Το μεγάλο ποστ των βιβλίων βιβλιοθήκης

Βιβλία βιβλιοθήκης γι' απόψε. Κι επειδή είναι αργά, κι αυτές τις μέρες μου λείπει ύπνος (σιγά σιγά μετατρέπομαι σε ζόμπι για να μπω στο κλίμα του Halloween), λίγα λόγια και πολλές εικόνες... 

Από την επίσκεψή μας στη βιβλιοθήκη, τρεις βδομάδες πριν:

Δυο βδομάδες πριν:

Την περασμένη εβδομάδα (αυτά τα έχουμε ακόμα στο σπίτι, και είπα να γράψω επιτέλους, πριν επιστρέψουμε κι αυτή τη φουρνιά):

Πρώτα πρώτα, ένα καλοκαιρινό κι ένα χειμωνιάτικο βιβλίο με τη Στέλλα, τη μεγάλη αδερφή του Νικόλα (ή Sam στην πρωτότυπη εκδοχή). Άρεσαν πολύ στη Σταυρούλα και καθόλου στο μπαμπά της. 

Στέλλα, το αστέρι της θάλασσας (Stella, Star of the Sea):

Όπως φαίνεται από μια πρόχειρη αναζήτηση, η Στέλλα είναι πολύ διάσημη. Υπάρχουν ένα σωρό βιβλία στη σειρά Stella and Sam. Αλλά για να μη μπερδευόμαστε, ας τον λέμε Νικόλα αφού στα ελληνικά έτσι τον θέλησαν (ω θεοί της μετάφρασης, γιατί;)...

Η Στέλλα είναι μεγάλη, ο Νικόλας μικρός. Η Στέλλα γενναία, ο Νικόλας καθόλου. Η Στέλλα είναι έξυπνη, ο Νικόλας... ρωτάει.

Οι ερωτήσεις του Νικόλα πέφτουν βροχή. Θέλει να μάθει τα πάντα για τη θάλασσα πριν αποφασίσει να βουτήξει. Οι απαντήσεις της Στέλλας δεν είναι πάντα οι προφανείς...

Η Στέλλα έχει αχαλίνωτη φαντασία.

Πάντως το Νικόλα τον πείθει...

Στέλλα, η βασίλισσα του χιονιού (Stella, Queen of the Snow) :

Το χειμωνιάτικο βιβλίο με τη Στέλλα και τον Νικόλα. Πρώτη φορά βλέπει χιόνι ο Νικόλας, και θέλει να μάθει τα πάντα γι' αυτό.

Η Στέλλα δεν μπορεί παρά να τον ενημερώσει.

Οι διάλογοί της με το μικρό της αδερφό (οι ατέλειωτες ερωταποκρίσεις που εκνεύρισαν το μπαμπά της Σταυρούλας όταν της διάβαζε τα βιβλία) έχουν μια δόση σουρεαλισμού αλλά και παιδικής αθωότητας.

Τα βιβλία μου άρεσαν. Και το αγαπημένο μας σημείο με τη Σταυρούλα ήταν αυτό:

Το Φθινόπωρο, της Ευγενίας Φακίνου:

Μικρό και συμπαθητικό, με λίγα λόγια και μεγάλα, απλά σχέδια, το βιβλιαράκι μιλάει για το φθινόπωρο στα πολύ μικρά παιδιά.

Πράγματα που βλέπουμε και κάνουμε το φθινόπωρο, στη φύση και στην πόλη.

Γλυκούλι βιβλίο. Και υπάρχει ένα για κάθε εποχή.

Η πλατιά μεγάλη θάλασσα (The Big Big Sea)

Ένα απ' τ' αγαπημένα μας -ένα πανέμορφο, ποιητικό και τρυφερό βιβλίο, για τη νυχτερινή βόλτα ενός μικρού κοριτσιού και της μαμάς του κοντά στη θάλασσα.

Σκοτεινό σαν τη νύχτα, αλλά με τις μορφές τους φωτισμένες απ' το ασημένιο φεγγάρι.

Στη βόλτα του κοριτσιού και της μαμάς του δεν γίνεται τίποτα ιδιαίτερο.

Μόνο περπατούν, και παίζουν λίγο, και μετά ξεκουράζονται και γυρίζουν πίσω.

Όμως επειδή κάτι τόσο μικρό μπορεί να είναι τόσο ξεχωριστό, κι επειδή αυτά τα πράγματα αξίζουν τελικά στη ζωή, οι δυο τους φτιάχνουν μαζί μια όμορφη ανάμνηση. 

Ο Λούκουλος τρώει παπαρούνες: 

Ακόμα ένας Τριβιζάς, ακόμα μια ιστορία με το λαίμαργο μικρό ελέφαντα.

Που αυτή τη φορά έφαγε παπαρούνες, έγινε κόκκινος και κατέληξε σ' ένα τσίρκο.

Όταν όμως κατάφερε να απαλλάξει το τσίρκο από τον κακό διευθυντή του, έγινε πάλι ήρωας και το πρόσωπο της ημέρας. Διασκεδαστικό όπως πάντα. Αστείο όπως πάντα, με τα συνηθισμένα τερτίπια του Τριβιζά. Ο καθένας με το στυλ του...

Δύο βιβλία της Anita Jeram, που είχε εικονογραφήσει το γλυκύτατο Κουνελάκι μου, κουφετάκι μου:

Η πεισματάρα Μαίρη (Contrary Mary)

Η Σταυρούλα ξετρελάθηκε μ' αυτό το βιβλίο. Ακόμα φοράει τα παπούτσια της ανάποδα και λέει "Είμαι η πεισματάρα Μαίρη".

Η πεισματάρα Μαίρη τα κάνει όλα ανάποδα, κι αυτό είναι τόσο απλό και τόσο αστείο και τόσο κοντά στην αίσθηση του χιούμορ που έχει ένα μικρό μικρό παιδάκι...

Η Μαίρη παραμένει πεισματάρα ως το τέλος.

Κι η μαμά της την αγαπάει ακριβώς όπως είναι.

Νταίζη η ατρόμητη (Daisy Dare)

Από την ίδια σειρά ("Η συντροφιά του γέλιου") και σχεδόν τόσο μεγάλη επιτυχία στο σπίτι μας όσο η "πεισματάρα Μαίρη".

Οι φίλοι της Νταίζης (μία απ' αυτούς είναι η πεισματάρα Μαίρη), την προκαλούν συνεχώς να κάνει παράτολμα πράγματα, κι εκείνη δέχεται πάντα, ώσπου μια μέρα της ζητούν κάτι φρικτά τρομαχτικό...

Η Νταίζη κινδυνεύει, όμως σώζεται, και παραδέχεται ότι κι εκείνη φοβάται πολλές φορές.

Από τη σειρά Ντόρει και Τόρι, στην οποία ανήκε και το "Ο αδερφός μου είναι γκρινιάρης":

Το ταχυδρομείο:

Σε ένα σέσιον όπου η Σταυρούλα διάβαζε, η Ισαβέλλα προσπαθούσε να της πάρει το βιβλίο απ' τα χέρια κι εγώ τραβούσα φωτογραφίες...

Ο Ντόρι (ήρωας όλων αυτών των βιβλίων) κι ο φίλος του ο Ντότσι δουλεύουν στο ταχυδρομείο.

Μοιράζουν γράμματα εδώ κι εκεί, χτυπούν πόρτες, ρωτούν και ψάχνουν και ανταμείβονται για τη δουλειά τους, και στα δύσκολα έχουν βοηθούς τα περιστέρια.

Η ιστορία είναι τόσο απλή. Τώρα που μπήκαμε στο νόημα της σειράς, δεν μας πειράζουν οι ελλειπτικοί διάλογοι. Και τρελαίνομαι γι' αυτά τα περίεργα σκίτσα!

Το αγαπάμε.

Και το "Όταν χιονίζει":



Τόσο χειμωνιάτικο και γλυκό. Τόσο όμορφο.



Ο Ντόρι και η Τόρι παίζουν στο χιόνι, και γελάνε όταν οι άνθρωποι που περνάνε γλιστρούν και πέφτουν. Όμως όταν αρχίζει να μην έχει πια πλάκα, αποφασίζουν να δουλέψουν μαζί για να μη γλιστράει πια ο δρόμος.








The Real Princess:

Η ιστορία του κλασικού παραμυθιού "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι", με εικόνες-φωτογραφίες από κούκλες που θυμίζουν λίγο το "Κάπου, κάπως, κάποτε" που έδειχνε παλιά η τηλεόραση... ή όχι;

Ασυνήθιστο, και όμορφο, και μιας άλλης εποχής.

Τα μυστικά γράμματα μιας πριγκίπισσας:

Αυτό το πήραμε αμέσως μόλις ανακαλύψαμε ότι την πριγκίπισσα τη λένε... Ισαβέλλα.

Η Λούση γράφει γράμματα στην πριγκίπισσα Ισαβέλλα ρωτώντας τη για το πώς περνάει τα γενέθλιά της.

Τα γράμματα της Ισαβέλλας πάντα έχουν μια επίσημη και καθωσπρέπει απάντηση...

...και μια αληθινή.

Γιατί η πριγκίπισσα Ισαβέλλα είναι απλώς ένα μοντέρνο κορίτσι που θέλει να διασκεδάσει όπως όλα τ' άλλα.

Το πάνινο λαγουδάκι (The Velveteen Rabbit):

Το έχουμε στο Λιτόχωρο στα αγγλικά, και πέρυσι στα γενέθλια της αδερφής μου είχα γράψει λίγες σκέψεις εδώ γι' αυτό το υπέροχο βιβλίο, για το πάνινο λαγουδάκι και τα παιχνίδια που στα χέρια των παιδιών γνωρίζουν την αγάπη.

Ωστόσο, τώρα που το βρήκαμε μπροστά μας στα ελληνικά, το δανείστηκα για να το δείξω στη Σταυρούλα, για πρώτη φορά.

Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο για μας, και τις πιο πολλές φορές κοιμόταν στα μισά. Κατάφερε όμως λίγες φορές να μείνει ξύπνια ως το τέλος.

Στ' αλήθεια ένα σπάνιο βιβλίο.

 Εγώ έχω εσένα και εσύ εμένα:

Το μικρό αρκουδάκι και η μεγάλη αρκούδα (μπαμπάς, μαμά, θα μπορούσε να είναι και τα δύο) που μοιράζονται στιγμές τρυφερότητας και αγάπης, μαζί μ' αυτή την υπέροχη εικονογράφηση- τέλειο σύνολο!

Ένα τόσο γλυκό βιβλίο, που στάζει μέλι!

Τα απλά κι αυτονόητα, που ομορφαίνουν τη ζωή μας...

Η χαρά στα μικρά πράγματα, και στον άνθρωπο (αρκούδο;) που έχεις κοντά σου...

Υπέροχο. 

 

Γεύσεις, Ήχοι, Χρώματα: Βιβλία μιας σειράς με ηρωίδα την Έφη και το μπέμπη, που ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους και μοιάζουν τόσο στα κορίτσια μου.



Γεύσεις:



Μόλις το είδα πετάχτηκα, ένα καμπανάκι χτύπησε στο μυαλό μου: Το είχαμε μικρές αυτό το βιβλίο! Θυμόμουν το κείμενο, θυμόμουν τις εικόνες. Μου ήρθε όλο σιγά σιγά.



Η Έφη και ο μπέμπης μου ήταν τόσο συμπαθείς...





Ήχοι:

Η Σταυρούλα δήλωσε ότι όταν μεγαλώσει λίγο και ο μπαμπάς θα διαβάζει στην Ισαβέλλα θα τους κάνει αυτό:

Χρώματα:

 Λύκε, λύκε σ' αγαπώ (Monsieur Leloup est amoureux):
 

Ένα βιβλίο ίσως λίγο προχωρημένο για μας, που το διαβάζουμε ωστόσο με ευχαρίστηση.

Η ιστορία του μοναχικού κυρ-Λύκου, που ερωτεύεται τη Λύκαινα της διπλανής πόρτας και ξαφνικά νιώθει πως κάτι λείπει από τις ζωγραφιές του, κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να συμπληρώσει...

 Η Σταυρούλα είναι πολύ ευχαριστημένη που στο τέλος όλοι γίνονται μια οικογένεια. Δίνει στον κάθε λύκο ένα όνομα απ' τη δική μας οικογένεια. Η Λουιζέτ είναι η ίδια, η Λούλου η Ισαβέλλα. Ο μπαμπάς της ο κυρ-Λύκος κι εγώ η Λύκαινα. Γιούπι!

Αντζελίνα μπαλαρίνα: Δεν είχαμε ξαναδεί βιβλίο της μέχρι τώρα, όμως μας άρεσε η Αντζελίνα. Πρώτον, είναι ποντικίνα. Δεύτερον, είναι μπαλαρίνα. Έχει πολύ ωραία εικονογράφηση. Ε, λοιπόν, είναι αρκετά τα θέλγητρα. Πήραμε δύο ποντικο-βιβλία της σειράς.

Η Αντζελίνα και η Αλίκη (Angelina and Alice):

 
Η Αντζελίνα, το ποντικάκι που αγαπάει το χορό, κάνει μια καινούργια φίλη στο σχολείο, την Αλίκη. Όταν όμως πέφτει στο προαύλιο και όλοι την κοροϊδεύουν, μαζί και η Αλίκη, η Αντζελίνα αισθάνεται ότι έχασε τη φίλη της και νιώθει πολύ μόνη.

Παρόλα αυτά, σύντομα η Αντζελίνα και η Αλίκη αποφασίζουν να συμφιλιωθούν και να συνεργαστούν ξανά, κι έτσι νιώθουν την αξία της φιλίας (όταν μάλιστα έχει δοκιμαστεί) και της ομαδικότητας.

Η Αντζελίνα και η Πριγκίπισσα (Angelina and the Princess):

Η Αντζελίνα θέλει όσο τίποτα στον κόσμο να πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση μπαλέτου που θα γίνει προς τιμήν της πριγκίπισσας.

Όταν όμως αρρωσταίνει τη μέρα της οντισιόν, δεν τα καταφέρνει και αισθάνεται απαίσια.

Με τις συμβουλές της μαμάς της, αποφασίζει να δουλέψει σκληρά έτσι κι αλλιώς, και μ' αυτό τον τρόπο, όταν χρειάζεται, η Αντζελίνα καταφέρνει να σώσει την παράσταση και ταυτόχρονα να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Να και κάποια επεισόδια της Αντζελίνας που βρήκα στο youtube, στα ελληνικά και στα αγγλικά:

Κι επειδή κοντεύει να ξημερώσει, πάω για ύπνο.
Θα σας αφήσω με μια εικόνα, με κάτι που απολαμβάνω τις τελευταίες μέρες.
Η Ισαβέλλα διαβάζει.



Ένα χαμόγελο.
Καλημέρα...

Καλωσήρθες, Οκτώβρη

Καλό μήνα! Σήμερα, πρώτη μέρα του Οκτώβρη, ξυπνήσαμε με καιρό αληθινά φθινοπωρινό. Πρώτη βροχή, πρώτη ψύχρα.

Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε ο Σεπτέμβρης.

Αγαπώ το φθινόπωρο, κι όχι μόνο αυτό. Αγαπώ την αλλαγή των εποχών, κι εκεί κάπου προς το τέλος της καθεμιάς είμαι τόσο μα τόσο έτοιμη για την επόμενη. Απολαμβάνω τα φθινοπωρινά πράγματα, και μιας κι ο Σεπτέμβρης στην Ελλάδα είναι ακόμα καλοκαίρι, ξέρετε πότε είναι ώρα ν' αρχίσουμε τα φθινοπωρινά πράγματα; 

Τώρα.

Για αρχή, αποχαιρετώντας το Σεπτέμβρη, ήπιαμε ζεστή σοκολάτα στο Dark Side of Chocolate, ένα Pumpkin Spice Latte στα Starbucks, και στο σπίτι γιορτάσαμε... την επιστροφή του τσαγιού.

Δεν πίνεται ζεστό το καλοκαίρι, δεν πίνεται. Επέστρεψε στο σπίτι μας μαζί με την πρώτη δροσιά. Και η Σταυρούλα μου έφτιαξε μια σούπερ δυναμωτική μαγική εκδοχή.  

Με νεραϊδόσκονη.

Κατά τα άλλα, αρκετά δικά μου φθινοπωρινά βιβλιο-project βρίσκονται σε εξέλιξη. Προσπάθησα μέσα στο Σεπτέμβρη να τελειώσω το September της Rosamunde Pilcher, αλλά δεν τα κατάφερα. Είμαι ακόμα στα μισά. Δεν φταίει το βιβλίο. Είναι πολύ καλό, είναι τεράστιο, κι ο χρόνος που έχω για τον εαυτό μου πολύ πολύ λίγος. 

Όμως έκανα και μια μεγάλη ανακάλυψη. Την ώρα που κουνάς ή θηλάζεις ένα μωρό που κοιμάται, τα αυτιά είναι ελεύθερα, κι αν δεν μπορείς να διαβάσεις, μπορείς ν' ακούσεις να σου διαβάζουν ένα βιβλίο. Επιστροφή στα audiobooks λοιπόν.  

Άκουσα το Tuck Everlasting της Natalie Babbit, κι ενθουσιάστηκα! Μια παράξενη ιστορία, και ταυτόχρονα μια σκέψη πάνω στην αθανασία, το βιβλίο είναι συναρπαστικό και σε κάνει να σκεφτείς. Είναι δώρο ή κατάρα το να μην μπορείς να πεθάνεις; Είδαμε και την ταινία, για μένα της έλειπε κάτι από τη γοητεία του βιβλίου, αλλά αυτοί που δεν ήξεραν το βιβλίο ενθουσιάστηκαν. Λίγο με χάλασε που η πρωταγωνίστρια είναι μεγαλύτερη απ' το δεκάχρονο κορίτσι του βιβλίου- πάντως είναι πανέμορφη.

Τώρα είμαι στα μισά ενός άλλου παράξενου audiobook, του Miss Peregrine's Home for Peculiar Children. Υποτίθεται πως είναι παιδικό, αλλά εμένα μου φαίνεται λίγο creepy- ό,τι πρέπει για φθινοπωρινό "διάβασμα". Βρίσκομαι, παρέα με τον Jacob, στα ίχνη της παιδικής ηλικίας του παππού του στην Ουαλία, μετά τη δολοφονία του (του παππού) από κάτι που ο Jacob πιστεύει ότι ήταν τέρας. Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια, θα ήθελα να δω και το βιβλίο όμως, γιατί υποτίθεται ότι οι περίεργες φωτογραφίες του συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα της ιστορίας. Η πιο peculiar και ανατριχιαστική που βρήκα στο ίντερνετ ήταν αυτή:

Μπρρρ...

Να κι ένα βιβλίο που κατάφερα να τελειώσω μέσα στο Σεπτέμβρη:

Έχοντας διαβάσει πριν από αυτό μόνο το πρώτο βιβλίο από τα αμέτρητα του Δισκόκοσμου, δεν θεωρώ ότι μπορώ να πω και πολλά για τον Terry Pratchet. Μόνο ότι ο κόσμος που επινόησε είναι παλαβός, με πλάσματα και χαρακτήρες παράξενους και μοναδικούς. Το The Wee Free Men είναι μια απίθανη ιστορία, το 30ό βιβλίο του Δισκόκοσμου που ξεκινάει μια αυτοτελή τετραλογία με ηρωίδα τη μικρή μάγισσα Tiffany, μια ηρωίδα δυναμική και αξιαγάπητη που αποτέλεσε για μένα ένα σημαντικό ατού του βιβλίου.

Η ιστορία μου θύμισε λιγάκι το Labyrinth και σκέφτηκα ότι μου έχει λείψει να (ξανα)δω αυτή την ταινία. 

 

Από τη βιβλιοθήκη έφερα την Πηνελοπιάδα της Μάργκαρετ Άτγουντ. Το έχω διαβάσει στο παρελθόν, αλλά το ξαναέπιασα στα χέρια μου σήμερα το πρωί και κόλλησα. Διάβασα περίπου το μισό μονορούφι (μιας και η μικρή παρέα κοιμόταν). Η ιστορία γνωστή, ο μύθος του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, αλλά ιδωμένος μέσα απ' τα μάτια της τελευταίας, με το χορό των αδικοχαμένων θεραπαινίδων της να θυμίζει κάτι από παρωδία αρχαίας τραγωδίας. 

Ο τρόπος που χειρίζεται το μύθο, με το καυστικό της χιούμορ και τη σύγχρονη ματιά και το σαρκασμό της και την ικανότητά της να χτυπάει το στόχο κατευθείαν στο κέντρο, μου θύμισε -ακόμα και σ' αυτό που δεν θεωρώ κορυφαίο βιβλίο της- γιατί η Atwood είναι απ' τις αγαπημένες μου.

Όταν τελειώσω τα βιβλία που έχω μισά, με περιμένει αυτή η στοίβα:

Έχω ακούσει τόσα για τα βιβλία του Lemony Snicket, που ανυπομονώ να ξεκινήσω. 

Και για το τέλος, ένα πανέμορφο μικρό βιβλίο που ήρθε μεταχειρισμένο με το ταχυδρομείο κι απ' το οποίο αυτές τις μέρες -μαντέψτε!- έχω διαβάσει το μισό.

Emily, της Emma Smith. Τι να πω γι' αυτό το βιβλίο; Είναι ένα μικρό στολίδι.

Μόλις το ανοίγεις, βλέπεις αυτό:

Κι έτσι παίρνεις μια ιδέα για την ιστορία. Για το μικρό ινδικό χοιρίδιο που του αρέσει να ταξιδεύει. Που είναι τέτοια ταξιδιάρικη ψυχή ώστε ν' αφήσει το άνετο σπίτι της και τον αδερφό της και να ξεκινήσει με τα πόδια για να δει τη θάλασσα. 

Η εικονογράφηση- α, η εικονογράφηση. Τα σχέδια, διάσπαρτα εδώ κι εκεί σε όλο το βιβλίο, είναι υπέροχα. Και παρέα με τις ασπρόμαυρες εικόνες, παρεμβάλλονται πού και πού στο κείμενο αυτές οι πανέμορφες έγχρωμες σελίδες.

Κι εδώ θα σταματήσω για ν' αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν:

Είναι ένα απίστευτα γλυκό και όμορφο βιβλίο και ανυπομονώ να δω τη συνέχεια. Για την ακρίβεια, θα πάω να διαβάσω λίγο ακόμα τώρα. Για ν' ακολουθήσω την Έμιλυ λίγο παραπέρα στην περιπέτειά της, που είναι μικρή όπως αυτή, μικρή κι όμως απίστευτα μεγάλη. Γιατί φαντάσου -δεν είναι και λίγο- να είσαι ένα ινδικό χοιρίδιο και να έχεις μόνο τα μικρά σου ποδαράκια και να το 'χεις βάλει σκοπό να φτάσεις στη θάλασσα...

Χαρούμενο φθινόπωρο!