Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Αποχαιρετώντας την άνοιξη

Νιώθω φέτος πως η άνοιξη έφυγε τόσο βιαστικά! Δεν πρόλαβα να τη νιώσω καλά καλά και βρεθήκαμε να κοιτάζουμε στα μάτια το καλοκαίρι. Έτσι, είπα σήμερα να σας δείξω μερικά ανοιξιάτικα βιβλία μας, λίγο αργά, αλλά παρά ποτέ... Τα διαβάσαμε μέσα στην άνοιξη, τα διαβάζουμε ακόμα αποχαιρετώντας την άνοιξη σιγά σιγά -είναι λίγο νωρίς ακόμα για φουλ καλοκαιρινό mood, δεν είναι;
Ακόμα βρίσκουμε λουλουδάκια στις βόλτες μας. 
Ακόμα μυρίζει ανοιξιάτικα το αεράκι τις δροσερές μέρες. 
Ομορφιά- η άνοιξη είναι τόσο όμορφη.
Στα βιβλία τώρα.

Για ν' αρχίσω κατά παράδοξο τρόπο από κάτι μη λογοτεχνικό, είναι αυτή η γαλλική εκπαιδευτική σειρά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δεληθανάσης και λέγεται "Οι πρώτες ανακαλύψεις μου" (είχα γράψει εδώ για το τεύχος "Το νηπιαγωγείο"). Στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία υπάρχουν αρκετά από τα βιβλία της σειράς, έχουμε κι εμείς μερικά, είναι πανέμορφα, απλά, πολύ ενδιαφέροντα και τα κορίτσια τρελαίνονται γι' αυτά. Νομίζω λοιπόν πως, απ' όσα είδαμε εμείς απ' τη συγκεκριμένη σειρά, τα βιβλία Το πουλί, Το δέντρο και Το αυγό είναι τα πιο ανοιξιάτικα.  


Με λίγα λόγια, πολύχρωμες εικόνες, και διάφανες σελίδες που εξηγούν περισσότερα ή δίνουν την άλλη όψη αυτού που κοιτάζεις, τα βιβλία κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Το πρώτο μιλά για τα διαφορετικά είδη πουλιών, την όψη τους, το σώμα, τους, τα φτερά τους, τις συνήθειές τους, τις φωλιές τους.



Το αυγό ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας το θαύμα της γέννησης ενός μικρού πουλιού, δείχνοντας πως δεν είναι τα πάντα κρόκος και ασπράδι...


...και μιλάει για τα υπόλοιπα πλάσματα που γεννούν αυγά...


(και μόνο για την... απίστευτη πληροφορία ότι τα μυρμήγκια και τα φίδια γεννούν αυγά, αυτό είναι σίγουρα το αγαπημένο βιβλίο των κοριτσιών απ' αυτή τη σειρά!)


... ενώ Το δέντρο συνοψίζει τη θαυμαστή δημιουργία ενός δέντρου από ένα σποράκι...


...παρουσιάζει την εξέλιξη της ζωής του δέντρου μέσα στις εποχές...


....και τα πλάσματα που ζουν απ' αυτό...


... ενώ τέλος δείχνει την ποικιλία στην όψη των δέντρων, των φύλλων και των καρπών τους. Υπέροχο!


Η αναγέννηση της φύσης, το θαύμα της ζωής, όλα αυτά είναι συνώνυμα της άνοιξης, και τα βιβλιαράκια αυτά μπαίνουν στο πνεύμα μια χαρά και δίνουν αφορμή για πολλή συζήτηση.

Όμως επειδή για μένα τίποτα δεν μπορεί ν' αποτυπώσει το πνεύμα μιας εποχής όπως ένα καλό παραμύθι, σας  έχω και δύο απ' αυτά. Δυο παραμυθάκια που μιλούν για την άνοιξη και σ' αφήνουν με ένα χαμόγελο.

Για το Fletcher το αλεπουδάκι έχουμε ξαναμιλήσει. Εδώ και καιρό μας συντροφεύει στο ταξίδι των εποχών με τα πανέμορφα, τρυφερά και ποιητικά βιβλία του. Μετά τα φθινοπωρινά φύλλα και τις χριστουγεννιάτικες χιονονιφάδες του, ο Φλέτσερ έρχεται αυτή τη φορά να γεμίσει την αγκαλιά του με τα λουλούδια της άνοιξης.


Στο Fletcher and the Sprintime Blossoms, το αλεπουδάκι χαίρεται μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα όταν...


...απ' το δεντρόκηπο ο αέρας μοιάζει να φέρνει...χιόνι!!


Ο Fletcher ταράζεται κι ανησυχεί για τους φίλους του: Τα πουλιά που επέστρεψαν από τις ζεστές χώρες πρέπει να φύγουν πάλι... θα παγώσουν!


...Ο σκαντζόχοιρος πρέπει να πέσει σε χειμερία νάρκη ξανά....


...ο σκίουρος να μαζέψει κι άλλο φαγητό, και τα κουνέλια να μασουλήσουν όσο χορτάρι προλαβαίνουν!


Όταν όμως όλοι οι φίλοι του έχουν ειδοποιηθεί και πηγαίνουν μαζί του να δουν τι συμβαίνει... διαπιστώνουν ότι αυτό που φυσάει ο αέρας στο δεντρόκηπο δεν είναι χιόνι αλλά άνθη! Ανθάκια χορεύουν παντού, κι ο Φλέτσερ μπορεί να αισθάνεται λίγο χαζούλης για το λάθος που έκανε...


...αλλά είναι τόσο όμορφα όταν όλοι φεύγοντας παίρνουν αγκαλιές άνθη μαζί τους...


...κι ο ίδιος μένει εκεί, να τα θαυμάζει ευτυχισμένος.


Τρελαίνομαι για την εικονογράφηση του Fletcher, και τρελαίνομαι για τον τρόπο που, σε όλα τα βιβλία του, οι λέξεις μοιάζουν να πέφτουν ακριβώς στη θέση που ταιριάζει η κάθε μία. Είναι τόσο καλογραμμένες και τόσο τρυφερές οι ιστορίες του. 

Το τελευταίο βιβλιαράκι μας είναι η μίνι έκδοση του Η υπόσχεση είναι υπόσχεση (A promise is a promise) του Κνίστερ, σε εικονογράφηση της αγαπημένης Εύα Θάρλετ, μια πανέμορφη ιστορίαα για τη φιλία και την εμπιστοσύνη. 


Όταν ο Μπρούνο η μαρμότα ξυπνάει την άνοιξη από τη χειμερία νάρκη, νιώθει τρομερή ευφορία και διάθεση για περιπέτεια.


Τότε γνωρίζει ένα υπέροχο λουλούδι. Το αγαπάει. Το θαυμάζει.


Γίνονται φίλοι και παραμένουν μαζί, μοιράζονται τα πάντα και περνούν υπέροχα.


Το λουλούδι αλλάζει. Μια μέρα ζητάει από το Μπρούνο να του δείξει εμπιστοσύνη.


Και μετά να φυσήξει.


Το λουλούδι, που είναι πικραλίδα, διαλύεται στον αέρα! Ο Μπρούνο είναι καταρρακωμένος. Κατέστρεψε το λουλούδι του; Παρόλα αυτά, δεν βγάζει απ' το μυαλό του ότι το λουλούδι υποσχέθηκε πως "όλα θα πάνε καλά". Και η υπόσχεση είναι υπόσχεση.


Ο Μπρούνο ζει νέες περιπέτειες, μόνος, χωρίς όμως να ξεχνάει το λουλούδι του.


Το φθινόπωρο πέφτει πάλι σε χειμερία νάρκη.


Κι όταν ξυπνάει την επόμενη άνοιξη...


Ολόκληρος ο κόσμος μοιάζει γεμάτος απ' το λουλούδι του! Είναι σαν θαύμα. Είναι άνοιξη, η εποχή της πικραλίδας ξανά.


Και τώρα, είναι ακόμα η εποχή της πικραλίδας. Το λουλούδι του Μπρούνο είναι παντού, κίτρινο ακόμα, πανέμορφο. Το ξέρω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (και ποιος δεν το ξέρει δηλαδή). Μα δεν το ήξερα ότι το έλεγαν πικραλίδα.
Και δεν ήξερα (αυτό απ' το Μπρούνο το έμαθα) ότι το κίτρινο λουλουδάκι που ξεφυτρώνει παντού και οι "κλέφτες" που φυσάμε, να τους δούμε να διαλύονται και να πετούν στον άνεμο, είναι το ίδιο λουλούδι. Απίστευτο πόσα χρόνια περίμενε να γίνει αυτή η αποκάλυψη!
Πάντως, ανεξάρτητα απ' όλα αυτά, τι γλυκό βιβλίο!
Κρατώ απ' αυτό τις δυο όμορφες όψεις της πικραλίδας. Την κίτρινη και τολμηρή, που φωνάζει την παρουσία της, και τη διάφανη, τη φευγαλέα, που περιμένει να πετάξει.
Κρατάω τη δύναμη της υπόσχεσης, και τη δύναμη της εμπιστοσύνης. Τη φιλία, την πίστη, την υπομονή, την αφοσίωση, τον κύκλο της ζωής, και το ότι κάτω απ' το γαλάζιο ουρανό, τίποτα δεν χάνεται για πάντα.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Ιστορίες και κάτι από τέχνη...

Θα μπορούσα να γράψω τρεις σελίδες για το μήνα που πέρασε, ή και μια πρόταση μονάχα. Αντί γι' αυτό, θα τον προσπεράσω εντελώς, και θ' αρχίσω σήμερα χωρίς πρόλογο. 

'Εχω να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα αγαπημένα βιβλία που διαβάσαμε αυτό τον καιρό. Βασικά, έχω να μοιραστώ μαζί σας πάρα πολλά βιβλία, αλλά δεν ελπίζω πως θα μπορέσω να το κάνω. Γι' αυτό, διάλεξα μερικά έτσι στην τύχη. Είναι άσχετα μεταξύ τους, μα είναι σαν παραθυράκια, μαγικές πόρτες που οδηγούν κάπου όμορφα. Και τι άλλο είναι η δουλειά μου εδώ πέρα απ' το ν' αποτυπώνω την ομορφιά; 

Πάμε λοιπόν. Φύγαμε.

Ένα βιβλίο που άρεσε πολύ και στα δυο κορίτσια: 

Lola at the Library: Μια γλυκιά ιστορία για μικρά παιδάκια που αγαπούν τα βιβλία -ό,τι πρέπει για μας που ανανεώσαμε τη σχέση μας με τη βιβλιοθήκη από τότε που ήρθαμε στην Αθήνα. Παρόλο που οι βιβλιοθήκες μας εδώ είναι αξιοθρήνητες σε σχέση με του εξωτερικού, απ' την αρχή μέχρι το τέλος το βιβλίο περιγράφει μια οικεία κι αγαπημένη διαδικασία, επιτρέποντας στις μικρές να ταυτιστούν και να το αγαπήσουν.  


Πιο πολύ απ' όλα, ο ενθουσιασμός της Λόλας που περιμένει να πάει στη βιβλιοθήκη με τη μαμά της -πιο πολύ αυτός είναι αναγνωρίσιμος.


Κι έπειτα, όλα αυτά που κάνουμε κι εμείς, όπως η προετοιμασία...


Η επιστροφή των παλιών βιβλίων...


Η επίσκεψη στο παιδικό τμήμα της βιβλιοθήκης (που είναι πολύ διαφορετικό απ' το δικό μας, αλλά δεν πειράζει)...


Η επιλογή των νέων βιβλίων που παίρνει πολλή ώρα...


Και η λαχτάρα να τα πάρει στο σπίτι...


Ακόμα και το σνακ μετά τη βιβλιοθήκη...


...είναι όλα εκεί. Και φυσικά "ο τέλειος τρόπος για να τελειώσει η μέρα", το διάβασμα στο κρεβάτι. Α, Λόλα, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.



"Μεγάλα" βιβλία που διαβάσαμε με τη Σταυρούλα: 

Ολοκληρώσαμε τη σειρά της Marvel με τα graphic novels για το ΟΖ (σας είχα ξαναπεί γι' αυτά)-τα πρώτα έξι βιβλία της σειράς του F. Baum που μεταφέρθηκαν αριστοτεχνικά σε κόμικ από τους E. Shanower και S. Young (και κυκλοφορούν και σε ένα συλλογικό τόμο (Oz Omnibus)  πλέον, σε τιμή που προκαλεί εγκεφαλικό). Παρόλο που δεν έμενα πάντα ικανοποιημένη απ' την ικανότητά μου να μεταφράζω αυτόματα τα λόγια σε καλά ελληνικά και παρόλο που στα τελευταία βιβλία εξαντλήθηκα και δεν μπορούσα πια να κάνω διαφορετική φωνή για το κάθε πρόσωπο, δεν φάνηκε να την πειράζει.  Πραγματικά τρελαίνεται γι' αυτά τα βιβλία, και συμμερίζομαι απόλυτα τον ενθουσιασμό της. Στο σπίτι μας το όνομα Dorothy Gale είναι πλέον κάτι σαν μαγικές λέξεις, που μπορείς να προφέρεις (ή να φωνάξεις) ανά πάσα στιγμή...


Οι ιστορίες του Τάσι Νο 1 (Tashi): Ένα πραγματικά διασκεδαστικό βιβλίο, με ήρωα έναν πανέξυπνο μικρό που εμφανίζεται από μια μαγική χώρα καβάλα σ' έναν κύκνο και διηγείται τις θαυμαστές περιπέτειές του. Παραμύθια με γίγαντες, δράκους, φαντάσματα, έναν κακό βαρόνο, ληστές, κι ένα μικρό αγόρι που καταφέρνει να τους κατατροπώνει όλους με την πονηριά και την εξυπνάδα του- μας κράτησε συντροφιά για τέσσερα βράδια στη σειρά και το απόλαυσα τουλάχιστον όσο η Σταυρούλα!


Δυστυχώς φαίνεται πως έχει εξαντληθεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός (που είχαν κυκλοφορήσει και τα δυο επόμενα βιβλία με τις ιστορίες του Τάσι) -πάντως εμείς το βρήκαμε στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία, όπου μάλλον είχε ξεμείνει. Κρίμα, γιατί είναι πραγματικά καλό βιβλίο, και πολύ θα ήθελα να το κάνω δώρο στον εφτάχρονο ανιψιό μας.

Ένα βιβλίο με δημιουργικές ιδέες για όλη την οικογένεια:

The Artful Year της Jean Van't Hul:


Ήξερα τη Jean Van't Hul από το blog της The Artful Parent, όπου μοιράζεται φανταστικές ιδέες για το πώς μπορείς να κάνεις χειροτεχνίες με παιδάκια (κάτι για το οποίο έχω μεγάλη όρεξη και διάθεση, αν και καθόλου ταλέντο). Κι εγώ, που θέλω να κάνω χειροτεχνίες με τα παιδάκια μου και να χαιρόμαστε μαζί την όποια τέχνη μπορεί να βγει από μέσα μας περνώντας -κυρίως- όμορφες στιγμές μαζί, ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που παρουσιάζει τα πράγματα κι αγόρασα το βιβλίο της. Εκεί μοιράζεται κι άλλες ιδέες για crafts στις οποίες μπορεί να συμμετέχει όλη η οικογένεια, ακολουθώντας τις εποχές του χρόνου. Μ' αρέσει τόσο πολύ να κάνουμε πράγματα που ακολουθούν τις εποχές του χρόνου. Τις αγαπώ όλες. Και αγαπώ κι αυτό το βιβλίο. 

Ασχολούμαστε προς το παρόν με μερικές απ' τις κατασκευές της Άνοιξης. Τα δείχνει όλα απλά και καθαρά, με τρόπο που να μην πανικοβάλλει κι εμένα την άσχετη. Και κάπως έτσι, μας εμπνέει να παρατηρούμε την ομορφιά γύρω μας και να δημιουργούμε, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα... 


(ξέρω πως θα 'πρεπε να έχω βγάλει φωτογραφίες το βιβλίο, μα ήταν απόφαση τελευταίας στιγμής να γράψω γι' αυτό και να γράψω γενικότερα- υπόσχομαι την επόμενη φορά να είμαι πιο οργανωμένη...)



Μπορεί να μην πιάνει το χέρι μου, μα ξέρω ότι η δημιουργία είναι χαρά κι ελευθερία. Κι αν κάτι θέλω να προσφέρω στα κορίτσια, είναι αυτό. Χαρά. Ελευθερία. 

Αγάπη για τον κόσμο, για τα μικρά κι υπέροχα θαύματά του. 
 

Και την πίστη πως μπορεί να γίνει καλύτερος, αν προσθέσουν σ' αυτόν τα δικά τους χρώματα.  



Τις δικές τους ιστορίες.