Let it snow!

Αγαπώ ό,τι κάνει η Holly Hobbie. Οι ιστορίες της είναι τόσο τρυφερές και οι ζωγραφιές της απλά υπέροχες. Τα βιβλία της είναι πάντα μέσα στην καρδιά μου. 

Σας έγραφα πριν καιρό για τη Holly Hobbie και συγκεκριμένα για τα γουρουνάκια της, τον Τουτ και τον Παντλ. Τα γουρουνάκια που μ' όλες τις διαφορές τους είναι οι καλύτεροι φίλοι, πρωταγωνιστούν σε μια ολόκληρη σειρά περιπετειών και είναι στ' αλήθεια δυο πολύ αγαπημένοι μας ήρωες.  

Για σήμερα έχω μια γλυκιά χριστουγεννιάτικη ιστορία με τον Τουτ και τον Παντλ, το Toot and Puddle: Let it snow.

Σε αυτή την ιστορία, τα Χριστούγεννα πλησιάζουν κι ο Πάντλ επιθυμεί όσο τίποτ' άλλο να χιονίσει. Για την ώρα όμως, όλα είναι ξερά και καφέ.

Ο Τουτ, από την άλλη, ανησυχεί περισσότερο για το τι δώρο πρέπει να κάνει στο φιλαράκι του.

Θα ήθελε να είναι κάτι χειροποίητο και πολύ ξεχωριστό. Τι να φτιάξεις όμως για κάποιον που τον ξέρεις τόσο καλά, που είναι τόσο ικανοποιημένος με όσα έχει και είναι ταυτόχρονα ο καλύτερος φίλος στον κόσμο;

Όχι ότι ο Παντλ δεν έχει την ίδια ανησυχία. Ξέρει τον Τουτ απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, τι να του προσφέρει όμως;

Στρέφονται στην ξαδερφούλα τους την Όπαλ για βοήθεια, κι εκείνη δίνει στον καθένα με τη σειρά την ίδια απάντηση: Μια κουκλίτσα, κάτι απαλό που μπορείς ν' αγκαλιάσεις... Δεν βοήθησε και πολύ.

Εν τω μεταξύ, έρχεται και το χιόνι.

Κι έρχεται για τους δύο φίλους ένα πρωί που εύχεσαι να "το βάλεις στην τσέπη σου και να το κρατήσεις για πάντα".

Η αγαπημένη μου, νομίζω, φράση όλου του βιβλίου: "I wish I could take this morning and put it in my pocket and keep it forever". 

Όμως τελειώνει. Και μια δυνατή βροχή λιώνει το όμορφο χιόνι.

Τα Χριστούγεννα έρχονται παρόλα αυτά, και οι δυο φίλοι έχουν βρει επιτέλους την έμπνευσή τους για τα δώρα που θέλουν να προσφέρουν ο ένας στον άλλο. 

Τη μέρα των Χριστουγέννων, περιμένουν την Όπαλ για ν' ανοίξουν τα δώρα τους. Πρώτη η μικρή ξαδερφούλα, παίρνει αυτό που επιθυμούσε πιο πολύ: Δυο κουκλίτσες -"Μα πώς το ξέρατε;"

Έπειτα είναι η σειρά του Παντλ: ένα έλκηθρο από τον Τουτ, για μέρες με χιόνι ή χωρίς.

Και τέλος η σειρά του Τουτ: ένας ξεχωριστός πίνακας, που φτιάχτηκε απ' τον Παντλ μόνο γι' αυτόν.

Απεικονίζει εκείνο το πρωινό, και τους δυο τους μέσα στο χιόνι.

Δεν έχω να πω πολλά γι' αυτό το βιβλίο. Είναι τόσο τρυφερό και τόσο γλυκό και όλες το αγαπάμε, αλλά ίσως εγώ το αγαπώ πιο πολύ κι απ' τις τρεις μας. Μια ιστορία τόσο ήσυχη και όμορφη, σαν το χιόνι που πέφτει. Σε κάνει -πώς να το πω;- να νιώθεις τόσο καλά. Αυτό. Είναι κάτι που μ' αρέσει πάντα στα βιβλία της Holly Hobbie. Χωρίς πολλά πολλά, με λίγα λόγια και καλά διαλεγμένα, σε κάνει να νιώθεις τόσο όμορφα.


Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, με την έμπνευση που πήρα από το twoboysandhope της Ελπίδας, είχα την ακατανίκητη επιθυμία να φτιάξω ένα χριστουγεννιάτικο σοκολατένιο σπιτάκι. Βασικά αυτά είναι από μπισκότο κανονικά, αλλά είπα να προτιμήσω τη σοκολάτα γιατί ήθελα κάτι πιο εύκολο, φοβόμουν μην το καταστρέψω με την πρώτη κι απογοητευτώ (στην ανάρτηση της Ελπίδας υπάρχουν οδηγίες και για τα δύο).
Δεν ήταν και τόσο φοβερό τελικά! Στην πρώτη απόπειρα βέβαια μου φάνηκε λίγο δύσκολο να το κολλήσω και η σκεπή χρειάστηκε κολώνες για υποστήριξη, άσε που τελικά έγινε καλύβα με επίπεδη στέγη αντί για την τριγωνική που ήθελα... Λεπτομέρειες! Ενθουσιάστηκα με τη διαδικασία, μου άρεσε το αποτέλεσμα και την άλλη μέρα το πρωί τα κορίτσια ενθουσιάστηκαν κι αυτά.

"Θέλω να φάω το σπιτάκι!" έλεγε η Ισαβέλλα.
"Ποτέ δεν θα το φάμε!" έλεγε η Σταυρούλα, που της αρέσει να το βλέπει για στολίδι.
Τελικά η ίδια έδωσε και τη λύση: "Θέλεις να σου κάνει η μαμά ένα μικρούλι δικό σου να το φας;"
Έτσι, το επόμενο βράδυ είχα πάλι δουλειά...

Αν το πρώτο σπιτάκι ήταν καλύβα, το μικρούλι της Ισαβέλλας βγήκε σαν αποθήκη για τα εργαλεία, αλλά δεν πειράζει! Ήταν πολύ πιο εύκολο στο στήσιμο (η εμπειρία, το μικρότερο μέγεθος, καλύτερο royal icing, όλα τα παραπάνω;), το διασκέδασα και πάλι και στο κάτω κάτω... είναι μια όμορφη, χιονισμένη, χριστουγεννιάτικη αποθήκη!

Χάρηκε πολύ όταν το είδε! Κι αφού το κλάψαμε και λίγο γιατί δεν ξεκολλούσαν εύκολα τα m&ms  (μόνη μου, μόνη μου!) και γιατί γενικά το λυπόταν και δεν ήξερε πώς ν' αρχίσει να το τρώει, το πήρε στο πάτωμα μαζί με τα παιχνίδια της και ξεκίνησε απ' τις πόρτες... Κι έχει πολύ ακόμα και για αύριο... και βάλε...  

Καληνύχτα λοιπόν για την ώρα! Κι όνειρα γλυκά, χριστουγεννιάτικα και παραμυθένια...  

Τα Χριστούγεννα του λύκου Ζαχαρία

Αυτός ο Δεκέμβρης δεν ήταν ως τώρα πολύ παραγωγικός για το βιβλιοσκούληκο. Όχι μόνο δεν μπόρεσα να συνεχίσω το βιβλιο-ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης των προηγούμενων δύο χρόνων, αλλά, όπως ίσως διαβάσατε στο blog του Παναγιώτη, λίγες μέρες πριν έλαβα ένα μήνυμα από γνωστό εκδοτικό οίκο που μου ζητούσε να αφαιρέσω το περιεχόμενο των βιβλίων του από τη σελίδα, λόγω παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Για τους λόγους που έγραψε ο Παναγιώτης, κι επειδή μέσα μου πάντα ήταν αυτονόητο ότι αυτό που κάνω γίνεται από αγάπη για τα βιβλία και μόνο, κι από διάθεση να μοιραστώ αυτό που αγαπώ, δεν μου είχε περάσει ποτέ απ' το μυαλό ότι θα μπορούσε να προκύψει τέτοιο θέμα και αρχικά απογοητεύτηκα. Θεωρούσα ότι προωθούσα με το δικό μου μικρό τρόπο τα βιβλία τους -και γενικά τα βιβλία που αγαπώ- κι όχι ότι τους έκανα κακό. Αφέλεια; Μπορεί. Πάντως ξαφνιάστηκα πολύ. Τελοσπάντων, ελπίζω ότι έληξε το θέμα.

Επί του πρακτέου, στην αρχή μου φαινόταν αδύνατο να ξαναδώ αναρτήσεις πέντε χρόνων ψάχνοντας για συγκεκριμένα βιβλία, σκεφτόμουν να σβήσω όλο το blog, τελικά αποφάσισα να κάνω μια προσπάθεια και η δουλειά αποδείχτηκε λιγότερη απ' ό,τι περίμενα. Κατάφερα να ξαναδώ όλες τις αναρτήσεις και να σβήσω μόνο εκείνες που έπρεπε -η αλήθεια είναι ότι λυπήθηκα λίγο τις αναμνήσεις που τις συνόδευαν αλλά δεν πειράζει. Πάντως αυτός είναι ο λόγος που λείπουν πλέον αρκετές αναρτήσεις και που κάποια links δεν οδηγούν πουθενά.  

Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν είμαι σίγουρη για το πώς πρέπει να συνεχίσω. Η αλήθεια είναι ότι πλέον φοβάμαι μην επαναληφθεί το σκηνικό και με άλλους εκδοτικούς οίκους, και νομίζω ότι, τουλάχιστον για τα βιβλία που κυκλοφορούν από ελληνικές εκδόσεις, πρέπει να σταματήσω να βάζω φωτογραφίες πέρα απ' το εξώφυλλο. Για τα ξενόγλωσσα ξέρω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Οπότε, φαντάζομαι ότι κάπως έτσι θα πρέπει να έχουν τα πράγματα με το βιβλιοσκούληκο από 'δω και πέρα. 

Κι αφού τα είπαμε όλα αυτά, για να μη χάνουμε τη γιορτινή μας διάθεση -σιγά μην τη χάσουμε κιόλας!- θέλω να σας δείξω (είπαμε, εξώφυλλο μόνο) ένα απ' τα αγαπημένα μας βιβλιαράκια για τη φετινή γιορτινή σεζόν, που κυκλοφόρησε πρόσφατα και το διαβάζουμε σχεδόν καθημερινά. Τα Χριστούγεννα του λύκου Ζαχαρία (Le loup qui n' aimait pas Noel), από τη φανταστική σειρά βιβλίων με το λύκο Ζαχαρία (δεν έχουμε διαβάσει πολλά απ' αυτή τη σειρά, αλλά ό,τι έχω δει είναι τέλειο). 

Στο λύκο Ζαχαρία δεν αρέσουν καθόλου τα Χριστούγεννα! Τριγυρίζει στο δάσος ψάχνοντας παρέα για να παίξει με το χιόνι, αλλά όλοι είναι απασχολημένοι με τις γιορτινές τους προετοιμασίες. "Μου τη δίνουν τα Χριστούγεννα", λέει και ξαναλέει ο λύκος Ζαχαρίας, στην πραγματικότητα όμως δεν τα έχει γιορτάσει ποτέ. Και όταν οι φίλοι του αποφασίζουν να του κάνουν έκπληξη βάζοντάς τον στο χριστουγεννιάτικο κλίμα, περνάει υπέροχα, εκτιμάει το καθετί και χαίρεται τη γιορτή.

Τόσο αστείο, γλυκό και ζωηρό, αυτό το βιβλίο έχει ξετρελάνει και τα δύο κορίτσια. Είναι απ' αυτά που κι εγώ δεν βαριέμαι ποτέ να διαβάζω, παρά την αέναη επανάληψη. Ο Ζαχαρίας είναι αξιολάτρευτος μέσα στην κακοκεφιά του. Η ατμόσφαιρα είναι τόσο χαρούμενη. Η εικονογράφηση πολύ όμορφη -αν και απλή, την παρατηρούν προσεκτικά κι όλο κάτι βρίσκουν να σχολιάσουν. Η Ισαβέλλα κάθε βράδυ λέει πως θα κοιμηθεί μόλις ακούσει "και του χρόνου, Ζαχαρία!". Και πράγματι, στην τελευταία σελίδα αυτό εύχεται ο Άγιος Βασίλης -για κάποιο λόγο αυτή η μικρή λεπτομέρεια είναι το αγαπημένο τους σημείο, η κορύφωση όλου του βιβλίου.

Λοιπόν, αν δεν ξέρετε το λύκο Ζαχαρία, σας τον συστήνουμε ομόφωνα κι ανεπιφύλακτα. ΚΑΙ για τα Χριστούγεννα!

Υ.Γ. Οι τελευταίες μέρες είχαν πολλές κατασκευές... Πήραμε μέρος στη χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή υλικών χειροτεχνίας του in my closet και το πακετάκι που λάβαμε μας ενθουσίασε οικογενειακώς!

Είναι γνωστό ότι δεν πιάνει και πολύ το χέρι μας αλλά τουλάχιστον προσπαθήσαμε... κουτάλες μεταμορφωμένες σε ανθρωπάκι και τερατάκι...

...χριστουγεννιάτικα δεντράκια από ξυλάκια... ή κάτι τέτοιο...

Κι ατέλειωτο παιχνίδι μ' αυτές τις κουτάλες, τόσες μέρες τώρα! Μιλάνε η μία στην άλλη, σήμερα παντρεύτηκαν κιόλας -φαίνεται πως αυτή με τα τρία μάτια είναι άντρας τελικά...

Α, και κάτι άλλο: Μόνο 12 μέρες για τα Χριστούγεννα! Χαρούμενη Κυριακή! 

Ο κρυμμένος θησαυρός και η παγωνιά των Χριστουγέννων

Να σας πω κάτι; Μόνο 19 μέρες για τα Χριστούγεννα! Και, έτσι για το καλό, δυο χριστουγεννιάτικα βιβλία γι' απόψε: Ένα δικό τους, ένα δικό μου. 

Ένα απ' τα αγαπημένα χριστουγεννιάτικα βιβλία της Ισαβέλλας για φέτος είναι το Χριστούγεννα με τον κρυμμένο θησαυρό.  

Είναι ένα βιβλίο με παραθυράκια που ζητάει συχνά να της διαβάσω αλλά απολαμβάνει μια χαρά και μόνη της. Έχει αρχίσει κι αυτή να θέλει να "διαβάζει" μόνη τα βιβλία της, να τα κρατάει στα χέρια της και να λέει τις ιστορίες της, όπως η αδερφούλα της. 

 Στο συγκεκριμένο βιβλιαράκι η απλή και χωρίς πολλά λόγια ιστορία αφορά μια σχολική τάξη γεμάτη ζωάκια στο δάσος, που, μέσα σ' ένα χιονισμένο παραμυθένιο τοπίο, ξεκινούν μετά το τελευταίο τους μάθημα πριν τα Χριστούγεννα να ψάξουν για τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους. Καθώς προχωρούν μέσα στο δάσος, πλησιάζουν συνεχώς το μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο που έχει στολιστεί. 

Εσύ ακολουθείς τα ζωάκια καθώς ανακαλύπτουν τα δώρα τους ένα ένα κι ανοίγεις πακετάκια βλέποντας τι έχουν βρει. 

Είναι όλα τους τόσο χαριτωμένα! Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι πραγματικά πολύ πολύ όμορφη.

Τελικά παίρνουν το έλκηθρο να πάνε γρήγορα, βιάζονται γιατί ο καιρός χαλάει....

...και κάπως έτσι φτάνουν, στην τελευταία σελίδα, στο χριστουγεννιάτικο δέντρο (υπερπαραγωγή ομολογουμένως) και στη γιορτή που τα περιμένει. Μεγάλοι και μικροί τραγουδούν, χαίρονται και χωρίζουν ευτυχισμένοι, σκορπίζοντας ευχές στο δάσος. The end.

Το βιβλίο δεν είναι τέλειο, αλλά έχει σημαντικά ατού που το ανεβάζουν στα μάτια των κοριτσιών, και ειδικά της μικρούλας μας. Βιβλίο με παραθυράκια: τσεκ. Βιβλίο με ζωάκια: τσεκ, τον τελευταίο καιρό τρελαίνεται για τα ζωάκια, παίζει συνέχεια μ' αυτά, βλέπε sylvanians. Μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο: τσεκ, τις εντυπωσιάζει και τις δυο. Πανέμορφη εικονογράφηση: τσεκ, τα ζωάκια του βιβλίου είναι τόσο γλυκά, που κι εγώ γι' αυτή την εικονογράφηση τους το αγόρασα!
Κατά τα άλλα, η Σταυρούλα δεν μπορεί ν' αποφασίσει "ποιος είναι τελικά ο κρυμμένος θησαυρός; Τα δώρα τους ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο;", η ιστορία δεν είναι δα και συγκλονιστική, ενώ η απόδοση σε στιχάκια... εντάξει, όχι τέλεια, συμπαθητική θα την έλεγα.
Πάντως, είναι ένα χαριτωμένο βιβλίο για παιδάκια από 2 χρονών. Και μη μας παρεξηγείτε, το αγαπάμε περισσότερο απ' ό,τι το κρίνουμε.

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα εγώ αυτές τις μέρες είναι το Winterfrost της Michelle Houts -ένα υπέροχο χειμωνιάτικο παραμύθι τοποθετημένο στη Δανία, με πρωταγωνιστές ένα δωδεκάχρονο κορίτσι και μερικούς μικρούς νάνους- τους nisse, όπως ονομάζονται, για άλλους tomte (πριν δυο χρόνια σας έγραφα πάλι για έναν απ' αυτούς...), μικρά ξωτικά που συνδέονται με τα Χριστούγεννα στη Σκανδιναβική μυθολογία, προστάτες των σπιτιών για χρόνια και χρόνια. 

Λόγω μιας έκτακτης ανάγκης στην οικογένεια που απομακρύνει τους γονείς από το σπίτι, η δωδεκάχρονη Bettina αυτά τα Χριστούγεννα βρίσκεται μόνη να φροντίζει το σπίτι, το στάβλο και τη μικρή της αδερφή, την Pia, που δεν είναι ακόμα ενός έτους. Μέσα στη σύγχυση, η οικογένεια ξεχνάει ν' αφήσει το παραδοσιακό μπολ χριστουγεννιάτικης πουτίγκας ρυζιού για το nisse τους, που προσέχει την οικογένεια και τα ζώα, όπως είναι η παράδοση -εξάλλου τι σημασία έχει, αφού οι μεγάλοι, και η Bettina ακόμα, δεν πολυπιστεύουν στους μικρούς νάνους. Αλλά για τον νεαρό και εύθικτο nisse τους, έχει μεγάλη σημασία. Όταν η μικρή Pia εξαφανίζεται την ώρα που παίρνει τον απογευματινό υπνάκο της, η Bettina μπλέκεται σε μια μαγική περιπέτεια προσπαθώντας να βρει την άκρη: να εξευμενίσει αυτούς που πρέπει, να διορθώσει παρεξηγήσεις του κόσμου των nisse που αγγίζουν την ιστορία της και κυρίως να πάρει πίσω την αδερφούλα της, σώα και αβλαβή, πριν γυρίσουν οι γονείς της. 

Το ταξίδι της είναι αξέχαστο. Η περιπέτειά της παραμυθένια. Η ίδια η ηρωίδα είναι γενναία και έξυπνη και οι μικροί νάνοι τόσο συμπαθητικοί! Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το γλυκό, χειμωνιάτικο βιβλίο! Καλογραμμένο και συναρπαστικό, ό,τι πρέπει για την εποχή γύρω απ' τα Χριστούγεννα... 

Δεκέμβρης, πρώτη φωτιά στο τζάκι χτες το βράδυ, η απαλή λάμψη απ' τα φωτάκια, χριστουγεννιάτικες ιστορίες, χριστουγεννιάτικες ταινίες, κι ο ένας για τον άλλο... Δεν θέλω τίποτ' άλλο. Καλά το λένε... It's the most wonderful time of the year! 

Roundup

Μπορώ να πω πως η εβδομάδα που πέρασε ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Αρρωστήσαμε και οι τέσσερις με μια σούπερ ίωση δεν ξέρω κι εγώ τι, που αποφάσισε να μας τιμήσει όλους με τη σειρά, τον ένα μετά τον άλλο (ακόμα η Ισαβέλλα δεν είναι εντελώς υγιής, αλλά πλέον ελπίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο). Μα πρέπει επίσης να ομολογήσω πως μέσα σε πυρετούς, μύξες, θερμομετρήματα, πονοκεφάλους, ξενύχτια, χάλια γεύση και τη σχετική γκρίνια που όλα αυτά συνεπάγονται, οι μέρες πέρασαν ήρεμα, στο ζεστό μας σπίτι, με πολλές αγκαλίτσες και κουβέρτες και μαξιλάρια, με Barbie, πλαστελίνες, playmobil, ταινίες και πολλά πολλά βιβλία. Δεν ήταν κι άσχημα, καθόλου άσχημα. Είχα συντροφιά τους αγαπημένους μου ανθρώπους στον κόσμο.    

Είπα να σας δείξω σήμερα που αισθάνομαι πιο δυνατή, με δυο λόγια και πολλές φωτογραφίες, που τις έβγαλα σποραδικά όλες αυτές τις μέρες, τ' αγαπημένα μας βιβλία απ' όλη την εβδομάδα.

Διαβάσαμε πολλά, πάρα πολλά... δεν πρόκειται να τα καλύψω όλα. 

Διαβάσαμε τόσα πολλά γιατί... όταν δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτ' άλλο... απλώς διαβάζαμε.

  

Διαβάσαμε ξανά και ξανά όλη τη συλλογή μας με My First Little House Books- κι ένα καινούργιο ανάμεσα στα γνώριμα αγαπημένα μας, το Sugar Snow, το ίδιο γλυκό όπως όλα... 

Διαβάσαμε κι άλλα βιβλία Τζερόνιμο Στίλτον, με ανανεωμένη λαχτάρα... (και πιο πολύ αυτό και αυτό) 

Και διαβάσαμε πάλι και πάλι και πάλι, τις ώρες που νιώθαμε λίγο άσχημα, τα μικρότερα βιβλιαράκια που διαθέτουμε. Με τα λιγότερα λόγια. Με τις τόσο γλυκές εικόνες. Και το τόσο φιλικό σχήμα για τα μικρά δαχτυλάκια.  

Ιστορίες για παραμυθένια όνειρα, από τη σειρά Η πρώτη μου βιβλιοθήκη των εκδόσεων Σαββάλας. Δεν πιστεύω πως σας έχω μιλήσει ποτέ γι' αυτά. Είναι δώδεκα βιβλιαράκια σ' ένα κουτί, πολλά απ' αυτά μεταφράσεις αγγλόφωνων νανουρισμάτων (I See the Moon, Sleep Baby Sleep, Hush Little Baby), κάποια άλλα μικρά παραμυθάκια. Οι ελληνικές αποδόσεις δεν είναι αριστουργήματα. Οι εικόνες όμως είναι πολύ όμορφες. Δεν είναι όλα αγαπημένα μας. Έχουμε τις προτιμήσεις μας ανάμεσά τους. Έχουν πάνω τους τις διαγκωματιές της Σταυρούλας από τότε που ήταν δέκα μηνών και βιβλιοφάγος. 

Είναι πλέον κειμήλια στο σπίτι μας και τόσο παρηγορητικά όταν τα χρειάζεσαι. 

Διαβάσαμε ένα καινούργιο βιβλίο, που ήρθε αυτή τη βδομάδα με το ταχυδρομείο! Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο απ' τη φίλη μου τη Danzel, που έχει το υπέροχο blog Silver Shoes and Rabbit Holes. Τα ταχυδρομεία κόλλησαν με τις γιορτές, κι όπως έλεγα και στην ίδια o Mickey Mouse μάλλον δεν κατάφερε να πετάξει με τη χριστουγεννιάτικη αλληλογραφία αυτή τη φορά, έτσι το παραλάβαμε τώρα. Όμως τι σημασία έχει; Το χαρήκαμε τόσο πολύ!

Big Pig and the Lost Elf του Randy Briley. Απίθανο, αστείο, πανέξυπνο και υπέροχα εικονογραφημένο, το βιβλίο είναι η έμμετρη ιστορία του γουρουνιού, που, καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, θέλει να βοηθήσει στη φάρμα και να σκορπίσει χαρά.

Όμως οι υπόλοιποι δεν εκτιμούν τη βοήθειά του και το γουρούνι απογοητεύεται.

Μέχρι που ένα ξωτικό πέφτει από τον ουρανό. Έχει χαθεί!

Το γουρούνι ξέρει πώς μπορεί να φανεί χρήσιμο. Θα βοηθήσει το ξωτικό να φτάσει στο σπίτι του, στο Βόρειο Πόλο.

Το ταξίδι είναι μακρύ...

...είναι δύσκολο και τους οδηγεί σε απίστευτα μέρη...

 Μέχρι και στο Νότιο Πόλο, ή στο διάστημα (το είχα βγάλει κι αυτό φωτογραφία αλλά ήταν θολή και μόλις τώρα το διαπίστωσα, χα)...

Όμως οι δύο φίλοι μένουν μαζί μέχρι το τέλος, απολαμβάνοντας στην πορεία τη διαδρομή και ο ένας τη συντροφιά του άλλου...

...μέχρι που φτάνουν στον προορισμό τους!

Το ξωτικό είναι σπίτι του...

...κι έχουν κερδίσει και οι δυο ένα φίλο.

Το γουρούνι επιστρέφει στη φάρμα, αλλά υπόσχονται ότι κάθε Χριστούγεννα θα τα περνάνε μαζί από δω και μπρος.

Ανοίγοντας το δώρο του, το γουρούνι ξέρει ότι ποτέ δεν θα χάσει το φίλο του πια. 

Πόσο γλυκό;! Αληθινά διασκεδαστικό, η εικονογράφηση με τρελαίνει, κι είναι μια πρόκληση για μένα, αφού προσπαθώ ακόμα να βρω τον καλύτερο τρόπο να το μεταφράσω για να κάνει και λίγο ρίμα στα ελληνικά. Δεν το έχω σταθεροποιήσει ακόμα, αλλά το δουλεύω.
Danzel, ευχαριστούμε τόσο πολύ!!!!

Διαβάσαμε, ή μάλλον τραγουδήσαμε, ξανά και ξανά και ξανά, τα νανουρίσματα του The Usborne Book of Lullabies. 

  Είναι τόσο όμορφο αυτό το βιβλίο, τόσο υπέροχες οι εικόνες του, που τους αρέσει πολύ να το βλέπουν και να το τραγουδάμε, κι ας μην καταλαβαίνουν ακριβώς τα λόγια.

Κυκλοφορεί κι αυτό ανάμεσα στ' αγαπημένα μας από τότε που η Σταυρούλα ήταν μωρό. Είχε και CD με τις μελωδίες των νανουρισμάτων, ήταν πολύ γλυκό και κατευναστικό, ό,τι πρέπει για μωρά, και πολύ λυπήθηκα όταν το έχασα στη μετακόμιση, λέτε να το ξαναβρώ στην επόμενη;

Δεν θα κουραστώ ποτέ να λέω αυτά τα όμορφα, απαλά νανουρίσματα, που συνόδεψαν τα κορίτσια στον ύπνο τους από τους πρώτους μήνες της ζωής τους.

Είναι ήδη πολύ ξεχωριστά για μας.

νάνι,νάνι.

Διαβάσαμε ακόμα... τα βιβλία που πήρε η Σταυρούλα δώρο για τα Χριστούγεννα (και είχα υποσχεθεί να σας δείξω). Πρώτα, δυο μεγάλα πολύχρωμα βιβλία όλο φωτογραφίες, με δυο χαριτωμένα παραμύθια που αφορούν δυο κοριτσάκια και τις κούκλες τους. 

Στο Kiki and Coco in Paris, η Kiki και η κούκλα της η Coco ταξιδεύουν.

Φτάνουν στη μεγάλη πόλη που λέγεται Παρίσι και τη γνωρίζουν μαζί.

Κάνουν χίλια δυο διασκεδαστικά πράγματα, και η Coco είναι ευτυχισμένη κοντά στο κορίτσι της.

Μέχρι που, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους σε ένα cafe, πάνω στην αναμπουμπούλα η Kiki ξεχνάει την κούκλα της.

Εκείνη νιώθει μόνη και λυπημένη... ώσπου ξαναβρίσκει το κορίτσι της.

Που τη φροντίζει και την αγαπάει και υπόσχεται να μην τη χάσει ποτέ ξανά.

Στο τέλος αυτής της μεγάλης μέρας, οι δυο τους κοιμούνται ευτυχισμένες, νιώθοντας πως είναι φτιαγμένες η μία για την άλλη, ψιθυρίζοντας υποσχέσεις αγάπης.

Στο Lulu and Pip, η κουκλίτσα Pip ψάχνει τη θέση της σ' έναν κόσμο πολυάσχολο. Η τεχνολογία και η ζωή στη μεγαλούπολη δεν αφήνουν πολύ χρόνο στο κορίτσι της ν' ασχοληθεί μαζί της...

...όταν ένα απρόσμενο ταξίδι για κάμπινγκ στην εξοχή φέρνει μεγάλη χαρά και στις δυο.

Η Lulu είναι ενθουσιασμένη με την περιπέτεια που ανοίγεται μπροστά τους.

Κάνουν πράγματα που δεν έχουν ξανακάνει ποτέ...

Παίζουν, διασκεδάζουν, τρώνε και περνούν υπέροχα, χωρίς περιττά gadgets και περιττά ρούχα και περιττά αντικείμενα, έχοντας πάντα για συντροφιά η μία την άλλη.

Περιπλανιούνται, σκαρφαλώνουν δέντρα, κυνηγούν πεταλούδες και τελικά χάνονται για λίγο, όμως ο φίλος τους ο γάιδαρος, σύντροφος απ' την αρχή στην κατασκήνωση και κουβαλητής των πραγμάτων τους...

...τις οδηγεί πίσω με ασφάλεια.

Και η Lulu και η Pip, στο τέλος της μέρας.... αποκοιμιούνται ευτυχισμένες.

Τα βιβλία αυτά με τις υπέροχες φωτογραφίες αρέσουν πολύ σε όλες μας! Οι ιστορίες, ιδωμένες περισσότερο από την οπτική γωνία της πάνινης κούκλας, είναι απλές και περιλαμβάνουν τα δυο βασικά πρόσωπα που αποτελούν ολόκληρο το σύμπαν της: Το κορίτσι της και τον εαυτό της. Οι γονείς ή άλλα πρόσωπα είναι κάπου εκεί, εννοούνται αλλά δεν εικονίζονται, σχεδόν δεν αναφέρονται. Mόνο ο κόσμος του παιχνιδιού και του παιδιού, γεμάτος ζωντάνια και κίνηση.

 Επίσης... διαβάσαμε μια χειμωνιάτικη ιστορία του αγαπημένου εικονογράφου David Melling, The Tale of Jack Frost.

Η ιστορία του τύπου που ζωγραφίζει τις εικόνες τις παγωνιάς στα τζάμια των σπιτιών (ή κάτι τέτοιο λένε...), μόνο που εδώ είναι τόσο μικρός και γλυκούλης!

Είναι ένα αγοράκι, που το βρίσκουν τα πλάσματα ενός μαγεμένου δάσους να κοιμάται μόνο κάτω από ένα δέντρο. Το παίρνουν υπό την προστασία τους, του μαθαίνουν πράγματα και το δέχονται στη συντροφιά τους. Μόνο που υπάρχει κάτι εξαιρετικό πάνω του... ό,τι αγγίζει ο Τζακ παγώνει!

Το πρόβλημα είναι ότι... εκεί κοντά παραμονεύουν οι καλικάντζαροι. Θέλουν να κλέψουν τη μαγεία του δάσους και βρίσκουν ευκαιρία να μπουν από το δρόμο που άνοιξε ο μικρός Τζακ. Τον αρπάζουν...

...και τον αναγκάζουν να τους δείξει τον τρόπο να πάρουν στα χέρια τους τη μαγεία.

Ο μικρός όμως είναι έξυπνος, και τους ξεγελάει μια χαρά.

Σώζει το δάσος, και τώρα ακόμα και τα πιο διστακτικά πλάσματα τον δέχονται σαν δικό τους.

Ο Τζακ είναι τόσο ευτυχισμένος που βγάζει φτεράκια, κι από τότε γυρίζει ακόμα και έξω απ' το δάσος για ν' αφήσει τα μικρά παγωμένα ξόρκια του. Παγωμένους νερόλακκους, εικόνες στα τζάμια...

Είναι μια ιστορία αστεία και συμπαθητική, που για μένα γίνεται εξαιρετική χάρη στην εικονογράφηση- ο David Melling είναι από τους αγαπημένους μου. Το καρτουνίστικο στυλ του με τις αστείες και χαριτωμένες φυσιογνωμίες με κερδίζει κάθε φορά.

Και για το τέλος, το τελευταίο από τα χριστουγεννιάτικα βιβλία της Σταυρούλας, ένα μικρό βιβλιαράκι χωρίς λόγια.

Fox's Garden της Princesse Camcam. Ένα παράξενο, αθόρυβο και όμορφο βιβλίο. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται μια χιονισμένη νύχτα.

Μια αλεπού περιπλανιέται, πλησιάζει ένα χωριό και ψάχνει κάτι να φάει, όμως οι άνθρωποι τη διώχνουν.

Βρίσκει καταφύγιο σ' ένα θερμοκήπιο, κι ένα μικρό αγόρι τη βλέπει απ' το παράθυρό της να μπαίνει εκεί.

Χωρίς να διστάσει, της πηγαίνει ένα καλάθι με τρόφιμα.

Τότε ανακαλύπτει πως η αλεπού έχει μόλις γεννήσει τέσσερα αλεπουδάκια.

Την αφήνει ήσυχη και γυρίζει στο δωμάτιό του να κοιμηθεί, όμως η αλεπού και τα μωρά της, φεύγοντας απ' το θερμοκήπιο, περνούν από 'κει για να του αφήσουν ένα μικρό δείγμα ευγνωμοσύνης.

Έτσι, το δωμάτιο του αγοριού γίνεται ο "κήπος της αλεπούς" κι όταν εκείνο ξυπνάει, τα λουλούδια είναι το πρώτο που αντικρίζει.

Ήθελα να σας γράψω και για τα δικά μου βιβλία, όμως ίδρωσα να φτάσω ως εδώ! Θα το αφήσω για άλλη μέρα. Συνεχίζεται...

Υ.Σ. Αυτή τη βδομάδα χάσαμε και ξαναβρήκαμε τον Όλιβερ. Έφυγε (δεν ήταν η πρώτη φορά) και γύρισε μόνος του. Όσο κι αν τον ψάξαμε, τελικά εκείνος μας φώναξε όταν επέστρεψε, μερικές μέρες μετά, λιγάκι αδυνατισμένος αλλά σώος και αβλαβής. Έκτοτε αναπαύεται και στρώνει επιδερμίδα. Η Σταυρούλα έχει πει χιλιάδες φορές την ιστορία για το πώς χάθηκε και βρέθηκε. Α ρε Όλιβερ, πάλι  μας λαχτάρησες...