Sylvanian Love

Γενικά, δεν κάνω συλλογές. Αν εξαιρέσει δηλαδή κανείς τα βιβλία, που είναι η μεγάλη και σταθερή μου αγάπη όσον αφορά τα υλικά αντικείμενα. Και ευτυχώς που δεν κάνω, γιατί άλλη μια συλλογή σαν αυτή των βιβλίων μου θα μας είχε καταστρέψει -τουλάχιστον. Όμως πριν κάτι χρόνια, το 2006 θαρρώ, στο Hamley's του Λονδίνου, χαζεύοντας παιχνίδια (που μου δίνουν επίσης μεγάλη χαρά), ανακάλυψα τα Sylvanian Families. Ζωάκια με αξιαγάπητα πρόσωπα και τρισχαριτωμένα ρουχάκια, οικογένειες και μωράκια, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος τους: έπιπλα, σπίτια, σχολεία, μαγαζιά, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μια πλήρης μικρή πόλη με τους κατοίκους της, φιγούρες που στη λεπτομέρεια και στο καλό γούστο αφήνουν πίσω τους χιλιόμετρα τα περισσότερα παιχνίδια αντίστοιχου ύφους. Εκεί, στο Λονδίνο, 22 χρονών, αγόρασα τα πρώτα μου Sylvanians: δυο μωρά αρνάκια. Και μέσα στα χρόνια που πέρασαν, ψάχνοντας στο amazon και παραγγέλνοντας από εκεί, έκανα μια μικρή συλλογή που τη φύλαγα σ' ένα ξύλινο κουτί με γυάλινο καπάκι, σαν σε βιτρίνα: 9 οικογένειες και κάτι μωράκια. 

Τα Sylvanians ήταν πανέμορφα στο κουτί τους, αλλά άψυχα. Όλο αυτό τον καιρό περίμεναν κάποιον να παίξει μαζί τους. Περίμεναν τη Σταυρούλα να μεγαλώσει. Πριν κανένα μήνα τράβηξαν την προσοχή της, μου ζήτησε "τα πολλά ζωάκια" -που έτσι κι αλλιώς ήταν στο δωμάτιό της, πάνω στη συρταριέρα της- και τα κατεβάσαμε. Από τότε, παίζει μαζί τους κάθε μέρα.

Έχουν πάει εκδρομή στο βουνό:

Οι ενυδρίδες είναι απ' τις αγαπημένες της οικογένειες- και σ' αυτό μοιάζουμε.

 Στο πάρκο:

Οι ενυδρίδες πάλι, ευτυχώς που είναι καφέ γιατί έχουν φάει χώμα που δεν λέγεται.

 Όταν μετακομίσαμε τους φτιάξαμε και πολυκατοικία μ' ένα χαρτόκουτο:

Και, σήμερα κιόλας, ολόκληρο σχολείο:

Όταν μετακομίσαμε στο καινούργιο σπίτι, βγάζοντας απ' τη βιβλιοθήκη τα βιβλία για να τα πακετάρω, ανακάλυψα κάτι περιοδικά Sylvanian Families, που μου έστελναν στο σπίτι στην Αθήνα όταν ήμουν συνδρομήτρια ένα φεγγάρι (νομίζω πως ήμουν η μόνη συνδρομήτρια 23 χρονών). Όταν έστησα πάλι τη βιβλιοθήκη, έβγαλα στη φόρα τα περιοδικά, τα έβαλα στο κουτί. Τα ξεφυλλίζουμε συνέχεια, η Σταυρούλα διασκεδάζει να βλέπει τα κουκλάκια της σε φωτογραφίες.

Ναι, ήμουν συνδρομήτρια. 23 χρονών.

 Τα περιοδικά είναι πανέμορφα. Έχουν ιστορίες (δεν τις διαβάζουμε ακόμα, το κείμενο είναι πολύ μεγάλο)...

...με πρωταγωνιστές τα ζωάκια και εικονογραφημένες με απίθανες φωτογραφίες από τους χαρακτήρες και την πόλη τους.

Έχουν κατασκευές, χειροτεχνίες, ζωγραφική, ακόμα και συνταγές:

Πώς να φτιάξεις μια στάση λεωφορείου

Ένα κουτί φιλίας

Μπισκότα

 Και (το δικό μου αγαπημένο μέρος) ένα κομμάτι που λέγεται members' corner, όπου διάφορα παιδάκια στέλνουν τις φωτογραφίες τους με τις συλλογές τους. Για κάποιο λόγο χαίρομαι να βλέπω αυτά τα άγνωστα χαμογελαστά προσωπάκια με τα παιχνίδια τους. Αφήστε που μ' αρέσει να διαβάζω ποια είναι τα αγαπημένα τους και να βλέπω αν συμφωνούμε -τρελή;

Ακόμα πιο αγαπημένο μέρος και συνέχεια του προηγούμενου, το Travels with my Sylvanians. Φωτογραφίες παιδιών που πήραν μαζί στις διακοπές τα κουκλάκια τους. Ζωάκια στο βουνό, στην παραλία, μπροστά σε αξιοθέατα, μαζί με χαρούμενα παιδάκια και τα χαριτωμένα σχόλιά τους. 

Αν βγαίνει ακόμα το περιοδικό, θέλω ξανά μια συνδρομή! Πάντως για την ώρα, τα λιγοστά μου παλιά τεύχη τα κοιτάζουμε ξανά και ξανά...

Ανάμεσα στα περιοδικά βρήκα κι έναν κατάλογο, με όλα τα Sylvanians που έχουν βγει από το 1987 μέχρι το 2010. Το καλύτερο με τον κατάλογο είναι ότι κάτω απ' τον κάθε χαρακτήρα λέει και το όνομά του. Οι οικογένειες έχουν όλες επίθετο, και το κάθε ζωάκι το δικό του μικρό όνομα. Που είναι πάντα ευφάνταστο...

...Και ενίοτε τρομερά πετυχημένο.

Βλέπε μεγάλο αδερφό γουρούνι- γέλασα τόσο πολύ!

Καθήσαμε λοιπόν και βρήκαμε όλα τα μικρά ονόματα των χαρακτήρων που έχουμε, τα έμαθα απέξω, και τώρα τα μαθαίνει και η Σταυρούλα σιγά σιγά. Είναι δύσκολο γι' αυτή, γιατί τέτοια ονόματα πρώτη φορά τα ακούει. Όμως επιμένει να ρωτάει και να επαναλαμβάνει, ξανά και ξανά. Τα πηγαίνει μια χαρά.  

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά; 

Όχι, δεν υπάρχει βιβλίο στη σημερινή ανάρτηση. Μόνο τα περιοδικά. Όμως περνάω ξανά μαζί με τη Σταυρούλα μια Sylvanian φάση κι απλώς ήθελα να γράψω για τα ζωάκια μας.  

Για όλα αυτά που κάνουμε μαζί.

Και για το ότι αυτή η Sylvanian φάση είναι διαφορετική. 

Τα ίδια τα ζωάκια είναι διαφορετικά. Έχουν αποκτήσει ζωή. Για πρώτη φορά, κάποιος παίζει μαζί τους. Τα κυλάει στο πάτωμα, τα βρομίζει και τους βγάζει τα ρούχα (μέχρι τώρα πάντα επιμένω να τα ξαναβάζουμε). Τα μεταχειρίζεται όπως τους αξίζει.  

Για πρώτη φορά, παίζω κι εγώ μαζί τους. Η Σταυρούλα κι εγώ καθόμαστε μαζί στο πάτωμα, τα πιάνουμε στα χέρια μας και φτιάχνουμε ιστορίες μ' αυτά. Χαίρομαι αληθινά που τα μοιραζόμαστε, που μοιραζόμαστε κάτι που αγαπώ, χαίρομαι σαν να είμαι κι εγώ παιδί, όμως τα ζωάκια είναι πλέον δικά της. Εκείνη τους έδωσε φωνή και προσωπικότητα. Δεν είναι πια συλλογή, είναι παιχνίδια. Ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. 

Αλλαγές...

Μετακομίσαμε. Επιτέλους. Και μετά από τόσες μέρες, ήρθε και το ίντερνετ. Χάθηκα πάλι, όμως η αναμονή της αλλαγής, η μετακόμιση με την τεράστια κούραση που συνεπάγεται, κι όλα αυτά τόσο σύντομα μετά τη γέννηση της μικρούλας μας, με αποδιοργάνωσαν λιγάκι. Ευτυχώς είμαστε άνθρωποι που τις αλλαγές δεν τις βασανίζουμε πολύ. Έτσι, όλα έγιναν γρήγορα, αποφασιστικά, και ξαφνικά όλα τέλειωσαν, από την πόλη βρεθήκαμε στο χωριό, στους πρόποδες του Ολύμπου (για το Λιτόχωρο έγραψε κι ο Παναγιώτης στο blog του, και με απίθανες δικές του φωτογραφίες).

Είμαι παιδί της πόλης όμως είναι ωραία εδώ. Το σπίτι μας είναι φωτεινό και χαρούμενο, κι έχει αεροπλανική θέα στο βουνό, στον κάμπο και στη θάλασσα. Το πάρκο που πηγαίνουμε σχεδόν καθημερινά είναι κανονικό δάσος. Έχει δροσιά, λίγο περισσότερη απ' ό,τι μ' αρέσει, αλλά η φύση είναι υπέροχη κι ο αέρας μυρίζει όμορφα. Οι άνθρωποι μας κοιτάζουν περίεργα (ειδικά την εκκεντρική μαμά με το μάρσιπο, που σέρνει και το δίχρονο με το γλειφιτζούρι απ' το χέρι, που μοιάζει και λίγο για ξένη αλλά δεν είναι) αλλά μας χαιρετάνε και μας χαμογελάνε και μας ρωτάνε πράγματα.Δεν ξέρουμε κανέναν, όμως έχουμε ο ένας τον άλλο.

Τα μωρά μας μεγαλώνουν κάθε μέρα, η αραχνούλα έγινε γιουβαρλάκι. Ανοίγει τα ματάκια της περισσότερο τώρα, οι εκφράσεις της είναι απόλαυση. Η Σταυρούλα τη φιλάει, την αγκαλιάζει, κι έπειτα κλείνει τ' αυτιά της όταν κλαίει και μου ζητάει να τη σταματήσω. Μαμά, δεν θέλω να κλαίει. Μαμά, άστην, κάθισε να παίξουμε. Κι έπειτα: μαμά, είμαι το κορίτσι σου. Είμαι το μεγάλο σου κορίτσι.



Το μεγάλο μου κορίτσι το χειρίζεται καλά το θέμα. Όχι, δεν είναι ζηλιάρα. Έχει τις στιγμές της μόνο. Τη σκέφτομαι συνέχεια, να μην πληγωθεί, να μην την παραμελήσω. Να μη σταματήσω να ζω την κάθε στιγμή μαζί της σαν κάτι θαυμαστό, όπως έκανα μέχρι τώρα. Και συγχρόνως να κάνω τα ίδια και για τη μικρή μου κόρη. Τι μπέρδεμα. Καμιά φορά το μυαλό μου κολλάει, δεν είναι εύκολη η εξίσωση. Αλλά, με όλα τα λάθη που μπορεί να κάνω, παλεύω να τη λύσω.

Σ' αυτό το πνεύμα, είπα να γράψω δυο λόγια σήμερα (μόνο δύο) για τα δυο καλύτερα βιβλία που βρήκα για την προετοιμασία και τη συνάντηση του μεγάλου παιδιού της οικογένειας μ' ένα καινούργιο αδερφάκι.
Πρώτα, είναι αυτό:

 Little Rabbit's New Baby: Απ' το Γενάρη περίπου το διαβάζουμε. Όχι πολύ συχνά, όμως επιστρέφουμε σ' αυτό. Πριν λίγες μέρες, το έβγαλε η Σταυρούλα μόνη της απ' το κουτί, και το διαβάσαμε δυο φορές απανωτά. Κι έπειτα, την επόμενη μέρα, ξανά, και ξανά. Τόσο γλυκό, τέλεια εικονογράφηση, και η ιστορία τόσο εύγλωττη.

Το μικρό λαγουδάκι, ήρωας μιας ολόκληρης σειράς βιβλίων, σ' αυτό το βιβλίο περιμένει με ανυπομονησία το αδερφάκι του. Όμως όταν έρχονται στο σπίτι τρία μωρά κουνελάκια, που δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο εκτός απ' το να κοιμούνται και να κλαίνε, τρία μωρά που του χαλάνε τα παιχνίδια και γίνονται η αιτία να εκνευρίζονται οι γονείς του μαζί του, αρχίζει να αντιδρά και να θυμώνει.

ούτε να φάνε ξέρουν....

ούτε να παίξουν....

... το λαγουδάκι είναι πολύ στενοχωρημένο εξαιτίας των μωρών.

 Όμως το μικρό λαγουδάκι βρίσκει τον τρόπο να χειριστεί την κατάσταση. Βοηθώντας τη μαμά και το μπαμπά να ηρεμήσουν τα μωρά. Που το συμπαθούν και πάρα πολύ. Κι έτσι τ' αδερφάκια γίνονται αυτοκόλλητα.

Το βιβλίο είναι όμορφο και πολύ αληθινό. Όλη η γκάμα των συναισθημάτων του μεγάλου αδερφού, του παιδιού που διαβάζει, η προσμονή, ο ενθουσιασμός, η απογοήτευση, η ζήλια, ο θυμός, η αποδοχή, καθρεφτίζονται μέσα σε μια απλή και τρυφερή ιστορία, μ' έναν πολύ συμπαθητικό ήρωα. Δεν είναι απλοϊκό, κρατάει το ενδιαφέρον και θα έκανε και για μεγαλύτερα παιδιά. Όμως και για μας είναι τέλειο.

 Κι έπειτα αυτό:

I Have a Sister, της Smiljana Coh

Τόσο λίγα λόγια και καλά. Τόσο όμορφα  παρουσιάζει το πώς βλέπει η μεγάλη αδερφή τη μικρούλα που ήρθε. Και τόσο καλοπροαίρετα συγκρίνει.

Γιατί η μεγάλη αδερφή (αυτή που όλα καλύτερα τα μπορεί από τη μικρούλα), θα της μάθει αυτά που ξέρει. Και μαζί θα κάνουν τα αγαπημένα της πράγματα.

Γιατί την αγαπάει.

Το μεγάλο μου κορίτσι διάβασε και τα δυο βιβλία πάρα πολλές φορές. Και πριν έρθει το μωρό και μετά. Και, αν και ποτέ δεν έγιναν αγαπημένα της, απ' αυτά που λέει απέξω και που τα διαβάζει κάθε μέρα, πολλές φορές μέσα στο παιχνίδι της, στην κουβέντα της, πετάει ατάκες απ' αυτά. 

Πράγματα όπως: εγώ μπορώ να πλατσουρίζω στη μεγάλη μπανιέρα.

Ή φράσεις όπως: το καινούργιο μωρό.  

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα με το μωρό και τη μετακόμιση, μέσα σε όλα αυτά τα καινούργια που της συμβαίνουν, η Σταυρούλα μεγάλωσε σε λίγο χρόνο, λίγο πιο αισθητά. Για πρώτη φορά, ας πούμε, παίζει τη μαμά -έχει δικό της μωρό να φροντίζει.

Babywearing στη βόλτα

Το μωρό μου, λέει όταν γυρίζουμε απ'τη βόλτα που κάναμε χωρίς την κούκλα, είναι πολύ χαρούμενο που θα γυρίσει σπίτι η μανούλα του. 

Θηλασμός στην τσουλήθρα

Οι αλλαγές, σκέφτομαι, είναι τόσο πιο αισθητές τώρα που έχουμε τα κορίτσια. Η ζωή μας αλλάζει συνεχώς γιατί αυτές αλλάζουν κάθε μέρα. Κι είναι τόσο όμορφα έτσι. 

Σε κίνηση, πάντα.

Αυτές, κι εμείς. Για να τις ακολουθούμε καθώς μεγαλώνουν, να μη μείνουμε πίσω.

Διαρκώς σε κίνηση.

Παλιά και καινούργια αγαπημένα

Οι πρώτες μέρες ενός μωρού στο σπίτι του είναι για όλη την οικογένεια κάτι θαυμαστό και παράξενο. Όταν φέραμε το πρώτο μας μωρό στο σπίτι, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να το κοιτάζουμε, ο κόσμος γύριζε γύρω του και η ζωή μέσα απ' αυτό το πρίσμα έμοιαζε λες και δεν θα μπορούσε ποτέ πια να είναι κανονική, ή συνηθισμένη. Με το δεύτερο μωρό μας τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Το θαύμα είναι γεγονός, η αλλαγή στον κόσμο μας είναι γεγονός -πώς θα μπορούσε να μην είναι- όμως υπάρχει στο σκηνικό κι ένα μεγάλο αδερφάκι, που θέλει τη ζωή του όπως την ήξερε. Που δεν θα σε αφήσει να ρεμβάζεις πάνω απ' το μωρό με τις ώρες. Ή να το κρατάς στην αγκαλιά σου αδιάλειπτα. Κι αυτό κατ' ανάγκη οδηγεί τη ζωή στο να γίνει κανονική πιο γρήγορα, κανονική μ' έναν καινούργιο τρόπο βέβαια, πιο πλούσια και πιο γεμάτη, με το χρόνο να μοιάζει πιο λίγος και πιο σημαντικός, με την αγάπη να παίρνει περισσότερες μορφές και πρόσωπα, και να πολλαπλασιάζεται, και να απλώνεται, και να μεγαλώνει -όμως κανονική. Με τις νέες της ρουτίνες. Και τις παλιές. 

Τα βιβλία μας είναι η ρουτίνα που δεν αλλάζει. Είναι και τόσο ωραίο και τόσο εύκολο να τα μοιραζόμαστε, ακόμα και με το μωρό αγκαλίτσα, μετατρέποντας τη στιγμή για δύο σε στιγμή για τρεις. Τα βιβλία είναι μαγικά. 

Εδώ και λίγες μέρες ξαναγυρίσαμε σε κάποια παλιά αγαπημένα. Τους αγαπημένους μας ήρωες Fidget και Quilly σε εικονογράφηση του αγαπημένου David Melling- ποιός μπορεί ν' αντισταθεί σ' ένα βιβλίο με παραθυράκια όταν περιέχει αυτά τα γλυκύτατα ζωάκια, ένα ρακούν κι έναν ακανθόχοιρο, που ετοιμάζονται για το σχολείο ή για ύπνο;

Αγαπημένα μας εδώ και ένα χρόνο σχεδόν: Fidget and Quilly:Are You Ready? και Fidget and Quilly:Count Down to Bedtime

 Count Down to Bedtime: Λεπτό προς λεπτό η προετοιμασία των αξιαγάπητων φίλων μας για τον ύπνο. Σας έχω πει πως αγαπώ τα έργα του David Melling?

Το αγαπάμε τόσο που γεμίσαμε το εξώφυλλο με χανσαπλάστ (βλέπε και προηγούμενη φωτογραφία)

Είναι ζημιάρηδες, είναι αστείοι, είναι τέλειοι! Λατρεύω αυτή την εικονογράφηση!!

Φοβάται αυτή την εικόνα, γιατί ο γάτος είναι αναμαλλιασμένος. Κάθε φορά πρέπει να λέμε πως ο καημένος ο γάτος το κάνει αυτό γιατί δεν του αρέσει το νερό.

Ο γάτος, ο γάτος... Κορυφαίος χαρακτήρας. Τη διασκεδάζει. Τον αγαπάει.

Αre you Ready? Εδώ ο Fidget κι ο Quilly ετοιμάζονται για το σχολείο. 

Δυσκολεύονται να ξυπνήσουν...

Δεν τους αρέσει να καθαρίζουν και να τακτοποιούν...

Δεν είναι έτοιμοι να πάρουν το λεωφορείο... Αυτή την εικόνα τη λέγαμε για πολύ καιρό "ο θυμωμένος" και η Σταυρούλα, σε μια εποχή που η μια απ' τις τρεις λέξεις που έλεγε ήταν "οχι" (οι άλλες δυο ήταν μαμά και μπαμπά), κάθε φορά τον παρίστανε με στόμφο: "Σταυρούλα, τι λέει εδώ ο θυμωμένος;" "ΟΧΙ!!"  

Αγαπημένο σημείο του βιβλίου: Πήραν το σχολικό κι έφυγαν.... Fidget and Quilly, you rule!!

Ο χαρούμενος ταχυδρόμος: Το πόσο συστήνω αυτό το βιβλίο σε όποιον μπορεί να διαβάσει αγγλικά δεν λέγεται. Είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό έχω διαβάσει σε παιδικό βιβλίο για τέτοιες ηλικίες. Ο χαρούμενος ταχυδρόμος μοιράζει γράμματα στους ήρωες των παραμυθιών, γυρίζοντας από σπίτι σε σπίτι: Ένα απολογητικό γράμμα από τη Χρυσομαλλούσα για τις τρεις αρκούδες, ένα διαφημιστικό με είδη για μάγισσες για τη μάγισσα του Χάνσελ και της Γκρέτελ, μια καρτ ποστάλ από τον Τζακ (αυτόν με τη φασολιά) για το γίγαντα, ένα γράμμα από εκδοτικό οίκο για τη Σταχτοπούτα, μαζί με δείγμα-βιβλιαράκι με την ιστορία της προς έγκριση, ένα γράμμα από δικηγορικό γραφείο για το λύκο της Κοκκινοσκουφίτσας, όπου του λένε ότι καλά θα κάνει να φύγει από το σπίτι της γιαγιάς πριν υποστεί της συνέπειες, και μια κάρτα γενεθλίων για τη Χρυσομαλλούσα, που γίνεται 8 χρονών. Το βιβλίο τελειώνει με το πάρτυ της κι ο ταχυδρόμος γυρίζει σπίτι του. 

Υψηλού επιπέδου διασκέδαση για μαμάδες και μωρά. Εμπιστευτείτε με. 

Το να βγάζει έξω τα γράμματα (να τα απλώνει στο πάτωμα, να τα μοιράζει στις κούκλες της, να τα παίρνει μαζί της στο κρεβάτι το βράδυ) είναι διασκέδαση από μόνο του. 

Το γράμμα της Χρυσομαλλούσας (σε δική μου μετάφραση, χοχοχο) το ξέρει όλο απέξω και το απαγγέλλει συχνά πυκνά.

Από τότε που της έκανα μια φορά το χαρούμενο γελάκι της μάγισσας, το κάνω 87 φορές τη μέρα. Με κοιτάζει με μάτια που στάζουν μέλι και λέει "Πώς είναι το χαρούμενο γελάκι;". Και μετά "γιατί είναι λίγο χαζό το χαρούμενο γελάκι;"

Να και το γράμμα της μάγισσας. Μα πείτε μου, μόνο εγώ το βρίσκω τρομερά αστείο;

Ο λύκος- φυσικά τον φοβάται. Αλλά της αρέσει. Φυσικά.

Και το άλλο, το τελευταίο, είναι αυτό που διαβάζει η μαμά. Τη νύχτα. Όταν η αραχνούλα ανοίγει τα μάτάκια της, όταν ζητάει να πιεί γαλατάκι, προσπαθώντας να μείνω ξύπνια την ώρα που θηλάζει, διαβάζω μυθιστορήματα. Έχω τελειώσει ένα σωρό αυτές τις 20 μέρες. Θα γράψω γι' αυτά κάποια στιγμή, μάλλον αφού τα ξεπακετάρουμε στο καινούργιο μας σπίτι- έχουν ήδη μπει σε κουτιά για τη μετακόμιση...

Όμως το τελευταίο, αχ το τελευταίο... Αυτό που διαβάζω ακόμα, είναι αυτό εδώ:

A Wrinkle in Time, της Madeleine L' Engle, τα τρία πρώτα βιβλία

Από τα πέντε βιβλία που αποτελούν το Time Quintet της Madeleine L' Engle, αυτός ο τόμος περιέχει τα τρία πρώτα. Είναι ένα κλασικό έργο που μόλις ανακάλυψα, χωρίς να έχω ιδέα για την ύπαρξή του πριν. Αποκάλυψη! 

Η σειρά αυτή αφορά την εκκεντρική οικογένεια Murry και ιδιαίτερα τα παιδιά τους, που γίνονται οι ήρωες ασύλληπτων περιπετειών. Στο πρώτο βιβλίο, η μεγαλύτερη, η πρωταγωνίστρια Meg και ο μικρός της αδερφός Charles Wallace, ένα αγοράκι εξαιρετικής ευφυίας και ευαισθησίας, μαζί με το φίλο τους Calvin O' Keefe και με τη βοήθεια τριών αγγελικών πλασμάτων, μπλέκουν σ' ένα απίθανο ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο και περιδιαβαίνουν το σύμπαν σε αναζήτηση του χαμένου πατέρα τους, που εξαφανίστηκε κάνοντας επιστημονική έρευνα για την κυβέρνηση. Πλανήτες και πλάσματα, ένας γιγάντιος εγκέφαλος που ελέγχει έναν κόσμο, το καλό και το κακό, ταξίδια κι αποφάσεις κοσμικών διαστάσεων. 

Στο δεύτερο βιβλίο, η Meg κι ο Calvin, μαζί με το διευθυντή του σχολείου και ένα χερουβείμ, βρίσκονται μέσα στο σώμα του Charles Wallace, σ' έναν αγώνα να σώσουν τα μιτοχόνδριά του (και τον ίδιο) από τους Εχθρούς, πλάσματα του κακού που προσπαθούν να αφανίσουν την ύλη. Από το μακρόκοσμο στο μικρόκοσμο. Το κακό πάντα σε πάλη με το καλό, που νικάει στο τέλος, σχεδόν όταν δεν υπάρχει ελπίδα. Οι ήρωες αντιμέτωποι με διλήμματα που αφορούν ζητήματα ζωής ή θανάτου, αγωνία για το χρόνο που τελειώνει και για την ακεραιότητα του καθενός. 

Καλογραμμένα και τα δυο, κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο. Φαίνεται πως είναι βιβλία για παιδιά, αλλά σίγουρα όχι μόνο για παιδιά. Ωραίοι ήρωες, αγωνία και συγκίνηση, μια αλάνθαστη συνταγή, μοναδική στην εκτέλεσή της. Δεν μοιάζουν με κάτι που έχω ξαναδιαβάσει.  

Το τρίτο βιβλίο μόλις το άρχισα. Αλλά ξέρω ότι η Meg και ο Calvin παντρεύονται, και ξέρω ότι ο Charles Wallace θα κληθεί να σταματήσει με κάποιο τρόπο έναν πυρηνικό πόλεμο! Αναμένεται το ίδιο καλό με τα προηγούμενα. Για την ακρίβεια, θα πάω τώρα να διαβάσω. Να ταΐσω, να κουνήσω, να ψιθυρίσω λογάκια σε μικρά αυτάκια, και να διαβάσω.     

Κάποιος έχει μόλις κοιμηθεί, κάποιος άλλος ακούγεται τώρα να ξυπνάει. 

Γειά σου, αραχνούλα. 

Η μέρα φεύγει, η νύχτα έρχεται. 

Η ζωή είναι ωραία. 

Αραχνούλα

Έχω χαθεί, αλλά για καλό λόγο. Στις 18 Απριλίου γεννήθηκε η μικρούλα μας. Ξεπρόβαλε στο φως του κόσμου κι απ' το πρώτο δευτερόλεπτο, πριν ακόμα την κρατήσω στην αγκαλιά μου, άρχισε να κλαίει, δυνατά και νευρικά. Ένα κλάμα σαν μουσική. Και κάπως έτσι ένας καινούργιος μικρός άνθρωπος, που μέχρι πριν λίγο ζούσε μέσα μου, ήρθε στο σπίτι μας κι η ζωή μας άλλαξε ξανά. 

Τ' όνομά της τής πέφτει ακόμα λίγο μεγάλο. Αντί γι' αυτό, καμιά φορά τη φωνάζω αραχνούλα. Γιατί είναι τόσο μικρή, τα χεράκια και τα πόδια της είναι ακόμα τόσο μα τόσο λεπτά που φοβάσαι να τα πιάσεις, και γιατί χύνεται με το χαρακτηριστικό τρόπο που έχουν τα νεογέννητα στην αγκαλιά μας.  

Η αραχνούλα κοιμάται την ημέρα, και τη νύχτα ανοίγει τα ματάκια της, γεμάτα με τη σοφία των αιώνων και τα μυστικά που εμείς έχουμε ξεχάσει. Ξενυχτάμε μαζί, μοιραζόμαστε τη νύχτα. 

Και το μεγάλο μου κορίτσι προσαρμόζεται. Αγκαλιάζει, φιλάει, ζηλεύει διακριτικά, όπως διακριτική είναι πάντα. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά στην καθημερινότητά της. Παίζουμε πολύ μαζί, διαβάζουμε τα παραμύθια μας. Η καινούργια μας αγάπη είναι η Ντόρα, η μικρή εξερευνήτρια. Δεν έχουμε δει ποτέ επεισόδιο, όμως τα βιβλία μας ενθουσιάζουν. Απαντάμε στις ερωτήσεις της Ντόρας μ' ενθουσιασμό και τη βοηθάμε να φέρει σε πέρας τις αποστολές της. 

Με τη γιαγιά και το "Η Ντόρα αγαπάει τον Μπουτς" 

Η άλλη Ντόρα περιμένει τη σειρά της

Κάποια μέρα θα σας πω για τα βιβλία που πέρασαν απ' τα χέρια μας όλο αυτό τον καιρό. Δεν είχα κουράγιο να γράψω γι' αυτά, με την κούραση του τελευταίου μήνα της εγκυμοσύνης. Αλλά και τώρα το μυαλό μου είναι γεμάτο απ' τα κορίτσια μας. Απ' την οικογένειά μας που μεγάλωσε. Κι απ' όλα αυτά τα καινούργια και μαγικά που συμβαίνουν.
Θα επανέλθω, σκέφτομαι, έχω χρόνο για γράψιμο.
Τα κορίτσια όμως μεγαλώνουν τόσο γρήγορα.
Η Σταυρούλα μας δεν είναι πια μωρό. Κι η αραχνούλα δεν θα είναι αραχνούλα για πολύ ακόμα.

Καλή Ανάσταση!