Ιστορίες με λύκους

Τα κορίτσια μου, και ειδικά η Ισαβέλλα, αγαπούν πολυ τις ιστορίες με λύκους. Δεν είμαι σίγουρη γιατί συμβαίνει αυτό, ούτε αν συμβαίνει σε όλα τα μικρά, πάντως στα δικά μου αρέσει να τρομάζουν λιγάκι. Αν μάλιστα η ιστορία συνδυάζει το ελαφρώς τρομακτικό (βλέπε λύκος) με το αστείο, τόσο το καλύτερο. Γι' αυτό οι ιστορίες που έχουμε να σας δείξουμε σήμερα είναι απ' τις πιο αγαπημένες μας. 

Πρόκειται για μια ολόκληρη σειρά βιβλίων του Geoffroy de Pennart που, γαλλικά στο πρωτότυπο (κυκλοφορούν στη χώρα μας από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος), έχουν για πρωταγωνιστές τους ήρωες των παραμυθιών, κατσίκια, λαγούς, Κοκκινοσκουφίτσα, γουρουνάκια, αλλά πιο πολύ λύκους, λύκους, πάντοτε λύκους. Με καρτουνίστικη εικονογράφηση που είναι από μόνη της αστεία, τα βιβλία έχουν πολύ χιούμορ και οι σύντομες ιστορίες τους είναι ανατρεπτικές, γεμάτες εκπλήξεις και ζωντάνια.

Εμείς έχουμε μόνο τέσσερις από αυτές τις ιστορίες:

Στο Ο λύκος ξαναγύρισε, οι ήρωες των παραμυθιών, γουρουνάκια, κατσικάκια, λαγός, Πέτρος, αρνάκι και Κοκκινοσκουφίτσα αποφασίζουν να ενωθούν για ν' αντιμετωπίσουν το φοβερό και τρομερό λύκο, που τον τρέμουν. Στην πραγματικότητα όμως, αν σκεφτεί κανείς πόσο γρήγορα τον βάζουν κάτω και τελικά τον κάνουν φίλο τους, ο λύκος δεν πρέπει να είναι και τόσο απειλητικός τελικά...

Το γεύμα των Λύκων μας γνωρίζει το Μελέτη, ένα γουρουνάκι που πιάστηκε από το λύκο Λουκά, με σκοπό να αποτελέσει το μενού για το κυριακάτικο γεύμα της λυκοοικογένειάς του.

Πού να ήξερε ο Λουκάς ότι θα γινόταν φίλος με το γουρουνάκι και τελικά δεν θα μπορούσε να το φάει... Όταν όμως καταφτάνει ένα αυτοκίνητο φορτωμένο λύκους, θα καταφέρει ο έξυπνος και προκομμένος Μελέτης να γλιτώσει;

Στο Δεν είναι όλοι φίλοι σου, το κατσικάκι ο Προκόπης χάνει από λάθος τη μαμά του στο δάσος και βρίσκεται ξαφνικά στα χέρια των λύκων. Είναι τόσο φιλικοί, του χαμογελάνε και έχουν πλάκα, και πόσο χαίρεται ο Προκόπης για τα παιχνίδια που θα κάνουν!

Μήπως όμως τα φαινόμενα καμιά φορά απατούν; Μήπως οι χαμογελαστοί ξένοι έχουν σκαρώσει κάτι άλλο;

Τέλος, στο Έλα πίτα να σε φάω, ο κυρ Κούνελος έφτιαξε μια νόστιμη πλην θρασύτατη πιτούλα για τα γενέθλια της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας! Όταν η πίτα παίρνει δρόμο κι αρχίζει να κυλάει, θυμίζοντας αρκετα την Ιστορία ενός καλοψημένου τηγανόψωμου, όλοι οι ήρωες των παραμυθιών που ετοιμάζονται να έρθουν στο πάρτι την παίρνουν στο κατόπι.



Στο τέλος θα συναντήσει και το λύκο, φυσικά. Θα ξεφύγει ή θα βρει το μάστορά της η πιτούλα; Δεν θα σας αποκαλύψω το τέλος, έτσι για το σασπένς...

Η πίτα είναι μάλλον και η αγαπημένη μας ιστορία από τις τέσσερις, γιατί μας κάνει πάντα να γελάμε. Όμως και οι υπόλοιπες είναι υπέροχες, η καθεμιά με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Κι αυτό ήταν ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στις ιστορίες αυτές- καμία δεν μοιάζει με την άλλη. 

Δεν έχουμε τελειώσει μ' αυτή τη σειρά, έχουμε πολλά υπόλοιπα. Απ' ό,τι καταλαβαίνω όμως είναι μια ασφαλής επιλογή αν ψάχνεις ένα αστείο, ξεχωριστό και πρωτότυπο παραμύθι.

Παραμύθια με την Ξένια

Στις 22 Ιουνίου βρεθήκαμε στο Θέατρο Πόρτα για ν' ακούσουμε ένα παραμύθι. Το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου Παραμύθια με την Ξένια που είχε κυκλοφορήσει δυο μέρες πριν απ' τις εκδόσεις Μάρτης ήταν το θέμα της εκδήλωσης. Εκείνες οι μέρες ήταν πολύ δύσκολες, όμως... μια έξοδος για τους πέντε μας, που περιλάμβανε το αγαπημένο θέατρο Πόρτα, την υπέροχη κ. Καλογεροπούλου, ένα καινούργιο βιβλίο, μια αφήγηση παραμυθιού, πολλά παιδάκια, ζεστή ατμόσφαιρα, ακόμα και κερασμένη σπιτική λεμονάδα; Δώσε μου αυτά και για λίγο όλα ήταν τέλεια. Ήταν επίσης και η πρώτη μας βιβλιοπαρουσίαση -καθόλου μικρό πράγμα! 

Δεν ήξερα, ιδέα δεν είχα πως για δεύτερο χρόνο φέτος η Ξένια Καλογεροπούλου έκανε κάθε βδομάδα αφήγηση παραμυθιού στο θέατρο Πόρτα, ήξερα όμως και από παλιότερα για την εξαιρετική της προσφορά στο παιδικό θέατρο, έχω δει πολλά από τα παιδικά θεατρικά έργα της κι έχω διαβάσει άλλα τόσα. Γενικά την εκτιμώ πάρα πολύ. Και χαίρομαι που, έστω και τώρα, είχα την τύχη να την ακούσω ν' αφηγείται, με την καρέκλα της πάνω στη σκηνή τριγυρισμένη από μαξιλαράκια όπου κάθονταν τα παιδιά κι εμάς λίγο πιο πίσω στις θέσεις του θεάτρου.



Μας είπε ένα από τα παραμύθια του καινούργιου της βιβλίου, το "Ο Βαλέριος και ο μάγος Ζαγκρεμάρ", και η αφήγηση είχε όλα αυτά που θα ήλπιζα ποτέ να είχε. Η Ισαβέλλα καθόταν στα μαξιλαράκια, η Σταυρούλα μαζί μας στις θέσεις -λίγο αργότερα όμως σηκώθηκε και πλησίασε. Κι αν το παραμύθι ήταν λίγο μεγάλο για την Ισαβέλλα, κι αν την εντυπωσίασε περισσότερο η όλη φάση, η Σταυρούλα το άκουσε ολόκληρο, με λίγο δέος μάλιστα, μου είπε κανα δυο φορές "φοβάμαι", μου σχολίαζε και την εξέλιξη της υπόθεσης.

Φύγαμε λίγο αργότερα, ενώ τα περισσότερα παιδιά χρωμάτιζαν ακόμα τεράστιες εικόνες από το παραμύθι, κι αφού πρώτα η Ισαβέλλα χοροπήδησε ατελείωτα στα άδεια πια μαξιλάρια. Είχαμε το βιβλίο μας με την πολύτιμη αφιέρωσή του και την ανάμνηση ενός ξεχωριστού απογεύματος.

Για να έρθω λοιπόν στο βιβλίο, το βιβλίο Παραμύθια με την Ξένια περιέχει τέσσερα μεγάλα παραμύθια από διάφορα μέρη του κόσμου -ένα κινέζικο, δυο ιταλικά κι ένα του Γερμανού Wilhelm Hauff- σε μια καλογραμμένη αναδιήγηση από την Ξένια Καλογεροπούλου.

Είναι παράξενα παραμύθια, διαφορετικά από ό,τι έχω ακούσει ή διαβάσει ως τώρα, δεν μπορώ όμως να εξηγήσω ακριβώς γιατί τα βρίσκω παράξενα. Έχουν πολλά από τα στοιχεία των παλιών παραμυθιών, μάγους και μάγισσες, μεταμορφώσεις, ζώα που μιλούν, πρίγκιπες, κακούς βασιλιάδες, φτωχούς ήρωες που περνούν τα πάνδεινα, θρίαμβο του καλού. Κι όμως οι ιστορίες έχουν κάτι ιδιαίτερο, είναι ανοίκειες μα ελκυστικές. Η Σταυρούλα ακόμα τις φοβάται λίγο, όμως τις θέλει. Και το ότι τις φοβάται λίγο την κάνει να τις θέλει ακόμα περισσότερο.

Η εικονογράφηση του Φίλιππου Φωτιάδη είναι επίσης ιδιαίτερη μα όμορφη και ταιριάζει με το ύφος των παραμυθιών. Πώς κρατάω ακόμα τα κορίτσια και δεν έχουν χρωματίσει το βιβλίο δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι κι εμένα θα μ' έτρωγε το χέρι να το χρωματίσω άμα ήμουν μικρή.

Τέλος, το βιβλίο συνοδεύεται από ένα τέλειο CD με την Ξένια Καλογεροπούλου να αφηγείται τα παραμύθια -μόλις σήμερα το μεσημέρι, νυσταγμένες, ζεσταμένες, το ξανακούγαμε. Κι έτσι όπως τελευταία χαιρόμαστε πολύ ν' ακούμε CD με παραμύθια, μας ήρθε κι αυτό γάντι.

Τα παραμύθια του βιβλίου δεν είναι πολύ εύκολα, δεν απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδιά -θα έλεγα ότι θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον τεσσάρων, ίσως και πέντε χρονών για να τα εκτιμήσεις καλύτερα. Είναι πάντως πολύ ξεχωριστά και χαίρομαι πολύ που αυτό το τόσο ωραίο βιβλίο βρέθηκε στο δρόμο μας.  

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, σε συμφωνία με τα παραπάνω, διαβάζω το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου Γράμμα στον Κωστή. Είμαι ακόμα πριν τη μέση αλλά μου αρέσει πάρα πολύ! Φαίνεται να είναι ένα πολύ προσωπικό, εξομολογητικό, συγκινητικό βιβλίο, που με κάνει να τη γνωρίσω και να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο...

Αγαπημένα του Μάη

Βιβλία που μας κράτησαν συντροφιά στις διακοπές του Πάσχα

ή που διαβάστηκαν στο σπίτι μας, στο μεγάλο μας κρεβάτι με τα μικρά φωτάκια αναμμένα 

που μοιραστήκαμε με τα ξαδερφάκια μας

που μας έκαναν παρέα στις αρρώστιες μας 

που σκόρπισαν τη βαρεμάρα

που σχημάτισαν σωρούς στο πάτωμα και ξεφυλλίστηκαν ατελείωτα αυτό το μήνα που τελειώνει... 

Οι πρώτοι μου αρχαίοι ελληνικοί μύθοι:

Μικρά κείμενα, η ιστορία με απλά λόγια και όμορφες εικόνες, ό,τι πρέπει για μια πρώτη επαφή με τη μυθολογία σαν παραμυθάκι. Είχαμε κάποια από παλιά, μα τώρα συμπληρώσαμε τη σειρά -δέκα βιβλιαράκια στο σύνολο. Αγαπημένα μας, ο Δαίδαλος κι ο Ίκαρος, κι η ιστορία της Αράχνης.

Τα βιβλία Bad Kitty του Nick Bruel. Είναι πολύ αστεία, μα ειλικρινά δεν περίμενα ότι τα κορίτσια θα τ' αγαπούσαν τόσο πολύ! Είχαν απίστευτο σουξέ στις διακοπές, τα μεγαλύτερα ξαδερφάκια μας (11 και 9 ετών) τα λάτρεψαν επίσης. Ηρωίδα αυτή η στρυφνή (μα όχι κακιά) γατούλα, που αντιμετωπίζει την άφιξη ενός νέου μωρού στο σπίτι, προσπαθεί να αποφύγει το μπάνιο με κάθε τρόπο, κάνει πάρτι γενεθλίων με καλεσμένες τις γάτες της γειτονιάς και ταλαιπωρεί τον catsitter της όταν τ' αφεντικά της λείπουν. Μεγάλες ασπρόμαυρες εικόνες, μικρά κείμενα, δεν απέχει και πολύ από graphic novel.  Ψηφίσαμε ομόφωνα αγαπημένο μας το Ώρα για μπάνιο! 

Το τελευταίο βιβλίο της σειράς Τικ και Τέλα, Ο καινούργιος φίλος. Δεν μπορούσαμε να μη διαβάσουμε κι αυτή την τελευταία περιπέτεια των δυο φίλων μας, παρόλο που έχουμε αρχίσει να τους ξεπερνάμε στην ηλικία... Στο υπέροχο -όπως όλα τα βιβλία της σειράς- καινούργιο Τικ και Τέλα, οι δυο φίλοι πηγαίνουν στην παραλία, όπου ο Τικ κάνει ένα νέο φίλο και η Τέλα ζηλεύει, γρήγορα όμως καταλαβαίνει και δέχεται ότι η παρέα τους μεγαλώνει. Μας άρεσε πάρα πολύ!  

Του φεγγαριού η κόρη, της Μαρίας Σούμπερτ. Με όμορφη ιστορία και εικονογράφηση, το βιβλίο αυτό μου θύμισε τόσο πολύ παλιό παραμύθι. Ένας απλός άνθρωπος που αγαπά το φεγγάρι, μια σκάλα που ξεδιπλώνεται απ' τον ουρανό, μια πανέμορφη γυναίκα που θα γίνει δική του με τον όρο να μη ρωτήσει ποτέ τ' όνομά της -κάτι που αναπόφευκτα θα γίνει, για να εξαφανιστεί εκείνη κι αυτός να την ψάξει. Η αναζήτηση, η υπερνίκηση των εμποδίων, το μυστήριο με το όνομα, τα μάγια που την κρατούν δεμένη, ο θρίαμβος της επιμονής και της αγάπης, όλα αυτά μου θύμισαν ιστορίες παλιότερων εποχών, τότε που οι αφηγήσεις ήταν λίγο διαφορετικές και είχαν κάτι απ' όλα αυτά...

Το κόκκινο σκουφάκι, του Agostino Traini. Μια αναδιήγηση της Κοκκινοσκουφίτσας, κατά τη μόδα των καιρών που απαιτεί να ξαναλέγονται και να διασκευάζονται με ευφάνταστο τρόπο τα κλασικά παραμύθια. Το βιβλίο ενθουσίασε τα κορίτσια, είναι τόσο αστείο. Γελάσαμε με τη γιαγιά Φραντζέσκα που επιδίδεται σε επικίνδυνα σπορ και με το λύκο που ήθελε ν' αποκτήσει το κόκκινο σκουφάκι του κοριτσιού για να κατακτήσει τη λατρεμένη λύκαινα της καρδιάς του. Μ' ένα λύκο που δεν τρώει ποτέ γιαγιά και εγγονή, και που το τέλος της ιστορίας τον βρίσκει κι αυτόν ευτυχισμένο.

Ο πρίγκιπας Λεμόνης και η όμορφη Κρεμμύδω, του Γιώργου Σακελλαρίδη. Ένα σύντομο ποίημα είναι όλο κι όλο το βιβλίο, που εξιστορεί τον έρωτα και το γάμο του Λεμόνη και της Κρεμμύδως σε μια χώρα όπου όλοι είναι λαχανικά... Το CD με τη μελοποιημένη εκδοχή το ακούσαμε μόνο μια φορά γιατί δεν ενθουσίασε τα κορίτσια, αλλά το βιβλίο το διαβάσαμε ξανά και ξανά.

Ιστορίες με τη Λιλίκα, του Gilbert Delahaye, μια νέα έκδοση ιστοριών που πρωτοκυκλοφόρησαν πριν εξήντα σχεδόν χρόνια. Χαρακτήρες όπως η Λιλίκα, η Ρηνούλα και ο Παταπούφ, που πολλοί από εμάς μπορεί να γνώρισαν στα παιδικά τους χρόνια (ο Παναγιώτης θυμάται πως είχε μικρός την πρώτη ιστορία, "η Λιλίκα στη θάλασσα", εγώ όχι, αλλά κάτι μου λένε όλοι αυτοί, κάπου τους έχω ξαναδει)... Η Λιλίκα, εκτός από διακοπές στη θάλασσα, κάνει μπαλέτο (και μάλιστα στην Όπερα του Παρισιού) στη δεύτερη ιστορία, και μαθαίνει ποδήλατο στην τρίτη...

Η αφήγηση έχει κάτι παλιομοδίτικο, κι ακόμα έχουν κάτι vintage με την πολύ καλή έννοια οι εικόνες. Για την ακρίβεια, είναι απ' αυτές τις τέλειες που δεν χορταίνεις να κοιτάζεις, απ' αυτές που όταν είσαι μικρός θέλεις να μπεις μέσα και να γίνεις ένα απ' τα παιδάκια που βλέπεις εκεί...

Ένα τρελό τρελό αγρόκτημα, της Ράνιας Μπουμπουρή. Το είχαμε από καιρό αυτό το βιβλίο, αλλά πρόσφατα μας έπιασε η τρέλα μαζί του -και πιο πολύ με το CD που το συνοδεύει. Το ακούσαμε πολλές φορές πήγαινε-έλα στα ταξίδια μας, το βάζουν και στο σπίτι και χορεύουν τα κορίτσια. Η ιδέα είναι ότι τα ζώα του αγροκτήματος προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά να μην τα ενοχλούν εξηγώντας το καθένα τα χαρακτηριστικά και τη χρησιμότητά του, ώστε να δείξουν ότι δεν είναι παιχνίδια. Για κάθε ζώο κι ένα ποίημα. Ή τραγούδι.

Να και η σελίδα της συνονόματής μου, της γατούλας:

Η όλη ιστορία με το αγρόκτημα, βιβλίο και CD, δεν με είχε κερδίσει με την πρώτη, μα ο τόσος ενθουσιασμός των κοριτσιών και η πλύση εγκεφάλου μου άλλαξαν γνώμη και τώρα παίζει πολλές φορές σαν σάουντρακ στις σκέψεις μου: Εγώ είμαι η Κατίγκω/ της φάρμας η κατσίκα/ και το δικό μου γάλα είναι σκέτη γλύκα, Αμέ-ε-ε-ε... 

Δεν έχω και πολλά να πω σήμερα... Δεν είχα και πολλά να πω αυτό το μήνα.
Μα ελπίζω να είστε καλά...
Χαρούμενη ανάγνωση!

Τι άλλο διαβάσαμε αυτό τον καιρό...

Αυτό τον καιρό το διάβασμα πάει καλά, αλλά το γράψιμο όχι. Οι μέρες είναι πανέμορφες, αλλά θα ήθελα να είχαν άλλες τόσες ώρες. Ο ύπνος είναι πολύτιμος και ο χρόνος κυλάει σαν νερό. Οι ρυθμοί της ζωής είναι διαφορετικοί, τα καινούργια βιβλία που ήρθαν στο σπίτι μας ήταν αρκετά και δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω. Αλλά πάλι, ποτέ δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω, οπότε πάει καλά. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και να σας δείξω λίγα μόνο απ' τ' αγαπημένα μας εικονογραφημένα βιβλία των εβδομάδων αυτών, ελπίζοντας ότι θα μπορέσω σύντομα ν' αφιερώσω και στα υπόλοιπα το χρόνο που τους αξίζει... 

Λοιπόν, κάποια απ' τα βιβλία που αγαπήσαμε αυτό τον καιρό ήταν...

Η σειρά Ας μιλήσουμε για τα συναισθήματα της Joy Berry: Το βιβλίο Νιώθω ανυπομονησία το είχε δανειστεί η Σταυρούλα απ' τη βιβλιοθήκη του σχολείου της, και άρεσε και στα δυο κορίτσια τόσο πολύ, και το διαβάσαμε εκείνο το Σαββατοκύριακο που το κρατήσαμε τόσες φορές, και μου φάνηκε κι εμένα τόσο ενδιαφέρον σαν ιδέα, που φροντίσαμε να το προμηθευτούμε μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς: Νιώθω απογοήτευση, Νιώθω ντροπή, Θέλω να με προσέχουν. Η σειρά απευθύνεται σε μικρά παιδάκια 3-6 ετών και τους μιλά με απλά λόγια για πράγματα που νιώθουν αλλά ίσως δεν συνειδητοποιούν ή δεν ξέρουν να περιγράψουν. Στην αριστερή σελίδα τους περιγράφει τι συμβαίνει όταν βιώνουν το συγκεκριμένο συναίσθημα και τους δίνει συμβουλές για το πώς μπορούν να το αντιμετωπίσουν, ενώ στη δεξιά κάθε φορά εικονογραφεί τη θεωρία με το παράδειγμα ενός παιδιού που είναι και ο ήρωας του κάθε βιβλίου. Δεδομένου ότι και στο νηπιαγωγείο μιλούσαν αυτό τον καιρό για τα συναισθήματα, αυτά τα πολύ ωραία βιβλιαράκια μας ήρθαν κουτί!

Η σειρά των μύθων του Αισώπου σε επιμέλεια της Κάρμεν Ρουγγέρη Αίσωπος! Κάτι θέλει να μας πει...: Πόσο χαίρομαι που η Όλγα μας σύστησε αυτά τα βιβλία! Πραγματικά δεν ξέρω γιατί οι μύθοι του Αισώπου δεν μου είχαν περάσει απ' το μυαλό μέχρι τώρα ως κάτι που θα μπορούσαμε να διαβάσουμε και να απολαύσουμε παρέα με τα κορίτσια. Και όχι μόνο να διαβάσουμε, αλλά και ν' ακούσουμε, και να τραγουδήσουμε, και να χορέψουμε, γιατί το καλύτερο σ' αυτή την έκδοση των μύθων του Αισώπου είναι το CD που συνοδεύει το κάθε βιβλίο, με θεατρική αφήγηση των μύθων παρέα με τα υπέροχα τραγούδια και τις μουσικές που τους διανθίζουν. Γνωστοί και άγνωστοι μύθοι, σύντομοι αλλά και πιο εκτενείς, γίνονται εδώ ένα πανηγύρι. Αν πρέπει να πάρετε ένα απ' αυτά τα τρία βιβλία, σας συστήνουμε το πρώτο -είναι το αγαπημένο μας. Έχει τα καλύτερα και τα περισσότερα τραγούδια. Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας, η Μαριγώ και το σταμνί της, η αλεπού και τα σταφύλια, η αλεπού κι ο κόρακας είναι κάποιοι μόνο από τους μύθους που περιλαμβάνονται, και πολύ συχνά θα μας ακούσεις στο σπίτι να τραγουδάμε, όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος του, τα τραγούδια των μυρμηγκιών και των τζιτζικιών, των βατράχων ή του φιλάργυρου που ήθελε να κρύψει το χρυσάφι του και το έχασε...  

Once Upon a Cloud της Claire Keane: Ένα βιβλίο που πήρα χωρίς να ξέρω τίποτα γι' αυτό, μόνο και μόνο απ' το εξώφυλλο (ναι, το κάνω αυτό καμιά φορά, δεν μου βγαίνει πάντα σε καλό αλλά συνήθως πετυχαίνει). Είναι η ιστορία της μικρής Celeste που ήθελε το τέλειο δώρο για τη μαμά της και ταξίδεψε στον ουρανό ψάχνοντάς το. Η ιστορία είναι πολύ απλή και όχι κάτι το ιδιαίτερα σπουδαίο, η εικονογράφηση όμως αποζημιώνει. Η δημιουργός του δούλεψε σαν visual development artist με τη Disney και συνεισέφερε σε ταινίες όπως το Tangled και το Frozen. H δουλειά της πράγματι αποτυπώνει κάτι γλυκό και καρτουνίστικο και κάτι από Disney... Πολύ όμορφο βιβλίο!

Interstellar Cinderella των Deborah Underwood και Meg Hunt: Κι αν η Σταχτοπούτα ζούσε στο διάστημα; Κι αν ήταν μηχανικός; Κι αν ήταν ένα δυναμικό και έξυπνο κορίτσι, που μπορούσε να επιδιορθώσει το σκάφος του πρίγκιπα, και αντί να τον παντρευτεί στο τέλος να γίνει αρχιμηχανικός του; (Γιατί είναι πολύ μικρή για γάμο, κι αυτή η ανατροπή ήταν το αγαπημένο μου σημείο στο βιβλιο!) Κι αν ο χορός ήταν μια διαστημική παρέλαση; Κι αν η νεραϊδονονά ήταν ρομπότ και αντί για φόρεμα της πρόσφερε καινούργια εργαλεία για να φτιάξει τον πύραυλό της και μια διαστημική στολή (επίσης αγαπημένη μου ανατροπή); Λοιπόν, πιστεύω ότι το πιάσατε το νόημα. Μια φρέσκια και πολύ διαφορετική μοντέρνα Σταχτοπούτα, που χάνει πολύ στη μετάφραση γιατί είναι γραμμένη σε ρίμες αλλά αξίζει ακόμα κι έτσι γιατί είναι ένα κορίτσι που παίρνει τη ζωή του στα χέρια του, γιατί διαδραματίζεται στο διάστημα for goodness sake, και γιατί έχει υπέροχη εικονογράφηση!  

Ανάποδα, του Θοδωρή Παπαϊωάννου: Το σκαθαράκι ο Μέλιος αναποδογυρίζει κατά λάθος. Κι έτσι ανάποδα ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός, αλλά και πιο ξεκάθαρος. Κάπου εκεί του αποκαλύπτεται σιγά σιγά ό,τι τον απειλεί ή απλώς τον προσπερνάει, από αδιαφορία, από χρησιμοθηρία, από εγωισμό, η ασχήμια του κόσμου αλλά και η ομορφιά, η μικρότητα του συμφέροντος αλλά και το μεγαλείο της αγάπης. Το μικρό σκαθάρι βιώνει διάφορα συναισθήματα και κάνει σκέψεις για τη ζωή και το βιβλίο τελειώνει γλυκά και όμορφα. Μια παράξενη, ασυνήθιστη και όμορφη ιστορία με απρόσμενο βάθος, και με την εξίσου ιδιαίτερη εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή να σε μεταφέρει πραγματικά μέσα σ' αυτό το μικρόκοσμο, για να τον δεις από μια θέση που ποτέ δεν είχες φανταστεί.  

 Νουμεράλια, των Jorge Lujan και Isol: το πιο παράξενο, το πιο ιδιαίτερο βιβλίο με αριθμούς που είδες ποτέ! Όπου το 1 είναι η μικρότερη σημαία στη γη, το 4 μια καρέκλα που κρέμεται απ' το ταβάνι, το 6 οι τρεις σωματοφύλακες μπροστά σ' ένα καθρέφτη. Αυτό το γεμάτο φαντασία βιβλίο παρουσιάζει τους αριθμούς απ' το 1 ως το 10 μ' έναν τρόπο που ξαφνιάζει και σε κάνει να σκεφτείς αλλά και να ονειρευτείς.

Το αστρικό χωριό, της Κατερίνας Κρις: Το λέω και το ξαναλέω, για μένα τα καλύτερα δώρα είναι τα βιβλία, κι αυτό εδώ το όμορφο βιβλίο που ήταν δώρο των φίλων μας το αγαπήσαμε διπλά! Είναι κι αυτό πολύ παράξενο και ασυνήθιστο, γραμμένο αλλά και εικονογραφημένο μ' έναν εντελώς δικό του τρόπο. Και μιλάει γι' αυτό το υπέροχο μέρος, το αστρικό χωριό, που είναι τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά, μέσα στη φαντασία μας, και μας κάνει ευτυχισμένους. Αρκεί να μπορούμε να πλάσουμε με το μυαλό μας απίθανα πράγματα, να γελάμε, να λέμε τριαλαλά και να πετάμε με τα φτερά της φαντασίας....

Miss Hazeltine's Home for Shy and Fearful Cats, των Alicia Potter και Birgitta Sif: Το βιβλίο αυτό το διάλεξα για την υπέροχη εικονογράφηση της Birgitta Sif, που την ήξερα απ' τον Όλιβερ και το Η Εύη όλο χορεύει και χορεύει και την εκτιμώ πολύ. Και αποδείχτηκε πως παράλληλα περιέχει μια πολύ όμορφη ιστορία φιλίας, θάρρους και ευγνωμοσύνης, με ήρωες μερικές ντροπαλές και φοβητσιάρικες γάτες που βρίσκουν το κουράγιο να σώσουν την κυρία που αγαπούν. Υπήρξε ένα διάστημα που τα κορίτσια το ζητούσαν τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα, οπότε το θεωρώ απ' τα πολύ πετυχημένα μας βιβλία!

Οι καλοί και οι κακοί ιππότες, μάγισσες και πειρατές του Αντώνη Παπαθεοδούλου: Αυτά τα τρία βιβλία, που τα διαβάσαμε άπειρες φορές μέσα στις βδομάδες που πέρασαν, μπορώ να πω πως είναι απ' τα Νο 1 αγαπημένα μας αυτής της εποχής! Είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό διαβάσαμε τελευταία, και μας έκαναν να κοιταζόμαστε και να γελάμε ξανά και ξανά και ξανά. Η ιδέα είναι πως στην αριστερή σελίδα οι κακοί απειλούν, επιτίθενται, φοβερίζουν. Στη δεξιά οι καλοί απαντούν χωρίς τίποτα να τους πτοεί, ατρόμητοι, ξορκίζοντας το κακό με το χιούμορ. Άσε που έχουν και μια πετυχημένη ρίμα για την κάθε περίσταση! Στο τέλος του κάθε βιβλίου, οι κακοί παραδέχονται την ήττα τους και οι δυο παρατάξεις φιλιώνουν. Το καλό νικάει πάντα! Τα βιβλία είναι ξεκαρδιστικά, ο συγγραφέας φαίνεται πολύ ταλαντούχος και η φοβερή εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή είναι γεμάτη αστείες λεπτομέρειες. Τα κορίτσια ψάχνουν τους εαυτούς τους σε όλες τις εικόνες! Τα συστήνουμε ανεπιφύλακτα...

Και τέλος... Πώς να κρύψεις ένα λιοντάρι της Helen Stephens: Ακόμα ένα βιβλίο που μας άρεσε πάααρα πολύ, μαζί με τη συνέχειά του, Πώς να κρύψεις ένα λιοντάρι από τη γιαγιά. Το λιοντάρι έρχεται στη πόλη ν' αγοράσει ένα καπέλο, μα βρίσκεται στο σπίτι ενός μικρού κοριτσιού που λέγεται Έλλη. Η μικρή προσπαθεί να κρύψει το μεγάλο της φίλο απ' τους γονείς της, αλλά πώς αλήθεια να κρύψεις ένα λιοντάρι; Είναι πολύ δύσκολο... Το βιβλίο είναι αστείο, τρυφερό και φυσικά υπέροχα εικονογραφημένο. Μας ενθουσίασε όλες!

Και κάπου εδώ τελειώνει "ο σωρός μου", που λένε και τα κορίτσια όταν κατεβάζουν ένα ολόκληρο ράφι βιβλία και το κάνουν στοίβα στο πάτωμα...
"Θα κάνω σωρό". "Θα διαβάσω".
Κι εγώ, που χαίρομαι ν' ασχολούνται τα παιδιά μου με τα βιβλία, τις αφήνω. Κι ας ξεφυλλίσουν δύο, ή τρία, ή πέντε απ' αυτά, λέγοντας τις ιστορίες φωναχτά, με το δικό τους τρόπο. Κι ας φύγουν μετά για να κάνουν κάτι άλλο, παρατώντας τα πίσω τους.
Νομίζω και τα βιβλία χαίρονται μ' αυτή τη συνεχή κινητικότητά τους. Μέσα κι έξω απ' τις βιβλιοθήκες τους, σκόρπια στο πάτωμα, σχηματίζουν στοίβες, μπαίνουν στη σειρά, γεμίζουν παιδικά χεράκια, ζωντανεύουν, γίνονται το παιχνίδι που δεν βαριόμαστε ποτέ.

The Tea Party in the Woods

Εικόνες απ' το βιβλίο The Tea Party in the Woods της Akiko Miyakoshi, που ανακαλύψαμε μέσα απ' το αγαπημένο μου blog Silver Shoes and Rabbit Holes το καλοκαίρι, αλλά έφτασε στα χέρια μας λίγο πριν απ' τα Χριστούγεννα. 

Ο πατέρας της Κίκο ξεκινάει για το σπίτι της γιαγιάς για καθαρίσει το χιόνι, αλλά ξεχνάει την τάρτα που έπρεπε να της πάει- έτσι η Κίκο τον ακολουθεί με την τάρτα στα χέρια, πιστεύοντας ότι μπορεί να τον προλάβει. Στο δρόμο πέφτει και η τάρτα διαλύεται, συνεχίζει όμως να τον ακολουθεί.

Σε λίγο καταλήγουν σ' ένα άγνωστο σπίτι και η Κίκο διαπιστώνει ότι τόση ώρα δεν ακολουθούσε τον πατέρα της, αλλά μια αρκούδα!

Στην πραγματικότητα, το σπίτι είναι γεμάτο από καλοντυμένα ζώα που κάνουν ένα πάρτι με τσάι! Προσκαλούν την Κίκο, την καλοδέχονται σαν επίσημη καλεσμένη, κι αφού φάει και πιει μαζί τους...

...αντικαθιστούν τη διαλυμένη τάρτα με μια άλλη, δικής τους παρασκευής -κάθε κομμάτι διαφορετικό.

Στο τέλος, τα ζώα συνοδεύουν την Κίκο με μια χαρούμενη παρέλαση στο σπίτι της γιαγιάς...

...μα όταν φτάνει, έχουν όλα εξαφανιστεί, αφήνοντάς μας ν' αναρωτιόμαστε αν υπήρξαν ποτέ στ' αλήθεια. Ή μήπως ήταν απλώς ένα όνειρο;

Μ' έναν εντελώς μη κραυγαλέο τρόπο, το βιβλίο είναι μαγευτικό. Η πανέμορφη μοντέρνα εικονογράφηση συναντά ένα παραμύθι που θυμίζει τα κλασικά: η μοναχική πορεία ενός κοριτσιού στο δάσος, η συνάντησή του με ζώα που μιλάνε, το ότι ακολουθεί ένα ζώο, το ότι το ζώο είναι αρκούδα, και τελικά το ίδιο το πάρτι με τσάι με συντροφιά τα ζώα μου θυμίζουν Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, Χρυσομαλλούσα και Κοκκινοσκουφίτσα μαζί! Κι ίσως τελικά να μην είναι τυχαίο ότι, ανάμεσα στις κόκκινες και κίτρινες λεπτομέρειες που προβάλλουν μέσα στις ασπρόμαυρες εικόνες, ξεχωρίζει το κόκκινο σκουφάκι της Κίκο...

Το χιονισμένο δάσος μοιάζει με σκηνικό ονείρου. Η όλη συνάντηση με τα ζώα, με το υλικό απ' το οποίο φτιάχνονται τα όνειρα. Στην πραγματικότητα, νομίζω πως έχω ονειρευτεί ένα τέτοιο δάσος όταν ήμουν πολύ μικρή.
Ακροβατώντας ανάμεσα στα όνειρα και στην πραγματικότητα, στο σύγχρονο και στο πολύ, πολύ παλιό, στο κλασικό και στο διαφορετικό, η Akiko Miyakoshi μας δίνει μια υπέροχη ιστορία.

Και βέβαια, ποτέ δεν λέμε όχι σ' ένα πάρτι με τσάι...