Περιπέτειες της Αθήνας

Καλό μήνα! Ο Μάρτης μας βρήκε στην Αθήνα, φεύγουμε πάλι αύριο μα όχι για πολύ. Αλλαγές έρχονται, και μάλλον μέσα στο μήνα θα μετακομίσουμε πια για τα καλά στην πόλη. Υπάρχει μια ανησυχία και μια προσμονή. Να φύγουμε, να ξαναρθούμε, να τακτοποιηθούμε απ' την αρχή. Αρχίσαμε κάποιες δουλειές, ακόμα περισσότερες μας περιμένουν στο σπίτι. Κι η μετακόμιση μπορεί να είναι ένας βραχνάς, μα η άνοιξη μπήκε (εντάξει, όχι επίσημα, αλλά και πάλι...) και μας κλείνει το μάτι. 

Λίγα πράγματα που απολαμβάνουμε αυτές τις μέρες:

Καινούργιος μήνας, καινούργια όνειρα, καινούργια η κάθε μέρα που μεγαλώνουμε μαζί...

Λιακάδες, βολτούλες στη γειτονιά...

Λιακάδες, μεγάλες βόλτες στην πόλη, μια Κυριακή γεμάτη φως... 

Χορός στο δρόμο...

Κι άλλος χορός στο δρόμο...

Μικρές εξορμήσεις για ένα σύντομο ραντεβού με τη φύση, κάπου πολύ κοντά όπου ποτέ δεν σκεφτόσουν να κοιτάξεις... 

Baby Γεωγραφία...

...παρέα με την παλιά μου συλλογή από πορσελάνινες "Κούκλες του κόσμου" της DeAgostini, που ξαφνικά έγιναν πολύ αγαπημένο παιχνίδι (χέρια-πόδια στις περισσότερες κολλημένα με σελοτέιπ απ' την πολλή αγάπη)...

Ζωγραφική με νέο ζήλο...

...και μια επίσκεψη στη βιβλιοθήκη που μας κράτησε απασχολημένες όλες αυτές τις μέρες, όλα αυτά τα βράδια, όταν ο ύπνος, μετά από τόσες συγκινήσεις, έρχεται διστακτικά...

Να σας δείξω -λίγο βιαστικά- τα βιβλία που διαβάσαμε;

Ήταν δυο "σπουργιτάκια" του Πατάκη, Το μυστικό σκυλάκι της Τίλντε Μίχελς και Ο κόσμος του Πάμπλο του Χουάν Φαρίας. Παλιότερα βιβλία και τα δυο, εξαντλημένα πια, σύντομα και πολύ όμορφα.
Το μυστικό σκυλάκι το είχε η αδερφή μου μικρή, το θυμόμουν με κάθε λεπτομέρεια. Είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που θέλει πολύ ένα σκύλο και υιοθετεί κρυφά ένα σκυλάκι απ' το καταφύγιο ζώων.
Ο κόσμος του Πάμπλο είναι το γράμμα που γράφει ένα αγοράκι σε μια φίλη του, εξιστορώντας τα απλά, καθημερινά πράγματα που συνθέτουν τη ζωή του σ' ένα μικρό ψαράδικο χωριό, όσα τον απασχολούν κι όσα ονειρεύεται.
Μας άρεσαν και τα δυο πάρα πολύ!

Το άτακτο Αρκουδάκι ήταν το πιο μπεμπέ βιβλίο που πήραμε κι η Ισαβέλλα το διάβασε ίσα με 20894636 φορές.
Κι Η Αλεπού ήταν ένα παράξενο μικρό βιβλίο που έντυνε πληροφορίες για την αλεπού με την ιστορία της Πονηρούλας, μιας αλεπούς που βγήκε σε αναζήτηση τροφής, παραλίγο να πιαστεί από κυνηγούς και σκυλιά και κατάφερε να επιστρέψει τελικά κουρασμένη στα παιδάκια της.

Οι Πριγκίπισσες και τα πολύτιμα κοσμήματά τους ήταν... αχ τι να πω γι αυτό; Άρεσε πολύ στη Σταυρούλα κι εγώ το βρήκα τόσο βαρετό! Η Αυγή, η Σταχτοπούτα, η Άριελ και η Γιασμίν πρωταγωνιστούν σε τέσσερις απλοϊκές ιστορίες μ' ένα κόσμημα στο κέντρο της καθεμιάς. Ειδικά αυτή με τη Σταχτοπούτα, που ψάχνει το χαμένο της δαχτυλίδι σε όλες τις γωνιές του κάστρου καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας με έκανε να θέλω να φάω το βιβλίο. Το έβαζα κάθε βράδυ στον πάτο του σωρού με τα "προς ανάγνωση" βιβλία μας και κάθε φορά κατάφερνε να βρίσκεται στην κορυφή! Δεν θα λυπηθώ καθόλου που θα το αποχωριστώ. (Είχε όμως πολύ όμορφη εικονογράφηση, αυτό θα του το αναγνωρίσω.) 

Και για το τέλος, ένα ακόμα πολύ ωραίο βιβλίο, Ο λύκος Ζαχαρίας θέλει να είναι πάντα πρώτος. Υπάρχει ολόκληρη σειρά με το Λύκο Ζαχαρία, εμάς όμως αυτό ήταν το πρώτο μας και ξετρελαθήκαμε! Ο λύκος Ζαχαρίας προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει στο διαγωνισμό τον τίτλο του καλύτερου λύκου, κάνοντας ακόμα και ζαβολιές για να ξεπεράσει τους φίλους του. Όταν όμως θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, θα μετανιώσει και θα καταλάβει ότι η φιλία είναι πιο σημαντική από οποιαδήποτε πρωτιά. Υπέροχο!

Τα βιβλία της βιβλιοθήκης τελειώνουν εδώ. Εγώ όμως, από τη βιβλιοθήκη της μαμάς μου, καταβρόχθισα αυτές τις μέρες το πιο πρόσφατο βιβλίο της Άλκης Ζέη που δεν είχα καταφέρει ως τώρα να διαβάσω. Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο της αγαπημένης συγγραφέα, που, χωρίς την επίφαση του μυθιστορήματος, αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία της ζωής της. Με ματιά τρυφερή και καθαρή, με την ψυχραιμία των χρόνων που πέρασαν αλλά και με τη νοσταλγία γι' αυτά που έζησε κι αγάπησε, μας μεταφέρει εκεί και μας κάνει κομμάτι της ιστορίας της, που είναι κομμάτι της ιστορίας της Ελλάδας. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο.

Θα ήθελα να σας πω κι άλλα. Για το πώς πήγαμε δυο φορές στο παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κοτζιά κι αγοράσαμε το κατιτίς μας...

Τρία βιβλία των εκδόσεων Οξύ για μένα: Μανουέλ, ο μικρός μαύρος μάγος / Μικρά φρικιαστικά νανουρίσματα / Ο κλέφτης του πάντοτε -πολλή μαυρίλα ε;

Δυο Ladybird Graded Readers για τη Σταυρούλα: Three Little Pigs και The Wizard of Oz -ήταν τόσο όμορφα αυτά τα βιβλιαράκια

Στη δεύτερη επίσκεψη:  Οι σπουδαιότερες πόλεις του κόσμου/ Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων με εικονογράφηση του A. Rackham/ Μικροί κύριοι της L.M. Alcott

Και οι επιλογές της Σταυρούλας: Παραμύθια ηρώων της Ντίσνευ (Άνοιξη)/ Φωλιές και ζώα

Και για το πώς αποφασίσαμε να μην τ' ανοίξουμε αυτές τις μέρες, για να ευχαριστηθούμε τα βιβλία της βιβλιοθήκης κι αυτά να τα έχουμε για καινούργια μετά. 

Θα ήθελα να σας πω και για το σωρό με τ' αδιάβαστα που με περιμένει και που ανυπομονώ ν' αρχίσω, για το σωρό που περιλαμβάνει κάτι τέτοια...

Saga volumes 1, 2, 3

...και κάτι τέτοια...

The Darkest Part of the Forest/ Princess Academy/ Princess Academy: Palace of Stone/ The London Eye Mystery/ Garden Spells/ Fangirl/ The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society και πολλά άλλα...

Όμως θα σας πω μόνο πως να, φεύγουμε αύριο κι όσο είμαστε ακόμα στο Λιτόχωρο δεν θα έχουμε ίντερνετ. Κάποιο μπέρδεμα έγινε με την τηλεφωνική μας σύνδεση και δεν γίνεται να το διατηρήσουμε. Οπότε -αναγκαστικά- θα κάνω ένα διάλειμμα απ' το blog και θα τα ξαναπούμε -ελπίζω, αν είστε ακόμα εδώ- αργότερα, όταν πια θα ταχτοποιηθούμε στην Αθήνα... Με νέες εντυπώσεις και νέα βιβλία... Και με κάποια πράγματα που ποτέ δεν αλλάζουν...  

Ως τότε, σας ευχόμαστε πολλά πολλά χαμόγελα, και χαρούμενη Άνοιξη!

Σπουργιτάκια

Μικρή επίσκεψη στην Αθήνα, όμορφες μέρες κι ο καιρός πότε κλαίει πότε γελάει. 

Λιακάδες, μια βόλτα στην πόλη. Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κοτζιά. Είχα πολύ καιρό να πάω στο βιβλιοπωλείο, πόσο μου είχε λείψει! Ήθελα να μείνω στο παιδικό τμήμα της Πολιτείας για ώρες, είναι παράδεισος.  

Ένας καφές στο taf στην Ε.Μπενάκη, παίζουμε Go Fish με τη Σταυρούλα, η ζωηρούλα Ισαβέλλα μου παίρνει τις κάρτες απ' τα χέρια και δεν μ' αφήνει να παίξω, κυνηγάω τις κάρτες κι είμαι αποφασισμένη να μην τα παρατήσω! 

Βροχές, παιχνίδι στο σπίτι της γιαγιάς... 

Ζωγραφίζουμε, λερώνουμε τους καναπέδες με απίθανους τρόπους, ξαπλώνουμε στο πάτωμα και παίζουμε με τις καινούργιες κούκλες που μας έκανε δώρο η γιαγιά. Η Barbie και οι αδερφούλες της είναι το σούπερ αγαπημένο παιχνίδι μας αυτές τις μέρες!

Στιγμές μαζί... 

Κι αυτό που μένει τελικά απ' όλ' αυτά είναι οι στιγμές μαζί. 

Όπως πάντα. 

Πώς περπατήσαμε πολύ εκείνη τη μέρα και, κουρασμένοι, μοιραστήκαμε ένα παγωτό. Πώς τα κορίτσια έτρεχαν ενθουσιασμένα γύρω γύρω μέσα στο άδειο σαλόνι του σπιτιού όπου (μάλλον) θα μετακομίσουμε σε λίγο καιρό, με τα μπουφάν να κρέμονται στις πλάτες τους, μόνο οι κουκούλες φορεμένες στο κεφάλι. Πώς σκαρφαλώνουν οι δυο τους ξανά και ξανά στο κρεβάτι του παππού και της γιαγιάς, και απλώνονται εκεί και τους κάνουν να γελάνε.  

Τα βιβλία μας αυτές τις μέρες είναι -όπως πάντα- πολλά. Σαν να μην έφταναν οι αγορές μου στο βιβλιοπωλείο και στην Κοτζιά, πήγαμε και στη βιβλιοθήκη. Όλα αυτά όμως ελπίζω πως θα σας τα δείξω σε επόμενη ανάρτηση. Για σήμερα, έχω μόνο μια μικρή ομάδα από τέσσερα βιβλιαράκια, που τα έχουμε καιρό, μα τα τελειώσαμε αυτές τις μέρες με τη Σταυρούλα, κι -ενώ είναι διαφορετικά μεταξύ τους- ανήκουν όλα στη συλλογή σπουργιτάκια των εκδόσεων Πατάκη, ιδανικά για παιδάκια που πρωτοδιαβάζουν βιβλία με κεφάλαια, ας πούμε από τεσσάρων ή πέντε ετών, ή για παιδάκια που πρόσφατα έχουν αρχίσει να διαβάζουν μόνα τους.  

Στο Λιτόχωρο ακόμα, διαβάσαμε το βιβλίο της Μάρως Λοΐζου Η Κατερίνα κι ο Αόρατος.  

Είναι ένα βιβλίο με ιστορίες, που κυκλοφορούσαν, νομίζω, παλιά σε μικρά βιβλιαράκια η κάθε μία χωριστά. Δεν τα είχα διαβάσει τότε, μα σα να θυμάμαι μια φίλη μου, λίγο μικρότερή μου, που είχε στο σπίτι της το "Η Κατερίνα κι ο Αόρατος στη βροχή", κι εγώ το ζήλευα... Τέλος πάντων, όταν είδα τον τίτλο κάτι μου χτύπησε καμπανάκι και το πήρα -πάνε λίγα χρόνια τώρα. Κι απλώς ήρθε πια η ώρα να το δείξω στη Σταυρούλα -μ' αρέσει τόσο πολύ αυτό, όταν μεγαλώνουν και φτάνουν σε ηλικία για ένα βιβλίο που τους έχω φυλάξει από καιρό...  

Η Κατερίνα είναι ένα μικρό, ζωηρό κοριτσάκι γεμάτο φαντασία. Μαζί της ζουν η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά. Και κάποιες φορές, όταν βαριέται, όταν φοβάται, όταν πιστεύει ότι την αδικούν, όταν νιώθει λίγο μόνη, εμφανίζεται και ... ο Αόρατος.

Ο Αόρατος είναι ο φανταστικός φίλος της Κατερίνας. Μ' ένα ψιτ, ψιτ ξεφυτρώνει και την παίρνει ταξίδια σε μέρη μαγικά. Πάντα τη λέει χαζή και την αποπαίρνει στην αρχή...

...μα μόλις το ταξίδι αρχίζει είναι πάντα πολύ ιπποτικός, τη λέει δεσποινίδα και της φέρεται με αβρότητα.

Περνούν υπέροχα μαζί. Γελάνε και ζουν περιπέτειες και παίζουν μαζί.

Μα στην τελευταία ιστορία, η Κατερίνα έχει αρχίσει ν' αναρωτιέται τι είναι ο Αόρατος. Άπιαστος, φευγαλέος, προσπαθεί να τον κρατήσει μα σφίγγει μόνο τον εαυτό της. Παίζουν κρυφτό ή έχει ήδη αρχίσει να τον απομυθοποιεί και να τον ξεπερνάει;

Το διαβάσαμε σα νερό. Ήταν αστείο, είχε περιπέτεια και φαντασία, συμπαθήσαμε πολύ την Κατερίνα. Ήταν, ταυτόχρονα, πολύ αληθινό, πιστό στο κοριτσάκι του, σε όλα τα κοριτσάκια και τ' αγοράκια. Στη Σταυρούλα άρεσε πάρα πολύ. Και σε μένα.

Έπειτα, όταν ήρθαμε εδώ, στο πατρικό μου σπίτι, βρήκαμε στη βιβλιοθήκη άλλα τρία "σπουργιτάκια", που ανήκαν στην αδερφή μου όταν ήταν μικρή, και μάλλον δεν κυκλοφορούν πια  -αλλά δεν έχουν εξαφανιστεί κι από το ίντερνετ. Τα δύο πρώτα έχουν γραφτεί απ' τον Κόλιν Γουέστ και αφορούν τις περιπέτειες ενός αστείου σκυλάκου με το όνομα Μόντυ. 

Μόντυ, ο σκύλος που φορούσε γυαλιά (Monty, The Dog Who Wears Glasses) και Ο Μόντυ σε νέες περιπέτειες (Monty ahoy!).

Τα διασκεδαστικά αυτά βιβλία εξιστορούν αστεία περιστατικά της καθημερινής ζωής του Μόντυ με την οικογένεια που τον έχει υπό την προστασία της. Ο Μόντυ πηγαίνει στο σχολείο, επιστρέφει ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη, κάνει έλκηθρο και λαχταράει λουκάνικα στο μπάρμπεκιου, πιάνει έναν "διαρρήκτη" τα Χριστούγεννα και κάνει το παν για να μην του αγοράσουν τη σκυλοτροφή που βλέπει στην τηλεόραση.

Πάνω απ' όλα, κάνει συνεχώς ζημιές και γκάφες, όμως όλοι τον αγαπάνε και τον συγχωρούν γιατί είναι γλυκός, χαριτωμένος, καλοπροαίρετος κι αστείος.

Αυτά τα δυο είναι πολύ γρήγορα και ξεκούραστα βιβλία, ακόμα και για τα μικρότερα παιδάκια. Οι ιστοριούλες είναι σύντομες και διακόπτονται από την καρτουνίστικη εικονογράφηση που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του κειμένου, κάτι που κάνει ακόμα πιο εύκολη την ανάγνωση. Η Σταυρούλα πάντως ενθουσιάστηκε! Ήθελε να τα διαβάζουμε και τα δύο το ένα πίσω απ' τ' άλλο για αρκετές μέρες.

Φαίνεται πως ο Μόντυ είναι αρκετά διάσημος στα μέρη του κι είχε γίνει και σειρά του BBC...

Τελευταίο βιβλίο για σήμερα, η Όλγα της Ζενεβιέβ Μπριζάκ.

Αυτή η ιστορία ήταν κάπως πιο προχωρημένη, κάπως ιδιαίτερη. Ή ίσως να ήταν το γράψιμο, δεν είμαι σίγουρη ακριβώς. Πάντως, αυτό που κάνει είναι να μας διηγείται σε τέσσερα κεφάλαια μια Κυριακή της μικρούλας Όλγας, που ζει με τους γονείς της και τη μεγαλύτερη αδερφή της, μια Κυριακή όπου όλα πήγαν στραβά...

Η Όλγα θέλει να είναι καλή, μα πάντα τη μαλώνουν. Καταλήγει τιμωρημένη, νιώθει ότι την αδικούν. Γράφει στο ημερολόγιό της, παίζει ότι είναι αιχμάλωτη στον πύργο της. Θέλει δύο γάτες, παίρνει δύο ψάρια. Θέλει να κάνει ένα μαγικό για να διορθώσει όλα τα στραβά, και το μόνο που κάνουν είναι να τη στέλνουν για ύπνο.

Έρχεται το βράδυ της Κυριακής και τελειώνει αυτή η παράξενη, ανάποδη μέρα.

Ποιος δεν μπορεί να ταυτιστεί με την Όλγα; Μεγάλοι και μικροί, όλοι έχουμε τις ανάποδες μέρες μας, όπου νιώθουμε ότι όλα πάνε στραβά κι όλοι μας αδικούν. Κι η ιστορία μας το διηγείται όλο αυτό μ' έναν τρόπο αληθινά χαριτωμένο.

Η αδερφή μου, που μόλις έγινε 23 χρονών, δεν θυμάται πια αυτά τα βιβλία. Μα εγώ θυμάμαι που τα διαβάζαμε μαζί, το κεφάλι μου πίσω απ' τον ώμο της, πόσο μου άρεσαν τότε και τώρα. Θ' ακούσετε νομίζω πολλές φορές από μας για τα "σπουργιτάκια" του Πατάκη. Για ιστορίες όπως αυτές, για χαρακτήρες που μένουν μαζί σου και σου κρατούν συντροφιά, όπως η Κατερίνα, ή ο Μόντυ, ή η Όλγα, όποτε χρειάζεσαι ένα παραμύθι.

Στις βροχές και στις λιακάδες, στις καλές και στις ανάποδες μέρες.

Άλλα τέσσερα όμορφα Little Golden Books

Εδώ και λίγο καιρό ήθελα να σας δείξω αυτά τα υπέροχα Little Golden Books, τα τελευταία που προστέθηκαν στη μικρή συλλογή μας. Είναι διαφορετικά μεταξύ τους -η ιστορία τους και το στυλ τους κι η εικονογράφηση- είναι όμως και τα τέσσερα πανέμορφα και τα αγαπάμε πολύ.  

I Can Fly, των Ruth Krauss και Mary Blair.

Ένα βιβλίο για μωράκια, με ελάχιστα λόγια και τόσο γλυκές εικόνες!

Το κοριτσάκι μιμείται τα ζώα, παίζει, και μ' αυτό τον τρόπο μπορεί να γίνει ό,τι φανταστεί.

Οι μικρές λατρεύουν να το ακούνε στα ελληνικά και στ' αγγλικά γιατί είναι τόσο απλό και προφανές, τόσο χαρούμενο, τόσο παιδικό. Κι είναι απλώς ένα παιχνίδι, αυτό που όλα τα παιδιά όλων των εποχών αγαπούν να παίζουν.

Wonders of Nature, σε υπέροχη εικονογράφηση της Eloise Wilkin.

Είναι τόσο όμορφα τα βιβλία της! Κι αυτό εδώ το αγαπώ για τις εικόνες. Είναι αυτό που τα κορίτσια διαβάζουν λιγότερο απ' τα υπόλοιπα, γιατί δεν έχει ιστορία -απλώς επισημαίνει, το ένα μετά το άλλο, διάφορα θαύματα της φύσης, αρχίζοντας πάντα με την ερώτηση: δεν είναι θαύμα που...; 

Δεν μένει πολύ στο καθετί απ' αυτά που επισημαίνει. Απλώς το δείχνει και προχωράει παρακάτω, αφήνοντας σ' εσένα χώρο για (την όποια) εξήγηση (χωρέσει..).

Πάντως και στις δύο αρέσει πολύ να το ξεφυλλίζουν και να το κοιτάζουν, γιατί... δείτε πώς είναι.

Κι η αγαπημένη τους σελίδα είναι η τελευταία: Το θαύμα που είναι αυτές. Τα μεγάλα κορίτσια, που άνθισαν από κείνα τα μικροσκοπικά μωράκια που ήταν κάποτε.

The Wild Swans, του Hans Christian Andersen, σε εκπληκτική εικονογράφηση του Gordon Laite.

Αυτό το κλασικό παραμύθι του Άντερσεν δεν το είχα διαβάσει ποτέ πριν. Για την εξόριστη πριγκίπισσα, και τους έντεκα πρίγκιπες που μαγεύτηκαν από την κακιά μητριά τους...

...και καταδικάστηκαν να γίνονται κύκνοι κάθε μέρα, για να ξαναβρίσκουν μόνο τη νύχτα την ανθρώπινη μορφή τους.

Για το πώς εκείνη, όταν μεγάλωσε και ξαναβρήκε τ' αδέρφια της, προσπάθησε να τα σώσει με τρόπο μαγικό, πλέκοντας πανωφόρια από τσουκνίδες χωρίς να επιτρέπεται ποτέ να μιλήσει όσο κρατούσε η διαδικασία...

Για το πώς ένας πρίγκιπας την αγάπησε και την πήρε κοντά του πριν τελειώσει την αποστολή της, για το πώς έμεινε αμίλητη όλο αυτό τον καιρό, για το πώς την κυνήγησαν κατηγορώντας την ότι ήταν μάγισσα...

...και για το πώς έσωσε τ' αδέρφια της τελικά...

και παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της. Δεν τα ήξερα όλα αυτά μέχρι που διάβασα αυτό το μικρό βιβλίο. Ντυμένη με τις λεπτοκαμωμένες vintage εικόνες, αυτή η παράξενη ιστορία φαίνεται βγαλμένη από μια άλλη εποχή. Κι αποτελεί παράλληλα ένα ασυνήθιστο παραμύθι πάντα επίκαιρο, για ένα δυναμικό κι αποφασισμένο κορίτσι που με τον ήσυχο τρόπο του σώζει έντεκα αγόρια... Χρειαζόμαστε τέτοια παραμύθια...  

Brave.

Δεν είναι το πρώτο παραμύθι με τη γενναία Μέριντα που διαβάζουμε. Και την ταινία της την είδαμε πολλές φορές -η τελευταία ήταν πριν από δυο βδομάδες νομίζω...

...όμως δεν θα μπορούσα ν' αντισταθώ σ' αυτό εδώ το Little Golden Book. Πρέπει να είναι η πιο όμορφα εικονογραφημένη εκδοχή που έχω δει. Μοιάζει αληθινά ζωγραφιστό κι όχι τρισδιάστατο σαν φωτογραφία της ταινίας. Κι η ιστορία είναι τόσο όμορφα κι απλά ειπωμένη, χωρίς πολλά και περιττά λόγια. Τόσο εύκολη και κατανοητή (με το άλλο μας βιβλιαράκι είχαμε μπερδευτεί λίγο- βέβαια έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τότε...).

Απλώς λίγες ακόμα εικόνες απ' το βιβλίο, που μας αρέσει τόσο πολύ:

 Κι αυτά ήταν όλα που είχα να σας πω γι' απόψε...