Αγαπάμε το χειμώνα!

Αυτές τις μέρες κάνει κρύο. Παγωνιά. Μένουμε στο σπίτι και παίζουμε όλη μέρα. Ακούμε τον αέρα να σφυρίζει τη νύχτα. Διαβάζουμε.

Οι μέρες μας είναι γεμάτες, μα κυλούν ήσυχα. Είναι απλές κι ευτυχισμένες.

Κάποτε δεν μου άρεσε καθόλου αυτός ο καιρός μετά τα Χριστούγεννα. Ανυπομονούσα να έρθει η άνοιξη, να τελειώσει πια αυτό το κρύο.

Τώρα, δεν θέλω ν' ανυπομονώ, ούτε να σπρώχνω το χρόνο. Θέλω μόνο να τον ζω, αργά, αργά και συνειδητά. Κι έτσι (ακόμα και τώρα που το πετρέλαιο μας τελείωσε κι είμαστε πάλι με το κλιματιστικό, αχ τι ωραίο που ήταν όσο κράτησε...) έχω να πω, όπως και η Λόλα στο βιβλίο που θα σας δείξουμε σήμερα:  

I completely love winter!

Πράγματα που απολαύσαμε τις τελευταίες μέρες:

Το τελευταίο χιόνι. 

Το αξιοποιήσαμε μέχρι την τελευταία νιφάδα -ακόμα κι όταν είχε μείνει μόνο σ' ένα πεζούλι σε όλο το Λιτόχωρο. 

Το παζλ.
Ξαφνικά, εκεί που δεν έδινε δεκάρα για τέτοιες ασχολίες, ξύπνησε ένα πρωί και φτιάχνει παζλ. Βρίσκει πανεύκολα τα ζευγάρια με τις μαμάδες και τα μωράκια, και τα κουμπώνει σα να το έκανε αυτό όλη της τη ζωή.

Το τέλειο Puzzle duo Maman et Bebe της Djecο (ό,τι φτιάχνει αυτή η εταιρεία κατά κανόνα μ' αρέσει), που το έπαιζε πολύ και η Σταυρούλα σε αντίστοιχη ηλικία. 

Τα επιτραπέζια.
Χειμώνας, σπίτι κι επιτραπέζια κάνουν καλή παρέα. Για μέρες κινούμασταν ανάμεσα στο χάρτινο, γλυκούλικο παιχνιδάκι που βρήκαμε πέρυσι στο βιβλίο μας The Jolly Christmas Postman και που το παίζουμε χρησιμοποιώντας για πιόνια τα σκιουράκια που βρήκαμε στα σοκολατένια αυγά Kinder...

...και στο Orchard της Haba (άλλη ωραία εταιρεία αυτή), που εμείς το αποκαλούμε "Το κοράκι" και η Σταυρούλα το ανακήρυξε "το αγαπημένο δώρο γενεθλίων της" για φέτος! Απλό και χαριτωμένο και τόσο διασκεδαστικό, το Orchard είναι ένα παιχνίδι συνεργασίας: όλοι μαζί προσπαθούμε να μαζέψουμε τα φρούτα πριν μας τα φάει το κοράκι. Κι είναι τόσο ωραίο να είμαστε στην ίδια ομάδα!

(εντάξει, εκτός απ' τις φορές που προσπαθούμε ν' αρπάξουμε τα φρούτα ο ένας απ' τα χέρια του άλλου) 

Τις τελευταίες μέρες προστέθηκε κι ένα ακόμα παιχνίδι στην παρέα, ένα καθυστερημένο χριστουγεννιάτικο δώρο που τα ταχυδρομεία φρόντισαν να φτάσει τώρα: Το Enchanted Forest της Ravensburger. Είμαι σίγουρη ότι το είχα όταν ήμουν μικρή, πάει καιρός που είχα ένα έντονο deja vu όταν το είδα στο amazon. Δεν θυμόμουν τίποτα πέρα απ' την εικόνα του, και δεν έχω ιδέα πώς λέγεται στα ελληνικά. Αλλά από τότε που το βρήκα περίμενα να μεγαλώσει λίγο η Σταυρούλα για να έχω δικαιολογία να το αγοράσω...

Είναι ακόμα και τώρα λίγο δύσκολο για 'κείνη, το φοβάται και λίγο, αλλά επιμένει να το παίζει με μανία. Η ιδέα είναι ότι πρέπει να ψάξεις στο μαγεμένο δάσος (κάτω απ' τα δεντράκια) για αντικείμενα βγαλμένα απ' τα παραμύθια και να τ' αναφέρεις στο παλάτι. Θέλει μνήμη και παρατηρητικότητα, θέλει και πονηριά, και θέλει να χειρίζεσαι καλά τους αριθμούς μέχρι το 6 γιατί με τα ζάρια πρέπει να έρθεις ακριβώς στη θέση που πρέπει. Η Σταυρούλα χρειάζεται λίγη βοήθεια, που είμαστε πρόθυμοι να την προσφέρουμε για να παίξουμε οι τρεις μας, αφού είναι ένα παιχνίδι διασκεδαστικό ακόμα και για τους μεγάλους! Χρειάζεται και λίγη ηθική συμπαράσταση όταν ανοίγει τα δεντράκια, γιατί τρέμει κάθε φορά μήπως πετύχει το λύκο της Κοκκινοσκουφίτσας...

Το βιβλίο.
Και να που φτάσαμε στο βιβλίο: I Completely Love Winter, της Lauren Child, από την αγαπημένη μας σειρά Charlie and Lola.

Περσινό, ξεχασμένο, σαν καινούργιο. Υπέροχο. Δυο χειμωνιάτικες ιστορίες με τον Τσάρλι και τη Λόλα που μας κάνουν να γελάμε και να χαμογελάμε. 

Λατρεύω τον Τσάρλι και τη Λόλα. Δεν θα είμαι ποτέ πολύ μεγάλη γι' αυτούς τους δύο. 

Η πρώτη ιστορία, Snow is my Favourite and my Best, μας ήρθε κουτί αυτές τις μέρες. Την έχουμε δει χιλιάδες φορές στο επεισόδιο "Λατρεύω το χιόνι", που είναι απ' τα αγαπημένα μας...

...και με χαρά την (ξανα)ανακαλύψαμε στο βιβλίο μας.

Το δελτίο καιρού προέβλεψε χιόνι και η Λόλα ανυπομονεί.

Δεν έχει ησυχία μέχρι που βλέπει τις νιφάδες που πέφτουν. 

Την άλλη μέρα, όλα είναι λευκά.

Τα παιδιά παίζουν με τους φίλους τους στο χιόνι...

...και γυρίζουν στο σπίτι ενθουσιασμένα να ονειρεύονται το αύριο, όμως όταν το αύριο έρχεται, το χιόνι έχει λιώσει.

Η Λόλα είναι τρομερά απογοητευμένη. Τότε ο Τσάρλι, ως συνήθως, σκέφτεται κάτι για να τη βοηθήσει. Σκαρώνει ένα φανταστικό ταξίδι στην Αρκτική...

...και στην Ανταρκτική, όπου η Λόλα μπορεί να δει και να θαυμάσει τα ζώα και το χιόνι, αλλά και να παραδεχτεί μόνη της πως δεν θα της άρεσε να έχει χιόνι πάντοτε, αφού θα κρύωνε και δεν θα μπορούσε να κάνει πολλά απ' τα αγαπημένα της πράγματα.

Ο Τσάρλι, ακόμα, έχει μια έκπληξη για την αδερφούλα του: Ένα μικρό χιονανθρωπάκο στο ψυγείο!

Η Λόλα ενθουσιάζεται που τον βλέπει, κι έπειτα, χωρίς θλίψη πια, ζητά να τον αφήσουν να λιώσει...

Στη δεύτερη ιστορία, η Λόλα στ' αλήθεια χρειάζεται αληθινά παγοπέδιλα!

Ο παππούς και η γιαγιά του Τσάρλι και της Λόλα τους στέλνουν λεφτά για ν' αγοράσουν πατίνια. Είναι και οι δύο ενθουσιασμένοι...

...μέχρι που αποφασίζουν να πάνε για πατινάζ με τους φίλους τους. Η Λόλα ονειρεύεται το πατινάζ...

...κι όταν βλέπει μια φίλη της να φιγουράρει με τα παγοπέδιλά της, η ιδέα της κολλάει: ΠΡΕΠΕΙ ν' αποκτήσει κι εκείνη δικά της παγοπέδιλα.

Η Λόλα, βέβαια, φοβάται λίγο το πατινάζ.

Αλλά το θαυμάζει κιόλας, Και θέλει να γίνει η καλύτερη σ' αυτό!

Πήρε και την άδεια: Μπορεί ν' αγοράσει παγοπέδιλα αντί για πατίνι αν θέλει.

Την επόμενη φορά που κάνει πατινάζ όμως, την πρώτη φορά που φοράει τα καινούργια της παγοπέδιλα, γλιστράει και πέφτει. Δεν τα θέλει πια. Δεν της αρέσει το πατινάζ.

Η Λόλα είναι προβληματισμένη, μέχρι που βρίσκει τη λύση: θα κάνει μια ανταλλαγή με το φίλο της το Μόρτεν, που δεν θέλει το πατίνι του.

Και όλοι είναι ευτυχισμένοι...

...μέχρι που η Λόλα βλέπει... κάτι καινούργιο...

Η Lauren Child στ' αλήθεια ξέρει να δίνει σχήμα στην ιδέα της. Οι δυο ιστορίες είναι, όπως συνήθως, πολύ καλογραμμένες.  Στην πρώτη ειδικά, η εξέλιξη της πλοκής -από τότε που βλέπαμε το επεισόδιο ακόμα- ήταν μια έκπληξη για μένα: εκεί που νόμιζα ότι όλα αφορούσαν απλώς το παιχνίδι των παιδιών στο χιόνι, αρχίζει ένα ολόκληρο φανταστικό ταξίδι στους Πόλους που, όπως αποδεικνύεται, κρύβει ακόμα περισσότερη μαγεία!

Και οι δύο πάντως είανι αστείες, ανάλαφρες, χαρούμενες και τρυφερές, με τον προστατευτικό μεγάλο αδερφό, και τη μικρούλα γεμάτη ενθουσιασμό και αθωότητα. 

Ακόμα, ένα μήνυμα κρύβεται στην καθεμιά, για το πώς πρέπει ν' αποδεχτούμε αλλά και να βρούμε την ομορφιά στον εφήμερο χαρακτήρα των πραγμάτων, και για το πόσο εύκολα επηρεαζόμαστε απ' αυτά που βλέπουμε να έχουν και να κάνουν οι άλλοι. 

Και ταυτόχρονα, είναι και οι δύο τόσο υπέροχα χειμωνιάτικες, ιδανικές γι' αυτές τις παγωμένες μέρες και νύχτες! 

Στ' αλήθεια, αγαπάμε αυτό το βιβλίο! 

Υ.Σ. Μέσα στις γιορτές, είδαμε δυο-τρεις φορές την ταινία της Ωραίας Κοιμωμένης της Disney. Αυτή την ίδια που είχα δει κι εγώ άπειρες φορές όταν ήμουν παιδί στο juniorsTV (την έβαζε συ-νέ-χει-α). Τόσο πολύ άρχισε να ενδιαφέρεται η Σταυρούλα για την ιστορία με το αδράχτι και την κακιά μάγισσα που καταράστηκε την "Αυγούλα", που ξεκινήσαμε να παίζουμε την ιστορία με τις κούκλες. Ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές τη μέρα. Σε διάφορες παραλλαγές.

 Κι έπειτα σκέφτηκα πως αφού ήταν έτσι τα πράγματα θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να δούμε τη Maleficent παρουσία της (που εδώ και μήνες θέλω να τη δω και τελικά όλο στα λόγια μένω) κι αν είναι πολύ τρομαχτικό να το κλείσουμε. 

Και το κάναμε. Ήταν αρκετά τρομαχτικό (εντάξει, όχι για μας τους μεγάλους). Όμως το είδαμε μέχρι το τέλος, της μετέφραζα στο αυτί σε όλη τη διάρκεια, και ενθουσιαστήκαμε όλοι. Μου άρεσε τόσο πολύ η διαφορετική ματιά με την οποία έβλεπε τα πράγματα. Οι αλλαγές που έκανε στην ιστορία. Το πώς δικαιολογούσε και υποστήριζε καθεμιά απ' αυτές τόσο καλά. Δεν θέλω να πω κανένα spoiler, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να το δει, απλώς ότι μου άρεσε πάρα πολύ, πολύ περισσότερο απ' ό,τι περίμενα. Girl power και η δύναμη της αγάπης...    

Η Λόλα δεν θέλει να πάει σχολείο

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του σχολείου, που όπως και να το κάνουμε είναι δύσκολες. Το πρωί που πηγαίνει είναι γενναία, αλλά το απόγευμα, φορτωμένη κούραση και συγκινήσεις, ζορίζεται. Μέσα σε δύο μέρες σχολείου κι ένα σαββατοκύριακο ανάμεσά τους, η Σταυρούλα έχει πει άπειρες φορές ότι της λείψαμε όταν ήταν στο σχολείο, έχει δηλώσει ότι "δεν έμαθαν σχεδόν τίποτα σήμερα" κι έχει ρωτήσει "γιατί οι δασκάλες δεν αγαπάνε τους γονείς", αφού προφανώς αν μας αγαπούσαν θα μας άφηναν να μείνουμε κοντά στα παιδάκια μας κι όλα θα ήταν όμορφα κι απλά. Και βέβαια έχει μουρμουρίσει πάμπολλες φορές με μια ψιλή, παραπονεμένη φωνούλα ότι δεν θέλει να πηγαίνει σχολείο, αλλά να μένει μαζί μου στο σπίτι (πράγμα που το θέλω κι εγώ σαν τρελή, οπότε στη στενοχώρια είμαστε πάτσι). 

Κι εκεί που προσπαθώ με κάθε τρόπο να την εμψυχώσω και να της φτιάξω το κέφι, και να παίξω μαζί της όσο μπορώ πιο πολύ την υπόλοιπη μέρα και να σκεφτώ τι πρέπει ν' αλλάξουμε στο πρόγραμμά μας για να μην είναι τόσο κουρασμένη το απόγευμα, και να μη στενοχωριέμαι κι εγώ και να σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες όλα θα 'ναι καλά και θα περνάει υπέροχα, έρχεται σήμερα με το ταχυδρομείο το απόλυτο βιβλίο για την περίπτωσή μας:

Charlie and Lola: I Am Too Absolutely Small For School, της Lauren Child φυσικά. Κι όχι μόνο είναι της Lauren Child, αλλά είναι ένα από κείνα τα πρώτα, τα δικά της, τ' αυθεντικά, όχι απ' τα επόμενα που είναι βασισμένα στα τηλεοπτικά επεισόδια. Θέμα του, οι φόβοι που απασχολούν τα παιδάκια όταν ξεκινούν πρώτη φορά σχολείο. Σε αντίθεση όμως με άλλα τέτοια βιβλία, αυτό εδώ δεν το βλέπει το πράγμα ούτε ρεαλιστικά ούτε συναισθηματικά. Το υπέροχο με τον Τσάρλι και τη Λόλα είναι, όπως πάντα, η παιχνιδιάρικη διάθεση, η φαντασία τους που καλπάζει και αυτή τους η ικανότητα να σηκώνουν το σοβαρό πέπλο απ' την περίσταση με τον παιδικό σουρεαλισμό τους.

Η Λόλα δεν είναι και τόσο σίγουρη ότι θέλει να πάει σχολείο. Υποστηρίζει πως είναι ακόμα αρκετά μικρή και το βασικό της επιχείρημα είναι η επιτομή των ενστάσεων της Σταυρούλας μας για το σχολείο:

Απλά... πού να βρει χρόνο γι' αυτό όταν έχει να κάνει τόσο σημαντικά πράγματα στο σπίτι;
Ευτυχώς ο Τσάρλι προσπαθεί να της δείξει πόσο χρήσιμο είναι το σχολείο, και πετυχαίνει διάνα. Για παράδειγμα, ξέρεις να μετράς ως το δέκα, αλλά αν έρθουν έντεκα ελέφαντες να τους κεράσεις, τι θα κάνεις τότε αν δεν έχεις πάει σχολείο να μάθεις να μετράς παραπάνω;

Αν δεν μάθεις να γράφεις, πώς θα ξέρει ο Άγιος Βασίλης κι οι βοηθοί του τη Χριστουγεννιάτικη ευχή σου; Αν δεν μάθεις να διαβάζεις, πώς θα μπορείς να ξέρεις τι λένε τα μυστικά σημειώματα που κολλάνε οι άνθρωποι στο ψυγείο τους;

Η Λόλα εκφράζει σιγά σιγά και τις υπόλοιπες ανησυχίες της. Για παράδειγμα, δεν θα ήθελε να φοράει στολή, αλλά να πάει στο σχολείο ντυμένη αλιγάτορας.

Και δεν θα ήθελε να τρώει μόνη της στο σχολείο, αλλά στο σπίτι συντροφιά με τον Σόρεν Λόρενσεν, τον φανταστικό της φίλο. Κι αυτό έρχεται και γίνεται η λύση στην περίπτωσή της. Γιατί το καλό με τους φανταστικούς φίλους είναι ότι πηγαίνουν όπου θέλεις, και μπορούν να έρθουν μαζί σου στο σχολείο, και μάλιστα αν ξέρεις ότι εκείνοι θα πάνε στο σχολείο, μετά εσύ δεν μπορείς να μην πας, γιατί πώς να τους αφήσεις μόνους...καταλαβαίνετε.

Η Λόλα αποφασίζει να πάει, όμως στο δρόμο εξακολουθεί να είναι ανήσυχη. Ο Τσάρλι την καθησυχάζει, μα την έχει στο μυαλό του όλη μέρα. Αλλά στο τέλος, όταν γυρίζουν στο σπίτι...

...βλέπει πως η Λόλα έχει γνωρίσει κάποια. Κάποια που θα γίνει η κολλητή της φίλη. Τη Λότα! Κι από δω και μπρος, αφού έγινε η αρχή, όλα θα πάνε καλά.

Οι χαρακτήρες είναι γνώριμοι και τα βιβλία της Lauren Child δοκιμασμένη συνταγή με σίγουρη επιτυχία. Νομίζω πως απ' όλα τα βιβλία που διαβάσαμε για τα παιδάκια που ξεκινούν σχολείο, αυτό εδώ είναι τ' αγαπημένο μου. Είναι τόσο ευφάνταστο και διασκεδαστικό! Κι η Σταυρούλα το προτιμά. Τα άλλα, τα σοβαρά, σαν να τη στενοχωρούν λιγάκι, δεν τα θέλει, αυτό εδώ την κάνει να γελάει. Και νομίζω πως όταν καταφέρνεις να γελάς με τους φόβους σου, αυτό είναι το πρώτο βήμα για να γίνουν όλα τόσο πιο εύκολα. Το γέλιο έχει τρομερή δύναμη.

Υ.Σ. Αυτές τις μέρες τελείωσα το Κάτω από το Αγριόδασος (Under Wildwood) του Colin Meloy, δεύτερο βιβλίο της τριλογίας του Αγριοδάσους που είχε ξεκινήσει έτσι. Μου άρεσε πάρα πολύ! Οι παλιοί πρωταγωνιστές, οι καινούργιοι χαρακτήρες (και πιο πολύ οι αδερφές του Κέρτις που εξελίσσονται σε βασικά πρόσωπα της υπόθεσης), οι διάφορες ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα, η έξυπνη πλοκή, ο γρήγορος ρυθμός, η σκοτεινή και παραμυθένια ατμόσφαιρα, όλα αυτά συνθέτουν ένα άκρως απολαυστικό ανάγνωσμα (όχι μόνο) για μεγάλα παιδιά. Γιατί για μένα έχει αυτό πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του: έναν κόσμο που δεν μπορείς ν' αφήσεις. Περιμένω με αγωνία το τελευταίο μέρος.  

Υ.Σ.2 Ξαπλωμένη αναπαυτικά στο μαξιλάρι θηλασμού, ανοίγει μια τυχαία σελίδα και μιμείται την αδερφή της. Μας φωνάζει να τη δούμε που διαβάζει το μεγάλο βιβλίο. Για να το κάνει η Σταυρούλα, είναι μάλλον κάτι καταπληκτικό. 

Έπειτα, ξαπλώνει για λίγο κι η Σταυρούλα κοντά της. Την αγκαλιάζει απαλά. 

Η αγαπημένη μου στιγμή σήμερα. 

Τι διαβάζουμε αυτό τον καιρό

Η Ισαβέλλα είναι πρωινός τύπος, κι αυτό έχει τα καλά του. Ξυπνάμε μαζί, και περνάμε λίγο χρόνο οι δυο μας. Χαρίζουμε η μία στην άλλη αμέριστη προσοχή. Παίζουμε, με ό,τι παίζει ένα μωρό εννιά μηνών. Και διαβάζουμε, φυσικά. Ό,τι διαβάζει ένα μωρό εννιά μηνών.

Λίγες εικόνες απ' τα βιβλία που της αρέσουν τελευταία:

Peek-a-boo Forest, της Lamaze. Ήταν ένα απ' τα πρώτα βιβλία της Σταυρούλας, που ποτέ δεν του έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Τώρα, το μωρό μας το έβγαλε από την αφάνεια...

Τα ζώα του δάσους ξετρυπώνουν απ' τις κρυψώνες τους, κοιτάζοντάς μας με τα γουρλωτά μαύρα ματάκια τους (σήμα κατατεθέν της εταιρείας Lamaze). Τα μικρά χεράκια τραβολογούν το βιβλίο άφοβα. Κρίτσι-κρίτσι, κάνουν τα πάνινα κομμάτια που κρύβουν πίσω τους ένα ζωάκι.  

Για να πω την αλήθεια, τα πάνινα βιβλία δεν με ξετρελαίνουν. Δεν μου φαίνονται βιβλία-βιβλία, καταλαβαίνετε; Προτιμώ ένα καλό, γερό board book, κι ας έχει εδώ κι εκεί σημάδια από μικρά δοντάκια. Αυτό εδώ όμως... είναι τόσο όμορφο. Τόσο πολύχρωμο. Και το κρυφτό είναι έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι που την κάνει περισσότερο απ' όλα να γελάει.

Εκείνη με κάνει να συμπαθώ αυτό το βιβλίο. Κι ας μη μεταφράζονται τα στιχάκια του.

Κούκου-τα.



Έπειτα, είναι κι αυτά τα βιβλία.

Το Charlie and Lola's Animals είναι ένα βιβλιαράκι που ανακάλυψα τυχαία στο ίντερνετ, διαβάζοντας για τη Lauren Child. Τα πέντε χαρτονένια βιβλιαράκια για μωρά με τον Charlie και τη Lola, αγαπημένους ήρωες στην οικογένειά μας, μου φάνηκαν τόσο απίστευτα χαριτωμένα που έπρεπε να τα παραγγείλω. Είναι. Απίστευτα χαριτωμένα. Μόνο που τελικά είναι και λίγο μεγαλύτερα σε διαστάσεις απ' ό,τι νόμιζα.

Δεν πειράζει.
Από τα Χρώματα, τα Σχήματα, τ' Αντίθετα και τους Αριθμούς, τα Ζώα μου φάνηκαν πιο κατάλληλα για να ξεκινήσουμε.

Όμορφες εικόνες στο γνώριμο στυλ.

Το ανοίγει, το κλείνει, το βάζει στο κεφάλι. Το ανοίγει ξανά. Το κλείνει ξανά. Στο μεσοδιάστημα, κοιτάζει τις εικόνες.
Νομίζω πως μπορεί πια ν' ακολουθήσει το δάχτυλό μου όταν της δείχνω μια εικόνα.
Όχι, όχι, διορθώνω τον εαυτό μου.
Μη βιάζεις τα πράγματα.
Βλέπω πού κοιτάζει.
Και γι' αυτό της μιλάω.

Η ζούγκλα ήταν της Σταυρούλας. Είναι ένα βιβλίο τόσο απλό κι όμως τόσο όμορφο, αγαπημένο από τότε. Έξι λέξεις, έξι εικόνες, έξι ήχοι. Έξι ζώα της ζούγκλας. 

Πάνω σε κάθε ζώο, ένα μικρό κουμπάκι. Όταν το πατήσει (τόσο εύκολα! κι αυτό δεν είναι αυτονόητο) το μικρό δαχτυλάκι, ακούγεται η φωνή του κάθε ζώου. Διακριτικά, σιγανά. Και πολύ πειστικά.

Αυτά τα μικροσκοπικά κουμπάκια που δεν χρειάζεται παρά να τα αγγίξεις για να δουλέψουν, είναι πειρασμός. Δεν μπορείς να τα δεις μπροστά σου και να μην τα πατήσεις.

Ακόμα κι αν υποτίθεται πως "είσαι μεγάλο κορίτσι" κι αυτά τα "βιβλία για μωρά" τα 'χεις ξεπεράσει.

Τέλειο. Τόσο απλό, τόσο φιλικό, ό,τι πρέπει για μωράκια.
Όμως κάθε βιβλίο που τις κάνει να σκύβουν μαζί πάνω απ' τις σελίδες δεν μπορεί παρά να είναι τέλειο, σωστά;

Αυτά με τα βιβλία για μωράκια... Όσο για μένα, διάβασα τόσα καλά βιβλία αυτό τον καιρό που δεν θα ήξερα από πού ν' αρχίσω (εξάλλου δεν είμαι και τόσο σε φάση να γράφω, αλλά αυτό μάλλον φαίνεται...)

Έτσι , μιας και μιλήσαμε για τη Lauren Child, για σήμερα έχω αυτά:

Διάβασα τα δύο πρώτα βιβλία της τριλογίας της Lauren Child με την Clarice Bean (Κλάρις Μπιν) και τα λάτρεψα! Δεν είχα ξαναδιαβάσει μυθιστόρημα της Child, αλλά ήταν όπως τα περίμενα: Γρήγορα, έξυπνα και πολύ πολύ αστεία, διανθισμένα πού και πού (πιο πολύ το πρώτο) με εικόνες της συγγραφέα.
Το πρώτο είναι το Utterly Me, Clarice Bean (Με αγάπη, Κλάρις Μπιν)
Το δεύτερο είναι το Clarice Bean Spells Trouble (Πού έμπλεξες πάλι, Κλάρις Μπιν;)
και θέλω τόσο πολύ να διαβάσω το τρίτο, που λέγεται Clarice Bean, Don't Look Now (Μη χάνεις την ψυχραιμία σου, Κλάρις Μπιν).
(Κάτι συμβαίνει και δεν μπορώ να βάλω λινκ- το amazon μου ανακατευθύνει τις σελίδες και με πετάει ξανά στην αρχή- πολύ ενοχλητικό)
Αυτή η μικρή, η Κλάρις Μπιν, είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Διηγείται την καθημερινότητά της σε μορφή ημερολογίου, με χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Η οικογένειά της...

Η δασκάλα της, και η αμοιβαία τους αντιπάθεια...

Η καλύτερή της φίλη, η Μπέτι...

...και η αγαπημένη της ηρωίδα μυθιστορήματος, η Ρούμπι Ρέντφορτ, έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή, άρα και στα βιβλία της.

Η Κλάρις είναι έξυπνη, αλλά όχι πρώτη μαθήτρια (μισεί την ορθογραφία και, όπως είπαμε, τη δασκάλα της). Είναι καλοπροαίρετη, αλλά πάντα μπλέκει σε μπελάδες. Εύχεται η ζωή της να ήταν πιο συναρπαστική, σαν τα μυθιστορήματα που διαβάζει, εύχεται να γίνει αστέρι, εύχεται να βρει το ταλέντο της. Πελαγώνει με τα μικρά αλλά τόσο σημαντικά για 'κείνη θέματα που προκύπτουν στη ζωή της, αλλά πάλι στο τέλος είναι τυχερή. Όλα ταχτοποιούνται, πάντα.
Θα ταυτιζόμουν τόσο πολύ μαζί της αν ήμουν δέκα χρονών. Ταυτίζομαι ακόμα και τώρα που δεν είμαι.

Κι έπειτα είδα αυτό το βιβλίο στα Public: Ρούμπυ Ρέντφορτ, Κοίτα με στα μάτια (Ruby Redfort, Look into my Eyes) εξακολουθώ να μη μπορώ να βάλω λινκ
Η Ρούμπυ Ρέντφορτ, η ηρωίδα των μυθιστορημάτων της Κλάρις Μπιν, έχει πλέον το δικό της μυθιστόρημα! Η Lauren Child, μετά από αιτήματα αναγνωστών, αποφάσισε να αφιερώσει στην παράλληλη (ή μήπως να πω "μεταδιηγητική";) ηρωίδα της (νομίζω πως θα ρισκάρω να μου πάρουν πίσω το πτυχίο της φιλολογίας και θα πω "μεταδιηγητική") το δικό της, καταδικό της βιβλίο (τριλογία είναι, απλώς τα άλλα δύο δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα στα ελληνικά). Κάτι που κάνει αυτό το βιβλίο...

...να είναι το βιβλίο που έχει η Κλάρις Μπιν στη βιβλιοθήκη της, σωστά;
Και ξέρετε κάτι; Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο! Είναι ένα κανονικό αστυνομικό μυθιστόρημα για παιδιά και εφήβους, με μια πανέξυπνη μικρή ηρωίδα-παιδί θαύμα α λα James Bond, που καταφέρνει να βρίσκει την άκρη σε απίστευτα αδιέξοδα και να επιβιώνει από απίστευτες παλιοκαταστάσεις, παραμένοντας εξοργιστικά χαλαρή και ψύχραιμη στο μεταξύ... Αποκρυπτογράφηση μυστικών εγγράφων, ύπουλα σχέδια, απαγωγές, ληστείες, γρίφοι, ένας πράκτορας μεταμφιεσμένος σε μπάτλερ, επικίνδυνοι κακοί, ένας καλός φίλος -και μαζί χιούμορ, μυστήριο και μια καλά πλεγμένη ιστορία.
Ανυπομονώ για τη συνέχεια...