Λίγες εικόνες μόνο για σήμερα. Από ένα ακόμα βιβλίο που πήραμε δώρο τα Χριστούγεννα, που οι εικόνες του ξεχωρίζουν, που οι εικόνες του υπερέχουν σε σχέση με τα λόγια. Dream Animals, της Emily Winfield Martin.
Υπάρχουν κάτι ζώα από παλιά
Κι από πολύ, πολύ μακριά
Φτιαγμένα απ' το φως των αστεριών
Τη μέρα είναι αόρατα, κρυφά
Κάπως έτσι ξεκινάμε το Dream Animals. Κάπως έτσι φεύγουμε κι εμείς για το ταξίδι μας στη χώρα των ονείρων, πάνω στη ράχη ενός ζώου με φτερά, πόδια ή πτερύγια...
Σ' αυτό το υπέροχο, πανέμορφο (ό,τι και να πω είναι λίγο) βιβλίο, τα "Ζώα του Ονείρου", διαφορετικά για τον καθένα, είναι τα ζωάκια που κάθε παιδάκι έχει αγαπήσει.
Είναι τα κουκλάκια του, τα παιχνίδια του, που βρίσκονται στο δωμάτιό του ή που τα σφίγγει στην αγκαλιά του για να κοιμηθεί (στην αριστερή μονόχρωμη σελίδα, σε μια εικόνα που φαντάζει ξεθωριασμένη και μακρινή, υπάρχει κάθε φορά το κοιμισμένο παιδάκι με το ζωάκι στην "πραγματική" μορφή του, ενώ στη δεξιά, την πολύχρωμη κι ολοζώντανη σελίδα, υπάρχει το ζωάκι που στο όνειρο έχει γίνει αληθινό).
Κι έπειτα, αφού το παιδάκι ταξιδέψει πιο βαθιά μέσα στη χώρα των ονείρων, ποιος ξέρει πού θα το πάει το ζωάκι του, σε ποια μέρη μαγικά θα βρεθεί στα όνειρά του...
...Κάτω απ' τη γη, κάτω απ' τη θάλασσα, ψηλά στον ουρανό, με παρέα του πλάσματα θαυμαστά και βγαλμένα απ' τα παραμύθια...
Γιατί στα όνειρα...
...μπορεί ο καθένας να βρεθεί...
...οπουδήποτε...
...Όπου μπορεί να επιθυμήσει.
Κοιτάζω τα κορίτσια που κοιμούνται, και είναι οι δυο τους ό,τι πιο όμορφο και γλυκό υπάρχει στον κόσμο. Σε ποια μέρη μαγικά ταξιδεύουν εκείνες άραγε, παρέα με τα δικά τους ζωάκια του ονείρου;
Καμιά φορά θα ήθελα τόσο πολύ να πήγαινα μαζί τους, να μπω κι εγώ για λίγο στην άυλη γη της φαντασίας τους.
Στη χώρα της αθωότητας.
Σ' αυτή τη χώρα των θαυμάτων που είναι μόνο δική τους,
στον απέραντο κόσμο που βρίσκεται πίσω απ' τα κλειστά βλέφαρά τους.
Στο σπίτι μας αυτές τις μέρες κυκλοφορούν πολύ τα βιβλία με τους Μούμιν. Κυκλοφορούν στην κυριολεξία, αφού δεν κάνω καν τον κόπο να τα ξαναβάλω στη βιβλιοθήκη. Ξέρω πως σε λίγο θα βρίσκονται πάλι στο πάτωμα.
Μούμιν, Μούμιν για όλες τις ηλικίες. Βιβλία από χαρτόνι για μωρά. Εικονογραφημένα για μικρούς. Και οι κανονικοί τόμοι (οι τρεις που έχω δηλαδή) για πιο μεγάλους. Όλα βρίσκονται στο πάτωμα. Όλα τα περιεργαζόμαστε και (ω ναι) όλα τα διαβάζουμε.
Λοιπόν, αυτές τις μέρες είχα πιάσει να διαβάσω το Κομήτης στην Κοιλάδα, τον πρώτο τόμο από τις περιπέτειες των Μούμιν που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τον Πατάκη (πρόσφατα, νομίζω το 2013). Το είχα αγοράσει το Σεπτέμβρη, αλλά είχε μείνει εκεί πλάι στο κρεβάτι μου όλους αυτούς τους μήνες. Ένα πρωί που διάβαζα με την Ισαβέλλα κοιμισμένη στην αγκαλιά μου, ξύπνησε η Σταυρούλα και μου ζήτησε να της διαβάσω λίγο "απ' το δικό μου βιβλίο". Της είπα ότι είναι με τα Μούμιν και μήπως ήθελε να της διαβάσω το δικό της βιβλίο Μούμιν, αφού το δικό μου είχε "πολλά λόγια". Όχι, ήθελε το δικό μου.
Ξεκίνησα να διαβάζω στο σημείο που βρισκόμουν. Διαβάσαμε αρκετά. Όταν βαρέθηκε, άρχισε τις ερωτήσεις. Κι ανακάλυψα ότι είχε παρακολουθήσει μια χαρά όλο αυτό που είχαμε διαβάσει.
"Ξέρεις, έχουμε βιβλία Μούμιν για όλους", της είπα. "Για την Ισαβέλλα, για σένα, για μένα, για το μπαμπά". Της έδειξα. Τα βιβλία από χαρτόνι, το εικονογραφημένο, τους τρεις τόμους, δυο στα αγγλικά, έναν στα ελληνικά. Αυτό ήταν.
Από τότε θέλει να τα βλέπει όλα μαζί, να λέει ποιο είναι τίνος, και να διαβάζουμε πότε το ένα, πότε το άλλο.
Κι απ' τα μεγάλα. Να διαβάζουμε λίγο απ' το ένα, λίγο απ' το άλλο.
Είναι πρωτόγνωρο για μένα. Τα παρακολουθεί, τα θυμάται. Τα ξεχωρίζει κιόλας, πού διαβάσαμε τι (το Finn Family Moomintroll και το Moominvalley in November τ' αρχίσαμε από την αρχή και είμαστε κάπου στο δεύτερο κεφάλαιο και στα δύο). Τ' αναφέρει σε άσχετες στιγμές μέσα στη μέρα. Είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε κανονικό βιβλίο για μεγάλα παιδιά και το ζήτησε εκείνη. Ουάου.
Διαβάζοντας τον Κομήτη στην Κοιλάδα για πρώτη φορά και ξαναδιαβάζοντας τα άλλα δύο βιβλία, ο θαυμασμός μου για την Τούβε Γιάνσσον και τον εκπληκτικό κόσμο που δημιούργησε μεγαλώνει. Τι καλά που αποφάσισαν να εκδώσουν τη σειράστα ελληνικά! Είναι πραγματικά υπέροχη. Χαίρομαι που ξαναθυμήθηκα και γνώρισα καλύτερα αυτά τα συμπαθητικά, αξιαγάπητα πλάσματα. Χαίρομαι αφάνταστα που τα μοιραζόμαστε με τη Σταυρούλα. Με το ζόρι κρατιέμαι να μη γεμίσω αυτή την ανάρτηση με θαυμαστικά. Με το ζόρι.
Στο σπίτι τους λοιπόν στην κοιλάδα ζουν οι Μούμιν, μια οικογένεια άσπρων χοντρούτσικων πλασμάτων που θυμίζουν ιπποπόταμο. Ο Μπαμπάς Μούμιν, η Μαμά Μούμιν, ο Μούμιν. Είναι μια οικογένεια πραγματικά ευτυχισμένη, που ζει με αγάπη, αρμονικές σχέσεις, σεβασμό στο χώρο και την ελευθερία του άλλου.
Στην πορεία, το σπίτι καλωσορίζει ένα σωρό φίλους, διάφορα πλάσματα που προστίθενται στην παρέα των Μούμιν, εγκαθίστανται και γίνονται μέλη της οικογένειας χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Σνούφκιν, η δεσποινίς Σνόρκιν, ο Σνίφκιν, ο Μάουζιν, η Μικρή Μυ... Μπορεί να έρχονται και να φεύγουν χωρίς να δίνουν λόγο, είναι όμως πάντα καλοδεχούμενοι, γιατί έτσι είναι οι Μούμιν: καλοσυνάτοι, ήρεμοι, φιλικοί, απλοί κι ελεύθεροι.
Οι ιστορίες τους είναι αστείες, γεμάτες περιπέτεια κι ενδιαφέρουσες, και όχι μόνο για παιδιά. Είναι απλές, αλλά καθόλου απλοϊκές. Αντίθετα, οι Μούμιν και οι φίλοι τους εκφράζουν ασταμάτητα τις σκέψεις τους, μιλούν για τις ιδέες τους και τα όνειρά τους, φιλοσοφούν μ' έναν τρόπο εντυπωσιακά φυσικό, βαθύ αλλά καθόλου πομπώδη.
Κι ακόμα είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη ζωή, μ΄ όλα τα όμορφα και τα δύσκολά της: Δεν πα' να έρχονται πλημμύρες, κομήτες και καταποντισμοί, οι ήρωές μας μοιάζουν πάντα να νοιάζονται για τα μικρά πράγματα, για τα βασικά και τα ουσιώδη. Δεν απελπίζονται και δεν χάνουν την εμπιστοσύνη τους ο ένας στον άλλον. Χαίρονται τη ζωή. Αγαπούν την ομορφιά. Αυτός ο ήρεμος και βαθιά αισιόδοξος τρόπος για να ζουν τους ταιριάζει απόλυτα γι' αυτό που είναι: μαγικά, θαυμαστά κι υπέροχα πλάσματα χωρίς να το ξέρουν.
Μπορεί πριν αρχίσει αυτή η τρέλα μας με τα Μούμιν να είχα κάμποσα χρόνια να διαβάσω τα βιβλία, αλλά όταν έμαθα ότι υπάρχουν picture books για μικρές ηλικίες βασισμένα στις ιστορίες τους, ενθουσιάστηκα. Το δικό μας είναι το Moomin and the Winter Snow, και υπάρχουν αρκετά ακόμα.
Με μικρό κείμενο και μεγάλες πολύχρωμες εικόνες των γνώριμων χαρακτήρων, το βιβλίο μας διηγείται την τρυφερή ιστορία των δυο φίλων, του Μούμιν και του Σνούφκιν, που αποχωρίζονται πριν το μεγάλο ύπνο του χειμώνα, ακριβώς πριν απ' το πρώτο χιόνι.
Με δυο λόγια, ο Μούμιν λυπάται που ο μποέμ Σνούφκιν αποδημεί για μέρη πιο ζεστά και θα κάνει έναν ολόκληρο χειμώνα να τον ξαναδει- παρόλο που ο ίδιος και η οικογένειά τους θα πέσουν σε χειμερία νάρκη όλον αυτό τον καιρό.
Είναι στενοχωρημένος και μελαγχολικός μέχρι που...
...βρίσκει ένα σημείωμα του φίλου του, που του λέει με τον τρόπο του πως θα του λείψει κι εκείνος και του ζητάει να τον περιμένει.
Αυτό κάνει τον Μούμιν χαρούμενο.
Τώρα μπορεί μαζί με τους υπόλοιπους να προετοιμαστεί για το μεγάλο ύπνο με ελαφριά καρδιά και θετικές σκέψεις...
...γιατί έχει να περιμένει το φίλο του και την πρώτη ζεστή μέρα της άνοιξης.
Είναι μια όμορφη και καλοβαλμένη ιστορία, ένα βιβλίο που σου ζεσταίνει την καρδιά. Το αγαπάμε! Το συστήνουμε ανεπιφύλακτα!
Κι ακόμα, είναι κι αυτά:
Moomin's Little Box of Books. Μικροσκοπικά, τρισχαριτωμένα, με δυο λέξεις στην κάθε σελίδα, μ' έναν ήρωα σε κάθε βιβλίο, γνωρίζουν στα μωράκια τους βασικούς χαρακτήρες. Για πολύ μικρά παιδάκια, λέμε!
Είναι πολύχρωμα, είναι πανέμορφα, τ' αγοράσαμε όταν ήταν η Σταυρούλα μωράκι και δεν έπαψε ποτέ να τα κατεβάζει και να τα ξεφυλλίζει.
Τώρα ήρθε πάλι ο καιρός τους... Για την ώρα η μικρούλα μας τ' ανοίγει, τα κοιτάζει και μετά, όπως όλα...
...Στο κεφάλι!!
Υ.Γ.: Ξέρατε ότι υπάρχουν και κινούμενα σχέδια Μούμιν, που πρέπει να παίχτηκαν στην Ελλάδα στις αρχές του '90; (δεν είμαι σίγουρη, εγώ δεν τα θυμάμαι). Βρήκαμε κάτι στο youtube:
Είδαμε το επεισόδιο με τη βαλίτσα, ένα απ' τα ελάχιστα που βρήκαμε μεταγλωττισμένα στα ελληνικά, αλλά η Σταυρούλα το φοβήθηκε λίγο (εμ, πετύχαμε κι εμείς πάνω σε τέρας)... Φαίνεται τόσο ωραία σειρά όμως...
Υ.Γ. 2: Το Finn Family Moomintroll και το Moominvalley in November είναι οι πρώτες μου απόπειρες να κάνω απευθείας προφορική μετάφραση σε τέτοια ποσότητα κειμένου σε δόκιμο νεοελληνικό λόγο. Είναι δύσκολο!! "Και τώρα, σε απευθείας σύνδεση..." -αισθάνομαι λίγο σαν να είμαι η διερμηνέας της Τούβε Γιάνσσον...
Πριν περάσουν για τα καλά οι γιορτές, έχω ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο βιβλίο να σας δείξω. Ήταν ένα απ' τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας, και είναι ένας ακόμα Καρυοθραύστης.
Χτες έβαλα πάλι τα πιο πολλά χριστουγεννιάτικα βιβλία μας στο ράφι, να περιμένουν τα επόμενα Χριστούγεννα, αλλά όχι και τον Καρυοθραύστη (σ' αυτά που μας αρέσουν πολύ δεν κοιτάμε εποχή). Διαβάζουμε πολύ Καρυοθραύστη στο σπίτι μας αυτές τις μέρες. Διαβάζουμε τη μπαλαρίνα Νόελ και τον Καρυοθραύστη της Mary Engelbreit και διαβάζουμε αυτό τον καινούργιο Καρυοθραύστη, που είναι της σειράς Little Golden Books κι όπως τ' άλλα χρυσά βιβλιαράκια είναι πανέμορφο και ξεχωριστό.
Μερικές εικόνες από το βιβλίο:
Είναι αξιολάτρευτο! Μια όμορφη, λιτή αφήγηση της ιστορίας και μαγευτικές εικόνες. Το λατρέψαμε από την πρώτη στιγμή!
Δεν θα κουραστώ ποτέ απ' τον Καρυοθραύστη, με γοητεύουν οι τόσες διαφορετικές εκδόσεις του (η φίλη μου η Danzel έκανε εδώ ένα υπέροχο post γι' αυτές).
Και το καλύτερο είναι ότι με τη Σταυρούλα (που βρίσκεται στην ηλικία με τα πολλά "γιατί") στο πλευρό μου, οι διαφορές ανάμεσα σ' αυτό το βιβλίο και στον Καρυοθραύστη της Engelbreit γίνονται αφορμή ατέλειωτων συζητήσεων. Τις πιο πολλές φορές, θέλει να τα διαβάζουμε το ένα μετά το άλλο. Κι αρχίζει:
Γιατί εδώ έχει Κλάρα και στο άλλο Μαρί;
Γιατί η Μαρί στο άλλο βιβλίο πετάει μια παντόφλα στο βασιλιά των ποντικιών κι εδώ η Κλάρα του τραβάει την ουρά;
Γιατί ο Καρυοθραύστης εδώ γίνεται πρίγκιπας πριν πολεμήσει με το βασιλιά των ποντικιών και στο άλλο μετά;
Γιατί εδώ έχουμε Χώρα των Ζαχαρωτών και στο άλλο Χώρα της Φαντασίας;
Κι ύστερα:
Γιατί ο Φριτζ έσπασε τον Καρυοθραύστη;
Γιατί ο ποντικός φοβήθηκε;
Γιατί...
Γιατί...
Γιατί...
Μωρό μου, έχεις περισσότερες ερωτήσεις απ' όσες έχω απαντήσεις...
Τα Χριστούγεννα τελείωσαν, αλλά δεν πειράζει. Αποφάσισα πως δεν θα καταδικάσω τον υπόλοιπο Γενάρη σαν μια άχαρη περίοδο "μετά τα Χριστούγεννα", ούτε θ' αρχίσω να περιμένω από τώρα την άνοιξη. Ειδικά φέτος, που μπορώ (για λίγους μήνες ακόμα) ν' απολαύσω την αδιάσπαστη, ολοήμερη συντροφιά των κοριτσιών μου πριν ξεκινήσω πάλι να δουλεύω. Αποφάσισα πως δεν πρέπει για κανένα λόγο να βιάζομαι. Αυτός ο καιρός θα ήθελα να κυλήσει αργά, αργά, και ν' απολαμβάνω την κάθε στιγμή και τα μικρά πράγματα.
Κυλάει γρήγορα, όπως πάντα.
Αλλά θα προσπαθήσω.
Οι μέρες των γιορτών (εντάξει, έχουμε κανα-δυο ακόμα, επίσημα) ήταν πολύ όμορφες. Είδαμε όλη την άμεση οικογένεια και από τις δύο πλευρές, περάσαμε μερικές φασαριόζικες, χαρούμενες μέρες μαζί με τους αγαπημένους μας, φάγαμε καλά και παίξαμε πολύ, αρρωστήσαμε λίγο αλλά γίναμε πάλι καλά, ανταλλάξαμε ευχές και δώρα. Και φυσικά, είχαμε σημαντικές εξελίξεις: κάποιος ξεκίνησε να μπουσουλάει -έχει πάρει πλέον φόρα και ποιός την πιάνει.
Μπήκαν αρκετά καινούργια βιβλία στο σπίτι μας αυτές τις μέρες. Δώρα που μας έκαναν, άλλα που αγόρασα εγώ για μας:
Ανακατεμένα της Σταυρούλας, της Ισαβέλλας και δικά μου. Η συνέχεια ενός υπέροχου μυθιστορήματος, ήρωες που αγαπάμε σε μορφή board book, ένας ακόμα Καρυοθραύστης, μερικά πανέμορφα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία, η ιστορία μιας ταινίας που δεν έχουμε δει ακόμα, ο εγωιστής γίγαντας των παιδικών μου χρόνων ατόφιος ξανά, ένα παραμύθι σε στίχους με CD, μια ποιητική ανθολογία. Ελπίζω πως θα σας τα δείξω λίγα λίγα εν καιρώ...
Κι είναι και δυο μικροσκοπικά βιβλιαράκια, που άρεσαν πολύ στη Σταυρούλα. To Meet Molly, που ήρθε μαζί με τη mini Molly κουκλίτσα μας από τη σειρά American Girl (οι μεγάλες κούκλες είναι εξωφρενικά ακριβές αλλά μπόρεσα να διαλέξω μία από τις μικρούλες). Το βιβλιαράκι έχει δυο κεφάλαια από το πρώτο βιβλίο της Molly και είναι αξιολάτρευτο. Έχει ακόμα και τις εικόνες των κεφαλαίων σε σμίκρυνση. Η Σταυρούλα το παίρνει στα χέρια της και γυρίζει τις σελίδες ενώ μιλάει ασταμάτητα, πλέκοντας δικές της ιστορίες.
Να τη και η Molly μας, χωρίς γυαλιά, παπούτσια ή κάλτσες φυσικά (φυλάχθηκαν κάπου ψηλά, μακριά από μικρούτσικα χεράκια -και στοματάκια). Κάνει παρέα με τις Barbie και τα κοριτσάκια τους και συμμετέχει στο παιχνίδι μας σαν να ήταν πάντα εδώ.
Το δεύτερο μικρούτσικο βιβλιαράκι -που πήραμε δώρο στο μπαμπά μας μιας κι αγαπάει τα βουνά- είναι αυτό:
Ένα βιβλίο εφτακοσίων και βάλε σελίδων, μια σταλιά, σε σχήμα κύβου. Χωράει στην παλάμη σου και είναι γεμάτο υπέροχες φωτογραφίες. Οι λεζάντες και τα εισαγωγικά είναι γραμμένα με μικροσκοπικά γραμματάκια, βέβαια, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να το διαβάσει. Όλο.
Όσο για τη Σταυρούλα... τα γνωστά. Το ξεφυλλίζει και λέει τις ιστορίες της. Είναι απόλαυση να την ακούς και να τη βλέπεις.
Μ' αυτά λοιπόν θα σας αφήσω για σήμερα.
Με λίγα λόγια αλλά πολλές ευχές, για την καινούργια χρονιά που ξεκινάει.
Να είναι όμορφο και μαγικό το 2014.
Να φέρει υγεία, κι αγάπη για το διπλανό μας.
Να ζούμε με ειρήνη.
Να μην υποφέρουν άλλο οι άνθρωποι.
Σε πείσμα των καιρών, ας είναι Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος!
