Οι σκοτεινές ιστορίες του νεαρού Πόε

Έφτασε στα χέρια μου πριν λίγες μέρες και το διάβασα σχεδόν με μια ανάσα -ταιριάζει με τον λίγο πιο σκοτεινό και κρύο καιρό, και με την ώρα που άλλαξε χαρίζοντας στις μέρες μας λίγο περισσότερο σκοτάδι. Οι σκοτεινές ιστορίες του Νεαρού Πόε της Αγγελικής Ράδου ήταν ένα βιβλίο που έβλεπα καιρό στο ράφι του βιβλιοπωλείου. Με τραβούσε το όμορφο εξώφυλλο και η όλη ιδέα του να διαβάσω κάτι για τον Πόε ως παιδί, αλλά στ' αλήθεια δεν ξέρω τι με αποθάρρυνε ως τώρα. Χαίρομαι που το πήρα τελικά, ήταν υπέροχο!

Κι αν ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο "άρχοντας του μακάβριου" όπως τον αποκαλούν, ο μαιτρ του φρικιαστικού και του ανατριχιαστικού, είχε ζήσει κάποιες απόκοσμες, τρομακτικές και μυστηριώδεις περιπέτειες όταν ήταν μικρός; Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του θα τραβούσε το μεταφυσικό και το φρικιαστικό, και παράλληλα θα διαμορφωνόταν απ' αυτό. Και δεν θα υπήρχε τίποτα περίεργο σ' όλα αυτα, γιατί από έναν τέτοιο άνθρωπο ακριβώς κάτι τέτοιο θα περίμενες να έχει ζήσει. Και για να μην τα μπερδεύω τα πράγματα χωρίς λόγο, το βιβλίο είναι ακριβώς αυτό: η αρχή μιας σειράς για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε ως δωδεκάχρονο αγόρι, και τις παράξενες περιπέτειες που θα μπορούσαν κάλλιστα να του έχουν συμβεί. Πρώτη ιστορία της σειράς: Ο Έντγκαρ και το μυστικό του θαμμένου φορέματος.

Λονδίνο αρχών 19ου αιώνα, ατμοσφαιρικό σκηνικό, κι ένα αγόρι που αγαπά το σκοτάδι και πλέκει ήδη τις δικές του ιστορίες βρίσκεται στο οικοτροφείο. Ένας παράξενος επισκέπτης φτάνει μέσα στη νύχτα και του ζητά να τον λυτρώσει με μια ιστορία, κηρύσσοντας την έναρξη παράδοξων και ανατριχιαστικών γεγονότων που παρασύρουν τον Έντγκαρ σε μια επικίνδυνη περιπέτεια. Ένα μικρό κορίτσι δολοφονείται στο παζάρι -ποιος το 'κανε και γιατί; Ποια είναι η σχέση του Αφυπνιστή με όλα αυτά; Κι εκείνο το άλλο, παράξενο κορίτσι με το κοράκι στον ώμο, αυτό το κοράκι με τις μαγικές δυνάμεις, πώς μπορεί να βοηθήσει στην εξιχνίαση του μυστηρίου;

Το βιβλίο είναι πάρα πολύ καλό! Η ιστορία είναι συναρπαστική και καλοστημένη, και μου άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες. Με τους φόνους και τους θανάτους, τη βρήκα στ' αλήθεια αρκετά σκοτεινή, αλλά όχι υπερβολικά τρομαχτική για ένα δεκάχρονο. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον για τον Πόε (λίγα πράγματα δικά του έχω διαβάσει, αλλά θυμάμαι πόσο είχα φρικάρει πριν χρόνια με τη Μάσκα του κόκκινου θανάτου), και μου έκανε μεγάλη (και θετική φυσικά) εντύπωση που μια Ελληνίδα συγγραφέας έγραψε βιβλίο με τέτοιο θέμα. Σαν ιστορία φαντασμάτων, ήταν απολαυστική. Ελπίζω να υπάρξει σύντομα συνέχεια- θα τη διαβάσω σίγουρα!       

Ghostgirls

Πριν λίγες μέρες τελείωσα, το ένα μετά το άλλο, δύο βιβλία που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους στο εξώφυλλο και στον τίτλο, αλλά είναι τελείως διαφορετικά σε περιεχόμενο. Το ένα παιδικό, το άλλο εφηβικό, έχουν για ηρωίδα τους ένα κορίτσι-φάντασμα το καθένα, που στ' αλήθεια η προσωπικότητα, οι καταστάσεις και τα ενδιαφέροντά τους δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο. Πάντως, και τα δύο ήταν απολαυστικά και μου κράτησαν καλή παρέα, το καθένα με τον τρόπο του.

 Το πρώτο που τελείωσα ήταν το βιβλίο Κάρα, τα φαντασματοκόριτσα είναι πράσινα του Γερμανού Ralf Leuther, που από μια σύντομη έρευνα που έκανα στο ίντερνετ μοιάζει κατά παράδοξο τρόπο να έχει μεταφραστεί στα ισπανικά και στα ελληνικά, αλλά όχι στα αγγλικά. Είναι μια παιδική περιπέτεια φαντασίας που διάβασα γρήγορα κι αχόρταγα. 

Η ιστορία με δυο λόγια: ένα εννιάχρονο αγόρι, ο Γιόναταν, που μόλις μετακόμισε στο νέο του σπίτι, ανακαλύπτει ένα παράξενο πράσινο κορίτσι που ζει στο υπόγειο. Είναι η Κάρα, είναι αστεία και πολύ σκανταλιάρα, και... είναι φάντασμα.  

Σύντομα οι δυο τους γίνονται οι καλύτεροι φίλοι, ξαφνικά όμως η Κάρα αρχίζει να χάνει τις δυνάμεις της. Ο λόγος είναι πως κάποιος της έχει κλέψει το θησαυρό της, τον ξεχωριστό θησαυρό που κάθε φάντασμα οφείλει να φυλάει σαν τα μάτια του. Χωρίς αυτόν η Κάρα θα χαθεί για πάντα, κι οι δυο τους έχουν μόνο τρεις μέρες για να λύσουν το μυστήριο και να αντιμετωπίσουν τον κλέφτη!

Η ιστορία της Κάρας είναι μαγευτική. Με μεγάλες δόσεις περιπέτειας και υπερφυσικού, με πολύ χιούμορ και δράση και ωραίους χαρακτήρες και ακίνδυνους "κακούς", και με τη φιλία των δύο παιδιών στο επίκεντρο, είναι νομίζω μια ιστορία που εγγυημένα θα αγαπήσει κάθε παιδάκι από 8-9 ετών -κι ο καθένας που παραμένει 8-9 ετών για πάντα (θυμάστε παλιά που οι εκδόσεις ψυχογιός έβγαζαν αυτά τα αγαπημένα παιδικά βιβλία με σκληρό εξώφυλλο που έγραφαν από πίσω από 9-99 ετών; κάπως έτσι)... Αυτό το βιβλίο κέρδισε απ' την πρώτη σελίδα μια θέση στην καρδιά μου!

Κι έπειτα διάβασα το Ghostgirl της Tonya Hurley. Γι' αυτό εδώ άργησα λίγο να σχηματίσω γνώμη. Ενώ το διάβαζα ευχάριστα και δεν κολλούσα πουθενά, από την άλλη δεν ένιωθα να ταυτίζομαι με την ηρωίδα, δεν ένιωθα καν να τη συμπαθώ ιδιαίτερα, μου φαινόταν λίγο ρηχή.

Καθώς η ιστορία προχωρούσε, βέβαια, λίγο-λίγο άλλαζα γνώμη και τελικά έκλεισα το βιβλίο ικανοποιημένη με την τροπή των πραγμάτων...

Δυο λόγια και πάλι για την ιστορία: Η Charlotte είναι ένα κορίτσι που πάντα ένιωθε αόρατο. Καθώς ξεκινά η νέα σχολική χρονιά, αποφασίζει πως αυτό πρέπει ν' αλλάξει -φέτος πρέπει να γίνει δημοφιλής και φυσικά να την προσέξει το αγόρι που την ενδιαφέρει. Τα πράγματα δείχνουν αισιόδοξα, μέχρι που, την ίδια μέρα, η Charlotte πνίγεται με ένα αρκουδάκι-ζελεδάκι και πεθαίνει στο σχολείο. Αυτόματα, μετατρέπεται σε κορίτσι-φάντασμα, που προς μεγάλη του έκπληξη ανακαλύπτει ότι πρέπει να συνεχίσει να πηγαίνει σχολείο -μαζί με μια ολόκληρη τάξη παιδιών-φαντασμάτων που πέθαναν στα σχολικά τους χρόνια- και να "αποφοιτήσει" μαζί τους, αφήνοντας πίσω της τα ανεπίλυτα ζητήματα της ζωής της και προχωρώντας παραπέρα.  

Στην πράξη αυτό αποδεικνύεται δύσκολο - η Charlotte είναι ακόμα κολλημένη με το ίδιο αγόρι, και ακόμα ζηλεύει και θαυμάζει τη δημοφιλή πλην υπερφίαλη συμμαθήτριά της.

Όμως, παρά την άρνησή της να προχωρήσει, πολλά θ' αλλάξουν...

Η Charlotte βρίσκει μια αληθινή φίλη, τον αληθινό της εαυτό, τον τρόπο της να ξεχωρίζει και τον τρόπο να συνεχίσει τη ζωή της... μετά τη ζωή της.

Κι όλο αυτό, που ξεκίνησε σαν ένα ανάλαφρο, πολύ σκοτεινό, αστείο και σαρκαστικό βιβλίο απ' το οποίο δεν είχα μεγάλες προσδοκίες, τελείωσε πολύ ωραία...

Σε κάποια σημεία, χωρίς να μοιάζει στην πραγματικότητα, μου θύμισε λιγάκι το Dead Like Me, μια σειρά που μου άρεσε πάρα πολύ και θα ήθελα να ξαναδώ:

Οι κριτικές του βιβλίου που διάβασα ήταν από πολύ κακές μέχρι πολύ καλές. Φαίνεται πως δεν ήμουν η μόνη που δεν μπορούσε ν' αποφασίσει.

Το συμπέρασμα είναι πως τα φαντασματοκόριτσα μ' αρέσουν πολύ. Αλλά αυτό το ήξερα ήδη...


Υ.Σ. Και τελικά χθες έφτασε στα χέρια μας η πρώτη κολοκύθα του φετινού φθινοπώρου! Περάσαμε υπέροχα σκαλίζοντάς την...

...για να φτιάξουμε το φετινό μας jack-o-lantern.... που μόλις τον είδε αναμμένο το βράδυ η Ισαβέλλα θεώρησε αναγκαίο να επιβεβαιώσει ότι "Αυτός δε δαγκώνει!"  Έτσι βρε παιδί μου, μήπως είχε ανησυχήσει κανένας...

Come Back, Lucy

Αυτές τις μέρες διάβασα ένα τέλειο βιβλίο. Μια ιστορία φαντασμάτων, γραμμένη το 1973, που μάλλον όπως αποδεικνύεται πρέπει να είναι η αγαπημένη μου ιστορία φαντασμάτων στον κόσμο! Εκδόθηκε με τον τίτλο Come Back, Lucy, ενώ στην Αμερική κυκλοφόρησε με τον τίτλο Mirror of Danger. Το αντίτυπό μου φαίνεται στ' αλήθεια 40 ετών, αλλά το αγόρασα φέτος, μεταχειρισμένο, και κυριολεκτικά το ρούφηξα. Δεν ξέρω γιατί μου πήρε τόσο καιρό ν' ανακαλύψω αυτό το βιβλίο!  

Με λίγα λόγια, η Lucy είναι ένα ορφανό κορίτσι που πρόσφατα έχασε και την ηλικιωμένη θεία που τη μεγάλωνε. Λυπημένη και μπερδεμένη, βρίσκεται λίγο πριν τα Χριστούγεννα στο Βικτοριανό σπίτι μιας οικογένειας ευγενικών πλην άγνωστων ως τότε συγγενών, μιας ζωηρής, φασαριόζικης, μοντέρνας οικογένειας, που καμία σχέση δεν έχει με τον ήσυχο, παλιομοδίτικο τρόπο που η Lucy ζούσε ως τότε. Μια μέρα, μέσα στον καθρέφτη εμφανίζεται μια μικρή φιγούρα ντυμένη παράξενα. Τα ρούχα της και το φέρσιμό της είναι μιας άλλης εποχής, τη λένε Alice και ζούσε στο ίδιο σπίτι πριν 100 χρόνια, και κάποιες φορές παίρνει τη Lucy σ' ένα ταξίδι στο παρελθόν που μοιάζει συναρπαστικό. Η Lucy νιώθει οικεία και όμορφα στον κόσμο της Alice, κι απομακρύνεται σιγά-σιγά από την οικογένειά της πλησιάζοντάς την, μέχρι που αποδεικνύεται πως η φίλη της δεν είναι ακριβώς αυτό που δείχνει, και προσπαθεί να την κρατήσει μαζί της στο παρελθόν για πάντα...

Είπα ήδη πολλά και δεν λέω άλλα. Απλώς διαβάστε το, είναι υπέροχο! Είναι ένα μικρό ανάγνωσμα με γρήγορο ρυθμό, τρομερά ατμοσφαιρικό και με φοβερή σκιαγράφηση χαρακτήρων. Είναι παιδικό βιβλίο, αλλά σίγουρα όχι μόνο για παιδιά. Δεν ένιωσα στιγμή να του λείπει κάτι απ' όσα θα ήθελα να έχει ένα ghost story που απευθύνεται σε μένα. Ήταν ανατριχιαστικό, δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω! 

Τι άλλο να πω πια για να το εξυμνήσω; 

Το λάτρεψα! 

Υ.Σ. Άλλη μια halloweeny κατασκευή που μας άρεσε πολύ, εμπνευσμένη απ' το αγαπημένο μας βιβλίο The Artful Year:           

Αραχνούλες από pom poms και pipe cleaners. Οι δικές μας μοιάζουν λίγο με χταπόδια, αλλά μας άρεσαν πάρα πολύ! Τρελάθηκε και ο γάτος, κι αφού έκανε χίλιες ζημιές κυνηγώντας τις, τις κρέμασα πολύ πολύ ψηλά. Κατεβαίνουν απ' τη ντουλάπα των κοριτσιών τώρα. Spooky...