουμε στ' αλήθεια οι δυο μας, κι είναι απ' αυτά που, φαντάζομαι πριν περάσει πολύς καιρός, θα μπορούμε να τ' απολαμβάνουμε οι τρεις μας. Δεν έχω γνωρίσει παιδάκι που να ξέρει και να μην αγαπά τον Τικ και την Τέλα. 

Τα βιβλία μας τ' απολαμβάνουμε στ' αλήθεια. Είτε πρόκειται για βιβλίο μεγάλο, που το προχωράμε αργά, ψηλαφιστά, με πολλές ερωτήσεις και κενά στην υπόθεση και υπενθυμίσεις και μπερδέματα, είτε πρόκειται για εικονογραφημένο, με απλά νοήματα κι έντονα χρώματα και μια εύπεπτη, μικρή ιστορία. 

Εξάλλου, το κορίτσι μου πότε είναι μικρό, πότε μεγάλο. 

Και τα όμορφα βιβλία δεν έχουν ηλικία.