Η Ισαβέλλα διαβάζει

Κάθε μέρα είναι λίγο διαφορετική. Θαυμάζω τον τρόπο που ανθίζει μπροστά στα μάτια μου. Θαυμάζω τη δύναμη που αποκτά το σώμα της κι εκείνο το βλέμμα της που ξέρει πολλά. Το γέλιο της που είναι σαν χαρούμενο κουδουνάκι, την αποφασιστικότητά της όταν θέλει κάτι, το θαυμασμό της για την αδερφούλα της. Θαυμάζω τον τρόπο που μεγαλώνει, τα επιτεύγματά της που έρχονται αθόρυβα και φυσικά, και τρέμω μήπως ξεχαστώ. Μήπως ξεχάσω να προσέχω, μήπως ξεχάσω να θαυμάζω, και χάσω έτσι αυτό το θαύμα που συμβαίνει. Θα ήταν τόσο τρομερό και τόσο εύκολο. 

Η Ισαβέλλα διαβάζει. Μια μέρα άρχισε να ενδιαφέρεται κι εκείνη για τα βιβλία. Τα κοιτάζει περισσότερο την ώρα που τρώει, γιατί προσπαθώ -όπως και δύο χρόνια πριν- μέσα στο ενδιαφέρον της για εκείνα να πετύχω το στόμα ανοιχτό και να διοχετεύσω καμια κουταλιά. Τα περιλούζουμε με φρουτόκρεμα, τα σκουπίζουμε με μωρομάντηλα. Αηδία; Ελάτε τώρα, τα ταλαιπωρούμε γιατί τ' αγαπάμε. Είναι τα board books της Σταυρούλας, και συγκεκριμένα εκείνα με τα διαφορετικής υφής κομμάτια που μπορείς να αγγίξεις, και πιο πολύ η σειρά That's not my... Κάποτε είχα γράψει γι' αυτά, ανάμεσα στ΄αγαπημένα της. 

Έχουμε έξι απ' αυτά τα μικρά, πολύχρωμα βιβλιαράκια. Με μεγάλα σχέδια και κείμενο που επαναλαμβάνεται, είναι νομίζω ό,τι καλύτερο σαν πρώτη επαφή των μωρών με τα βιβλία. Κάτι που επιβεβαιώνουν, βέβαια, τα ίδια τα μωρά. 

Η Σταυρούλα τα λάτρευε για πολλούς πολλούς μήνες. Η Ισαβέλλα μόλις αρχίζει να τ' ανακαλύπτει. Τρελαίνομαι γι' αυτά τα παχουλά μικρούτσικα δαχτυλάκια που ξύνουν τη σελίδα για ν' αγγίξουν τις διάφορες υφές.

Εδώ σας κάνουμε μια επίδειξη του βιβλίου Αυτό δεν είναι το μωράκι μου (That's not my Baby), που είναι ανάμεσα στα μέχρι τώρα αγαπημένα της. Όπως σε όλα τα βιβλία, αρχίζει με μωράκια που δεν είναι, για να καταλήξει σ' αυτό που είναι το δικό μας.

Η κουβερτούλα είναι πολύ μεταξένια, τα γαντάκια πολύ χνουδωτά, το αρκουδάκι πολύ μαλλιαρό, η ποδίτσα πολύ μαλακή (η απόδοση της κάθε υφής στα ελληνικά δεν είναι πάντα πολύ εύκολη), και γυρίζουμε τις σελίδες ψάχνοντας το σωστό μωράκι (στα άλλα βιβλία μας είναι αρκουδάκι, νεράιδα, γοργόνα, δράκος, γατάκι και υπάρχουν άπειρα ακόμα)...

...ώσπου στο τέλος...Αυτό είναι το μωράκι μου! Είσαι εσύ!

Ο καθρέφτης είναι λίγο παραμορφωτικός, έτσι; Δεν έχουμε τόοοοσο μεγάλα μάγουλα!

Νομίζω πάντως ότι, όπως και για τη Σταυρούλα, έτσι και για την Ισαβέλλα το φαβορί είναι το Αυτός δεν είναι ο δράκος μου. Και συγκεκριμένα η σελίδα με τις γλιστερές βούλες...

Τα βιβλία είναι φανταστικά. Μεγάλα σχέδια και όμορφα χρώματα, ενδιαφέρουσες υφές και ελάχιστα λογάκια. Σίγουρη επιτυχία! Τώρα που τα βγάλαμε από το ράφι και ασχοληθήκαμε μαζί τους, ακόμα και η Σταυρούλα ενδιαφέρθηκε ξανά γι' αυτά. Φυσικά, προθυμοποιήθηκε και να τα διαβάσει στην αδερφή της.  

Η Ισαβέλλα σήμερα γίνεται εφτά μηνών.

Μικρό μου, χαμογελάκι μου. Μεγαλώνεις. 

Μεγαλώνεις τόσο γρήγορα. 

Με τη Λώρα στο μεγάλο δάσος

Σήμερα έβρεχε όλη μέρα στο Λιτόχωρο. Μαυρίλα απ' το βουνό μέχρι τη θάλασσα. Χειμώνας έξω.

Μέσα στο σπίτι ήταν όμορφα και ζεστά. Δεν βγήκαμε καθόλου, όμως δεν μου έλειψε η βόλτα. Η μέρα ήταν γεμάτη με παιχνίδι, λίγες δουλειές, λίγα παραμύθια, παιχνίδι πάλι. Από την ώρα που γυρίσαμε, με κάτι σύντομα ταξίδια που μεσολάβησαν, ψάχνουμε τους ρυθμούς μας στο σπίτι. Να συμμαζευτούμε και να είναι οι μικρές μας χαρούμενες. Αυτά τα δύο δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν. Οι δουλειές παίρνουν συνεχώς αναβολή. Και το blog το ίδιο -το βράδυ είμαι τόσο κουρασμένη. Κι είναι τόσες οι στιγμές που κοιτάζω τα κορίτσια κι εύχομαι να είχα διπλάσιο χρόνο, για να δώσω διπλή φροντίδα στην καθεμιά. Όμως τις μέρες που εκείνες είναι χαρούμενες, και το παιχνίδι ήρεμο, και στο σπίτι η ατμόσφαιρα ανάλαφρη και ζεστή, μοιάζει μαγικό.

Αρχίσαμε ν' ακούμε τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. 

Ξαναδιαβάζουμε πολλές φορές τη μέρα το αγαπημένο μας βιβλίο που μας έλειψε τόσο καιρό, το Χαρούμενο ταχυδρόμο, αλλά και το αγαπημένο μας χριστουγεννιάτικο βιβλίο, Η απίστευτη ιστορία του Αϊ Βασίλη.  

Όμως σήμερα θέλω να σας πω για μια άλλη αγαπημένη μας σειρά βιβλίων, που αρχίσαμε να διαβάζουμε το καλοκαίρι και μας κρατάει σταθερή συντροφιά από τότε. 

Τα My First Little House Books. 

Το μικρό σπίτι στο λιβάδι για μικρούς! Ιστορίες από τα βιβλία της Λώρας, περισσότερο από το πρώτο, Το μικρό σπίτι στο μεγάλο δάσος, εικονογραφημένες και απλές, με απαλά χρώματα και γλυκές μορφές, και πιστές στο πνεύμα των πρωτότυπων βιβλίων. To Summertime in the Big Woods ήταν το πρώτο για μας. Τον Αύγουστο, ακολούθησαν το Going to Town και το A Little Prairie House. Το Σεπτέμβρη, στην Αθήνα, διαβάζαμε το Dance at Grandpa's, μιας και μέναμε στο σπίτι του παππού. Τώρα ήρθε η ώρα για το Winter Days in the Big Woods, γιατί το κλίμα είναι τέτοιο.

Ο χειμώνας έρχεται στο μεγάλο δάσος, και η οικογένεια ετοιμάζεται για τους ατέλειωτους, κρύους μήνες.

Δουλειές αλλά και παιχνίδια, από εκείνα που δεν αγοράζονται, όπως τα σχέδια πάνω στο παγωμένο τζάμι...

..ή οι χάρτινες κούκλες...

...ή οι ιστορίες του μπαμπά.

Και η οικογένεια της Λώρας, αγαπημένη και ολιγαρκής, και πάντα ευτυχισμένη, περνά έναν χαρούμενο χειμώνα στο μικρό σπίτι στο μεγάλο δάσος.

Σε χειμωνιάτικο μοτίβο ήταν και ο Χορός στο σπίτι του παππού.

Ταξίδι για το σπίτι της γιαγιάς και του παππού μέσα στο δάσος, χαρούμενες στιγμές με τα μέλη της οικογένειας...

Κι ένα μεγάλο πάρτι, γεμάτο κόσμο και μουσική.

...και φαγητό...

...και χορό μέχρι αργά.

Η Λώρα και η οικογένειά της φεύγουν ενθουσιασμένοι από το σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Ήταν μια υπέροχη γιορτή.

Πηγαίνουμε στην πόλη:

Η Σταυρούλα ενθουσιάστηκε όταν της το έδειξα αυτό, μια μέρα πριν κάνουμε μια εκδρομή απ' τον Πλαταμώνα στη Θεσσαλονίκη. Η Λώρα και η Μαίρη, φυσικά, δεν έχουν δει ποτέ τους πόλη, ενώ η Σταυρούλα την έχει φάει με το κουτάλι. Και πάλι όμως... Είναι ωραίο να ταυτίζεσαι.

Τα κορίτσια είναι ενθουσιασμένα. Η εκδρομή στην πόλη είναι σούπερ ξεχωριστό γεγονός.

Κι όταν φτάνουν εκεί, δεν πιστεύουν πόσο πολύ κόσμο μπορεί να έχει, ούτε πόσα πολλά πράγματα μπορούν να βρίσκονται σ' ένα μαγαζί. Τη σκηνή όπου ο μαγαζάτορας τους δίνει από ένα ζαχαρωτό, κι εκείνες διαβάζουν το μήνυμα που γράφει πάνω το καθένα τη θυμάμαι από τότε που ήμουν περίπου οχτώ και διάβασα για πρώτη φορά το Μικρό σπίτι στο μεγάλο δάσος από τη βιβλιοθήκη της ξαδέρφης μου στο χωριό. Θυμάμαι και τη μετάφραση ακριβώς κι έτσι το λέω στη Σταυρούλα:
Της Μαίρης έλεγε:

Τα ρόδα είναι κόκκινα
Οι βιολέτες είναι μπλε
Γλυκιά είναι η ζάχαρη
Γλυκιά είσαι και συ.

Της Λώρας έλεγε μόνο:

Γλυκά στη γλυκιά.

Η εκδρομή τελειώνει μ' ένα υπέροχο πικ νικ. Και η οικογένεια επιστρέφει στο σπίτι...

Ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι:

Το βιβλιαράκι όπου η οικογένεια αφήνει το μεγάλο δάσος για να βρει ένα νέο τόπο για να ζήσει. Τα κορίτσια φαίνονται λίγο μεγαλύτερα εδώ...

... όμως όλοι τους τόσο μικροί απέναντι στον απέραντο κόσμο. Διαλέγουν ένα σημείο στο λιβάδι για να χτίσουν το σπιτάκι τους.

Και το χτίζουν με τα ίδια τους τα χέρια. Και τη βοήθεια του κυρίου Έντουαρντς, που τον γνωρίζουμε εδώ για πρώτη φορά.

Ένα ξύλινο σπιτάκι, κι οι ηλιαχτίδες να περνούν μέσα απ' τους τοίχους.

Μουσική και χορός για να γιορτάσουν το γεγονός...

Γενέθλια στο μικρό σπίτι:

Είναι το επόμενο που φυλάω για τη Σταυρούλα, όταν χορτάσουμε λίγο τις Χειμωνιάτικες μέρες. Γιατί πλησιάζουν τα γενέθλιά της. Ενθουσιάζονται όλοι με κάτι τέτοια όσο εγώ; 

Η Λώρα γίνεται πέντε χρονών. Τα γενέθλιά της, είναι, σαν τη ζωή της, απλά και χαρούμενα και ξεχωριστά, και στην αγκαλιά της οικογένειάς της.

Τα δώρα της το ίδιο. Κάτι που τα σημερινά παιδιά ίσως θα περιφρονούσαν, είναι για τη Λώρα αντικείμενο χαράς κι ενθουσιασμού.

Η μουσική συμπληρώνει το χαρούμενο, χειμωνιάτικο σκηνικό, όπως πάντα.

Η Λώρα αποκοιμιέται ευτυχισμένη, απόλυτα ικανοποιημένη από τα γενέθλιά της, ακούγοντας τους καθησυχαστικούς ήχους του σπιτιού και τη μουσική και το γέλιο τους.

Η αγάπη μου για το μικρό σπίτι στο λιβάδι είναι γνωστή. Οι πρωτότυπες ιστορίες είναι λατρεμένες απ' τα παιδικά μου χρόνια, και η υπέροχη τηλεοπτική σειρά (απ' τις καλύτερες που κυκλοφόρησαν ποτέ για μένα!) μου κρατούσε συντροφιά καθώς μεγάλωνα. Όμως και αυτά τα βιβλιαράκια για μικρά παιδάκια στέκονται επάξια πλάι τους. Η εικονογράφηση της Renee Graef (μόνο στα γενέθλια η εικονογράφηση είναι της Doris Ettinger, αλλά στο ίδιο στυλ, σε σημείο δύσκολα ν' αναγνωρίζεται το διαφορετικό χέρι) είναι πιστή στην κλασική εικονογράφηση του μικρού σπιτιού από τον Garth Williams, αλλά για μένα ακόμα πιο όμορφη. Οι χαρακτήρες έχουν ο καθένας τη δική του υπόσταση και η ομορφιά της φύσης και του τοπίου είναι μοναδική.

Αν νοστάλγησε κανένας τη σειρά, βρήκα επεισόδια με την ελληνική μεταγλώττιση εδώ. Για ν' ακούσουμε ξανά τον Τσαρλς να λέγεται Τζο και τη "μισή μερίδα" (half-pint) να λέγεται "χέπα"... Όμως στ' αλήθεια, την πραγματική φωνή της Melissa Gilbert μου φάνηκε λιγάκι παράξενο όταν την άκουσα, είχα τόσο πολύ συνηθίσει τη φωνή της μεταγλώττισης... Τι υπέροχα χρόνια!

Φθινοπωρινά φύλλα

Σήμερα έφυγε ο μπαμπάς μας από την Αθήνα. Είναι ο πρώτος που γύρισε στο Λιτόχωρο. Σε λίγες μέρες φεύγουμε κι εμείς με το τρένο. 

Στο σπίτι είμαστε αισθητά λιγότεροι απόψε. Λείπει ο μπαμπάς, ο γάτος και το παπαγαλάκι. 

Κάνει κρύο, λέει, εκεί. Σα να χειμώνιασε στον Όλυμπο.

Στην Αθήνα όχι ακόμα. Στην Αθήνα τα δέντρα είναι λίγα, δεν καταλαβαίνεις πότε πέφτουν τα φθινοπωρινά φύλλα. 

Γι' αυτό κι εγώ σήμερα θα σας πω άλλη μια φθινοπωρινή ιστορία, σύντομη αλλά γλυκιά. Την ιστορία του Φλέτσερ, μιας μικρής αλεπούς που αγαπούσε ένα δέντρο. 

Όταν το αγαπημένο του δέντρο αρχίζει να μοιάζει κουρασμένο και ξερό, και τα φύλλα του γίνονται καφέ, ο Φλέτσερ αρχίζει ν'ανησυχεί. 

"Απλώς είναι φθινόπωρο", τον καθησυχάζει η μαμά του. Αλλά μετά, το πρώτο φύλλο πέφτει από το δέντρο.

Ο Φλέτσερ κάνει τα πάντα για να μείνει το φύλλο κολλημένο στο δέντρο, όπου ανήκει. Όμως είναι μάταιο.

Αναπόφευκτα, τα φύλλα αρχίζουν να πέφτουν. Ο αέρας τα παρασέρνει. Τα ζώα τα παίρνουν για να τα χρησιμοποιήσουν.

Ένα τελευταίο φύλλο μένει στο δέντρο. Ο Φλέτσερ αποφασίζει να το προστατέψει. Όμως έτσι απλά, χωρίς καμιά βία, το φύλλο παίρνει κι αυτό το δρόμο που του ορίζει η φύση.

Ο Φλέτσερ λυπάται για το δέντρο του, που είναι μόνο και γυμνό μέσα στη νύχτα.

Όμως το επόμενο πρωί που το επισκέπτεται, αντικρίζει ένα καταπληκτικό θέαμα. Το δέντρο του είναι στολισμένο, ασημένιο και πιο όμορφο από ποτέ.

 Η πολύ πολύ τρυφερή ιστορία και οι πανέμορφες, φθινοπωρινές εικόνες μας κάνουν ν' αγαπάμε αυτό το βιβλιαράκι. Το διαβάσαμε για πολλοστή φορά το σαββατοκύριακο, με καλή παρέα πλάι στο τζάκι, σ' ένα μέρος μακριά απ' την Αθήνα, σ' ένα χωριό πάνω στο βουνό. Εκεί, σ' ένα χώρο όπου οι εποχές διαδέχονται αισθητά η μία την άλλη, παίξαμε με αληθινά φθινοπωρινά φύλλα και ανεβήκαμε κι εμείς σ' ένα δέντρο.

Τα φύλλα, το δέντρο. Η εκδρομή, το βιβλίο. Η απερίγραπτη μαγεία του φθινοπώρου κλεισμένη στις σελίδες του.
Ο Φλέτσερ είναι η πιο συμπαθητική αλεπού που έχω δει ποτέ, θέλω να τον πάρω αγκαλιά!
Κι ακόμα, το βιβλίο μου λέει δύο πράγματα, που πολύ μ' αρέσει ν' ακούω:
Πρώτον, οι εποχές αλλάζουν, τίποτα δεν μένει στάσιμο, μη σκας κι άσε τα πράγματα να έρθουν.
Δεύτερον, έχε εμπιστοσύνη. Όσα γίνονται στη φύση είναι καλά καμωμένα.

Όμως Φλέτσερ, είμαι σαν κι εσένα, από τη φύση μου φτιαγμένη ν' ανησυχώ. Το ξέρω πως θα προσπαθούσα κι εγώ να σώσω το δέντρο...