Αγαπημένε μου Tony Wolf...

Σας έχω πει ποτέ για το μάγο-εικονογράφο της παιδικής μου ηλικίας, τον Tony Wolf; 

Θαρρώ πως ναι. Είχα γράψει για τον κύριο Lupatelli εδώ, και κάτι λίγα εδώ. 

Το θέμα είναι ακριβώς αυτό: Ο άνθρωπος είναι μάγος. Τα βιβλία που έχει εικονογραφήσει είναι άπειρα (ακόμα ανακαλύπτω καινούργια, που ιδέα δεν είχα για την ύπαρξή τους) και οι ήρωές του (που θα αναγνώριζα παντού) μου είναι μοναδικά συμπαθείς. Η τέχνη του έχει κάτι το παραμυθένιο από μόνη της, μαζί με μοναδική λεπτομέρεια, προϊόν αστείρευτης φαντασίας, που σε καθηλώνει στην εικόνα. 

Δεν θέλω να γράψω πολλά λόγια σήμερα. Είναι αργά και κλείνουν τα μάτια μου. Όμως να, πριν λίγες μέρες η Σταυρούλα θυμήθηκε ένα βιβλίο που είχαμε αρκετό καιρό να δούμε, ένα τεράστιο βιβλίο με χοντρές σελίδες από χαρτόνι, που από το μέγεθός του μοιάζει περισσότερο ν' ανήκει στο εργαστήριο ενός μάγου -σαν εκείνα τα γεμάτα με ξόρκια βιβλία, που τ' ανοίγεις μ' ένα πλουφ και η σκόνη σχηματίζει ένα σύννεφο στον αέρα:  

Ο νάνος νάνι-νάνι, του Tony Wolf

Είναι το πρώτο "βιβλίο με κεφάλαια" που επιχειρήσαμε να διαβάσουμε. Το εγχείρημα πήγε πολύ καλά.

Είναι και βαρύ...

Δεν είναι πολλά τα κεφάλαια. Οι σελίδες έιναι χοντρές, τα γράμματα μεγάλα. Διαβάζουμε τα τρία πρώτα κεφάλαια στην καθισιά μας, σχεδόν αυτολεξεί. Μετά κουραζόμαστε και κοιτάμε τις εικονες.  

Ο νάνος νάνι-νάνι ζει σ' ένα παλάτι, στην κορφή ενός βουνού, ανάμεσα στα σύννεφα. Η δουλειά του είναι να φτιάχνει τη μαγική σκόνη του ύπνου και, πετώντας με το αερόστατό του, να τη σκορπίζει σε ζώα και ανθρώπους  που βρίσκονται στα κρεβάτια τους, για να μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ. 

Με καλό ανακάτεμα των υλικών και λίγα μαγικά λόγια , έτοιμη η σκόνη του ύπνου..

Από τη Νεράιδα της Νύχτας παίρνει αστερόσκονη, ένα απ' τα βασικά υλικά...

Και το σκόρπισμα της σκόνης αρχίζει...

Ο νάνος εν δράσει. Μόνο που κάποιες φορές κάποιο λαθάκι συμβαίνει και όλα δεν πάνε όπως τα θέλει...

Κάπως έτσι κοιμάται και το μωρό μας μερικές φορές... 

Κι έπειτα είναι και το άλλο μικρό βιβλίο (μικρό αλλά χοντρό, γιατί κι αυτό έχει χαρτονένιες σελίδες), που κάποιοι αγαπημένοι φίλοι μας έκαναν δώρο στη Σταυρούλα στα δεύτερα γενέθλιά της (ευχαριστούμε, Δήμητρα!):

Ζωάκια, του Tony Wolf

Άλλο στυλ αυτό. Ένα βιβλίο στο οποίο επιστρέφουμε πολύ συχνά.Δώδεκα τρυφερές ιστοριούλες με ζωάκια για πολύ μικρά παιδάκια. Κάθε ιστορία έχει δύο (μικρές) σελίδες κείμενο. Στην πρώτη σελίδα κάθε ιστορίας γίνεται κάτι που στενοχωρεί το μικρό ζωάκι. Στη δεύτερη, η μαμά ή ο μπαμπάς με λίγα γλυκά λόγια σώζουν την κατάσταση.

Η Κουνελίτσα ξαναβρίσκει το αρκουδάκι της

Η μαμά παρηγορεί το μικρό Κάστορα που του έπεσε το δόντι

Το Σκαντζοχοιράκι είναι άρρωστο

Το μικρό Καγκουρό έπεσε και χτύπησε

Παρά την επανάληψη του μοτίβου των ιστοριών, το αποτέλεσμα είναι πολύ γλυκό. Πώς να μην είναι, όταν οι χαρακτήρες είναι τόσο χαριτωμένοι; Ορίστε και μερικοί γονείς σε δράση:

Ο μπαμπάς Σκαντζόχοιρος φροντίζει το άρρωστο μικρό του

Η μαμά αρκούδα καθησυχάζει το αρκουδάκι της, που ζηλεύει τη νεογέννητη αδερφούλα του

Η μαμά κότα παρηγορεί το κοτοπουλάκι της, που κρύωσε και βράχηκε

Ο μπαμπάς της Αλεπουδίτσας που χάθηκε στο δάσος, φέρνει στο σπίτι την κορούλα του

Αγαπημένε μου Tony Wolf, σ' ευχαριστώ για τις ιστορίες των παιδικών μου χρόνων και γι' αυτές τις ιστορίες που τώρα ανακαλύπτω. Χαίρομαι να μοιράζομαι το μαγικό σου κόσμο με τα παιδιά μου. Η τέχνη σου δίνει τροφή στη φαντασία μας. Δίνει φτερά στα όνειρά μας.
Και τώρα θα πάω να κοιμηθώ γιατί -δεν εξηγείται αλλιώς- ο νάνος Νάνι Νάνι μάλλον με ψέκασε διπλή δόση σήμερα...

Sylvanian Love

Γενικά, δεν κάνω συλλογές. Αν εξαιρέσει δηλαδή κανείς τα βιβλία, που είναι η μεγάλη και σταθερή μου αγάπη όσον αφορά τα υλικά αντικείμενα. Και ευτυχώς που δεν κάνω, γιατί άλλη μια συλλογή σαν αυτή των βιβλίων μου θα μας είχε καταστρέψει -τουλάχιστον. Όμως πριν κάτι χρόνια, το 2006 θαρρώ, στο Hamley's του Λονδίνου, χαζεύοντας παιχνίδια (που μου δίνουν επίσης μεγάλη χαρά), ανακάλυψα τα Sylvanian Families. Ζωάκια με αξιαγάπητα πρόσωπα και τρισχαριτωμένα ρουχάκια, οικογένειες και μωράκια, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος τους: έπιπλα, σπίτια, σχολεία, μαγαζιά, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μια πλήρης μικρή πόλη με τους κατοίκους της, φιγούρες που στη λεπτομέρεια και στο καλό γούστο αφήνουν πίσω τους χιλιόμετρα τα περισσότερα παιχνίδια αντίστοιχου ύφους. Εκεί, στο Λονδίνο, 22 χρονών, αγόρασα τα πρώτα μου Sylvanians: δυο μωρά αρνάκια. Και μέσα στα χρόνια που πέρασαν, ψάχνοντας στο amazon και παραγγέλνοντας από εκεί, έκανα μια μικρή συλλογή που τη φύλαγα σ' ένα ξύλινο κουτί με γυάλινο καπάκι, σαν σε βιτρίνα: 9 οικογένειες και κάτι μωράκια. 

Τα Sylvanians ήταν πανέμορφα στο κουτί τους, αλλά άψυχα. Όλο αυτό τον καιρό περίμεναν κάποιον να παίξει μαζί τους. Περίμεναν τη Σταυρούλα να μεγαλώσει. Πριν κανένα μήνα τράβηξαν την προσοχή της, μου ζήτησε "τα πολλά ζωάκια" -που έτσι κι αλλιώς ήταν στο δωμάτιό της, πάνω στη συρταριέρα της- και τα κατεβάσαμε. Από τότε, παίζει μαζί τους κάθε μέρα.

Έχουν πάει εκδρομή στο βουνό:

Οι ενυδρίδες είναι απ' τις αγαπημένες της οικογένειες- και σ' αυτό μοιάζουμε.

 Στο πάρκο:

Οι ενυδρίδες πάλι, ευτυχώς που είναι καφέ γιατί έχουν φάει χώμα που δεν λέγεται.

 Όταν μετακομίσαμε τους φτιάξαμε και πολυκατοικία μ' ένα χαρτόκουτο:

Και, σήμερα κιόλας, ολόκληρο σχολείο:

Όταν μετακομίσαμε στο καινούργιο σπίτι, βγάζοντας απ' τη βιβλιοθήκη τα βιβλία για να τα πακετάρω, ανακάλυψα κάτι περιοδικά Sylvanian Families, που μου έστελναν στο σπίτι στην Αθήνα όταν ήμουν συνδρομήτρια ένα φεγγάρι (νομίζω πως ήμουν η μόνη συνδρομήτρια 23 χρονών). Όταν έστησα πάλι τη βιβλιοθήκη, έβγαλα στη φόρα τα περιοδικά, τα έβαλα στο κουτί. Τα ξεφυλλίζουμε συνέχεια, η Σταυρούλα διασκεδάζει να βλέπει τα κουκλάκια της σε φωτογραφίες.

Ναι, ήμουν συνδρομήτρια. 23 χρονών.

 Τα περιοδικά είναι πανέμορφα. Έχουν ιστορίες (δεν τις διαβάζουμε ακόμα, το κείμενο είναι πολύ μεγάλο)...

...με πρωταγωνιστές τα ζωάκια και εικονογραφημένες με απίθανες φωτογραφίες από τους χαρακτήρες και την πόλη τους.

Έχουν κατασκευές, χειροτεχνίες, ζωγραφική, ακόμα και συνταγές:

Πώς να φτιάξεις μια στάση λεωφορείου

Ένα κουτί φιλίας

Μπισκότα

 Και (το δικό μου αγαπημένο μέρος) ένα κομμάτι που λέγεται members' corner, όπου διάφορα παιδάκια στέλνουν τις φωτογραφίες τους με τις συλλογές τους. Για κάποιο λόγο χαίρομαι να βλέπω αυτά τα άγνωστα χαμογελαστά προσωπάκια με τα παιχνίδια τους. Αφήστε που μ' αρέσει να διαβάζω ποια είναι τα αγαπημένα τους και να βλέπω αν συμφωνούμε -τρελή;

Ακόμα πιο αγαπημένο μέρος και συνέχεια του προηγούμενου, το Travels with my Sylvanians. Φωτογραφίες παιδιών που πήραν μαζί στις διακοπές τα κουκλάκια τους. Ζωάκια στο βουνό, στην παραλία, μπροστά σε αξιοθέατα, μαζί με χαρούμενα παιδάκια και τα χαριτωμένα σχόλιά τους. 

Αν βγαίνει ακόμα το περιοδικό, θέλω ξανά μια συνδρομή! Πάντως για την ώρα, τα λιγοστά μου παλιά τεύχη τα κοιτάζουμε ξανά και ξανά...

Ανάμεσα στα περιοδικά βρήκα κι έναν κατάλογο, με όλα τα Sylvanians που έχουν βγει από το 1987 μέχρι το 2010. Το καλύτερο με τον κατάλογο είναι ότι κάτω απ' τον κάθε χαρακτήρα λέει και το όνομά του. Οι οικογένειες έχουν όλες επίθετο, και το κάθε ζωάκι το δικό του μικρό όνομα. Που είναι πάντα ευφάνταστο...

...Και ενίοτε τρομερά πετυχημένο.

Βλέπε μεγάλο αδερφό γουρούνι- γέλασα τόσο πολύ!

Καθήσαμε λοιπόν και βρήκαμε όλα τα μικρά ονόματα των χαρακτήρων που έχουμε, τα έμαθα απέξω, και τώρα τα μαθαίνει και η Σταυρούλα σιγά σιγά. Είναι δύσκολο γι' αυτή, γιατί τέτοια ονόματα πρώτη φορά τα ακούει. Όμως επιμένει να ρωτάει και να επαναλαμβάνει, ξανά και ξανά. Τα πηγαίνει μια χαρά.  

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά; 

Όχι, δεν υπάρχει βιβλίο στη σημερινή ανάρτηση. Μόνο τα περιοδικά. Όμως περνάω ξανά μαζί με τη Σταυρούλα μια Sylvanian φάση κι απλώς ήθελα να γράψω για τα ζωάκια μας.  

Για όλα αυτά που κάνουμε μαζί.

Και για το ότι αυτή η Sylvanian φάση είναι διαφορετική. 

Τα ίδια τα ζωάκια είναι διαφορετικά. Έχουν αποκτήσει ζωή. Για πρώτη φορά, κάποιος παίζει μαζί τους. Τα κυλάει στο πάτωμα, τα βρομίζει και τους βγάζει τα ρούχα (μέχρι τώρα πάντα επιμένω να τα ξαναβάζουμε). Τα μεταχειρίζεται όπως τους αξίζει.  

Για πρώτη φορά, παίζω κι εγώ μαζί τους. Η Σταυρούλα κι εγώ καθόμαστε μαζί στο πάτωμα, τα πιάνουμε στα χέρια μας και φτιάχνουμε ιστορίες μ' αυτά. Χαίρομαι αληθινά που τα μοιραζόμαστε, που μοιραζόμαστε κάτι που αγαπώ, χαίρομαι σαν να είμαι κι εγώ παιδί, όμως τα ζωάκια είναι πλέον δικά της. Εκείνη τους έδωσε φωνή και προσωπικότητα. Δεν είναι πια συλλογή, είναι παιχνίδια. Ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. 

Αλλαγές...

Μετακομίσαμε. Επιτέλους. Και μετά από τόσες μέρες, ήρθε και το ίντερνετ. Χάθηκα πάλι, όμως η αναμονή της αλλαγής, η μετακόμιση με την τεράστια κούραση που συνεπάγεται, κι όλα αυτά τόσο σύντομα μετά τη γέννηση της μικρούλας μας, με αποδιοργάνωσαν λιγάκι. Ευτυχώς είμαστε άνθρωποι που τις αλλαγές δεν τις βασανίζουμε πολύ. Έτσι, όλα έγιναν γρήγορα, αποφασιστικά, και ξαφνικά όλα τέλειωσαν, από την πόλη βρεθήκαμε στο χωριό, στους πρόποδες του Ολύμπου (για το Λιτόχωρο έγραψε κι ο Παναγιώτης στο blog του, και με απίθανες δικές του φωτογραφίες).

Είμαι παιδί της πόλης όμως είναι ωραία εδώ. Το σπίτι μας είναι φωτεινό και χαρούμενο, κι έχει αεροπλανική θέα στο βουνό, στον κάμπο και στη θάλασσα. Το πάρκο που πηγαίνουμε σχεδόν καθημερινά είναι κανονικό δάσος. Έχει δροσιά, λίγο περισσότερη απ' ό,τι μ' αρέσει, αλλά η φύση είναι υπέροχη κι ο αέρας μυρίζει όμορφα. Οι άνθρωποι μας κοιτάζουν περίεργα (ειδικά την εκκεντρική μαμά με το μάρσιπο, που σέρνει και το δίχρονο με το γλειφιτζούρι απ' το χέρι, που μοιάζει και λίγο για ξένη αλλά δεν είναι) αλλά μας χαιρετάνε και μας χαμογελάνε και μας ρωτάνε πράγματα.Δεν ξέρουμε κανέναν, όμως έχουμε ο ένας τον άλλο.

Τα μωρά μας μεγαλώνουν κάθε μέρα, η αραχνούλα έγινε γιουβαρλάκι. Ανοίγει τα ματάκια της περισσότερο τώρα, οι εκφράσεις της είναι απόλαυση. Η Σταυρούλα τη φιλάει, την αγκαλιάζει, κι έπειτα κλείνει τ' αυτιά της όταν κλαίει και μου ζητάει να τη σταματήσω. Μαμά, δεν θέλω να κλαίει. Μαμά, άστην, κάθισε να παίξουμε. Κι έπειτα: μαμά, είμαι το κορίτσι σου. Είμαι το μεγάλο σου κορίτσι.



Το μεγάλο μου κορίτσι το χειρίζεται καλά το θέμα. Όχι, δεν είναι ζηλιάρα. Έχει τις στιγμές της μόνο. Τη σκέφτομαι συνέχεια, να μην πληγωθεί, να μην την παραμελήσω. Να μη σταματήσω να ζω την κάθε στιγμή μαζί της σαν κάτι θαυμαστό, όπως έκανα μέχρι τώρα. Και συγχρόνως να κάνω τα ίδια και για τη μικρή μου κόρη. Τι μπέρδεμα. Καμιά φορά το μυαλό μου κολλάει, δεν είναι εύκολη η εξίσωση. Αλλά, με όλα τα λάθη που μπορεί να κάνω, παλεύω να τη λύσω.

Σ' αυτό το πνεύμα, είπα να γράψω δυο λόγια σήμερα (μόνο δύο) για τα δυο καλύτερα βιβλία που βρήκα για την προετοιμασία και τη συνάντηση του μεγάλου παιδιού της οικογένειας μ' ένα καινούργιο αδερφάκι.
Πρώτα, είναι αυτό:

 Little Rabbit's New Baby: Απ' το Γενάρη περίπου το διαβάζουμε. Όχι πολύ συχνά, όμως επιστρέφουμε σ' αυτό. Πριν λίγες μέρες, το έβγαλε η Σταυρούλα μόνη της απ' το κουτί, και το διαβάσαμε δυο φορές απανωτά. Κι έπειτα, την επόμενη μέρα, ξανά, και ξανά. Τόσο γλυκό, τέλεια εικονογράφηση, και η ιστορία τόσο εύγλωττη.

Το μικρό λαγουδάκι, ήρωας μιας ολόκληρης σειράς βιβλίων, σ' αυτό το βιβλίο περιμένει με ανυπομονησία το αδερφάκι του. Όμως όταν έρχονται στο σπίτι τρία μωρά κουνελάκια, που δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο εκτός απ' το να κοιμούνται και να κλαίνε, τρία μωρά που του χαλάνε τα παιχνίδια και γίνονται η αιτία να εκνευρίζονται οι γονείς του μαζί του, αρχίζει να αντιδρά και να θυμώνει.

ούτε να φάνε ξέρουν....

ούτε να παίξουν....

... το λαγουδάκι είναι πολύ στενοχωρημένο εξαιτίας των μωρών.

 Όμως το μικρό λαγουδάκι βρίσκει τον τρόπο να χειριστεί την κατάσταση. Βοηθώντας τη μαμά και το μπαμπά να ηρεμήσουν τα μωρά. Που το συμπαθούν και πάρα πολύ. Κι έτσι τ' αδερφάκια γίνονται αυτοκόλλητα.

Το βιβλίο είναι όμορφο και πολύ αληθινό. Όλη η γκάμα των συναισθημάτων του μεγάλου αδερφού, του παιδιού που διαβάζει, η προσμονή, ο ενθουσιασμός, η απογοήτευση, η ζήλια, ο θυμός, η αποδοχή, καθρεφτίζονται μέσα σε μια απλή και τρυφερή ιστορία, μ' έναν πολύ συμπαθητικό ήρωα. Δεν είναι απλοϊκό, κρατάει το ενδιαφέρον και θα έκανε και για μεγαλύτερα παιδιά. Όμως και για μας είναι τέλειο.

 Κι έπειτα αυτό:

I Have a Sister, της Smiljana Coh

Τόσο λίγα λόγια και καλά. Τόσο όμορφα  παρουσιάζει το πώς βλέπει η μεγάλη αδερφή τη μικρούλα που ήρθε. Και τόσο καλοπροαίρετα συγκρίνει.

Γιατί η μεγάλη αδερφή (αυτή που όλα καλύτερα τα μπορεί από τη μικρούλα), θα της μάθει αυτά που ξέρει. Και μαζί θα κάνουν τα αγαπημένα της πράγματα.

Γιατί την αγαπάει.

Το μεγάλο μου κορίτσι διάβασε και τα δυο βιβλία πάρα πολλές φορές. Και πριν έρθει το μωρό και μετά. Και, αν και ποτέ δεν έγιναν αγαπημένα της, απ' αυτά που λέει απέξω και που τα διαβάζει κάθε μέρα, πολλές φορές μέσα στο παιχνίδι της, στην κουβέντα της, πετάει ατάκες απ' αυτά. 

Πράγματα όπως: εγώ μπορώ να πλατσουρίζω στη μεγάλη μπανιέρα.

Ή φράσεις όπως: το καινούργιο μωρό.  

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα με το μωρό και τη μετακόμιση, μέσα σε όλα αυτά τα καινούργια που της συμβαίνουν, η Σταυρούλα μεγάλωσε σε λίγο χρόνο, λίγο πιο αισθητά. Για πρώτη φορά, ας πούμε, παίζει τη μαμά -έχει δικό της μωρό να φροντίζει.

Babywearing στη βόλτα

Το μωρό μου, λέει όταν γυρίζουμε απ'τη βόλτα που κάναμε χωρίς την κούκλα, είναι πολύ χαρούμενο που θα γυρίσει σπίτι η μανούλα του. 

Θηλασμός στην τσουλήθρα

Οι αλλαγές, σκέφτομαι, είναι τόσο πιο αισθητές τώρα που έχουμε τα κορίτσια. Η ζωή μας αλλάζει συνεχώς γιατί αυτές αλλάζουν κάθε μέρα. Κι είναι τόσο όμορφα έτσι. 

Σε κίνηση, πάντα.

Αυτές, κι εμείς. Για να τις ακολουθούμε καθώς μεγαλώνουν, να μη μείνουμε πίσω.

Διαρκώς σε κίνηση.