Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Fairy Day

Ξέρετε πως σήμερα είναι η Διεθνής Μέρα των Νεράιδων;
Χο χο χο. Ούτε εγώ το ήξερα.
Αλλά επειδή το έμαθα εγκαίρως από την blogger φίλη μου Danzel, που έχει το υπέροχο βιβλιο-blog Silver Shoes and Rabbit Holes, κι επειδή δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει έτσι, ορίστε ένα γρήγορο ποστ με μερικές φωτογραφίες από βιβλία με νεράιδες που άρπαξα έτσι στην τύχη απ' τη βιβλιοθήκη μας.



Επειδή αγαπάμε τις νεράιδες, όπως όλα τα όμορφα και μαγικά πράγματα στον κόσμο, και μην αφήσετε κανέναν να πει το αντίθετο. Εξάλλου, πώς θα το έθετε ο Barrie; Κάθε φορά που ένα παιδί λέει "δεν πιστεύω στις νεράιδες" κάπου μια μικρή νεράιδα πεθαίνει. Δεν θα το θέλαμε αυτό. Α πα πα.
                                 

Για τις Νεράιδες του Δάσους είχα γράψει εδώ, μαζί με τα άλλα βιβλία της σειράς του Παραμυθένιου κόσμου του Δάσους του αγαπημένου μου Tony Wolf. Όμως δεν μπορούσα να μην τις συμπεριλάβω και σ' αυτή την ανάρτηση (με λίγο πιο πολλές εικόνες), και μάλιστα την Ημέρα της Νεράιδας. 


Είναι οι έξι αδερφές, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους,  που επισκέφτηκαν τη χώρα των Νάνων.


Που ξεκίνησαν τις διακοπές τους τόσο ευχάριστα και κατέληξαν οι περισσότερες να πάθουν μεγάλο κακό. 

Η περίεργη και αστεία Κόκκινη, που παίζοντας μ' ένα μαγικό δαχτυλίδι έγινε μικροσκοπική και χάθηκε στα χόρτα.
Η Ψηλή, που έγινε όμορφη γοργόνα και διάλεξε να μείνει με το γέρο βασιλιά των Ωκεανών στο βυθό για πάντα (εντάξει, αυτό δεν το λες και τόσο κακό, αν μη τι άλλο ήταν επιλογή της)
Η ευγενική και ήσυχη Λευκή, που έγινε πουλάκι και πέθανε ακούγοντας τη μουσική ενός αηδονιού, τρυπημένη από ένα αγκάθι στην καρδιά
Η υπέροχη, γλυκιά, πανέμορφη Γαλάζια, που πάγωσε ζεσταίνοντας με την ανάσα της δυο τριζόνια στη φωλιά τους
Ένα παιδικό βιβλίο σχεδόν παράλογα λυπητερό και καταστροφολογικό, και συνάμα τόσο μα τόσο ωραίο που μου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη όσο λίγα. Ίσως απ' τα πιο πολυδιαβασμένα μου για χρόνια και χρόνια. Τι κρίμα, τι μεγάλο κρίμα που δεν κυκλοφορεί πια. Tony Wolf. Εγγύηση. Να μην επαναλαμβάνομαι...

50 Fairy Stories
Ένα πανέμορφο, χοντρούλικο παιδικό βιβλίο, γεμάτο ιστορίες με νεράιδες, σχετικά καινούργιο, που δεν έχω προλάβει ακόμα να διαβάσω. Είναι προσεγμένο σε όλα του. Από τα περιεχόμενα...

Τα περιεχόμενα έχουν τις ιστορίες χωρισμένες σε κατηγορίες, με μια μικρή εικονίτσα για την καθεμιά. 

Μέχρι τη μικροσκοπική εικονίτσα κάτω κάτω σε κάθε σελίδα, διαφορετική για κάθε κατηγορία ιστοριών. 


Η εικονογράφηση με τράβηξε σ' αυτό, φυσικά. Και δε βλέπω την ώρα να βυθιστώ στα παραμύθια. 








Και τέλος, αυτό το μεγάλο, όμορφο βιβλίο που μου έκανε δώρο η φίλη μου η Άντζυ πριν λίγα χρόνια. Πού κρύβονται οι νεράιδες των λουλουδιών (How to Find Flower Fairies).

Κούκου....
Τα!
Έμοιαζε πρέπον να το δείξω στη Σταυρούλα σήμερα. 



 Μέσα σε φυλλωσιές, σε κορμούς δέντρων, θάμνους και βάλτους, κρύβονται μικροσκοπικές νεράιδες. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός για να τις δεις.


Οπως αυτό το νεραϊδομωράκι
Το βρήκα!

Με την εικονογράφηση της Cicely Mary Barker (αυτές τις αιθέριες νεραϊδούλες θα τις αναγνώριζα παντού), το βιβλίο υποτίθεται ότι συγκεντρώνει τις γνώσεις που απέκτησε η Cicely για τις νεράιδες μετά από μακροχρόνια έρευνα και απευθύνεται στη φίλη της τη Ντάλτσι. Πληροφορίες, οδηγίες και συμβουλές. Και πολλές πολλές κρυμμένες νεράιδες. 














Πολλά θα ήθελα ακόμα να πω, μα επειδή τα μάτια μου κλείνουν, φτάνουν οι λέξεις.
Μια εικόνα μόνο, το νεραϊδάκι μου που κάνει το νεραϊδένιο χορό του.


Όνειρα παραμυθένια, πασπαλισμένα με νεραϊδόσκονη.
Καληνύχτα...

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Disney με νοσταλγία...

Έχουμε στο σπίτι μια σειρά μικρών βιβλίων που φέραμε απ' την Αθήνα και ανήκουν σε μιαν άλλη εποχή. Κάπου εκεί στα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του '90, τα αγοράσαμε για την αδερφή μου: βιβλιαράκια με τις ιστορίες αγαπημένων ταινιών της Disney, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ξέρω πως κυκλοφορούν πολλά βιβλιαράκια με τις ιστορίες της Disney στην αγορά, όμως νομίζω πως τα συγκεκριμένα δεν κυκλοφορούν πια.


Αγαπώ τις ταινίες της Disney. Και τα μικρά βιβλιαράκια, που μου θυμίζουν τη Χαρά. Τα διαβάσαμε άπειρες φορές μαζί, τότε που ήταν μικρούλα και δικιά μου και της διάβαζα ιστορίες. Όλα έχουν στο εσωτερικό του εξωφύλλου την "υπογραφή της". Με τα παιδικά της γραμματάκια, από εκείνο τον καιρό που μοιάζει τόσο μακρινός, και καμιά φορά τόσο κοντινός μαζί, σαν να είμαστε ακόμα εκείνοι οι μικροί άνθρωποι. Δυο μικροί άνθρωποι που περπατούσαν στο δρόμο χέρι χέρι, διαφορετικοί κι αγαπημένοι, ένα χεράκι μέσα σ' ένα μεγαλύτερο, ο ένας πάντα στο ρόλο του μεγάλου, υπεύθυνος για τον άλλο.


Τα βιβλιαράκια είναι λεπτά, και το μικρό τους μέγεθος αρέσει στη Σταυρούλα. Τα κρατάει στα χεράκια της όλα μαζί, τα απλώνει το ένα δίπλα στο άλλο και τα κοιτάζει, τα παίρνει μαζί της στο αυτοκίνητο όταν ταξιδεύουμε. Δεν τα έχει διαβάσει όλα. Διαβάσαμε πολλές φορές τα 101 σκυλιά της Δαλματίας, και το Πρίγκιπας και Φτωχός, και την Πεντάμορφη και το Τέρας, αλλά ποτέ δεν έχουμε φτάσει στο τέλος από τις Αριστόγατες ή τη Μικρή γοργόνα. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έχω ιδέα.  


Οι Αριστόγατες είναι η πρώτη ταινία που είδα ποτέ στο σινεμά. Ακόμα ένας λόγος για να την αγαπώ. 


 Το βιβλίο της Άριελ προσπαθεί να γίνει κάπως πιο ποιητικό.


Κάνει ακόμα και απόπειρες για ομοιοκαταληξία. Θα μπορούσε να το πει κανείς κακόγουστο, μα εγώ το βρίσκω αστείο, και χαριτωμένο.


Την ταινία του Μίκυ με τον Πρίγκιπα και το Φτωχό δεν την είδαμε ποτέ σαν παιδιά. Νομίζω πως δεν την έχω δει ακόμα. Ούτε που ξέρω πώς επιλέξαμε αυτό το βιβλίο. 


Πάντως στη Σταυρούλα άρεσε, και μου ζητούσε συνέχεια να κάνω τις φωνές του Μίκυ, του Ντόναλντ, του Γκούφυ και του Πιτ. Και δεν το 'χω καθόλου...


Καλή μας Μπελ. Αυτή την έχουμε και σε κούκλα και τη συμπαθούμε ιδιαίτερα. Και η ταινία είναι από τις αγαπημένες μου.


 Εξάλλου, μας μοιάζει. Είναι η μόνη ηρωίδα της Disney που είναι βιβλιοσκούληκο...


Α, η Σταυρούλα πολύ τη χαίρεται τη μεταμόρφωση του τέρατος. Αλλά δεν θέλει και να σκοτωθεί ο Γκαστόν. Πάντα επιμένει ότι θα σηκωθεί από την πτώση του και θα πάει στο γιατρό γιατί χτύπησε. Το πονόψυχο κορίτσι μου.


 Κι αυτό είναι το αγαπημένο μας. Της Σταυρούλας, της Χαράς και δικό μου. Τι φοβερό να συμπίπτουν τα γούστα μας. Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας ήταν μια ταινία που είδαμε χιλιάδες φορές με την αδερφή μου. Το βιβλιαράκι το ξέραμε απ' έξω κι ανακατωτά.

Θυμάσαι, Χαρά;
 Η Σταυρούλα την Κρουέλα τη φοβάται, αλλά μου ζητάει να κάνω τη φωνή της. Όταν κάποτε της πρότεινα να δούμε λίγο απ' τα 101 σκυλιά της Δαλματίας σε βίντεο, μου ζήτησε γεμάτη άγχος να το κλείσω και να φέρω το βιβλίο. 


Όχι, δεν είμαι τόσο τρομαχτική όσο η αυθεντική Κρουέλα.


Και δεν ξέρω καν πώς να κλείσω αυτή την ανάρτηση, που ξεκίνησε με μια δόση νοσταλγίας.
Για τα κοριτσάκια που διάβαζαν αυτά τα βιβλία κάποτε.
Για το χεράκι που δεν χωράει πια στο δικό μου.
Και για το μεγάλο κορίτσι που είναι η αδερφή μου τώρα.
Για όλα αυτά που δεν μπορούμε να μοιραζόμαστε τώρα που ζούμε μακριά.

Και με πολλή, πολλή αγάπη γι' αυτό το μικρό, διαφορετικό κορίτσι που μας μοιάζει.